ทะลุมิติมาเป็นหมอผีในยุคหิน

อืม เกิดอะไรขึ้นนะ ทำไมถึงปวดหัวแบบนี้เนี่ยมันเกิดอะไรขึ้นกัน

“บาน่าตื่นแล้ว” เสียงของใครบางคนที่ไม่คุ้นเคยพูดขึ้นมา น้ำเสียงมีลักษณะที่เหมือนคนแก่พูดขึ้นพร้อมยื่นหน้าเข้ามาใกล้ๆ ร่างที่ยังไม่ได้สติดีเท่าไรนักโดยที่คนอื่นๆ อีกสี่ห้าคนก็นั่งดูเหตุการณ์อยู่ด้วยเช่นกัน เมื่อได้ยินดังนั้นชายร่างสูงก็ร้อนใจรีบตรงไปหาร่างที่ยังไม่ได้สติดีด้วยความเป็นห่วง

“บาน่าไม่ได้เป็นอะไรสินะ ไม่ได้ถูกเทพ 3 ตาเอาไปอยู่ด้วยสินะ”

“อืม โอ๊ย! เจ็บจังเลย”

หญิงสาวที่หมดสตินอนเป็นผักลุกขึ้นมาจากพื้นที่สากมากเหมือนกับว่ามันไม่ได้ทำมาจากพื้นดินบ้านทั่วไปทำให้เมื่อตื่นขึ้นมาเจ้าตัวก็รู้สึกไม่สบายเนื้อสบายตัวเลยรู้สึกเจ็บเนื้อเจ็บตัวไปหมด ปวดหัวตุบๆ เหมือนถูกทุบเข้ามาเต็มแรงจนรู้สึกเจ็บจี๊ดๆ สาวเจ้าประคองร่างของตัวเองให้ลุกขึ้นมาได้อย่างยากลำบากโดยที่มีมือหนาของใครบางคนประคองเอาไว้อย่างดีเจ้าของร่างก็ไม่ได้สนใจอะไรเท่าไรนักเพราะกำลังสนใจกับความเจ็บปวดที่ได้รับมาอย่างปริศนาอยู่

“บาน่าไม่ได้เป็นอะไรแล้วสินะ เจ็บตรงไหนหรือเปล่าไหนให้ข้าดูสิข้าคิดว่าเจ้าจะถูกท่านเทพสามตาเอาไปอยู่ด้วยซะแล้ว”

เทพสามตา?

บาน่าใครอะ แล้วไอความเจ็บนี้มันอะไรกัน

จำได้ว่าตัวเองกำลังเดินกลับบ้านอยู่นี้น่าแล้วเรา ก ก็อะไรน่า…ออ ตาย โชคร้ายจริงๆ เลยเราทั้งๆ ที่อยู่ดีๆ แท้แต่ก็มาตายเพราะตกท่อเนี่ยนะแต่ก็ไม่น่าจะทำให้ตายได้นี้น่าก็แค่ตกท่อเองนิแล้วพวกนี้เป็นใครอะ ทำไมถึงแต่งตัวแบบนี้เสื้อผ้าที่เหมือนกับเศษผ้าสองแผนแล้วเอามาประกบกันนี้มันอะไรปิดได้ด้วยรึไงไม่กลัวว่าอะไร อะไรจะโผล่ออกมารึไงกันแล้วคนพวกนี้เป็นใคร ที่นี่ที่ไหน มันเกิดอะไรขึ้น!!!

“บาน่าเจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า”

หญิงแก่ที่ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงพูดขึ้นด้วยสีหน้าที่ไม่ได้แสดงอะไรออกมา การแต่งกายเหมือนทำมาจากหนังสัตว์เย็บติดกันเป็นเครื่องแต่งกาย มีสร้อยคอทำจากอะไรก็ไม่รู้สีขาวประดับอยู่แต่ไม่มีความสวยงามอะไรเลยแม้แต่น้อยแต่มันยิ่งกลับทำให้เจ้าตัวดูเป็นเหมือนพวกไม่มีสติมากขึ้นไปอีก หญิงสาวมองไปรอบๆ เหมือนสำรวจก็พบว่าทุกคนมีการแต่งกายกันแบบนี้หมดตอนนี้มีคนจ้องมองมาที่เธอด้วยสายตาประหลาดเหมือนเป็นเชิงถามว่า ยัยนี้เสียสติไปแล้วหรือไง ทุกคนที่อยู่ที่นี่มีกันอยู่ประมาณ 4-5 คนเป็นชาย 2 หญิง3 รวมตัวเองด้วย

