12.ล่าสัตว์

“ได้พักสักที เฮ้อ…เหนื่อยจังเลย”

ในที่สุดก็ได้อยู่คนเดียวสักที จริงด้วยสิวันนี้เราไม่ต้องทำอาหารใช่หรือเปล่านะ คงจะเป็นอย่างนั้นแน่เลยเพราะอาหารในเผ่าจะต้องประหยัดเอาไว้ที่เผ่านี้จะมีวันที่จะทำอาหารและกินด้วยกันเพื่อประหยัดเนื้อกับอาหารเอาไว้ให้มากที่สุด

วันนี้หรือเปล่านะ หรือว่าวันพรุ่งนี้คิดแล้วปวดหัวคิดก่อน อืม…พรุ่งนี้แน่เลย

งั้นวันนี้เราก็กินทอดเนื้อทอดไปก่อนก็แล้วกัน ครั้งหน้าทำรสดีกับน้ำมันหอยดีกว่าอืมน้ำผลไม้หมักก็น่าทำ

เฮ้อ…พอ พอมาอยู่ที่นี่เราต้องงัดความรู้ออกมาใช้ไม่คิดเลยว่าตัวเองจะต้องมาทำแบบนี้ต้องขอบคุณยายกับป้าข้างบ้านและครูสอนทำอาหารสินะที่ชอบสอนอะไรก็ไม่รู้มาสอนไม่คิดว่าจะได้เอามาใช้จริงๆ ขอสรรเสริญคุณยาย ป้าข้างบ้านทุกบ้านและครูคะ

“ดีนะเราที่เก็บผลไม้มาด้วยนะ มีอะไรบ้างน่าเรามีไข่ ส้ม องุ่น มะม่วง บลูเบอร์รี่ มัน แครอทกับเนื้อเมื่อวาน”

กินอะไรดีเรา…ต้นมันเพิ่มดีกว่าเรายังไงก็มีเนื้อทอดเมื่อวานอยู่แล้ว

ป่านนี้บาไกจะเป็นยังไงบ้างนะ เป็นห่วงจัง

“โอ๊ะ! ได้แล้วกินได้ จะกินล่ะน่า”

พรึบ

“บาน่า!!”

พัง มันเป็นใครกล้าดียังไงมาพังเวลาการกินของฉันห๊ะ!!!

ร่างบางในกระโจมของตัวเองนั่งอยู่บริเวณกลางกระโจมที่พื้นมีมันกับแครอทที่ต้มจนสุกแล้วกับเนื้อที่ทอดจากเมื่อวานแต่ยังไม่ทันที่จะได้เอาอาหารยัดเข้าปากก็มีเสียงเรียกจากคนด้านนอกกระโจม อลิสที่ตอนนี้คือบาน่าหันไปมองคนที่อยู่หน้าประตูของตนเองนั้นคือท่านผู้เฒ่ากับเพศผู้คนอื่นๆ ที่ชราอายุประมาณ 40-50 ปีอยู่ด้านหลังประมาณ 2-3 คนบาน่ารู้ทันทีว่าทั้งสามคนน่าจะไปบอกแล้ว

อันที่จริงเธอไปบอกท่านผู้เฒ่าเองก็ได้เพราะเธอสามารถเข้าออกกระโจมของท่านผู้เฒ่าได้ตลอดเวลาเพราะเป็นหนึ่งในผู้สืบทอดแต่เพราะมียัยซาซ่าที่ติดท่านผู้เฒ่าเป็นปลิงไม่ยอดไปไหนและยายชราก็น่าจะรู้อยู่แล้วว่าเธอเหนื่อย

“มีอะไรกันหรือเปล่าท่านผู้เฒ่าถึงมาที่นี่”

“นั้นนะเหรอที่นอนที่กาเร็ตพูดให้ข้าฟังนะ” ชายที่น่าจะเป็นพ่อของกาเร็ตใบหน้าไม่ต้อนรับแขกไม่รู้ว่าเป็นที่หน้าตาที่ดูดุมากกว่านิสัยหรือเป็นแบบนี้อยู่แล้ว

