ตอนที่ 3

ตั้งแต่กลับจากจวนตระกูลกง มู่ฉิงเทียนก็เอาแต่นั่งเหม่อ ในมือเขามีถุงหอมเก่าๆ ใบหนึ่ง ใจของเขากำลังสับสน เขาบอกเลิกนาง แล้วเขาตัดใจได้จากนางจริงหรือ ปากบอกนางว่า ชอบซ่งฮวา แต่ว่าความรู้สึกจริงๆ กลับเป็นเพียงความแปลกใหม่เท่านั้น เขารู้ว่าซ่งฮวาเข้าหาเขาเพราะอะไร

มู่ฉิงเทียนหลับตาลงเพื่อทบทวนความรู้สึกของตัวเอง เกือบยี่สิบปี กงเล่อหยางอยู่ข้างกายเขามาเกือบยี่สิบปี เขาย่อมรู้จักนิสัยนางดี แต่ที่ไม่เข้าใจคือเหตุใดช่วงสองปีที่ผ่านมานางถึงเปลี่ยนไปขนาดนั้น และเขาเองที่ควรเชื่อใจนาง กลับผันใจไปให้คนอื่น หลงเชื่อคำพูดของคนอื่น แล้วกล่าววาจาทำร้ายจิตใจนางที่เขาเฝ้าทะนุถนอมมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจ

ช่วงเวลาสองเดือนมานี้ เขาไม่กล้าที่จะเข้าไปพูดคุยกับนาง วันนั้นที่เขาพลั้งปากบอกเลิกนางไป จนทำให้นางประชดเขาด้วยการกระโดดน้ำ ยิ่งทำให้เขาไม่กล้าสู้หน้านางเข้าไปอีก พร้อมกับที่เขานั้นกลับมาคิดทบทวนเรื่องราวต่างๆ ทำให้เขารู้ว่าสองปีมานี้ เขาทำร้ายจิตใจนางไปค่อนข้างมากเลยทีเดียว ทั้งที่นางเป็นคนรักของเขา แต่เขากลับปกป้องสตรีอื่น

ก๊อกๆ

“เข้ามา”

มู่ฉิงเทียนขยับนั่งตัวตรง เก็บถุงหอมใบเก่าไว้ในสาบเสื้อ แล้วเงยหน้ามององครักษ์

องครักษ์ก้าวเข้ามาคำนับเจ้านาย พลางเอ่ยรายงาน “เรียนคุณชาย สาวใช้นางนั้นออกไปพบกับสาวใช้ของคุณหนูซ่งฮวาขอรับ”

สิ้นเสียงองครักษ์ มู่ฉิงเทียนก็ย่นคิ้วเข้าหากันด้วยความไม่เข้าใจ

“ทราบหรือไม่ว่าเรื่องไร” เสียงทุ้มเอ่ยถาม

“เอ่อ…” องครักษ์ลังเลที่จะพูดออกไป แม้จะไม่มีคำยืนยันจากเจ้านายว่า ตอนนี้คุณหนูซ่งฮวาเป็นคนรักของเจ้านายแทนที่คุณหนูกงเล่อหยางแล้วหรือไม่ แต่ผู้คนภายนอกก็เล่าลือและคิดกันไปแล้วว่าเจ้านายของเขาคบหากับคุณหนูซ่งฮวาอยู่

“พูด!” เสียงเข้มเอ่ยขัดความคิดขององครักษ์

“ขอรับ”

หน้าเรือนใหญ่ จวนตระกูลกง

กงเล่อหยางเดินโซซัดโซเซมาที่เรือนของตน เธอยังพาเสี่ยวถงกลับมาด้วย ภาพเจ้านายแบกลูกน้องมีให้เห็นไม่บ่อยนัก

“อึบ! เสี่ยวถง เจ้า! ทำตัวเบาๆ หน่อยได้หรือไม่” กงเล่อหยางส่างเมาตั้งแต่แบกเสี่ยวถงมาได้ครึ่งทางแล้ว

“อึก! คุณหนู บ่าวอุ้มคุณหนูเองเจ้าค่ะ” เสี่ยวถงพูดออกพลางทำท่าทางจะอุ้มกงเล่อหยาง

กงเล่อหยางรีบจับมือนางไว้ แล้วรีบลากเสี่ยวถงไปที่เรือนนอน

“เสี่ยวถง! เจ้าอยู่นิ่งๆได้หรือไม่ แฮ่กๆ” กงเล่อหยางไม่คิดว่าการดูแลคนเมาจะเหนื่อยมากขนาดนี้ เธอเคยเห็นและได้ยินคนเขาพูดบอกเล่ามาก็เท่านั้น

“คุณหนู! บ่าวแข็งแรงมากเจ้าค่ะ ผู้ใดจะทำร้ายคุณหนูต้องข้ามศพของบ่าวไปก่อน!”

