Masukสายลมเย็นในฤดูวสันต์พัดมากระทบกับใบหน้างามที่เอาแต่นั่งเหม่อมองไปนอกหน้าต่างแล้วถอนหายใจออกมาไม่หยุด
สองเดือน! ใช่! สองเดือนแล้วที่เธอมาอยู่ที่นี่ หลี่เล่อหยางจำได้ว่านี่เป็นโลกของนิยายเรื่องหนึ่งที่เธอเคยอ่านแต่อ่านไม่จบ เพราะเนื้อหาไม่ค่อยถูกใจเธอสักเท่าไร เธอจึงเลือกที่จะไม่อ่านต่อ แถมชื่อเรื่องเธอก็ยังจำไม่ได้ โชคดีที่ยังจำเนื้อเรื่องที่อ่านไปแล้วคร่าวๆ ได้อยู่บ้าง เธอมาอยู่ในร่างของหญิงสาวที่เป็นอดีตคนรักของพระเอก หญิงสาวนางนี้มีชื่อเหมือนกับเธอแต่คนละแซ่ คือ กงเล่อหยาง กงเล่อหยางอาศัยอยู่ที่เรือนใหญ่โตนี้กับบ่าวไพร่ แม่นม พ่อบ้านเก่าแก่ของตระกูล เนื่องจากแม่ทัพใหญ่ที่เป็นบิดาของเธอนั้นสิ้นชีพในสนามรบ ต่อมามารดาก็ตรอมใจตายตามบิดาไป เหลือเพียงกงเล่อหยางที่เป็นทายาทของตระกูลอยู่เพียงคนเดียว กงเล่อหยางต้องต่อสู้เพื่อปกป้องตระกูลมาตั้งแต่แปดขวบ เพราะญาติพี่น้องมีแต่จะเข้ามาเอาเปรียบนาง กงเล่อหยางกับพระเอกอย่าง มู่ฉิงเทียน รู้จักกันมาตั้งแต่เล็กๆ บิดามารดาของทั้งสองฝ่ายเคยพูดไว้ว่าจะให้ทั้งสองแต่งงานกันเมื่อทั้งสองถึงวัยออกเรือน เมื่อกงเล่อหยางเหลือตัวคนเดียว สหายของบิดาอย่างมู่ซวน ก็เข้ามาให้ความช่วยเหลือปกป้องนางอยู่ห่างๆ ทางด้านมู่ฉิงเทียนเองก็เช่นกันเพราะเขานั้นเอ็นดูกงเล่อหยางเป็นอย่างมาก วันหนึ่งเขาจึงขอนางคบหา ด้วยคิดว่าความรู้สึกที่มีให้นางนั้นไม่เหมือนสตรีอื่น จนกระทั่งเมื่อสองปีก่อนมู่ฉิงเทียนได้พบกับนางเอกอย่าง ซ่งฮวา ทำให้เขาเริ่มที่จะตีตัวออกห่างกงเล่อหยาง จนนางเริ่มจับสังเกตได้ จากที่เป็นกุลสตรีผู้เพรียบพร้อม กลับกลายเป็นนางมารร้ายในสายตาคนทั้งเมืองไปชั่วพริบตา ลืมสิ้นถึงความดีความชอบที่นางและครอบครัวเคยกระทำมา วันหนึ่งนางเอกได้กระทำการซื้อตัวสาวใช้คนสนิทของกงเล่อหยางให้นางคอยวางยากงเล่อหยางไปเรื่อยๆ จนนางไม่สามารถที่จะออกไปไหนได้ ซ่งฮวาก็ได้แอบมาหานางและบอกกล่าวว่าตนเป็นผู้ไปทำให้จิตใจของมู่ฉิงเทียนไขว้เขว ตอนแรกเขายังคงยืดมั่นต่อนาง ทว่าพอซ่งฮวาพูดใส่ร้ายกงเล่อหยางไปเรื่อยๆ พร้อมทั้งการกระทำที่ซ่งฮวายั่วยุให้กงเล่อหยางแสดงมันออกมาต่อหน้าผู้คน ทำให้มู่ฉิงเทียนเชื่อไปจนหมดใจและบอกเลิกนาง โฉมงามเอาแต่นั่งถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า