ตอนที่ 4

เวลานี้บ่าวไพร่ในโรงครัวกำลังยุ่งวุ่นวายกันอยู่ เนื่องจากอยู่ๆ คุณหนูของพวกเขาเกิดอยากจะเข้าครัวทำอาหาร ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ในขณะเดียวกันด้านหน้าจวน ก็วุ่นวายไม่แพ้กัน พ่อบ้านได้รับคำสั่งจากกงเล่อหยางให้ไล่สิ่งอัปมงคลออกไปจากจวน

“นี่! เจ้าเป็นแค่พ่อบ้านมีสิทธิ์อะไรมาขวางข้าที่เป็นคุณหนู ข้าเป็นญาติผู้น้องของพี่หญิงเล่อหยางนะ” หญิงสาวพยายามพูดเสียงดังเพื่อเรียกร้องความสนใจจากชาวบ้านที่สัญจรไปมา นางคือบุตรสาวคนรองของท่านอารอง น้องชายต่างมารดาของแม่ทัพใหญ่กง นามว่า กงซูมี่

“ข้าน้อยไม่มีสิทธิ์ที่จะทำเช่นนี้หากเจ้านายไม่ได้รับสั่ง ทว่าคุณหนูอนุญาตให้ข้ามีสิทธิ์ในการจัดการความวุ่นวายอย่างเต็มที่ คุณหนูรีบกลับไปเถิด ก่อนที่จะอับอายขายขี้หน้าไปมากกว่านี้ ครอบครัวท่านเองก็มีกินมีใช้ไม่ขาดมือจะมาพึ่งพิงคุณหนูของข้าด้วยเรื่องใดกัน โปรดชี้แนะบ่าวผู้โง่เขลาด้วยเถิดขอรับ”

กงซูมี่ นางไม่คิดว่าจะโดนตอบกลับมาเช่นนี้ ก็ยืนกำหมัดหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ

จริงอย่างที่พ่อบ้านกล่าวมาคือท่านอารองที่แยกบ้านออกไปนั้น พวกเขามีกินมีใช้ไม่ขาดมือ ได้เชิดหน้าชูตาในตำแหน่งรองเจ้ากรม ไหนจะมีสินเดิมของมารดาของท่านอารองอีก มารดาของเขามาจากตระกูลพ่อค้า เมื่อแยกบ้านออกไปตั้งตัวใหม่เงินทองก็ยังคงเหลือให้ได้ใช้สอยไปอีกนาน กงเล่อหยางได้ฟังคำบอกเล่าของแม่นมและพ่อบ้านมาบ้างว่าท่านอารองผู้นี้เอาแต่อิจฉาริษยาบิดาของกงเล่อหยางมาตั้งแต่เล็กๆ ไม่รู้ว่ามีสาเหตุมาจากอะไร

ตั้งแต่บิดาของนางตายจากไป เขากับภรรยาก็พยายามที่จะเข้ามามีสิทธิ์มีเสียงในจวนหลังนี้ อ้างเหตุผลสารพัด ดีที่มีท่านลุงมู่ซวนสหายของบิดามาช่วยไกล่เกลี่ยจัดการให้ กงเล่อหยางถึงได้ยืนหยัดมาได้จนถึงทุกวันนี้

กงซูมี่สูดลมหายใจเข้าลึก “ข้าเพียงแค่แวะมาเยี่ยมเยียนญาติผู้พี่ก็เท่านั้น ท่านพ่อและท่านแม่ของข้าเป็นห่วงนางยิ่งนัก หลังจากที่ได้ยินว่าคุณชายมู่เลิกคบหากับญาติผู้พี่ ส่วนทางญาติผู้พี่เองก็กระโดดน้ำเพื่อประชดประชัน สองเดือนมานี้ก็เจ็บไข้ได้ป่วยมาตลอด ให้ข้าได้เข้าไปดูนางสักนิดได้หรือไม่ ข้าจะได้กลับไปบอกกล่าวกับท่านพ่อท่านแม่ได้ว่านางเป็นอย่างไรบ้าง”

กงซูมี่จงใจพูดเสียงดังขึ้นมากกว่าเดิม เสียงหวานนุ่มนวลชวนให้คนเห็นอกเห็นใจกล่าวเน้นย้ำเรื่องการเลิกคบหาของคนสองคนและเรื่องที่กงเล่อหยางกระโดดน้ำเพื่อประชดประชัน

พ่อบ้านมีสีหน้าเย็นเยียบลงทันทีที่กงซูมี่พูดจบ เขากำลังจะพูดไล่นางออกไปอีกครั้งทว่า…

“คุณหนูรองช่างรู้เรื่องราวภายในจวนข้าดียิ่งนัก” กงเล่อหยางก้าวเดินออกมาเผชิญหน้ากับญาติผู้น้องจอมเสแสร้งทั้งยังขี้อิจฉาไม่ต่างจากบิดาเลยสักนิด

กงเล่อหยางเดินออกมาทันได้ยินประโยคเมื่อสักครู่ นางไม่ได้โกรธ เพียงแค่รำคาญแมลงพวกนี้ที่เอาแต่ตามรังควานไม่หยุดหย่อน

เดือนนี้สตรีผู้นี้มาที่นี่เป็นครั้งที่สามแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นคำสั่งของท่านอารองหรือมีคนอื่นอยู่เบื้องหลังอีก