ก่อนหน้านั้นที่กระโจมกาเร็ต

หลังจากที่กาเร็ตกลับกระโจมไปนางก็เอาแต่มองพื้นอันว่างเปล่าที่มีเพียงแค่หนังสัตว์รองทำเป็นที่นอนเท่านั้นกาเร็ตมีพี่ชายที่เป็นนักล่าเหมือนกันชื่อเรนและมีพ่อที่เคยเป็นนักล่าแต่เพราะถูกสัตว์ป่าจู่โจมทำให้ขาไม่ดีจึงไม่สามารถล่าต่อได้อีกแล้ว ส่วนแม่ของนางก็ถูกเผ่าอื่นเอาตัวไปในครั้งที่ครอบครัวไม่สามารถเลี้ยงดูได้หมดทำให้นางอาสาไปเองตั้งแต่ตอนที่กาเร็ตยังเด็กมาก นั้นทำให้มีแค่พ่อของนางกับพี่ชายที่ดูแลมาตั้งแต่นั้นแม้ว่าจะรู้อยู่แก่ใจว่าพ่อของนางยังโทษว่าเป็นความผิดของตนเองที่ไม่มีความสามารถทำให้เพศเมียของตัวเองต้องไปแลกกับอาหารของเผ่า

“ท่านพ่อ ท่านพ่อ ข้านะไปช่วยบาน่าทำที่นอนมาล่ะที่นอนนุ่มมากเลย” (*v*)

“ที่นอนรึ”

“บาน่าบอกว่าทำให้นอนสบายนะ เวลาบาไกกลับมาจะได้หลับสบาย ท่านพ่อต้องได้เห็นมันน่านอนมากเลย”

“อย่างนี้นี่เอง ที่มาก็เพราะอยากจะมาดูสินะ”

แบบนี้เราก็ต้องต้อนรับเป็นอย่างดีซะหน่อย บาน่าพาแขกทั้งสามหรือสี่เข้ามาดูที่นอนเพื่อที่พวกเขาจะได้เอาไปทำตามได้แต่ใช่ว่าทุกครอบครัวจะมีหนังสัตว์เพราะที่นี่ไม่มีเงินจึงต้องมีการแลกเปลี่ยนด้วยของที่ตนมีเช่น เนื้อ อาหาร หิน อาวุธหรือเกลือ

“ครั้งต่อไปเรียกว่าอะไรนะวันถัดไปใช่ไหมข้าจะทำเสียหน่อยที่กระโจมมีหนังสัตว์อยู่ด้วย” พ่อของกาเร็ตที่ชื่อนาไจพูดพร้อมมองไปทุกด้านเพื่อดูว่าการเย็บเป็นยังไง

“งั้นถ้ากระโจมไหนอยากทำก็มาทำตอนพระอาทิตย์ขึ้นก็แล้วกัน”

“ขอรับท่านผู้เฒ่า”

แค่นี้อะนะ (-_-)

ท่านผู้เฒ่าดูเสร็จแล้วก็บอกลาบาน่าก่อนที่จะเดินออกไปโชคดีที่สามคนนั้นสามารถสอนวิธีแทนเธอได้ พอแขกที่มาขัดการกินของบาน่าไปกันหมดเจ้าตัวก็ได้เวลาดื่มด่ำกับความอร่อยอันน้อยนิดที่ไม่คิดว่าจะต้องมาเป็นแบบนี้เพราะไม่เคยเลยที่จะต้องมาประหยัดแบบนี้เลยพอกินอิ่มก็มาดื่มด่ำกับที่นอนอันใหม่ที่นอนสบายกว่าการนอนบนพื้นที่มีแค่หนังสัตว์เท่านั้นเอง

