ตอนที่ 5

“คุณหนูเจ้าคะ บ่าวจัดการเรื่องนั้นเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ” อันฉีสาวใช้ของซ่งฮวา เข้ามารายงานความคืบหน้าทันที หลังจากได้ออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้าตรู่

ซ่งฮวาวางถ้วยชาลงอย่างสง่างาม พลางเอ่ย “ง่ายถึงเพียงนั้นเชียว แน่ใจว่าไม่มีใครพบเห็นเจ้า”

นางเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ ไม่คิดว่าคนของตัวเองจะจัดการเรื่องนั้นได้อย่างง่ายดาย

“ดูเหมือนวันนี้สวรรค์จะเข้าข้างเราเจ้าค่ะ ที่จวนกงจัดงานเลี้ยงฉลองเล็กๆ ให้บ่าวไพร่ ทำให้หละหลวมเรื่องการตรวจสอบคน อีกอย่างหนึ่งก็คือสาวใช้ของคุณหนูใหญ่กง ไม่ได้ภักดีกับนางมากถึงขั้นถวายชีวิต และยังมักใหญ่ใฝ่สูง บ่าวถึงได้ซื้อตัวนางได้ง่ายๆ เจ้าค่ะ”

ซ่งฮวาส่งเสียงหัวเราะออกแผ่วเบา “กงเล่อหยาง หากรู้ถึงเรื่องราวทั้งหมดจะเป็นเช่นไรนะ”

นางไม่ได้ชมชอบคุณชายมู่มากถึงขนาดยอมพลีกายถวายชีวิต ที่ทำไปล้วนแล้วแต่มีเหตุและผลของมัน

กงเล่อหยางแม้ไม่มีบิดามารดา ทว่าอำนาจในมือกลับมีมากจนน่าอิจฉา ซ่งฮวาย่อมทราบถึงเรื่องบุญคุณความดีของอดีตแม่ทัพใหญ่กงกับฝ่าบาทและไทเฮา

ถามว่านางกลัวหรือไม่ หากเรื่องราวที่นางกระทำกับกงเล่อหยางถูกเปิดเผยออกมา ซ่งฮว่าตอบได้เลยว่า ไม่

นางสามารถหาคนมารับผิดแทนได้ อีกอย่างเบื้องหลังนางยังมีตระกูลซ่ง คุณชายมู่และผู้สูงศักดิ์ท่านนั้น แม้ว่าคุณชายมู่จะยังไม่แสดงออกมาอย่างชัดเจนมากนัก แต่เขาไม่มีทางกลับไปหรือให้ความช่วยเหลือกงเล่อหยางอย่างแน่นอน ซ่งฮวาค่อนข้างที่จะมั่นใจในเรื่องนี้

“อันฉี เจ้าว่าระหว่างคุณชายมู่กับท่านผู้นั้น ข้าควรเลือกผู้ใดดีกว่ากัน”

“ทั้งสองคนล้วนแต่เป็นเอกบุรุษแห่งแคว้น บ่าวคิดว่าคนแรกที่คุณหนูควรเลือกคือท่านผู้นั้นเจ้าค่ะ หากคุณหนูพลาดจากท่านผู้นั้นก็ยังมีคุณชายมู่รอเป็นตัวเลือกที่ดีอยู่อีกหนึ่งคนเจ้าค่ะ”

“พูดได้ดี ข้าเองก็คิดเช่นเดียวกันกับเจ้า แต่จะว่าไปแล้ว…ข้าควรจะย่ำยีจิตใจของกงเล่อหยางให้มากกว่านี้หรือไม่” ซ่งฮวายอมรับว่านางอิจฉาชาติกำเนิดของกงเล่อหยาง บิดามารดาจากไปแล้ว แต่ก็ยังเชิดหน้าชูตาได้ แม้จะมีอุปสรรคเป็นตระกูลกงสายรอง แต่ผู้คนรอบกายนางล้วนแต่รักใคร่เอ็นดูเฝ้าทะนุถนอมนางมาเป็นอย่างดี

ซ่งฮวาแม้นางจะเกิดจากภรรยาเอก แต่บิดาไม่ได้โปรดปรานมากนัก ทำให้นางต้องดิ้นรนเพื่อให้บิดาเห็นว่ามีความสำคัญกับวงศ์ตระกูล และเพื่อที่นางจะได้มีอำนาจในการกดข่มลูกอนุพวกนั้นที่จ้องแต่จะขึ้นมาเทียบเคียงนางอยู่ตลอดเวลา

“ไว้เราค่อยไปยามที่นางใกล้สิ้นลมดีหรือไม่เจ้าคะ ช่วงเวลานั้นน่าจะเจ็บปวดที่สุด”

“ฮ่า ฮ่า อันฉี ยังคงเป็นเจ้าที่ให้คำปรึกษาดีๆ แก่ข้าเสมอมา เอาตามที่เจ้าว่าก็แล้วกัน ถึงยามนั้นอย่าลืมเอ่ยเตือนข้าด้วยเล่า”

