LOGIN"ตายแล้ว! หยวนเอ๋อร์!"
หยวนเอ๋อร์? ใครคือหยวนเอ๋อ… คำถามในหัวผุดขึ้นมา
หญิงวัยกลางคนวิ่งเข้ามาพยุงร่างฉันให้ลุกขึ้นด้วยมือที่สั่นเทา นางประคองฉันอย่างทะนุถนอมประดุจกลัวว่าร่างนี้จะแตกสลายคามือ ส่วนชายอีกสองคนยืนดูด้วยสีหน้าที่ต่างกัน นางหันไปถลึงตาใส่กลุ่มชาวบ้านที่ยืนเผือกเรื่องคนอื่น
"เจ้าพวกนี้ยืนมองอะไรกัน! ตาแก่ ไปตามหมอหลิวมาเร็วเข้า! หยวนเอ๋อหัวแตกเลือดไหลไม่หยุดแล้ว!"
นางหันไปสั่งสามีเสียงสั่น คงใช่สามีนางแหละ เขารีบวิ่งออกไปทันที ส่วนชายหนุ่มที่ดูอายุน่าจะสักสิบหกปียังยืนมองฉันนิ่ง
โอ้ววว พ่อเทพบุตร พ่อขมองอิ่ม หล่ออะไรอย่างนี้ หากอยู่ในชาติก่อนแม่จะจับฟัดให้แหลกคามือเลย แถมจะเลี้ยงดูให้อิ่มหนำด้วย มาเป็นหลัวพี่สาวเถอะน้าาาาาา…
ฉันปรือตามองภาพตรงหน้าผ่านลิ่มเลือดที่ไหลย้อยลงมาบดบังสายตา…
“ตายแล้ว! หยวนเอ๋อกำเดาไหล” นางรีบเอาผ้ามาเช็ดให้ฉัน
“เยี่ยนเอ๋อ มาช่วยพยุงหยวนเอ๋อเข้าไปนอนพักก่อน”
“ท่านแม่พยุงเองเถอะขอรับ… ชายหญิงมิอาจใกล้ชิด” เขาพูดเสร็จเดินเข้าบ้านไปเฉยเลย หรือตะกี้เขารู้ว่าฉันคิดไร
“เจ้าลูกคนนี้นี่ ไม่รู้จักดูแลคู่หมั้นเอาซะเลย” นางหันมายิ้มให้ฉัน
“หยวนเอ๋อทำไมไม่พูดละจ๊ะ หรือจำป้าไม่ได้?”
“จำได้เจ้าค่ะท่านป้าฉี ข้ายังมึนหัวเลยคิดช้าไปหน่อยเจ้าค่ะ” ฉันพูดพร้อมกับยกมือขึ้นกุมขมับอีกครั้ง ภาพของร่างเดิมเรียงแถวกันมาให้ฉันรับรู้เป็นฉากๆ
ร่างนี้ช่างน่าเวทนายิ่งนัก ในวันที่ท่านแม่แท้ๆ จากโลกนี้ไป ข้าวของและเรือนพักถูกยึดไปจนหมด บิดาผู้ไร้หัวใจไม่เคยแม้แต่จะเหลียวแลหรือปกป้องบุตรสาวคนเดียว มีเพียงคำพูดเย็นชาที่หลุดจากปากชายผู้เป็นพ่อว่า ‘นางเด็กนี่เลี้ยงเสียข้าวสุก เลี้ยงไปก็มีแต่ขาดทุน’ แล้วปล่อยให้แม่เลี้ยงอย่างยัยขี้เหร่หยางซื่อโขกสับ ทอดทิ้งให้กินเศษอาหารก้นครัว ราวกับร่างนี้ไม่ใช่คน แต่เป็นเพียงขยะชิ้นหนึ่งในเรือนตระกูลถวน!
"หยวนเอ๋อ... อดทนไว้นะลูก ป้าต้มน้ำร้อนรอหมออยู่ อย่าเพิ่งเป็นอะไรไปนะ"
นางเห็นฉันนิ่งไปจึงเรียกเพื่อดึงสติ น้ำเสียงสั่นเครือ หยดน้ำตาของท่านป้าหยดลงบนแก้มของฉัน กลับกระตุกหัวใจดวงโตของนักธุรกิจเข้าอย่างจัง
ฉันหลับตาลงช้าๆ พลางเค้นยิ้มมุมปากอยู่ในใจ...