เธอทะลุมิติมาในวันที่พระเอกบอกเลิกกงเล่อหยางพอดี เธอรู้สึกตัวลืมตาขึ้นมายามที่กำลังดิ้นทุรนทุรายอยู่ในน้ำ หลังถูกช่วยขึ้นมาได้ เธอจึงสั่งปิดจวนตระกูลกงชั่วคราว ครึ่งเดือนก่อนเธอพึ่งจะนึกขึ้นได้ว่าการที่ได้มาสวมร่างคนเช่นนี้นั้นมันไม่ถูก เธอจึงแอบออกไปที่อารามกับคนสนิทอีกคนที่ไม่มีวันทรยศกงเล่อหยาง เพื่อไปเซ่นไหว้บอกกล่าวและทำบุญไปให้กงเล่อหยางตัวจริง ส่วนเรื่องราวต่างๆ ขอให้นางปล่อยวางเสีย แต่หากแม่นางเอกยังหาทางมาทำให้ตระกูลกงเดือดร้อน เธอจะเป็นคนจัดการให้เอง ตระกูลกงจะยังคงสืบทอดกันต่อไปอีกนานเท่านาน ขอให้นางวางใจและจากไปอย่างสงบ เมื่อกล่าวเสร็จเธอรู้สึกได้ว่ากงเล่อหยางวางใจและเข้าใจเธอ สายลมเย็นพัดมากระทบใบหน้าพร้อมทั้งนางนั้นรู้สึกถึงแรงโอบกอดจากทางด้านหลัง จึงอธิษฐานต่อว่า ขอให้กงเล่อหยางในชาติพบหน้าได้มีครอบครัวที่พร้อมหน้าไม่ด่วนจากนางไปเช่นในชาตินี้ และขอให้นางพบรักแท้ที่จริงใจ “คุณหนูเจ้าคะ บ่าวนำของว่างมาให้เจ้าค่ะ” เสี่ยวถงเป็นบ่าวรับใช้คนสนิทที่คอยปกป้องดูแลกงเล่อหยางจนวินาทีสุดท้าย ส่วนสาวใช้อีกคน หลังจากกงเล่อหยางตาย ก็เอาความดีความชอบไปขอให้แม่นางเอกมาซื้อตัวไปอยู่ด้วย แน่นอนนางไม่คิดที่จะเก็บสาวใช้นางนั้นไว้ เพียงรอเวลาเท่านั้น อีกไม่นานแม่นางเอกก็จะมาซื้อตัวสาวใช้นางนั้นแล้ว เธอจะทำให้สาวใช้ทั้งของนางและของนางเอกนั้นดิ้นไม่หลุด ส่วนนางเอกนางจะค่อยๆ คิดบัญชีเป็นเรื่องไปก็แล้วกัน อย่าลืมเชียวว่าต่อให้กงเล่อหยางไม่มีบิดามารดา แต่ก็ยังมีผู้สนับสนุนอยู่เบื้องหลังอย่างฝ่าบาทและไทเฮา เพราะอะไรน่ะหรือ! เพราะครั้งหนึ่งบิดาของกงเล่อหยางเคยช่วยเหลือฝ่าบาทและไทเฮาเอาไว้ ทว่าคนทั้งคู่ยังไม่ทันได้ตอบแทน คนก็มาด่วนจากไปก่อน ถ้าถามว่าทำไมทั้งสองถึงไม่ยื่นมือมาช่วยกงเล่อหยางในยามที่ถูกวางยาหรือถูกเล่นงาน เธอตอบได้เลยว่าไม่ทราบเพราะเธออ่านนิยายเรื่องนี้ยังไม่จบก็เทไปก่อน ไม่รู้ว่าตอนจบพระเอกและนางเอกนั้นเป็นอย่างไร แต่ถ้าให้เธอเดา ฝ่าบาทไม่มีทางปล่อยซ่งฮวาไปอย่างแน่นอน ต่อให้มีพระเอกคุ้มกะลาหัวอยู่ก็ตาม… “ขอบใจเจ้ามาก เสี่ยวถง” เสี่ยวถงคิดว่าตนเองนั้นได้คุณหนูของตนคืนมาแล้ว หารู้ไม่ว่าคุณหนูที่แท้จริงนั้นจากโลกนี้ไปแล้ว “ตั้งแต่คุณหนูกระโดดสระน้ำครานั้น ก็เจ็บไข้มาโดยตลอด คุณหนูจะไม่เชิญหมอหลวงมาตรวจดูอีกรอบรึเจ้าคะ” เสี่ยวถงเป็นห่วงคุณหนูของนางมาก นางคอยอยู่ดูแลไม่ห่าง เพราะกงเล่อหยางนั้นมีพระคุณกับเสี่ยวถง นางจึงตั้งใจปรนนิบัติดูแลกงเล่อหยางอย่างเต็มที่ สั่งให้ทำอะไรก็ทำต่อให้เรื่องนั้นจะเป็นเรื่องที่ผิดหรือไม่ควรกระทำก็ตาม ด้วยเหตุนี้ทำให้เสี่ยวถงต้องยอมรับผิดแทนกงเล่อหยาง นางถูกโบยจนตาย ศพถูกนำไปทิ้งที่สุสานไร้ญาติ ในนิยายโดดน้ำไม่ตาย กลับมาตายเอาตอนนี้ คิดดูแล้วก็น่าประหลาดใจอยู่ไม่น้อย แต่คิดไปก็ไม่มีประโยชน์ เมื่อเธอมาอยู่ในร่างนี้แล้ว การที่เธอได้มาอยู่ในร่างนี้ก็ต้องเป็นท่านผู้เฒ่าจัดการให้อยู่แล้ว ในเมื่อเธอไม่ได้ตั้งใจมาเป็นท่านผู้เฒ่าที่ส่งเธอมา “ไม่ล่ะ ข้าดีขึ้นมากแล้ว อีกไม่นานก็สามารถวิ่งไปหาเรื่องสองคนนั้นได้แล้วล่ะ” “โถ่ คุณหนู จะว่าไปคุณชายมู่ก็ช่างใจร้ายเหลือเกินนะเจ้าคะ ทั้งที่รู้จักกับคุณหนูมาตั้งแต่เล็กๆ แต่กลับไปเชื่อคำพูดของหญิงนางนั้นเอาเสียได้” เล่อหยางเค้นยิ้มออกมา “มู่ฉิงเทียน พึ่งจะรู้จักความรักน่ะ เขาบอกเลิกข้าไปหาสตรีนางนั้นก็ดีแล้ว คนประเภทเดียวกันอยู่ด้วยกันนั้นเหมาะสมที่สุด” “บ่าวก็คิดเช่นคุณหนูเจ้าค่ะ” เสี่ยวถงสนับสนุนกงเล่อหยางเต็มที่ นางเห็นด้วยกับความคิดของคุณหนู ในเมื่อคุณชายมู่เลือกทิ้งหยกงามไปคว้าเอาก้อนกรวด นางก็ขออวยพรให้ทั้งสองรักกันชั่วฟ้าดินสลาย และอย่าได้มายุ่งเกี่ยวกับคุณหนูของนางอีกเลยกงเล่อหยางไม่ได้ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยไปวันๆ หรือเอาแต่วิ่งตามบุรุษอย่างที่ผู้คนกล่าวขาน ในทุกๆ วันหลังจากทานมื้อเช้าเสร็จ นางจะออกไปตรวจดูบัญชีร้านค้าแม้ว่าทรัพย์สมบัติที่บิดามารดาทิ้งไว้ให้นั้นมากพอที่จะใช้ชีวิตอยู่อย่างสุขสบายไปจนถึงชาติหน้า แต่กงเล่อหยางก็ยังอยากที่จะสร้างมันขึ้นมาด้วยตัวเองไม่มีใครทราบถึงเรื่องในอนาคต วันนี้มีกินมีใช้ วันหน้าอาจจะไม่มีก็ได้ ยิ่งเป็นตระกูลชนชั้นสูง ยามก้าวเดินยิ่งต้องระมัดระวัง ก้าวพลาดเมื่อใด ชีวิตของตัวเองและคนในตระกูลก็จบสิ้นเมื่อนั้น“อรุณสวัสดิ์ขอรับคุณหนู วันนี้คุณหนูมาเร็วกว่าทุกวันนะขอรับ”ผู้ดูแลร้านเดินออกมาทักทาย