ตอนที่ 1

สายลมเย็นในฤดูวสันต์พัดมากระทบกับใบหน้างามที่เอาแต่นั่งเหม่อมองไปนอกหน้าต่างแล้วถอนหายใจออกมาไม่หยุด

สองเดือน!

ใช่! สองเดือนแล้วที่เธอมาอยู่ที่นี่ หลี่เล่อหยางจำได้ว่านี่เป็นโลกของนิยายเรื่องหนึ่งที่เธอเคยอ่านแต่อ่านไม่จบ เพราะเนื้อหาไม่ค่อยถูกใจเธอสักเท่าไร เธอจึงเลือกที่จะไม่อ่านต่อ แถมชื่อเรื่องเธอก็ยังจำไม่ได้ โชคดีที่ยังจำเนื้อเรื่องที่อ่านไปแล้วคร่าวๆ ได้อยู่บ้าง

เธอมาอยู่ในร่างของหญิงสาวที่เป็นอดีตคนรักของพระเอก หญิงสาวนางนี้มีชื่อเหมือนกับเธอแต่คนละแซ่ คือ กงเล่อหยาง

กงเล่อหยางอาศัยอยู่ที่เรือนใหญ่โตนี้กับบ่าวไพร่ แม่นม พ่อบ้านเก่าแก่ของตระกูล เนื่องจากแม่ทัพใหญ่ที่เป็นบิดาของเธอนั้นสิ้นชีพในสนามรบ ต่อมามารดาก็ตรอมใจตายตามบิดาไป เหลือเพียงกงเล่อหยางที่เป็นทายาทของตระกูลอยู่เพียงคนเดียว กงเล่อหยางต้องต่อสู้เพื่อปกป้องตระกูลมาตั้งแต่แปดขวบ เพราะญาติพี่น้องมีแต่จะเข้ามาเอาเปรียบนาง

กงเล่อหยางกับพระเอกอย่าง มู่ฉิงเทียน รู้จักกันมาตั้งแต่เล็กๆ บิดามารดาของทั้งสองฝ่ายเคยพูดไว้ว่าจะให้ทั้งสองแต่งงานกันเมื่อทั้งสองถึงวัยออกเรือน

เมื่อกงเล่อหยางเหลือตัวคนเดียว สหายของบิดาอย่างมู่ซวน ก็เข้ามาให้ความช่วยเหลือปกป้องนางอยู่ห่างๆ ทางด้านมู่ฉิงเทียนเองก็เช่นกันเพราะเขานั้นเอ็นดูกงเล่อหยางเป็นอย่างมาก วันหนึ่งเขาจึงขอนางคบหา ด้วยคิดว่าความรู้สึกที่มีให้นางนั้นไม่เหมือนสตรีอื่น

จนกระทั่งเมื่อสองปีก่อนมู่ฉิงเทียนได้พบกับนางเอกอย่าง ซ่งฮวา ทำให้เขาเริ่มที่จะตีตัวออกห่างกงเล่อหยาง จนนางเริ่มจับสังเกตได้ จากที่เป็นกุลสตรีผู้เพรียบพร้อม กลับกลายเป็นนางมารร้ายในสายตาคนทั้งเมืองไปชั่วพริบตา ลืมสิ้นถึงความดีความชอบที่นางและครอบครัวเคยกระทำมา

วันหนึ่งนางเอกได้กระทำการซื้อตัวสาวใช้คนสนิทของกงเล่อหยางให้นางคอยวางยากงเล่อหยางไปเรื่อยๆ จนนางไม่สามารถที่จะออกไปไหนได้ ซ่งฮวาก็ได้แอบมาหานางและบอกกล่าวว่าตนเป็นผู้ไปทำให้จิตใจของมู่ฉิงเทียนไขว้เขว

ตอนแรกเขายังคงยืดมั่นต่อนาง ทว่าพอซ่งฮวาพูดใส่ร้ายกงเล่อหยางไปเรื่อยๆ พร้อมทั้งการกระทำที่ซ่งฮวายั่วยุให้กงเล่อหยางแสดงมันออกมาต่อหน้าผู้คน ทำให้มู่ฉิงเทียนเชื่อไปจนหมดใจและบอกเลิกนาง

โฉมงามเอาแต่นั่งถอนหายใจครั้งแล้วครั้งเล่า เธอทะลุมิติมาในวันที่พระเอกบอกเลิกกงเล่อหยางพอดี เธอรู้สึกตัวลืมตาขึ้นมายามที่กำลังดิ้นทุรนทุรายอยู่ในน้ำ หลังถูกช่วยขึ้นมาได้ เธอจึงสั่งปิดจวนตระกูลกงชั่วคราว

ครึ่งเดือนก่อนเธอพึ่งจะนึกขึ้นได้ว่าการที่ได้มาสวมร่างคนเช่นนี้นั้นมันไม่ถูก เธอจึงแอบออกไปที่อารามกับคนสนิทอีกคนที่ไม่มีวันทรยศกงเล่อหยาง เพื่อไปเซ่นไหว้บอกกล่าวและทำบุญไปให้กงเล่อหยางตัวจริง

ส่วนเรื่องราวต่างๆ ขอให้นางปล่อยวางเสีย แต่หากแม่นางเอกยังหาทางมาทำให้ตระกูลกงเดือดร้อน เธอจะเป็นคนจัดการให้เอง ตระกูลกงจะยังคงสืบทอดกันต่อไปอีกนานเท่านาน ขอให้นางวางใจและจากไปอย่างสงบ