เอาเถอะ ในเมื่อมีโอกาสได้ใช้ชีวิตอีกครั้งฉันจะใช้มันให้คุ้มจะดูแลร่างนี้ให้ดีเพื่อเป็นการตอบแทนแล้วกัน แต่คู่หมั่นเธอตอนนี้ยังไงเธอก็ตุยแล้วถือซะว่าให้ฉันนะ!
ภายในจวนขุนนางเก่าๆ สภาพไม่ต่างจากบ้านชาวบ้านทั่วไปมากนัก ไม่ใหญ่จากสายตาฉันเห็นมีห้องอยู่สามห้อง บวกกับห้องครัวหนึ่งห้อง ไม่มีคนรับใช้
ฉันถูกพยุงมานอนรอหมอบนเตียงที่มีแต่ผ้าบางๆ ผืนหนึ่งปูรองไว้ ห้องนี้ไม่มีเฟอร์นิเจอร์อื่น นอกจากหีบผ้า โต๊ะน้ำชาเล็กๆ มุมห้อง แล้วก็เตียงที่ฉันนอนอยู่อีกหนึ่งหลัง เท่านี้จริง ๆ
แล้วไอ้ผ้าปูเตียงเนี้ยบางยิ่งกว่าผ้าถุงแม่ฉันอีก เอามาปูเพื่อ?… ลดความแข็งของเตียงก็ไม่ได้ แถมยังไม่ได้ช่วยให้อุ่นขึ้นเลยด้วยซ้ำ ไม่อยากเชื่อว่าเป็นบ้านนายอำเภอ
ไม่นานท่านลุงฉีก็เดินนำหน้าหมอหลิวหมอประจำเมืองหลิ่งหนานเข้ามา
"หมอหลิว! รบกวนท่านแล้ว ช่วยดูหยวนเอ๋อร์เร็วเข้า!" ท่านป้าฉีเอ่ยเสียงสั่น
หมอหลิวรีบเข้ามาตรวจแผลที่ขมับ วางยาประคบแล้วขมวดคิ้วแน่น
"แผลลึกเอาการ แต่แปลกนัก... เลือดหยุดไหลไวกว่าที่คิด เด็กคนนี้อึดไม่เบา นอนพักสักสองสามวัน กินยาต้มตามเทียบยานี้ก็คงไม่เป็นไรแล้ว"
ฉันแอบอมยิ้มอยู่ในใจ... จะไม่หยุดได้ไงล่ะ! ตอนนอนรอหมอเมื่อครู่ แอบหยิบตลับยาสมานแผลเข้มข้นจาก ถุงหอมลายตุ๊กแก มาทาก่อนแล้ว หากไม่ทาป่านนี้เลือดคงนองพื้นตุยรอบสองไปแล้วล่ะ
"ขอบคุณท่านหมอหลิวมากขอรับ" นายอำเภอฉีโค้งคารวะด้วยกิริยาขุนนางเก่า แม้เสื้อผ้าจะมีรอยปะซ่อมหลายจุดก็ตาม
“ไม่มีไรแล้วข้าขอตัว อย่าลืมให้นางดื่มยาตามเวลาแล้วก็พักให้มาก”
ฉันเห็นท่านลุงฉีส่งเงินให้เท่าไหร่ไม่รู้แล้วเดินไปส่งหมอหลิว
“หยวนเอ๋อคงหิวแล้วกระมัง” ยังไม่ทันพูดแต่ท้องมันร้องบอกเสียงดังจนฉันขายขี้หน้า
ป้าฉีช่วยพยุงให้ฉันนั่งพิงหัวเตียง แล้วหยิบหัวมันเผาหนึ่งหัวกับไข่ต้มหนึ่งใบมาใส่มือฉัน
“กินก่อนนะ บ้านป้ามีของกินเท่านี้ ไว้ป้าจะให้ท่านลุงของเจ้าหามาให้อีก”
ฉันมองอาหารในมือแล้วรู้สึกปลง ชีวิตสวยหรูเมื่อชาติก่อน อยากกินอยากได้อะไรไม่เคยขาด กินใช้ทิ้งขว้างอย่างฟุ่มเฟือย ตอนนี้ได้รับบทลงโทษแล้วสินะ