เมื่อเห็นว่าคนที่เดินเข้ามาเป็นนายหญิงของตัวเอง“หลายวันแล้วที่ข้าไม่ได้เข้ามาตรวจบัญชี วันนี้จึงมาเร็วหน่อย เพราะยังต้องไปตรวจอีกหลายร้าน รบกวนท่านลุงเว่ยนำบัญชีไปให้ข้าที่ห้องทำงานด้วย” กงเล่อหยางบอกกล่าวเสียงนุ่มนวล เนื่องจากหลี่เล่อหยางมีนิสัยคล้ายกันกับกงเล่อหยาง หญิงสาวจึงไม่ได้กังวลว่าจะถูกจับผิดเรื่องความเปลี่ยนแปลงของตัวเองมากนัก“ได้เลยขอรับ เดี๋ยวเชิญคุณหนูขึ้นไปรอข้าบนห้องก่อน ข้าขอไปหยิบเอกสารรายงานสักครู่ขอรับ”ท่
“คุณหนูเจ้าคะ บ่าวจัดการเรื่องนั้นเรียบร้อยแล้วเจ้าค่ะ” อันฉีสาวใช้ของซ่งฮวา เข้ามารายงานความคืบหน้าทันที หลังจากได้ออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้าตรู่ซ่งฮวาวางถ้วยชาลงอย่างสง่างาม พลางเอ่ย “ง่ายถึงเพียงนั้นเชียว แน่ใจว่าไม่มีใครพบเห็นเจ้า”นางเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจ ไม่คิดว่าคนของตัวเองจะจัดการเรื่องนั้นได้อย่างง่ายดาย“ดูเหมือนวันนี้สวรรค์จะเข้าข้างเราเจ้าค่ะ ที่จวนกงจัดงานเลี้ยงฉลองเล็กๆ ให้บ่าวไพร่ ทำให้หละหลวมเรื่องการตรวจสอบคน อีกอย่างหนึ่งก็คือสาวใช้ของคุณหนูใหญ่กง ไม่ได้ภักดีกับนางมากถึงขั้นถวายชีวิต และยังมักใหญ่ใฝ่สูง บ่าวถึงได้ซื้อตัวนางได้ง่ายๆ เจ้าค่ะ”ซ่งฮวาส่งเสียงหัวเราะออกแผ่วเบา “กงเล่อหยาง หากรู้ถึงเรื่องราวทั้งหมดจะเป็นเช่นไรนะ”นางไม่ได้ชมชอบคุณชายมู่มากถึงขนาดยอมพลีกายถวายชีวิต ที่ทำไปล้วนแล้วแต่มีเหตุและผลของมันกงเล่อหยางแม้ไม่มีบิดามารดา ทว่าอำนาจในมือกลับมีมากจนน่าอิจฉา ซ่งฮวาย่อมทราบถึงเรื่องบุญคุณความดีของอดีตแม่ทัพใหญ่กงกับฝ่าบาทและไทเฮาถามว่านางกลัวหรือไม่ หากเรื่องราวที่นางกระทำกับกงเล่อหยางถูกเปิดเผยออกมา ซ่งฮว่าตอบได้เลยว่า ไม่นางสามารถหาคนมารับผิดแทนได้ อีก
เวลานี้บ่าวไพร่ในโรงครัวกำลังยุ่งวุ่นวายกันอยู่ เนื่องจากอยู่ๆ คุณหนูของพวกเขาเกิดอยากจะเข้าครัวทำอาหาร ซึ่งเป็นเรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ในขณะเดียวกันด้านหน้าจวน ก็วุ่นวายไม่แพ้กัน พ่อบ้านได้รับคำสั่งจากกงเล่อหยางให้ไล่สิ่งอัปมงคลออกไปจากจวน“นี่! เจ้าเป็นแค่พ่อบ้านมีสิทธิ์อะไรมาขวางข้าที่เป็นคุณหนู ข้าเป็นญาติผู้น้องของพี่หญิงเล่อหยางนะ” หญิงสาวพยายามพูดเสียงดังเพื่อเรียกร้องความสนใจจากชาวบ้านที่สัญจรไปมา