กงเล่อหยางยกมือกุมขมับ เสี่ยวถงดิ้นออกจากตัวนางไปตั้งท่ามวยไทยเสียแล้ว ดูเอาเถิดเมาขนาดนี้จิตใต้สำนึกยังสั่งให้ปกป้องเจ้านาย แล้วจะไม่ให้นางซาบซึ้งใจได้อย่างไร

ทว่าตอนนี้เธอควรพาเสี่ยวถงไปให้ถึงเรือนนอนก่อน เรื่องซาบซึ้งใจไว้ค่อยว่ากันทีหลัง อีกอย่างเธอเองก็เหนื่อยมากแล้ว หากยังไปไม่ถึงเรือนนอน เธอกับเสี่ยวถงคงได้นอนหน้าเรือนใหญ่นี้แน่นอน

“เสี่ยวถง! ข้าขอสั่งให้เจ้าอยู่นิ่งๆ!”

“เจ้าค่ะ!” เสี่ยวถงตะโกนรับคำอย่างขันแข็ง จนกงเล่อหยางหลุดหัวเราะออกมา ก่อนจะรวบรวมแรงกายเข้าไปจับเสี่ยวถงแบกขึ้นหลังแล้วรีบเดินไปที่เรือน ไม่วายเซไปซ้ายทีขวาที แต่สุดท้ายเธอก็พาสาวใช้มาถึงเรือนจนได้ หลังจากส่งเสี่ยวถงเข้านอนแล้ว เธอก็กลับเข้าเรือนของตัวเองบ้าง

กงเล่อหยางเดินตรงไปที่เตียงนอนของตัวเอง โดยไม่ได้สังเกตเห็นชายหนุ่มผู้หนึ่งกำลังนั่งจิบชาอยู่บนโต๊ะริมหน้าต่างในเรือนนอนของเธอ

เธอขึ้นเตียงนอนและห่มผ้าห่มเข้าสู่นิทราไป มู่ฉิงเทียนถึงได้เดินมานั่งลงที่เตียงของนาง พลางส่ายหน้า หากคนที่เข้ามาไม่ใช่เขา นางคงถูกฆ่าตายหรือไม่ก็คงถูกจับตัวไปแล้ว

เขายกมือไปสัมผัสที่แก้มนวล เกลี่ยผมออกจากใบหน้างาม จ้องมองอยู่สักพักก่อนจะผละตัวออก พลางคิดในใจว่า เล่อหยางเจ้าจะให้อภัยข้าหรือไม่

เขาทำผิดกับนางมากเกินไป จึงไม่กล้าคาดหวังการอภัยจากนาง…

นางเปลี่ยนไปก็เพราะไปข้องเกี่ยวกับสตรีอื่น

หากเป็นไปได้เขาก็อยากจะกลับไปยืนเคียงข้างกายนางอย่างเปิดเผยเช่นเมื่อก่อน

ซ่งฮวาจุดประสงค์ของนางไม่ใช่เขา แต่เป็นสตรีที่นอนอย่าเบื้องหน้าเขาในตอนนี้

ตั้งแต่เมื่อใดกัน ที่เขาหลงลืมนาง

มู่ฉิงเทียนนั่งเฝ้ามองเล่อหยางอยู่สักพัก ก่อนจะกลับออกไป เขาสั่งให้องครักษ์ดูแลนางให้ดี และให้จับตาดูสาวใช้นางนั้นไว้ด้วย ยังบอกอีกว่าหากกงเล่อหยางเป็นอะไรไป พวกเขาต้องชดใช้ด้วยชีวิต องครักษ์ไหนเลยจะกล้าละเลย

คำสั่งเช่นนี้มีเพียงคนเดียวที่ได้รับคือคุณหนูกงเล่อหยาง ส่วนคุณหนูซ่งฮวาแทบจะไม่ได้รับอะไรจากนายของเขาเลย

องครักษ์มองหน้ากัน ก่อนพยักให้กันก่อนจะหายเข้าไปในความมืด…

มู่ฉิงเทียนกลับจวนมู่ของตัวเองไป ไม่นานบุรุษที่หลบซ่อนอยู่ในความมืดก็ออกมา องครักษ์ของมู่ฉิงเทียนถูกขัดขวางด้วยป้ายหยกที่องครักษ์ของบุรุษหนุ่มที่พึ่งเข้ามาชูขึ้นเบื้องหน้า

"กงเล่อหยาง คิดได้แล้วสินะ เปิ่นไท่จื่อจะรอเจ้าวันที่เราได้พบกันอีกครั้ง" มือหนาที่กำลังจะสัมผัสใบหน้างามหยุดชะงัก เขายกยิ้ม พลางเอ่ยอีกครั้ง "เปิ่นไท่จื่อไม่ใช่มู่ฉิงเทียน ไม่ฉวยโอกาสเจ้า"

สิ้นเสียงชายหนุ่มก็เคลื่อนตัวออกจากจวนตระกูลกงไปอย่างเงียบๆ