“ท่านผู้เฒ่าจางเกา... ข้า... ข้าแค่ทำตามกฎ” จางเจียงจงหน้าซีด ละล่ำละลักหาคำอธิบาย“กฎข้อไหนของหมู่บ้านที่สั่งให้ชาวบ้านนอนรอความตายในหน้าหนาว?”ผู้อาวุโสจางเกาขัดเสียงดัง ก่อนจะหันมาทางฉันกับพี่เยี่ยนที่นั่งแทะเมล็ดแตงชมงิ้วอย่างตั้งใจ“เรื่องย้ายเข้าเมืองของบ้านนายอำเภอฉี ย่อมไม่เกี่ยวกับเรือนเดิมและที่ดินที่เป็นกรรมสิทธิ์ถูกต้อง เจ้าจะริบไม่ได้ ส่วนเรื่องรับซื้อพริก กระเทียม และวัตถุดิบ... หากตระกูลฉียินดีรับซื้อในราคาเป็นธรรม ถือเป็นประโยชน์ใหญ่หลวงต่อชาวบ้านชิงเฟิง ข้าในฐานะตัวแทนผู้อาวุโส ขอตัดสินตรงนี้... ใครใคร่ขาย... ให้ขาย ใครใคร่ปลูก... ให้ปลูก ส่งตระกูลฉีได้ตามสบาย!”“ท่านอาวุโส... ข้าเป็นผู้ใหญ่บ้านนะขอรับ” จางเจียงจงหน้าดำหน้าแดงที่โดนหักหน้ากลางฝูงชน“แล้วอย่างไร เป็นผู้ใหญ่บ้านย่อมยินดีหาลู่ทางให้ลูกบ้านอยู่ดีกินดี มิใช้ขัดขวางทางทำมาหาเลี้ยงชีพของลูกบ้าน เจ้าจงยึดคุณธรรมของผู้ใหญ่บ้านไว้ให้มั่น”จางเกาตอกกลับเสียงเด็ดขาดจนจางเจียงจงคายคำไม่ออก ใบหน้าบิดเบี้ยวดูแค้นเคืองอยู่ไม่น้อยจบงิ้วโรงใหญ่ได้งดงาม หมูตอนจางเจ
"ดูเอาเถอะชาวบ้าน!" หลิ่วเอ๋อชี้มาทางฉัน ส่งสายตาริษยาเกลียดชังชัดเจน"ข้าวของบนเกวียนแทบมองไม่เห็น สภาพเช่นนี้ย้ายเข้าเมืองไปจะรอดสักกี่น้ำ ยังพานังตัวซวยไปด้วยอีก พี่เยี่ยนเฉิง... ท่านโดนยัยเด็กนี่หลอกเอาแล้วนะเจ้าคะ ไปอยู่เมืองใหญ่กับคนไร้ประโยชน์เช่นนี้ มีแต่จะพากันอดตาย มิสู้ถอยออกมา บ้านจางข้าจะไม่ยอมให้ท่านหิวโซเป็นแน่"นังหนูท่อ... มองว่าที่หลัวคนอื่นตาละห้อย จีบผู้ชายยังจีบไม่เป็น สมองเท่าเมล็ดถั่วเขียว คิดจะมาแย่งคู่หมั้นยัยลู่หยวนซินคนนี้หรือ ฉันไม่ใช่ถวนเสี่ยวหยวนคนนั้นนะเว้ย"ห่อของชำร่วยในมือชาวบ้าน คือเครื่องปรุงรสชั้นดีที่เหลาฟู่หมิงใช้ปรุงอาหาร" ฉันก้าวไปควงแขนเยี่ยนเฉิงอวดซะเลย"ส่วนเรื่องจะตกอับหรือรอดไม่รอด... ข้ากับพี่เยี่ยนช่วยกันสร้าง ไม่ได้ขอข้าวบ้านเจ้ามากินเสียหน่อย จางหลิ่วเอ๋อ... หากเจ้าคันอยากได้บุรุษหน้าตาดีมาอวดบารมี ข้าขอแนะนำหอรื่นรมย์มีคณิกาชายหน้าตาดี เจ้าลองเข้าไปเลือกดูสักคนสิ""เจ้า! ยัยถวนเสี่ยวหยวน ปากเสีย ไร้ยางอาย" นางจางหน้าดำหน้าแดงเป็นเดือดแทนลูกสาว"หยุดเสียงดังกันได้แล้ว!" เสียงวางอำนาจคับหมู่บ้
