ตอนที่ 2

“เสี่ยวถง เราไปเดินเล่นกันเถิด”

เช้าวันนี้กงเล่อหยางค่อนข้างที่จะอารมณ์ดี เธอเริ่มปรับตัวเข้ากับที่นี่ได้บ้างแล้ว จึงชวนเสี่ยวถงออกไปเดินเล่นรอบๆ เรือน ถึงแม้จะมีความทรงจำที่กงเล่อหยางคนก่อนทิ้งไว้ให้ แต่หลี่เล่อหยางก็ยังอยากที่จะสำรวจมันด้วยตัวเอง

เธอเดินออกจากเรือนพร้อมรอยยิ้มสดใส จนบ่าวไพร่ที่ทำงานอยู่บริเวณนั้นพากันตะลึงอ้าปากค้าง นานแล้วที่พวกเขาไม่ได้เห็นรอยยิ้มเช่นนี้ของคุณหนู ยามนี้จึงได้แต่ยืนนิ่งจ้องมองตาไม่กระพริบด้วยกลัวว่าพวกตนนั้นจะตาฝาด แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นพวกเขาก็ยังจะมองอยู่ดี เพราะพวกเขาคิดถึงคุณหนูคนเก่าจะแย่อยู่แล้ว บ่าวไพร่ที่นี่มีแต่คนเก่าคนแก่นานครั้งที่จะมีบ่าวไพร่เข้ามาใหม่

“ท่านพ่อบ้าน วันนี้เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”

พ่อบ้านตกใจจนหน้าถอดสี สายตาล่อกแล่กไปมา เอ่ยตอบกงเล่อหยางได้ไม่เต็มเสียงนัก “ขะ ข้าสบายดีขอรับ”

กงเล่อหยางส่งเสียงหัวเราะออกมาเล็กน้อยกับท่าทางของเขา เธอคิดเอาไว้แล้ว ว่าที่นี่ไม่เหมือนโลกที่เธอจากมา เธอจะใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ จะไม่เป็นแบบชีวิตที่แล้ว ที่นี่มีแค่เธอ ไม่มีแล้วบิดาที่เมินเฉย เธอจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เพื่อตัวเธอเองและเพื่อกงเล่อหยางที่จากไป

“วันนี้อากาศดียิ่งนัก ข้าจึงออกมาเดินเล่น ท่านสนใจไปด้วยกันหรือไม่”

เสี่ยวถงหันไปมองพ่อบ้านที่มีสีหน้ากระอักกระอ่วนใจ แล้วหันมามองคุณหนูของตนที่ดูจะยิ้มแย้มมีความสุขกว่าทุกวันก่อนจะหันกลับไปมองพ่อบ้านอีกครั้งด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจ ก่อนหน้านี้นางก็เป็นเช่นเดียวกันกับพ่อบ้าน กว่าจะตั้งตัวได้ก็ใช้เวลาอยู่สองสามวัน

“เอ่อ ข้ามีงานที่ยังทำไม่เสร็จ เชิญคุณหนูตามสบายเลยขอรับ” พ่อบ้านลอบปาดเหงื่อ

กงเล่อหยางพยักหน้าพร้อมรอยยิ้มบาง “เช่นนั้น ข้าไปก่อนนะ ท่านเองก็ควรพักผ่อนให้มากนะ”

คนจากไปแล้ว แต่พ่อบ้านยังคงยืนนิ่งค้างอยู่ที่เดิม ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า กล่าวพึมพำว่า ‘นายท่านกับนายหญิงมาเข้าฝันคุณหนูรึขอรับ นางถึงได้เปลี่ยนไปมากเช่นนี้’ เขาถอนหายใจออกมา

ไม่ว่าคุณหนูจะเป็นเช่นไร เขาก็พร้อมที่จะยืนอยู่เคียงข้างตามคำสั่งเสียของนายหญิง อีกอย่างคุณหนูเติบโตมาตัวคนเดียว ญาติพี่น้องก็จ้องแต่จะเอาเปรียบนาง ง่ายๆ ก็คือรอโอกาสเข้ามาฮุบสมบัติของนายท่านและสินเดิมของนายหญิงที่ทิ้งไว้ให้ลูกสาวเพียงคนเดียว