“เจ้าค่ะคุณหนู แต่พิษจะออกฤทธิ์เร็วก็ต่อเมื่อมีการกระตุ้นอารมณ์ต่างๆ หลังจากที่นางรับพิษไปได้สองสามวัน เราคงต้องขยันไปหาคุณชายมู่มากกว่าเดิมแล้วเจ้าค่ะ”

“เรื่องนั้นไม่เป็นปัญหาอยู่แล้ว” มู่ฉิงเทียน ทั้งหล่อเหลาและยังเป็นบุรุษที่มีอนาคตไกล ซ่งฮวาได้อยู่ใกล้เขามีแต่ได้กับได้

“ข้าจะไปหาท่านแม่ที่เรือนใหญ่”

ซ่งฮวาเดินออกจากเรือนไปอย่างอารมณ์ดี ยิ่งคิดถึงตอนที่กงเล่อหยางดิ้นทุรนทุราย นางก็ยิ่งมีรอยยิ้มที่กว้างมากขึ้น

อันฉีเดินตามซ่งฮวาไปเงียบ ไม่คิดจะขัดอารมณ์สุนทรีย์ของเจ้านาย นางมีหน้าที่รับใช้เพียงแค่นั้น

เรือนใหญ่ ตระกูลมู่

“คารวะท่านพ่อ ท่านแม่ขอรับ” มู่ฉิงเทียนคำนับบิดามารดาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง

“เหอะ!” นายท่านมู่ซวนส่งเสียงไม่พอใจขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นหน้าบุตรชาย เจ้าลูกชายตัวดีของเขาไม่รู้ว่าคิดอ่านสิ่งใดอยู่ มีอย่างที่ไหนทิ้งหยกงามไปคว้าเอาก้อนกรวด ซ่งฮวาผู้นั้นดูก็รู้ว่าเข้าหาตัวเองด้วยจุดประสงค์บางอย่าง แต่ก็ยังหูตามืดบอดไปชมชอบเอาเสียได้

“เอาล่ะ เจ้ารีบนั่งลงเถิด แล้วอธิบายให้แม่ฟังที ว่าเหตุใดถึงได้เลิกคบหากงเล่อหยาง และช่วงหลังมานี้เหตุใดถึงได้ออกหน้าปกป้องคุณหนูซ่งผู้นั้นไม่หยุด…”

มารดาของมู่ฉิงเทียนค่อนข้างที่จะใจเย็น ไม่ได้ด่วนตัดสินใจแต่อย่างใด นางเพียงอยากทราบเหตุผลของบุตรชายก็เท่านั้น

หากบุตรชายเลือกคุณหนูซ่งจริงๆ เช่นนั้นนางคงต้องเข้าไปใส่ใจกงเล่อหยางมากกว่านี้ เพราะก่อนหน้ามีบุตรชายของนางสนับสนุนคอยดูแลอยู่ไม่ห่าง เมื่อไม่มีบุตรชายแปลว่าอีกฝ่ายก็ตัวคนเดียวยามที่มีคนเข้ามารังแก สามีของนางไม่สามารถที่จะยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือได้ทุกครั้ง เพราะเขายังคงเป็นขุนนางมีงานราชการรัดตัว นางที่ว่างอยู่ย่อมเหมาะสมที่สุด

“นั่นสิ! เจ้าลองพูดสิว่าทำไม ยัยหนูเล่อหยางของข้าไม่น่ารักตรงไหน หรือตรงที่นางไปตามทำร้ายแม่ดอกไม้เน่านั้น เจ้าอย่าพูดออกมาเชียวว่าไม่ทราบถึงจุดประสงค์ ดูการกระทำของสตรีผู้นั้นไม่ออก ที่ยัยหนูเล่อหยางทำไปเพราะมีเหตุผลทั้งนั้น!” นายท่านมู่เป็นคนเถรตรง เสแสร้งไม่เป็น ทำให้เขานั้นเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้อยู่ไม่น้อย และยังเป็นก้างขวางคอขุนนางหลายๆ คนอีกด้วย

มู่ฉิงเทียนรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าบิดามารดาเรียกเขามาพบด้วยเรื่องอะไร

เขาอยากจะบอกเหลือเกินว่า ในช่วงเวลานั้นเหมือนเขาไม่ได้เป็นตัวของตัวเอง คล้ายถูกบางอย่างควบคุมเขาให้กระทำเช่นนั้น แต่ถ้าเขาพูดออกไปใครจะเชื่อ ใครกันที่ทำกับเขาเช่นนั้น ควบคุมเขาไปเพื่ออะไร

“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้ากำลังหาทางกลับไปคืนดีกับเล่อหยางอยู่ขอรับ เพียงแต่ว่าที่ผ่านมาข้าทำร้ายจิตใจนางไปค่อนข้างมาก ยามนี้จึงไม่กล้าสู้หน้า…” มู่ฉิงเทียนเอ่ยตอบกลับไปเสียงเบา