“พี่สะใภ้ ข้าไปรอท่านที่เรือนหลังใหม่นะขอรับ ท่านห้ามลืมพาความสุขมาด้วยเล่า” น้องสามเด็กแสบตัวจ้อยโบกมืออย่างมีความสุข“พี่ใหญ่ ข้าก็ไปรอท่านที่เรือนใหม่เช่นกัน ห้ามนำความจนมาด้วยเล่า” เชียนเอ๋อไม่ยอมน้อยหน้าป่ายเอ๋อนี่กะจะไม่ลืมเรื่องที่คุยเมื่อคืนกันใช่ไหม“ท่านป้า หากคนของเหลาฟู่หมิงมาส่งเกลือ ท่านตรวจทานดูให้ครบนะเจ้าค่ะ แยกเก็บไว้ตามห้องที่ข้าบอก ประเดี๋ยวเสร็จธุระทางนี้แล้วข้ากับพี่เยี่ยนจะรีบตามไปเจ้าค่ะ”“ได้ๆ เยี่ยนเอ๋อดูแลหยวนเอ๋อให้ดีด้วยเล่า”“ขอรับท่านแม่”เกวียนขนสัมภาระพร้อมบรรทุกคนบ้านฉีห่างออกไปแล้ว ฉันจึงหันมาสนใจชายหนุ่มตรงหน้า“พี่เยี่ยน เราทำตามแผนกันเถอะ”ฉีเยี่ยนเฉิงพยักหน้ารับ แล้วเดินตรงไปจุดทางแยกที่มีคนพลุกพล่านมากที่สุดของหมู่บ้าน ส่วนฉันเดินตามหลังในมือถือตะกร้าสานที่มีของชำร่วยเต็มสองตะกร้าใหญ่ ของชำร่วยก็คือเครื่องปรุงรสที่ฉันผลิตขึ้น แบ่งใส่ห่อเล็ก ๆ ที่พอใช้ทำอาหารได้ประมาณสองครั้ง ซึ่งเป็นเหยื่อล่อตั้งต้นที่ใช้หาวัตถุดิบได้ดีทีเดียว“มันจะสิ้นเปลืองไปหรือไม่”“ไม่เจ้าค่ะ วางใจเถอ
ยังไม่ทันที่ท่านป้าจะหาคำตอบได้ เด็กแสบอีกคนก็โพล่งเสริมขึ้น“น้องเล็ก เจ้าไม่รู้อะไร ความสุขเป็นเพียงความรู้สึก ลอยได้เสียเมื่อใด ใช่หรือไม่พี่ใหญ่” เยี่ยนเชียนขัดขึ้นเป็นการเป็นงาน“แต่ว่า... เวลาพวกเราย้ายไปอยู่เรือนใหม่... ความยากจนมันจะตามเราไปด้วยไหมขอรับ?”“...” ท่านลุงฉียกจอกชาค้างกลางอากาศ“นั่นสิขอรับ” ป่ายเอ๋อตบมือฉาด “ถ้าความยากจนมันไปยืนรอหน้าประตูเรือนใหม่ เราจะเอาไม้ไปไล่ตีมันได้หรือไม่ขอรับพี่ใหญ่”พี่ใหญ่คิ้วกระตุก เอาละสิฉันก็อยากฟังคำอธิบายนี้เหมือนกัน“ความยากจนไม่มีรูปร่าง... ไล่ตีไม่ได้” พี่เยี่ยนตอบเสียงเรียบถนอมน้ำใจ“ถ้าตีไม่ได้... งั้นเราบอกให้มันเดินไปบ้านอื่นแทนได้หรือไม่?”“ฮ่า ๆๆๆ!” ฉันหลุดหัวเราะท้องคัดท้องแข็ง น้ำตาเล็ด “พี่เยี่ยน ท่านควรจะอธิบายให้น้อง ๆ เข้าใจนะเจ้าคะ”“พี่สะใภ้อย่าหัวเราะสิขอรับ” ป่ายเอ๋อร์มองมาทำหน้าจริงจัง ฉันรู้สึกผิดที่หัวเราะแล้วสิ“ท่านแม่เคยบอกว่า สตรีย้ายไปอยู่บ้านบุรุษที่ไม่ใช่พี่น้อง ย่อมต้องแต่งให้บุรุษผู้นั้น เช่นนี้พี่สะใภ้ต้องแต่งให้พี่ใหญ่กับคุณชายผู้นั้นด้วยหรือไม่เล่าขอรับ?” เจ้าเยี่ยนป่าย เล่นแม่แล้วไม่ล่ะกริบ...ท