ต้องแบบนี้สิถึงจะน่านอน

เฮ้อ…ครอกฟี้ z z z

อีกด้าน

ในป่าลึกที่เต็มไปด้วยสัตว์อันตรายที่ต้องระวังและเรื่องที่คาดเดาไม่ได้ต้นใหญ่ที่ขึ้นสูงแม้แต่ต้นหญ้าก็ยังขึ้นดกเต็มไปหมด เมื่ออยู่ในยามค่ำคืนก็ทำให้น่ากลัวมากยิ่งขึ้นไปอีก สีของต้นไม้นานาชนิดที่ไม่ทราบชื่อ กลิ่นของธรรมชาติและต้นไม้ลอยไปทั่วแต่มันก็ยังคงน่ากลัวอยู่ดีที่เสียงของสัตว์ที่ดำรงชีพในยามค่ำคืนก็มีทำให้ต้องระวังในเรื่องนั้นแม้ว่าจะต้องพัก

เพศผู้ของแต่ละเผ่าที่มีความสามารถจะเป็นตัวแทนของครอบครัวและของเผ่าต้องมาล่าสัตว์และการที่จะล่าสัตว์ได้ก็ต้องใช้กำลังและต่อสู้อย่างหนักเพราะสัตว์แต่ละตัวนั้นมีขนาดและต่อสู้เก่งมาก เวลาออกไปล่าสัตว์แต่ละเผ่าอาจจะเจอกันโดยบังเอิญแต่ไม่ได้เสียเวลาไปกับการสู้กันเองเพราะหน้าที่ของพวกเขาคือต้องหาอาหารและเนื้อไปให้คนในเผ่าให้มากที่สุดนั้นคือหน้าที่ของนักล่า

“นั้นเจ้าจาย” เสียงของเรนที่หลบอยู่แถวต้นไม้ใหญ่เพื่อที่กลิ่นของต้นไม้และดอกไม้จะได้กลบกลิ่นของพวกเขา

จายเป็นสัตว์ที่ตัวใหญ่และมักจะขี้เกียจพวกมันจะอยู่ที่ป่าที่มีจมูกของพวกมันรับกลิ่นได้ดีมากแต่มันมีน้ำหนักที่ค่อนข้างเยอะและอาศัยอยู่ในป่าที่มีน้ำและโคลนเยอะแม้ว่าจมูกของมันจะดีแต่ตาก็ไม่ดีเท่าไรนักและพวกมันอยู่กันเป็นฝูง น้ำหนักของมันจะอ้วนมากมีขนาดใหญ่กว่ามนุษย์อย่างพวกเขามากทำให้เวลาล่าไปสามารถกินได้ทั้งเผ่าเลยก็ว่าได้

ตัวสีเหลืองน้ำตาลตัวใหญ่มีจมูกเป็นวงรูตั้งด้านบนมีเขาเล็กๆ อยู่สองอัน มีหูพับจนมองไม่เห็นกับหางที่พันกันกำลังนอนหลับอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรอยู่

“ข้าว่าเราก็ได้เยอะแล้วนะ มีทั้งงูกับจายอีกสองตัวแค่นี้ก็ต้องใช้คนแบกหลายคนเลยนะ”

ไกบาพูดก่อนจะหันไปมองด้านหลังที่มีงูยักษ์ที่คนในเผ่าสามารถกินกันได้ไปหลายมื้อแต่เพราะกระเป๋าของบาน่าที่ทำนั้นทำให้เพศผู้ทั้งหลายแยกชิ้นส่วนเอาไปเก็บส่วนที่เหลือก็ใช้กำลัง

คนแบกไป แต่ถ้าเอาไปมากกว่านี้คงจะเอากลับไม่ไหว

“ข้าว่าพอแค่นี้ก่อนดีกว่าถ้าเอาเจ้าจายไปเพิ่มพวกเราคงแบกกลับไม่ไหวอีกอย่างคนในเผ่าของเราก็บาดเจ็บเพราะเจ้างูนั้นไปเยอะเลยนะ” กาตินกับพวกที่ยืนอยู่ใกล้กับบาไกเสริมเพราะตอนที่ไปล่าเจ้าจายมาได้สองตัวก็กินแรงไม่มาก ตอนแรกกะว่าจะเอาตัวเดียวเพราะแต่ดันไปเจอตัวที่สองที่อยู่ใกล้ๆ และมันก็ดูจะโกรธมากด้วย