“แต่ข้าสามารถยืนยันได้ว่า ข้ากับคุณหนูซ่ง ไม่ได้มีความสัมพันธ์ฉากเช่นคนรัก ข้าไม่เคยคิดเกินเลยกับนางเลยขอรับ” เรื่องนี้เขากล่าวยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ทว่าคิ้วคมยังคงขมวดเป็นปมไม่คลาย

สิ่งที่เขากังวลคือเวลาที่เขาอยู่ใกล้กงเล่อหยางเขามักควบคุมตัวเองไม่ได้ เขาจับสังเกตตัวเองได้ตอนที่กลับจากตระกูลกงในวันที่พูดบอกเลิกนาง และนี่เป็นอีกเหตุผลที่เขายังไม่กล้าที่จะเข้าไปใกล้นาง เพราะเขากลัวจะทำไม่ดีกับนางไปมากกว่านี้

“เหอะ! เจ้าก็พูดออกมาได้สิ แต่การกระทำของเจ้าล่ะ ป่านนี้ยัยดอกไม้เน่าคงคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้ว”

เพียะ!

“โอ๊ย! ฮูหยิน”

“ท่านพี่ดอกไม้เน่าอะไรกันเจ้าคะ นางเป็นสตรีอย่างน้อยก็ควรให้เกียรตินางบ้าง ถึงนางจะเข้ามาแบบมีจุดประสงค์ก็ตาม” ฮูหยินคนงามของนายท่านมู่ส่งค้อนวงโตไปให้สามี

“ข้าพูดความจริงนี่นา อาเทียนในเมื่อเจ้าพูดยืนยันมาแบบนี้ เช่นนั้นก็ควรที่จะไปขอโทษยัยหนูเล่อหยางเสีย ก่อนที่ทุกอย่างจะสายไป ถึงเวลานั้นจะมาร้องไห้อ้อนวอนให้ข้าช่วยไม่ได้นะ”

เพียะ!

“โอ๊ย!…” นายท่านมู่ถูกฮูหยินตีแขนอีกครั้ง เพราะสามีเองก็มีความผิดเช่นกัน

“ต่อให้ลูกไม่มาร้องไห้อ้อนวอน ท่านก็ต้องช่วยในฐานะบิดาเจ้าค่ะ อีกอย่างเล่อหยางก็ตัวคนเดียว ญาติพี่น้องก็จ้องแต่จะเอาเปรียบ และท่านก็ได้รับปากสหายไว้ว่าจะช่วยเหลือดูแลนางอย่างเต็มที่เท่าที่จะทำได้ไม่ใช่หรือเจ้าคะ”

“จะว่านางตัวคนเดียวก็ไม่ถูกนะฮูหยิน หากนางเดือดร้อนจริง นางก็สามารถวิ่งเข้าวังหลวงไปขอความช่วยเหลือจากฝ่าบาทและไทเฮาได้ เจ้าอย่าลืมว่าสหายของข้าเคยช่วยเหลือทั้งสองพระองค์ไว้”

“พูดน่ะง่าย ทำน่ะยาก ท่านที่เข้าออกวังหลวงมาครึ่งชีวิต ไม่รู้หรือว่าเลอะเลือนไปแล้ว วังหลวงไม่ใช่ว่าคิดจะวิ่งเข้าไปก็วิ่งเข้าไปได้เลย กว่านางจะฝ่าด่านเข้าไปถึงที่ประทับของฝ่าบาทได้ คงได้ตายก่อนพอดี”

“ฮูหยินนี่เจ้า!”

มู่ฉิงเทียนส่ายหน้าให้กับการถกเถียงของบิดามารดา เขาลุกขึ้นคำนับและถอยออกจากเรือนใหญ่ไปเงียบๆ

ระหว่างทางกลับเรือนก็เอาแต่คิดหาวิธีในการง้อคืนดีอดีตคนรักของเขา มู่ฉิงเทียนแม้จะรู้จักนิสัยใจคอของกงเล่อหยางเป็นอย่างดี ทว่าช่วงหลังมานี้นางเปลี่ยนไปค่อนข้างมาก ไม่รู้ว่าเขาต้องใช้เวลาหรือคิดหาเหตุผล พิสูจน์การกระทำของตัวเองนานเท่าไร นางถึงจะยอมให้อภัย แต่เขาจะยอมแพ้เด็ดขาด

เล่อเอ๋อ…เจ้าต้องเป็นของพี่คนเดียวเท่านั้น

พี่จะไม่ยอมยกเจ้าให้กับบุรุษอื่นแน่นอน…

แม้จะดูเห็นแก่ตัว แต่เขาทำใจเห็นนางอยู่กับบุรุษอื่นไม่ได้จริงๆ