“คุณหนูเจ้าคะ ดอกไม้พวกนี้ท่านแน่ใจนะเจ้าคะ ว่าจะถอนมันทิ้งทั้งหมด” เสี่ยวถงถามเพื่อความแน่ใจ เพราะคุณหนูตั้งใจปลูกดอกไม้พวกนี้มาก เป็นดอกไม้ที่คุณชายมู่ชื่นชอบ คุณหนูชอบให้คนนำมันไปอบเสื้อผ้า คุณชายมู่จะได้จดจำและชอบคุณหนูมากยิ่งขึ้น

“แน่ใจ ให้คนมาขุดสระน้ำเล็กๆ ความลึกแค่หัวเข่าพอ ข้าจะปลูกดอกบัว ส่วนต้นอิงฮวาสองต้นหน้าเรือนข้า ก็ให้คนมารื้อถอนออกไปด้วย แล้วหาดอกเหมยมาปลูกแทน” สิ่งใดที่มีความเกี่ยวข้องกับพระเอก เธอจะนำมันออกไปให้หมด

เหตุผลก็คือเธอชอบดอกเหมยแล้วจะให้เธอปลูกอิงฮวาไว้ทำไม

ดอกกุหลาบและดอกเบญจมาศพวกนี้ไม่ใช่ดอกไม้ที่เธอชอบสักหน่อยเก็บไว้มีประโยชน์อันใดรึ

เธอชอบดอกบัวกับดอกกล้วยไม้ ดอกไม้สองชนิดนี้ต่างหากที่ควรอยู่ตรงนี้

กงเล่อหยางกับเสี่ยวถง และบ่าวไพร่คนอื่นๆ วิ่งวุ่นอยู่กับการจัดสวนใหม่กันทั้งวัน

เธอยกมือขึ้นปาดเหงื่อ มองผลงานของตัวเองแล้วยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจ สวนแห่งนี้ไม่เหลือเค้าโครงเดิมเลยสักนิดมันงดงามแลดูมีชีวิตชีวากว่าเดิม บ่งบอกว่าเจ้าของจวนได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

“เอาล่ะ ข้าได้ให้พ่อบ้านไปสั่งอาหารที่เหลาอาหารชื่อดังมาเลี้ยงทุกคน พวกเรารีบไปอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วมาฉลองกันดีหรือไม่”

“ดีเจ้าค่ะ/ขอรับ” บ่าวไพร่ตอบรับเจ้านายสาวด้วยรอยยิ้ม พวกเขาไม่รู้สึกเหนื่อยเลยสักนิด

“เช่นนั้น ก็แยกย้ายกันได้ พบกันที่ลานกว้างหน้าเรือนใหญ่ พ่อบ้านน่าจะจัดเตรียมทุกอย่างไว้รอแล้ว”

บ่าวไพร่พากันคำนับเจ้านายสาว แล้วรีบถอยออกไป

กงเล่อหยางเองก็รีบเดินกลับเรือนไปอาบน้ำชำระกายผลัดเปลี่ยนอาภรณ์เช่นกัน

รอยยิ้มงดงามยังคงปรากฎให้เห็นอยู่ตลอดเวลา เสี่ยวถงได้แต่ภาวนาในใจว่า ขอให้คุณหนูของนางมีรอยยิ้มที่งดงามสดใสเช่นนี้ตลอดไป อย่าได้มีความทุกข์อีกเลย

ด้วยความตื่นเต้นที่จะได้ร่วมฉลองกับทุกคน กงเล่อหยางจึงใช้เวลาไม่นานในการจัดการตัวเอง

เธอเดินออกมาด้วยความประหม่า กงเล่อหยางไม่คุ้นชินกับบรรยากาศแบบนี้

เนื่องจากเธอไม่เคยจัดงานเลี้ยงฉลองวันเกิดเช่นคนอื่น การเข้าร่วมงานเลี้ยงต่างๆ เธอก็ไม่เคยได้รับเชิญให้เข้าร่วม ยิ่งไม่ต้องพูดถึงสหาย เธอไม่เคยมี