นางคือบุตรสาวคนรองของท่านอารอง น้องชายต่างมารดาของแม่ทัพใหญ่กง นามว่า กงซูมี่“ข้าน้อยไม่มีสิทธิ์ที่จะทำเช่นนี้หากเจ้านายไม่ได้รับสั่ง ทว่าคุณหนูอนุญาตให้ข้ามีสิทธิ์ในการจัดการความวุ่นวายอย่างเต็มที่ คุณหนูรีบกลับไปเถิด ก่อนที่จะอับอายขายขี้หน้าไปมากกว่านี้ ครอบครัวท่านเองก็มีกินมีใช้ไม่ขาดมือจะมาพึ่งพิงคุณหนูของข้าด้วยเรื่องใดกัน โปรดชี้แนะบ่าวผู้โง่เขลาด้วยเถิดขอรับ”กงซูมี่ นางไม่คิดว่าจะโดนตอบกลับมาเช่นนี้ ก็ยืนกำหมัดหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธจริงอย่างที่พ่อบ้านกล่าวมาคือท่านอารองที่แยกบ้านออกไปนั้น พวกเขามีกินมีใช้ไม่ขาดมือ ได้เชิดหน้าชูตาในตำแหน่งรองเจ้ากรม ไหนจะมีสินเดิมของ
ตั้งแต่กลับจากจวนตระกูลกง มู่ฉิงเทียนก็เอาแต่นั่งเหม่อ ในมือเขามีถุงหอมเก่าๆ ใบหนึ่ง ใจของเขากำลังสับสน เขาบอกเลิกนาง แล้วเขาตัดใจได้จากนางจริงหรือ ปากบอกนางว่า ชอบซ่งฮวา แต่ว่าความรู้สึกจริงๆ กลับเป็นเพียงความแปลกใหม่เท่านั้น เขารู้ว่าซ่งฮวาเข้าหาเขาเพราะอะไรมู่ฉิงเทียนหลับตาลงเพื่อทบทวนความรู้สึกของตัวเอง เกือบยี่สิบปี กงเล่อหยางอยู่ข้างกายเขามาเกือบยี่สิบปี เขาย่อมรู้จักนิสัยนางดี แต่ที่ไม่เข้าใจคือเหตุใดช่วงสองปีที่ผ่านมานางถึงเปลี่ยนไปขนาดนั้น และเขาเองที่ควรเชื่อใจนาง กลับผันใจไปให้คนอื่น หลงเชื่อคำพูดของคนอื่น แล้วกล่าววาจาทำร้ายจิตใจนางที่เขาเฝ้าทะนุถนอมมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย ยิ่งคิดก็ยิ่งไม่เข้าใจช่วงเวลาสองเดือนมานี้ เขาไม่กล้าที่จะเข้าไปพูดคุยกับนาง วันนั้นที่เขาพลั้งปากบอกเลิกนางไป จนทำให้นางประชดเขาด้วยการกระโดดน้ำ ยิ่งทำให้เขาไม่กล้าสู้หน้านางเข้าไปอีก พร้อมกับที่เขานั้นกลับมาคิดทบทวนเรื่องราวต่างๆ ทำให้เขารู้ว่าสองปีมานี้ เขาทำร้ายจิตใจนางไปค่อนข้างมากเลยทีเดียว ทั้งที่นางเป็นคนรักของเขา แต่เขากลับปกป้องสตรีอื่นก๊อกๆ“เข้ามา”มู่ฉิงเทียนขยับนั่งตัวตรง เก็บถุงหอมใบเก่าไ
