ตอนที่ 10

จากการสืบเรื่องราวของตระกูลกงและการมาเยือนเพื่อยืนยันบางสิ่ง ทำให้เขารู้ว่าต่อให้ตระกูลกงมีผู้นำเป็นสตรี ก็ยังสามารถยืนหยัดต้านลมต้านฝนรักษาวงศ์ตระกูลเพื่อไม่ให้ล่มสลายได้ คนที่อยู่ในที่ลับน่ากลัวกว่าคนที่อยู่ในที่แจ้ง ที่เขาสามารถมายืนอยู่ในจวนได้โดยไม่เป็นอะไร เป็นเพราะพวกเขาเปิดทางให้…

อีกนัยหนึ่งก็คือยามนี้พวกเขาไม่สามารถปรากฎตัวออกมาได้ และเขาเองก็สามารถพึ่งพาและดูแลคุณหนูของพวกเขาได้ ถามว่าเขาทราบได้อย่างไร ตามหลักของผู้ฝึกยุทธ์แล้วไม่ยากที่จะสังเกตเห็นถึงความผิดปกติจากบริเวณโดยรอบจวน คนในคุ้นชินคุ้นเคย แต่คนนอกกลับให้ความรู้สึกที่แตกต่าง กับคนที่ไม่คิดมากก็แล้วไปเถิด บังเอิญว่าเขาเป็นคนคิดมาก คิดจนได้ประมือกับคนผู้หนึ่ง วรยุทธ์ของเขายอดเยี่ยมมากเป็นกระบวนท่าที่เขาไม่เคยพบมาก่อน นับว่าเขาได้เปิดประสบการณ์ใหม่แล้ว

กงเล่อหยางพิจารณาตามคำพูดของเขา ตอนแรกนางยอมรับว่ามีความคิดที่จะพึ่งพาฮ่องเต้ในอนาคต แต่ว่าหลังจากที่ได้ฟังท่านลุงเว่ยบอกเล่าเรื่องราวนั้น นางก็เปลี่ยนความคิดทันที อีกอย่างฮ่องเต้เป็นศูนย์กลางของอำนาจ การจะตัดสินใจแต่ละครั้งล้วนแต่ต้องมีเหตุผลและหลักฐานมารองรับ

“ท่านบอกเล่าตัวตนของท่านกับข้าก่อนสิเจ้าคะ”

“แซ่ไป๋ นามเทียนหลง มารดาเป็นหวงกุ้ยเฟย มีพี่น้องนับไม่ถ้วน ส่วนบิดานั้นเจ้าคงทราบอยู่แล้ว มีบรรดาศักดิ์เป็นชินอ๋อง พระราชทินนาม อี้ หรือที่ผู้คนมักจะเรียกว่า อี้ชินอ๋อง”

กงเล่อหยางตัวแข็งทื่อ ดวงตายังคงจดจ้องมองเขา ใครจะไปคิดว่าคนที่เป็นเชื้อพระวงศ์ซ้ำยังมีบรรดาศักดิ์เป็นชินอ๋อง จะมาทำแบบนี้ในจวนของนาง กงเล่อหยางคิดว่าเขาเป็นญาติของบิดาหรือไม่ก็มารดา ที่มาปกป้องนางเพราะคำสั่งเสีย หรือไม่ก็คำสั่งของผู้อาวุโส

โป๊ก!

“โอ๊ย! ข้าเจ็บนะ” ไป๋เทียนหลงเขกหน้าผากนางไปหนึ่งที เพื่อเรียกสติ

“เจ้าคิดอันใดอยู่ หรือว่าไม่เชื่อที่เปิ่นหวางบอก เอานี่!”

เขาโยนป้ายหยกประจำตัวมาให้นาง กงเล่อหยางรับมาดู ก็เห็นคำว่าอี้ ที่เป็นพระราชทินนามสลักอยู่ ไหนจะเนื้อหยกที่ใช้แกะสลักอีก เป็นหยกหายากชนิดหนึ่ง

“ท่าน! ต้องการอันใด ตระกูลกงไม่มีสิ่งใดที่ท่านต้องการนี่เพคะ”

“เปิ่นหวางอยากทราบเรื่องราวนั้นจะได้หรือไม่ เปิ่นหวางสามารถรับรองความปลอดภัยของเจ้าได้ ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ทำร้ายเจ้าไม่ได้ ว่าอย่างไร”

“……”

“งั้นเอาเช่นนี้ สาวใช้ของเจ้ากับสาวใช้ของซ่งฮวาเปิ่นหวางจะช่วยจัดการให้ รวมถึงมู่ฉิงเทียนด้วย”

“ท่านอ๋องจะจัดการมู่ฉิงเทียนอย่างไรเพคะ ในเมื่อเขามีบิดาคุ้มกะลาหัวอยู่”