อ่า คงจะมาดูว่านางตายหรือยังสินะ แน่ล่ะ เธอไม่ได้ออกจากจวนไปตามติดมู่ฉิงเทียน คอยกีดกันเขากับแม่นางเอกเช่นที่ผ่านมานี่นา

กงซูมี่ตกใจจนผงะถอยหลัง แต่นางก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว กลับมายืนตัวตรงพร้อมทั้งยอบกายคำนับกงเล่อหยางอย่างงดงาม

“คำนับพี่หญิงเจ้าค่ะ”

“คุณหนูรองเผื่อเจ้าลืม ข้าไม่มีพี่น้อง เป็นบุตรเพียงคนเดียวของแม่ทัพใหญ่กงซึ่งเป็นพี่ชายของบิดาเจ้า วันหลังเจ้าช่วยเรียกขานตามฐานะและแซ่ของข้าด้วย หวังว่าเจ้าจะไม่ลืมอีก” กงเล่อหยางต่อให้ไม่มีบิดามารดาแต่ว่าฐานะของนางก็ยังคงสูงส่งมากอยู่ดี บุตรสาวตระกูลสายรองคิดขึ้นมาเทียบชั้นรอชาติหน้าเถิดหรืออาจจะไม่มีวันนั้น…

กงซูมี่เกือบจะพุ่งเข้าไปตบตีกงเล่อหยาง แต่สาวใช้ฉุดรั้งนางไว้ได้ก่อน

“เป็นข้าที่เลอะเลือน ต้องขออภัยคุณหนูใหญ่กงด้วยเจ้าค่ะ”

ความจริงแล้วกงเล่อหยางไม่ใช่บุตรเพียงคนเดียว นางยังมีน้องที่ไม่ได้ลืมตาดูโลกอีกหนึ่งคนด้วย เรื่องนี้เธอรู้มาจากแม่นมเมื่อตอนอยู่ในครัว หลังจากที่บิดาไปทำศึกได้สองเดือนมารดาก็มาทราบว่าตั้งครรภ์ ตอนแรกมารดาไม่รู้ว่าตัวเองนั้นตั้งครรภ์ รู้ตัวอีกทีก็ยามที่ร่างกายของมารดาเริ่มอ่อนแอลงหลังจากทราบเรื่องการจากไปของบิดา ด้วยความเสียใจบวกกับความเครียดเรื่องญาติพี่น้อง ทำให้มารดาของกงเล่อหยางตกเลือดจนไม่อาจรักษาชีวิตเด็กในครรภ์ไว้ได้ ไม่นานหลังจากนั้นมารดาก็ล้มป่วยอย่างหนักและจากไปในที่สุด

กงเล่อหยางพยักหน้ารับ "มีอะไรอีกหรือไม่ เจ้ามาขวางทางเข้าออกจวนของข้านานแล้ว”

“เอ่อ ข้าขอเข้าไปนั่งพักด้านในสักครู่ได้หรือไม่เจ้าคะ” กงซูมี่ยังไม่ละความพยายามที่จะเข้าไปในเรือนของญาติผู้พี่

กงเล่อหยางผายมือไปที่รถม้าที่กงซูมี่นั่งมา “ไม่สู้คุณหนูรองกลับขึ้นไปนั่งพักบนรถม้า พร้อมกับเดินทางกลับเลยไม่ดีกว่าหรือ”

“ท่านพ่อท่านแม่ให้ข้ามาดูว่าท่านเป็นอย่างไรบ้าง หากเจ็บป่วยหนักก็ให้ข้าช่วยอยู่ดูแลท่าน”

กงเล่อหยางเลิกคิ้วมอง คิดในใจว่า นางตาบอดหรืออย่างไร ข้ามายืนพูดตากแดดตากลมอยู่ตั้งนาน ย่อมแปลว่า นางสบายดีแล้ว

กงซูมี่หน้าซีดหลังจากที่พูดออกไปก็เหมือนพึ่งจะนึกขึ้นมาได้ นางจึงไม่รีรอให้กงเล่อหยางกล่าวอันใดอีก รีบชิงกล่าวลาแล้วรีบขึ้นรถม้ากลับทันที

“ลำบากท่านแล้ว” กงเล่อหยางหันมากล่าวกับพ่อบ้านที่คอยรับหน้าคนบ้านรองมาตลอด

“ไม่ลำบากเลยขอรับ ว่าแต่เมื่อครู่คุณหนูอยู่ในโรงครัวไม่ใช่หรือขอรับ”

“อ้อ ข้าจะมาบอกท่านว่าให้จัดเรือนรับรองใหญ่ใหม่น่ะ ข้าอยากจะให้ไต้ซือมาสวดมนตร์ขับไล่สิ่งอัปมงคลออกไป จะได้มีแต่สิ่งดีๆ เข้ามา”

“ข้าจะจัดการให้เรียบร้อยขอรับ”

“ส่วนเรื่องฤกษ์ยาม ท่านก็แวะไปสอบถามที่อารามมาให้ข้าด้วยก็แล้วกัน”

“ขอรับคุณหนู”

เธอพยักหน้า และเดินกลับเข้าไปในตัวเรือน

ส่วนพ่อบ้านหันไปกำชับทหารที่เฝ้าเวรยามอยู่หน้าประตู ก่อนจะปิดประตูจวนอย่างแน่นหนาแล้วรีบไปจัดการในสิ่งที่เล่อหยางบอกกล่าวไปก่อนหน้า