หลังจากที่ล่ามาได้และกำลังจะกลับและพักในตอนกลางคืนแต่ด้วยความที่เหนื่อยกันมาจากการล่าสัตว์และยังต้องแบกเจ้าจายถึงสองตัวกลับเผ่าด้วย

“เจ้างูนั้นทำให้คนของเราเจ็บไปสี่คนเลยนะ ข้าว่าเรากลับกันจะดีกว่านะ เดินไปอีกหน่อยแล้วพอตื่นมาค่อยเดินทางกลับต่อดีกว่านะ” บาไกเสริม

หลังจากที่ตัดสิ้นกันได้ว่าจะทำยังไงกับเจ้าสัตว์ตัวนั้นดีจนได้ข้อสรุปมานั้นคือจะยอมทิ้งจายตัวนั้นไปก่อนเพราะถ้าดื้อดึงจะเอามาด้วยก็ไม่มีคนแบกกลับไปอยู่ดี

“พวกข้าจะเฝ้าเองส่วนที่เหลือพักเถอะ เจ้าก็ด้วยนะบาไก”

“เจ้าจะไปที่แลกเปลี่ยนกับเผ่าหมีขาวอย่างนั้นเหรอ ข้าได้ยินมาว่าเจ้าจะไปลแกเปลี่ยนอะไรสักอย่างนะ” คนที่สองที่นั่งอยู่ใกล้กับกองไฟพูดขึ้นพร้อมกับนอนนิ่งอยู่ที่โคนต้นไม้ “นั้นนะสิ ข้าเห็นว่าเจ้าเก็บอะไรไม่รู้เต็มไปหมดเลยระหว่างทางนะ”

“ข้าเก็บไปให้บาน่านะนางบอกว่าจะเอาไปทำอาหารให้ข้ากินนะ เนื้อที่นางให้มาก็เป็นฝีมือของนางด้วยนะอร่อยมากเลยข้านะ ไม่คิดว่าเนื้อจะอร่อยได้ด้วยทุกทีก็กินให้อิ่มแค่นั้นเองไม่คิดเลยนะพวกเจ้าก็ลองกินดูสิ” บาไกที่นั่งอยู่รอบกองไฟเปิดกระเป๋าออกมาพร้อมเอาอาหารที่เพศเมียของตัวเองยัดเข้ามาไม่หยุดออกมาอวดคนอื่น

เพศผู้ที่นั่งใกล้ๆ ถึงกับหันมาสนใจเนื้อแดดเดียวที่ออกมากับน้ำที่เจ้าตัวเตรียมเอามาให้ต่อหน้าคนอื่นจนคนที่เห็นอยากจะกินด้วย

“ข้าว่าเจ้าจะตามใจเพศเมียของเจ้ามากเกินไปหรือเปล่า”

“ข้าก็ว่าอย่างนั้นนะ เจ้าจะเอาอาหารไปแลกกับเผ่าหมีขาวเพราะอยากได้พืชเนี่ยนะ”

“อืม” (-_-) (_ _) (-_-)

“แต่ถ้าเจ้าเอาไปแลกเนื้อของเจ้าก็จะน้อยลงนะ” อีกคนพูด “เพราะแบบนั้นเข้าเลยล่าจายตัวที่สองมาเพิ่มสินะ”

“แค่เอาไปแลกกับข้าวเท่านั้นเอง บาน่าอยากได้เพราะจะทำของกินอร่อยๆ ให้ข้านะ”

“งั้นบาไกก็น่าจะไปแลกที่นั่นสินะ”

“ก็น่าจะเป็นอย่างนั้น ข้าจะเอาบาน่าไปดูด้วยเผื่อนางอยากจะได้อย่างอื่นเพิ่มอีกนะ” พูดจบพวกเขาก็นั่งแลกเปลี่ยนกันกินอาหารเพื่อให้อิ่มท้อง