“แล้วอย่างไรเล่า บิดาเขาใหญ่กว่าบิดาของเปิ่นหวางหรือ หากเป็นเช่นนั้นก็เข้าข่ายกบฏแล้วล่ะ อีกอย่างเปิ่นหวางไม่ต้องลงมือ เดี๋ยวก็มีคนลงมือแทนเปิ่นหวางเอง เจ้าก็น่าจะคาดเดาสถานการณ์ในราชสำนักได้” ตระกูลอี้ กับ ตระกูลมู่ เบื้องหลังพวกเขามีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน วังหลังมีสนมมาจากตระกูลอี้ หากนางอยากให้บุตรชายมีอำนาจ ก็คงมีทางเดียวคือให้หลานสาวที่เกิดจากภรรยาเอกแต่งกับมู่ฉิงเทียน

หลายปีมานี้ทั้งสองตระกูลเล่นงิ้วกันได้อย่างแนบเนียนในสายตาคนอื่น ทว่ากับคนที่ผ่านเรื่องราวในราชสำนักมานับสิบปีจะมองไม่ออกเชียวหรือ ใต้เท้ามู่กับมู่ฮูหยินรักใคร่เอ็นดูบุตรสาวของสหายไม่ต่างจากบุตรของตน อ้างถึงความสัมพันธ์ครั้งเก่าต่างๆ นาๆ หากคนมีสมองคิดสักนิดก็จะคิดได้ทันทีว่าทุกอย่างไม่ได้เป็นแบบนั้น ตีตัวออกห่างแล้วกลับมาสนิทสนม ช่างน่าสมเพชสิ้นดี

เว้นเจ้าหน้าจืดมู่ฉิงเทียนไว้คนหนึ่งก็แล้วกัน บิดามารดาเจ้าเล่ห์มากแผนการ แต่บุตรชายกลับไร้เดียงสาตามหมากของคนในครอบครัวและการเมืองไม่ทันเสียอย่างนั้น ง่ายๆ ก็คือ เขาเป็นหมากในกำมือของใครหลายๆ คน

"แล้วหากคนที่คิดทำร้ายข้าเป็นบิดาท่านเล่า" กงเล่อหยางเลือกที่จะถามออกไปตรงๆ เขามาถามถึงเรื่องราวนั้น ย่อมต้องทราบเบื้องลึกเบื้องหลังมาจากพอสมควร เรื่องซ่งฮวาเขาเองก็น่าจะรู้ว่าใครที่บงการอยู่เบื้องหลัง

ไป๋เทียนหลงชะงัก ก่อนจะหันมาสบตามองนาง นัยน์ตาดุจเหยี่ยวหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะเอ่ย "เปิ่นหวางพูดคำไหนคำนั้น ในเมื่อบอกเจ้าไปแล้วว่าใครหน้าไหนก็ทำร้ายเจ้าไม่ได้ ก็แสดงว่าทุกคนที่คิดร้ายกับเจ้านั้นไม่มีข้อยกเว้น"

"เพราะเหตุใดกันเพคะ"

"อีกไม่นานเจ้าจะรู้ว่าเพราะอะไร ข้าถึงได้ทำเช่นนี้"

กงเล่อหยางพยักหน้า นางไม่ได้ไว้ใจเขา เพียงแต่ว่าการที่เขาเข้ามาจัดการคนในจวนและองครักษ์ของนางได้ขนาดนี้ ต่อให้คิดหนีอย่างไรก็คงหนีไม่พ้น ไม่สู้ ใช้งานเขาไปก่อนค่อยคิดหาทางออกอีกทีก็ยังไม่สาย มีท่านอ๋องช่วยจัดการ ซ่งฮวาคงยากที่จะช่วยเหลือสาวใช้คนสนิท นางเองก็ไม่ต้องเปลืองสมองคิดหาวิธีการจัดการคนในเรื่องนี้

“อันใดของเจ้า” ไป๋เทียนหลงเอ่ยถาม เมื่อเห็นกงเล่อหยางยื่นมือข้างขวาออกมาตรงหน้าเขา

กงเล่อหยางคล้ายพึ่งจะนึกขึ้นได้ว่าที่นี่เป็นโลกนิยาย จึงเอ่ยว่า “พระองค์นำมือข้างขวาของพระองค์มาจับมือกับหม่อมฉันสิเพคะ”

“เพื่ออันใด” แม้ว่าปากจะเอ่ยถามออกไปเช่นนั้น ทว่าเขาก็รีบทำตามที่นางบอก

“เราตกลงร่วมมือกันแล้ว นี่เป็นการยืนยันเพคะ” กงเล่อหยางแสร้งยิ้มตาหยี

ไป๋เทียนหลงมองท่าทางของนาง แม้จะดูไม่น่าเชื่อถือ แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไร

ตระกูลกง กงเล่อหยาง พวกเจ้ายังมีเรื่องใดให้ข้าตกใจอีกหรือไม่ เรื่องความลับ พวกท่านเก็บมันไว้มากเพียงใดกัน ไหนจะของสำคัญอีก

จบกันชีวิตที่สงบสุขของนาง...

กงเล่อหยางร้องโอดครวญในใจ