ตอนที่ 6

กงเล่อหยางไม่ได้ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยไปวันๆ หรือเอาแต่วิ่งตามบุรุษอย่างที่ผู้คนกล่าวขาน ในทุกๆ วันหลังจากทานมื้อเช้าเสร็จ นางจะออกไปตรวจดูบัญชีร้านค้า

แม้ว่าทรัพย์สมบัติที่บิดามารดาทิ้งไว้ให้นั้นมากพอที่จะใช้ชีวิตอยู่อย่างสุขสบายไปจนถึงชาติหน้า แต่กงเล่อหยางก็ยังอยากที่จะสร้างมันขึ้นมาด้วยตัวเอง

ไม่มีใครทราบถึงเรื่องในอนาคต วันนี้มีกินมีใช้ วันหน้าอาจจะไม่มีก็ได้ ยิ่งเป็นตระกูลชนชั้นสูง ยามก้าวเดินยิ่งต้องระมัดระวัง ก้าวพลาดเมื่อใด ชีวิตของตัวเองและคนในตระกูลก็จบสิ้นเมื่อนั้น

“อรุณสวัสดิ์ขอรับคุณหนู วันนี้คุณหนูมาเร็วกว่าทุกวันนะขอรับ”

ผู้ดูแลร้านเดินออกมาทักทาย เมื่อเห็นว่าคนที่เดินเข้ามาเป็นนายหญิงของตัวเอง

“หลายวันแล้วที่ข้าไม่ได้เข้ามาตรวจบัญชี วันนี้จึงมาเร็วหน่อย เพราะยังต้องไปตรวจอีกหลายร้าน รบกวนท่านลุงเว่ยนำบัญชีไปให้ข้าที่ห้องทำงานด้วย” กงเล่อหยางบอกกล่าวเสียงนุ่มนวล เนื่องจากหลี่เล่อหยางมีนิสัยคล้ายกันกับกงเล่อหยาง หญิงสาวจึงไม่ได้กังวลว่าจะถูกจับผิดเรื่องความเปลี่ยนแปลงของตัวเองมากนัก

“ได้เลยขอรับ เดี๋ยวเชิญคุณหนูขึ้นไปรอข้าบนห้องก่อน ข้าขอไปหยิบเอกสารรายงานสักครู่ขอรับ”

ท่านลุงเว่ยเป็นผู้ดูแลเก่าแก่ของมารดา ซึ่งกงเล่อหยางเองก็ไว้ใจเขามากเช่นกัน ร้านผ้าแห่งนี้เป็นร้านใหญ่ เขาเป็นผู้แลสูงสุดในเครือร้านผ้าแพรทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นในเมืองหลวงหรือต่างเมือง หากมีข้อผิดพลาดเกิดขึ้น คนที่จะต้องรับหน้าและถูกลงโทษหนักที่สุดก็คือเขา

กงเล่อหยางพยักหน้า แล้วเดินขึ้นไปด้านบน ข้างหลังนางมีเสี่ยวถงที่ติดตามมาด้วย

“ตั้งแต่คุณหนูเริ่มเข้ามาจัดการดูแลที่นี่ ร้านแห่งนี้ก็มีแต่จะขายดีขึ้นเรื่อยๆ นะเจ้าคะ ตอนนี้หาร้านที่เทียบชั้นกับเรายากแล้วเจ้าค่ะ”

เสี่ยวถงเป็นคนหนึ่งที่อยู่กับกงเล่อหยางในทุกๆเหตุการณ์ เดือนที่ผ่านมานางแอบตะล่อมถามเรื่องราวต่างๆ ของกงเล่อหยางกับเสี่ยวถงตลอด ทำให้รู้ถึงสถานการณ์รอบตัวว่าเป็นเช่นไร และเพราะอะไร กงเล่อหยางถึงไม่ค่อยเปิดจวนรับแขกหรือจัดงานเลี้ยงเช่นจวนอื่นๆ สิ่งที่นางพึ่งรู้มาเป็นเสี่ยวถงที่พลั้งปากพูดมันออกมาเองด้วย

ถามว่าทำไมเสี่ยวถงถึงรู้เรื่องสำคัญเช่นนี้ เสี่ยวถงบอกว่ากงเล่อหยางไม่ได้ไว้ใจผู้ใด ที่ต้องทำเป็นห่างเหินกับเสี่ยวถงและยกสาวใช้อีกคนขึ้นมาเป็นคนสนิทแทนก็เพราะเหตุนี้

เสี่ยวถงเป็นข้อยกเว้นเดียวของกงเล่อหยาง นางเป็นที่ไว้วางใจมากที่สุด รองลงมาก็เป็นแม่นมและพ่อบ้าน สามคนนี้เป็นคนที่รักและจริงใจกับกงเล่อหยางมากที่สุด

“นั่นน่ะสิ ตอนแรกร้านเราถูกโจมตีจากหลายฝ่ายเพราะขายดีเกินหน้าเกินตา โดนข้อครหาไม่เว้นวัน แต่เราก็ผ่านมันมาได้อย่างไม่น่าเชื่อ”