เมื่อกล่าวเสร็จเธอรู้สึกได้ว่ากงเล่อหยางวางใจและเข้าใจเธอ สายลมเย็นพัดมากระทบใบหน้าพร้อมทั้งนางนั้นรู้สึกถึงแรงโอบกอดจากทางด้านหลัง จึงอธิษฐานต่อว่า ขอให้กงเล่อหยางในชาติพบหน้าได้มีครอบครัวที่พร้อมหน้าไม่ด่วนจากนางไปเช่นในชาตินี้ และขอให้นางพบรักแท้ที่จริงใจ

“คุณหนูเจ้าคะ บ่าวนำของว่างมาให้เจ้าค่ะ” เสี่ยวถงเป็นบ่าวรับใช้คนสนิทที่คอยปกป้องดูแลกงเล่อหยางจนวินาทีสุดท้าย ส่วนสาวใช้อีกคน หลังจากกงเล่อหยางตาย ก็เอาความดีความชอบไปขอให้แม่นางเอกมาซื้อตัวไปอยู่ด้วย แน่นอนนางไม่คิดที่จะเก็บสาวใช้นางนั้นไว้ เพียงรอเวลาเท่านั้น อีกไม่นานแม่นางเอกก็จะมาซื้อตัวสาวใช้นางนั้นแล้ว เธอจะทำให้สาวใช้ทั้งของนางและของนางเอกนั้นดิ้นไม่หลุด

ส่วนนางเอกนางจะค่อยๆ คิดบัญชีเป็นเรื่องไปก็แล้วกัน อย่าลืมเชียวว่าต่อให้กงเล่อหยางไม่มีบิดามารดา แต่ก็ยังมีผู้สนับสนุนอยู่เบื้องหลังอย่างฝ่าบาทและไทเฮา

เพราะอะไรน่ะหรือ!

เพราะครั้งหนึ่งบิดาของกงเล่อหยางเคยช่วยเหลือฝ่าบาทและไทเฮาเอาไว้

ทว่าคนทั้งคู่ยังไม่ทันได้ตอบแทน คนก็มาด่วนจากไปก่อน

ถ้าถามว่าทำไมทั้งสองถึงไม่ยื่นมือมาช่วยกงเล่อหยางในยามที่ถูกวางยาหรือถูกเล่นงาน เธอตอบได้เลยว่าไม่ทราบเพราะเธออ่านนิยายเรื่องนี้ยังไม่จบก็เทไปก่อน ไม่รู้ว่าตอนจบพระเอกและนางเอกนั้นเป็นอย่างไร แต่ถ้าให้เธอเดา

ฝ่าบาทไม่มีทางปล่อยซ่งฮวาไปอย่างแน่นอน

ต่อให้มีพระเอกคุ้มกะลาหัวอยู่ก็ตาม…

“ขอบใจเจ้ามาก เสี่ยวถง” เสี่ยวถงคิดว่าตนเองนั้นได้คุณหนูของตนคืนมาแล้ว หารู้ไม่ว่าคุณหนูที่แท้จริงนั้นจากโลกนี้ไปแล้ว

“ตั้งแต่คุณหนูกระโดดสระน้ำครานั้น ก็เจ็บไข้มาโดยตลอด คุณหนูจะไม่เชิญหมอหลวงมาตรวจดูอีกรอบรึเจ้าคะ” เสี่ยวถงเป็นห่วงคุณหนูของนางมาก

นางคอยอยู่ดูแลไม่ห่าง เพราะกงเล่อหยางนั้นมีพระคุณกับเสี่ยวถง นางจึงตั้งใจปรนนิบัติดูแลกงเล่อหยางอย่างเต็มที่ สั่งให้ทำอะไรก็ทำต่อให้เรื่องนั้นจะเป็นเรื่องที่ผิดหรือไม่ควรกระทำก็ตาม ด้วยเหตุนี้ทำให้เสี่ยวถงต้องยอมรับผิดแทนกงเล่อหยาง นางถูกโบยจนตาย ศพถูกนำไปทิ้งที่สุสานไร้ญาติ

ในนิยายโดดน้ำไม่ตาย กลับมาตายเอาตอนนี้ คิดดูแล้วก็น่าประหลาดใจอยู่ไม่น้อย แต่คิดไปก็ไม่มีประโยชน์ เมื่อเธอมาอยู่ในร่างนี้แล้ว

การที่เธอได้มาอยู่ในร่างนี้ก็ต้องเป็นท่านผู้เฒ่าจัดการให้อยู่แล้ว ในเมื่อเธอไม่ได้ตั้งใจมาเป็นท่านผู้เฒ่าที่ส่งเธอมา

“ไม่ล่ะ ข้าดีขึ้นมากแล้ว อีกไม่นานก็สามารถวิ่งไปหาเรื่องสองคนนั้นได้แล้วล่ะ”

“โถ่ คุณหนู จะว่าไปคุณชายมู่ก็ช่างใจร้ายเหลือเกินนะเจ้าคะ ทั้งที่รู้จักกับคุณหนูมาตั้งแต่เล็กๆ แต่กลับไปเชื่อคำพูดของหญิงนางนั้นเอาเสียได้”

เล่อหยางเค้นยิ้มออกมา “มู่ฉิงเทียน พึ่งจะรู้จักความรักน่ะ เขาบอกเลิกข้าไปหาสตรีนางนั้นก็ดีแล้ว คนประเภทเดียวกันอยู่ด้วยกันนั้นเหมาะสมที่สุด”

“บ่าวก็คิดเช่นคุณหนูเจ้าค่ะ” เสี่ยวถงสนับสนุนกงเล่อหยางเต็มที่ นางเห็นด้วยกับความคิดของคุณหนู ในเมื่อคุณชายมู่เลือกทิ้งหยกงามไปคว้าเอาก้อนกรวด นางก็ขออวยพรให้ทั้งสองรักกันชั่วฟ้าดินสลาย และอย่าได้มายุ่งเกี่ยวกับคุณหนูของนางอีกเลย