โดยผู้ชายจะมีร่างกายกำยำมีกล้ามเป็นมัดๆ สองคนจ้องมองอยู่โดยที่ทั้งสองมีเพียงแค่เศษผ้ายาวประมาณเท่าศอกปิดบังจุดที่ไม่ควรให้เห็นเพียงเท่านั้นโดยที่มีเชือกมัดรอบๆ เอวเพื่อให้เศษผ้ายึดติดกันเพียงแค่นั้นส่วนผู้หญิงก็มีแบบเดียวกันปิดจุดกึ่งกลางกายเอาไว้และมีเศษผ้าพัดที่หน้าอกเท่านั้นเอง

อะไรกันเนี่ย พวกนี้นะแล้วเสื้อผ้าพวกนั้นมันอะไรกันมันไม่ควรเรียกว่าเสื้อผ้าด้วยซ้ำแค่ลมพัดก็เห็นอะไร อะไรแล้วไม่ใช่รึไง

แล้วที่นี่มันที่ไหน พวกนี้เป็นใครกันวะรึว่าเราตายไปแล้ว

“บาน่าเจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า”

“บาน่า?” อลิสพูดย้ำเมื่อเห็นว่าชายร่างสูงที่มีใบหน้าหล่อเหลาพอควรมองมาที่ตัวเองด้วยความเป็นห่วงแม้ว่าจะมีจุดอื่นที่เรียกความสนใจเธอมากกว่าหน้าตาก็ตามทีเพราะไอเจ้าเศษผ้านั้นมันแทบจะไม่ได้ปิดบังหรือทำหน้าที่ของมันเลย

มีสติเข้าไว้เรา อย่ามองมันเสียมารยาทนี้สินะที่เรียกว่าตายไปก็เอาอะไรไปไม่ได้นะ

อย่ามอง อย่าก้มลงไปมองเด็ดขาด (o_o)

“หรือว่าบาน่าเสียสติไปแล้ว” ชายอีกคนที่น่าจะมีอายุมากกว่าหน้าตาคล้ายกับชายที่จับมือของเธออยู่พูดขึ้น

“เสียสติเหรอ ปกติก็เสียสติอยู่แล้วไม่ใช่หรือไงเป็นพวกที่เสียสติคนในเผ่าก็รู้กันดีจะเสียสติเพิ่มมากขึ้นก็ไม่เห็นจะแปลกอะไรนี้น่า” หญิงสาวอีกคนที่มีผมสีดำสนิทพูดขึ้นใบหน้าธรรมดาไม่ได้สวยอะไรมากมายเรียกได้ว่าพบเห็นได้ตามข้างทางทั่วไป

ยัยนี้มันเป็นใครนะ กล้าดียังไงถึงพูดว่าเราบ้าหน้าตาก็ธรรมดาไม่ได้สวยถึงครึ่งหนึ่งของเราด้วยซ้ำ

นี้เราไม่ได้หลงตัวเองนะเนี่ยแต่เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงที่ฉันต้องยอมรับว่าตัวเองหน้าตาดีเป็นพิเศษฮิๆ

“ก็เจ้าไงตัวเมียของข้า เจ้าชื่อบาน่าไงจำข้าไม่ได้รึ” ชายหนุ่มที่ประชิดตัวหญิงสาวมากที่สุดพูดจบก็กุมมือเธอเอาได้ด้วยสีหน้าเป็นห่วงปนเสียใจที่รู้ว่าตัวเมียของตนเองจำชื่อของตัวเองไม่ได้และถ้าจำชื่อตัวเองไม่ได้ก็ไม่จำเป็นต้องถามเลยว่าจำชื่อของเขาได้หรือเปล่าเลย เมื่อพูดจบชายหนุ่มที่แต่งกายยุคหินก็หันไปมองที่ยายผู้เฒ่า “ท่านผู้เฒ่านี้มันอะไรทำไมบาน่าถึงพูดแบบนั้นเหมือนกับว่าจำข้าไม่ได้เลยนะ ท่านผู้เฒ่า”