“เสี่ยวถง เราไปเดินเล่นกันเถิด”เช้าวันนี้กงเล่อหยางค่อนข้างที่จะอารมณ์ดี เธอเริ่มปรับตัวเข้ากับที่นี่ได้บ้างแล้ว จึงชวนเสี่ยวถงออกไปเดินเล่นรอบๆ เรือน ถึงแม้จะมีความทรงจำที่กงเล่อหยางคนก่อนทิ้งไว้ให้ แต่หลี่เล่อหยางก็ยังอยากที่จะสำรวจมันด้วยตัวเองเธอเดินออกจากเรือนพร้อมรอยยิ้มสดใส จนบ่าวไพร่ที่ทำงานอยู่บริเวณนั้นพากันตะลึงอ้าปากค้าง นานแล้วที่พวกเขาไม่ได้เห็นรอยยิ้มเช่นนี้ของคุณหนู ยามนี้จึงได้แต่ยืนนิ่งจ้องมองตาไม่กระพริบด้วยกลัวว่าพวกตนนั้นจะตาฝาด แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้นพวกเขาก็ยังจะมองอยู่ดี เพราะพวกเขาคิดถึงคุณหนูคนเก่าจะแย่อยู่แล้ว บ่าวไพร่ที่นี่มีแต่คนเก่าคนแก่นานครั้งที่จะมีบ่าวไพร่เข้ามาใหม่“ท่านพ่อบ้าน วันนี้เป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ”พ่อบ้านตกใจจนหน้าถอดสี สายตาล่อกแล่กไปมา เอ่ยตอบกงเล่อหยางได้ไม่เต็มเสียงนัก “ขะ ข้าสบายดีขอรับ”กงเล่อหยางส่งเสียงหัวเราะออกมาเล็กน้อยกับท่าทางของเขา เธอคิดเอาไว้แล้ว ว่าที่นี่ไม่เหมือนโลกที่เธอจากมา เธอจะใช้ชีวิตอย่างเต็มที่ จะไม่เป็นแบบชีวิตที่แล้ว ที่นี่มีแค่เธอ ไม่มีแล้วบิดาที่เมินเฉย เธอจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุข เพื่อตัวเธอเองและเพื่อกงเล่อหยาง
สายลมเย็นในฤดูวสันต์พัดมากระทบกับใบหน้างามที่เอาแต่นั่งเหม่อมองไปนอกหน้าต่างแล้วถอนหายใจออกมาไม่หยุดสองเดือน!ใช่! สองเดือนแล้วที่เธอมาอยู่ที่นี่ หลี่เล่อหยางจำได้ว่านี่เป็นโลกของนิยายเรื่องหนึ่งที่เธอเคยอ่านแต่อ่านไม่จบ เพราะเนื้อหาไม่ค่อยถูกใจเธอสักเท่าไร เธอจึงเลือกที่จะไม่อ่านต่อ แถมชื่อเรื่องเธอก็ยังจำไม่ได้ โชคดีที่ยังจำเนื้อเรื่องที่อ่านไปแล้วคร่าวๆ ได้อยู่บ้างเธอมาอยู่ในร่างของหญิงสาวที่เป็นอดีตคนรักของพระเอก หญิงสาวนางนี้มีชื่อเหมือนกับเธอแต่คนละแซ่ คือ กงเล่อหยางกงเล่อหยางอาศัยอยู่ที่เรือนใหญ่โตนี้กับบ่าวไพร่ แม่นม พ่อบ้านเก่าแก่ของตระกูล เนื่องจากแม่ทัพใหญ่ที่เป็นบิดาของเธอนั้นสิ้นชีพในสนามรบ ต่อมามารดาก็ตรอมใจตายตามบิดาไป เหลือเพียงกงเล่อหยางที่เป็นทายาทของตระกูลอยู่เพียงคนเดียว กงเล่อหยางต้องต่อสู้เพื่อปกป้องตระกูลมาตั้งแต่แปดขวบ เพราะญาติพี่น้องมีแต่จะเข้ามาเอาเปรียบนางกงเล่อหยางกับพระเอกอย่าง มู่ฉิงเทียน รู้จักกันมาตั้งแต่เล็กๆ บิดามารดาของทั้งสองฝ่ายเคยพูดไว้ว่าจะให้ทั้งสองแต่งงานกันเมื่อทั้งสองถึงวัยออกเรือนเมื่อกงเล่อหยางเหลือตัวคนเดียว สหายของบิดาอย่างมู่ซวน ก็