“คุณหนูของบ่าวเก่งที่สุดเจ้าค่ะ” เสี่ยวถงยิ้มกว้าง

“เจ้านี่นะ” เล่อหยางส่ายหน้า พร้อมกับรอยยิ้มเอ็นดูสาวใช้คนสนิท

กงเล่อหยางเดินเข้าไปในห้องได้ไม่นาน ผู้ดูแลก็เดินหอบหิ้วเอกสารตามขึ้นมา เนื่องจากกงเล่อหยางเว้นระยะห่างหลายวันในการเข้ามาตรวจสอบบัญชี ทำให้เอกสารในวันนี้มีมากกว่าปกติ

“คุณหนู ข้าเข้าไปนะขอรับ” ผู้ดูแลตะโกนบอกเสียงเหนื่อยหอบ

เสี่ยวถงเปิดประตูออกมาก็ตกตะลึงกับสิ่งที่ผู้ดูแลหอบหิ้วขึ้นมา ก่อนจะรีบหลีกทางให้เขาเข้าไปข้างใน

กงเล่อหยางยืนนิ่งค้างมองเอกสารตรงหน้า ก่อนจะมองหน้าผู้ดูแล เห็นท่านลุงเว่ยพยักหน้า นางก็กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

วันนี้นางจะตรวจเสร็จหรือไม่ หากเป็นกงเล่อหยางคนเก่าเอกสารแค่นี้ไม่นับว่ามาก แต่กับนางที่เป็นคนใหม่นั้นไม่ใช่

“คุณหนู นี่เป็นรายงานบัญชีรายรับรายจ่าย และรายงานการเครื่อนไหวต่างๆ ด้วยขอรับ ข้าว่าคุณหนูรีบอ่านรายงานอย่างหลังก่อนดีกว่าขอรับ ข้าจะได้รีบทำลายทิ้งเพื่อความปลอดภัย”

ช่วงหลายวันมานี้เขาต้องคอยระมัดระวังดูแลเอกสารพวกนี้อย่างดี เส้นสายของตระกูลกงมีไม่น้อย เพียงแต่พวกเขาปกปิดตัวตนไว้ก็เท่านั้น หากเกิดสิ่งใดขึ้นกับคุณหนูใหญ่ เชื่อเถิดว่าต่อให้ฮ่องเต้มายืนอยู่ตรงหน้าก็ห้ามหรือฉุดรั้งพวกเขาไว้ไม่อยู่

อย่าดูถูกท่านลุงเว่ยว่าเป็นผู้ดูแลร้านผ้าธรรมดาๆ เชียว เขาเป็นคนสอดส่องความเคลื่อนไหวรอบทิศทางให้กับบิดามารดาในอดีต ปัจจุบันก็สอดส่องและส่งรายงานให้กับกงเล่อหยาง

ยิ่งได้ทราบเรื่องราวเกี่ยวกับตระกูลกงมากเท่าใด ก็ยิ่งตกตะลึงและประหลาดใจมากเท่านั้น ตระกูลกงที่มีอำนาจมากขนาดนี้ ไม่แปลกที่จะเป็นที่เพ่งเล็งและมีผู้คนเฝ้ารอวันที่จะกำจัดทิ้ง

ตอนนี้กงเล่อหยางเริ่มจะไม่แน่ใจแล้วว่าการตายของแม่ทัพใหญ่เป็นอุบัติเหตุหรือมีคนจัดฉากกันแน่

“ในนี้ไม่มีรายงานความเคลื่อนไหวของท่านอารองเช่นทุกครั้ง ท่านพอจะทราบหรือไม่ว่าเพราะเหตุใด” กงเล่อหยางที่อ่านรายงานมาได้ครึ่งทางก็เอ่ยถามขึ้น

“หลังจากวันนั้นที่คุณหนูกงซูมี่กลับไป ฝ่าบาทก็ทรงเรียกนายท่านรองไปพบ และตักเตือนเรื่องบุตรสาว ช่วงนี้ที่เขาเงียบไปน่าจะเพราะเหตุนี้ขอรับ”

กงเล่อหยางพยักหน้ารับ ก่อนจะสะดุดตากับชื่อบนรายงานที่นางกำลังอ่าน ดวงตาที่ค่อยๆ หดเล็กลงจากความง่วงงุนเพราะการอ่านก็ขยายกว้างขึ้นทันที นางอ่านรายงานทุกตัวอักษร ยิ่งอ่านก็ยิ่งสับสน

“ท่านช่วยอธิบายเพิ่มเติมเกี่ยวกับรายงานนี้ที”

ท่านลุงเว่ยรับรายงานมาดู ครั้นเห็นว่าเป็นเรื่องอะไรก็เงยหน้ามองคุณหนูด้วยความห่วงใย เขาไม่ไว้ใจคนผู้นี้ตั้งแต่แรกจึงไม่ได้แปลกใจนักยามเห็นรายงานนี้ แต่กับคุณหนูนั้น...

“ขอรับ” เขารับคำ สักวันคุณหนูก็ต้องทราบอยู่ดี ก่อนจะเริ่มอธิบายและบอกกล่าวเรื่องราวที่ตนนั้นได้รู้มาให้คุณหนูใหญ่ฟัง

ส่วนเรื่องราวหลังจากนั้นจะเป็นเช่นไรก็ให้คุณหนูเป็นคนตัดสินใจเอง