“เจ้าจำชื่อของตัวเองได้หรือเปล่า” อลิสที่เห็นว่ายายแก่ถามชื่อของตัวเองก็ทำสีหน้าเหมือนกำลังคิดว่าจะตอบดีไหม

พวกนั้นเรียกเราว่าบาน่า เราควรจะตอบไปดีไหมว่าไม่ใช่ หรือตอบว่าใช่ดี

“ฉันชื่ออลิส” อลิสตอบไปตามตรงเมื่อพูดจบก็มองปฏิกิริยาของคนอื่นที่ดูจะไม่แปลกใจอะไรเท่าไรนัก

“ข้าบอกแล้วว่านางเสียสติเหมือนเดิมนั่นแหละหรืออาจจะมากกว่า” ยัยผู้หญิงหน้าตาธรรมดาพูด “แต่ข้าว่าถึงนางจะเสียสติแต่อย่างน้อยตอนนี้นางก็พูดรู้เรื่องแล้วนะ”

“บาน่าเจ้าพูดได้ด้วย”

“นี้หรือว่าบาน่าจะกลับมาเป็นปกติแล้วสินะ ข้าคิดอยู่แล้วว่าเจ้าจะต้องกลับมาบาน่าคำทำนายของข้าไม่เคยผิดพลาด”

“ถ้าอย่างนี้บาน่าก็กลับมาเป็นปกติแล้วใช่ไหมท่านผู้เฒ่า” อีกฝ่ายถามด้วยความร้อนใจเมื่อเห็นว่าผู้เฒ่าพยักหน้าเป็นเชิงบอกว่าใช่ ชายร่างสูงที่อลิสคิดว่าหล่ออย่างแน่นอนเพราะเจ้าตัวไว้ผมยาวมากและดูรกรุงรังพันกันไปหมดก็ยิ้มปากกว้างขึ้นมาทันทีก่อนที่จะเข้ามากอดเธอด้วยความดีใจ

“แบบนี้เจ้าก็เป็นเพศเมียของข้าได้แล้ว ในที่สุดเจ้าก็หายแล้ว” (>_<)

อะไรนะ เมื่อกี้ได้ยินไม่ถนัดเพศเมียของข้า?

นี้คงจะไม่ใช่ว่าฉันเป็นเมียของเจ้าหนุ่มผมรุงรังนี้หรอกนะ ไม่ใช่ใช่ไหม (T_T)

“พ เพศเมียของข้าเหรอ” อลิสถามด้วยน้ำเสียงกล้าๆ กลัวๆ

“ (-_-) (_ _) (-_-) ”

“อ้าก…อ้าก…ช่วยด้วย ช่วยฉันด้วยไอเจ้าพวกนี้ลักพาตัวฉันมา ช่วยด้วย อ้าก…” พอเห็นว่าอีกฝ่ายพยักหน้าอลิสที่เห็นอย่างนั้นก็ถึงกับเหวอไปสักพักก่อนที่จะหายเหวอแล้วหันไปมองรอบๆ

เสื้อผ้าก็ไม่ใส่ ผมรุงรัง ผิวพรรณไม่สะอาดสะอ้าน สร้อยคอจากกระดูก

ไอพวกประหลาดพวกนี้คิดจะจับฉันมาบูชายัญหรือไง ฝันไปเถอะ!!!