ชีวิตในก่อนหน้านี้มีเพียงเสิ่นหลงที่จริงใจกับเธอเท่านั้น…

“ทุกคนมากันครบแล้วใช่หรือไม่”

เสี่ยวถงช่วยทำหน้าที่ตรวจสอบบ่าวไพร่คนอื่นๆ กับพ่อบ้าน

“มากันครบแล้วเจ้าค่ะคุณหนู”

กงเล่อหยางลุกขึ้นยืน ก่อนเสียงหวานจะเอื้อนเอ่ยออกมา “วันนี้ข้า กงเล่อหยาง อยากจะขอบคุณทุกคนที่ยังคงอยู่เคียงข้างข้า แม้ว่าในช่วงสองปีที่ผ่านมาข้าจะทำตัวไม่ดี ทำให้ชื่อเสียงของจวนเสียหายก็ตาม วันนี้ทุกคนยังช่วยข้าจัดทำสวนเปลี่ยนแปลงสิ่งต่างๆ ภายในจวนแห่งนี้ใหม่ ข้าอยากจะบอกทุกคนว่าไม่ได้มีแค่สวนหรือจวนแห่งนี้ที่เปลี่ยนไป แต่ยังมีกงเล่อหยางคนนี้ที่เปลี่ยนไปแล้วเช่นกัน ข้าไม่ได้ขอให้ทุกคนเชื่อในคำพูดของข้า แต่จากนี้ไปให้การกระทำของข้าพิสูจน์ว่าข้าเปลี่ยนไปแล้วจริงๆ ตระกูลกงจะยังคงสืบต่อไปอีกนานเท่านาน ไม่มีทางจบสิ้นในเร็ววันนี้แน่นอน

เอาล่ะ ข้ามีเรื่องที่จะบอกกล่าวทุกคนเพียงเท่านี้ ทุกคนลงมือทานได้ วันนี้ฉลองกันเต็มที่ ข้าอนุญาต!”

“ขอบคุณคุณหนูขอรับ/เจ้าค่ะ”

กงเล่อหยางและบ่าวไพร่ พากันกินเลี้ยงฉลองอย่างมีความสุข สุราถูกลำเลียงมาไม่ขาดสาย ทุกคนเต็มที่อย่างที่กงเล่อหยางได้บอกกล่าวไว้ เสี่ยวถงเองก็ไม่น้อยหน้า ยามนี้นั่งหน้าแดงก่ำกอดไหสุราไว้ไม่ปล่อย กงเล่อหยางไม่ได้ดื่มมากนัก เธอเอาแต่นั่งมองพร้อมเก็บบรรยากาศเช่นนี้ไว้ที่ส่วนลึกในใจ

บริเวณต้นไม้ใหญ่ในเงามืด บุรุษร่างสูงยืนมองอดีตคนรักที่ดูแตกต่างไปจากทุกวัน ที่เขาได้มาอยู่ตรงนี้เป็นเพราะเขาให้องครักษ์ติดตามดูนาง

องครักษ์ไปรายงานความเคลื่อนไหวของนางกับเขาตั้งแต่เช้า เดิมทีคิดว่าไม่มีอะไร ทว่าวันนี้องครักษ์กลับไปรายงานเขาบ่อยกว่าทุกครั้ง จนเขาต้องมาดูให้เห็นกับตาตัวเอง ว่าเล่อหยางนางเปลี่ยนไปอย่างไร

มู่ฉิงเทียนมองอดีตคนรักด้วยสายตายากจะคาดเดา ก่อนที่สายตาของเขาจะเหลือบไปเห็นสาวใช้คนสนิทของนางกำลังทำท่าทางลับๆ ล่อๆ จึงส่งสายตาให้องครักษ์ตามไปดู

เขาหันกลับมามองอดีตคนรักอีกครั้ง ความรู้สึกผูกพันพลันโจมตีเข้ามาในใจเขาไม่หยุด มู่ฉิงเทียนไม่รู้จะจัดการกับความรู้สึกนี้อย่างไร จึงสั่งให้องครักษ์จับตาดูนางต่อไป

ส่วนเขานั้นก็รีบกลับจวนตัวเองไปทันที