อลิสคนนี้วิ่งเก่งนะจะบอกให้ เหรียญทองเชียวนะ

ฟุบ ฟิ้ว…

หลังจากที่สำรวจทุกๆ คนที่อยู่ในบ้านหลังนี้หรือต้องเรียกว่ากระโจมที่กันอะไรไม่ได้เลยเพราะมันมีเพียงแค่ไม้หรือกิ่งไม้เล็กๆ มาต่อกันและมีต้นอะไรสักอย่างเย็บติดกันให้เป็นหลังคาเพียงแค่นั้นเท่านั้นเอง ทำให้มีแสงแดดรอดผ่านเข้ามาไม่ควรจะเรียกมันส่วนตัวเลยด้วยซ้ำเพราะไม่มีความเป็นส่วนตัวเลยแม้แต่น้อย หลังจากที่อลิสมองไปรอบๆ และสำรวจทุกตารางนิ้วและสีหน้าของแต่ละคนที่อยู่ในนี้เสร็จแล้วก็ลุกขึ้นยืนแต่คนอื่นๆ ก็ไม่ได้คิดอะไรทำเพียงแค่มองก็เท่านั้นทำให้ร่างบางที่เห็นอย่างนั้นก็รีบใช้ตีนผีวิ่งออกไปจากที่นี่ทันทีพร้อมกับเสียงที่ตะโกนร้องขอให้คนข้างนอกช่วยอย่างสุดความสามารถที่ปอดทั้งสองข้างจะทำได้

“ช่วยด้วย อ้าก…มีโจรลักพาตัวฉาน ช่วยด้วย กรี๊ด!!! อย่าตามมา บอกว่าอย่าตามมาไงเล่า”

“บาน่าเจ้าจะวิ่งไปไหนนะ อย่าวิ่งสิเจ้ายังไม่หายดีนะ” ชายคนที่กอดเธอก่อนหน้านี้วิ่งตามมาด้วยสีหน้าเป็นห่วงทำให้เธอไม่ได้สนใจสิ่งรอบด้านหรือสภาพแวดล้อมเลยว่าเป็นยังไง ทำให้เจ้าตัวไม่ได้รู้เลยว่าตอนนี้เธอตกเป็นเป้าสายตาของคนอื่นๆ ที่ยืนทำงานกันอยู่จนเกิดเสียงซุบซิบตามมา

“ข้าบอกแล้วว่านางไม่หายหรอกดูสิ เสียสติมากกว่าเดิมอีกนะ”

“นั้นนะสิ บาไกช่างเป็นเพศผู้ที่น่าสงสารเสียจริงต้องมาดูแลคนที่เสียสติแบบนี้”

“ข้าว่าท่านผู้เฒ่าต้องคิดผิดแน่ๆ ที่เลือกนางมาเป็นผู้สืบทอดเทพสามตาของเผ่าเราแบบนี้นะ”

“เอาเถอะ ถึงยังไงเผ่าของเราก็มีซาซ่าที่เป็นผู้สืบทอดเหมือนกันอยู่”

อ้าก มันยังตามอยู่เลย ทำไมถึงไม่มีใครมาช่วยฉันเลยล่ะ

ในหัวคิดแต่ต้องวิ่งหนีไปให้ไกลที่สุดโดยไม่สนใจแผลที่หัวเลยว่ามันจะส่งสัญญาณมาว่าไม่ไหวมาแค่ไหนก็ตามแต่ขาก็ยังคงวิ่งต่อไปไม่หยุด ชายคนนั้นก็ยังไงวิ่งตามมาไม่หยุด

“พวกเจ้าจับบาน่าเอาไว้ นางยังไม่หายดี” ชายที่วิ่งตามมาตะโกนให้คนอื่นๆ เข้าไปจับหญิงสาวที่ไม่รู้ว่าไปเอาแรงมาจากไหนเพราะปกติแล้วบาน่าถึงแม้ว่าจะชอบวิ่งเล่นอยู่บ่อยๆ แต่ก็ไม่ถึงขั้นวิ่งเร็วกว่าปกติแบบนี้

อ้าก ไอ้เจ้านั้นเรียกคนมาจับฉันแล้ว!!!

ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย เทพทั้งหลาย ผีสางหรือพระเจ้าองค์ไหนก็ได้ฉันยังไม่อยากผู้จับเอาไปบูชายัญ

อ้าก