เราสี่คนจึงออกไปกินเกี๊ยวน้ำที่ตั้งขายอยู่ไม่ไกลนัก“หยวนเอ๋อ น้าถิงกับอาชิงไม่มีที่ไปแล้ว เรา... “ ท่านป้าเอ่ยยังไม่ทันจบ“เช่นนั้นอยู่กับข้า ดีหรือไม่เจ้าคะ” ฉันหันไปยิ้มให้กับสองแม่ลูก“ขอบพระคุณมากเจ้าค่ะคุณหนู อาชิงขอบคุณคุณหนูสิ “ น้าถิงหันไปบอกลูกสาว“ขอบพระคุณคุณหนู ขอบพระคุณฮูหยิน เจ้าค่ะ”“ไม่ต้องคารวะ ข้าอายุสั้นพอดี ลุกขึ้นเถอะ” ฉันตกใจรีบร้องห้าม อะไรจะซาบซึ้งกันขนาดนี้“คุณหนูช่างเหมือนคุณหนูใหญ่ยิ่งนัก สง่างาม ใจดี” น้าถิงยกแขนเสื้อขึ้นซับน้ำตา“ท่านรู้จักท่านแม่ข้าหรือ” ความสัมพันธ์ที่คลุมเครือของสองแม่ลูก เริ่มขยายใหญ่ขึ้นในใจฉัน“อะ เอ่อ เราเคยเป็นเพื่อนเรียนด้วยกัน เจ้าค่ะ” ขณะที่พูดกับฉัน สายตากลับหันไปมองหน้าป้าฉี“เช่นนั้นหรือ... “ ฉันเว้นจังหวะซ่อนความสงสัยไว้ “ฟ้าใกล้มืด เราควรกลับได้แล้ว สองตัวแสบคงชะเง้อรอขนมจนคอยาวแล้วกระมัง” ฉันหันไปพูดกับป้าฉี“น้าถิงกับพี่อาชิง คงต้องพักที่เรือนใหญ่ นี่กุญแจเรือน ส่วนนี้เงินนำไปซื้อเสบียงกับเสื้อผ้ากันคนละสองชุดนะเจ้าคะ ไว้พรุ่งนี้ข้าจะมาใหม่”“เงินนี่มากเกินไปแล้ว คุณหนูเก็บไว้เถอะเจ้าค่ะ” น้าถิงดันเงินกลับคืนให้ฉัน“ในเ
“คุณชายสาม ข้าขอตัวไปช่วยคนก่อนเจ้าค่ะ” ไม่ได้ขออนุญาต แค่บอกให้ทราบว่าฉันต้องการช่วยสองแม่ลูกนั่นพฤติกรรมของฉันและท่านป้าอยู่ในสายตาเขาตลอด เขาจึงคาดเดาความต้องการของฉันได้ไม่ยาก“ข้าให้คนไปจัดการแทนแล้ว เจ้าไม่ต้องกังวล เราล่วงหน้าไปดูเรือนกันก่อน ประเดี๋ยวคนของข้าคงพาพวกนางไปส่ง”ห๊ะ... เร็วปานนั้นเลย สมกับเป็นนายใหญ่ที่ปลอมตัวเป็นคนตรวจสาขาเสียจริง คนผู้นี้ใหญ่โตเพียงใดถึงต้องปิดบังตัวตนเช่นนี้“ท่านป้า เชื่อใจคุณชายสามเถอะเจ้าค่ะ”รถม้าเคลื่อนตัวต่อไปอีกไม่นาน ก่อนจะหยุดลงตรงหน้าประตูไม้บานโตที่มีรั้วอิฐปูนสูงใหญ่โอบล้อมอยู่อย่างมิดชิดขนาดประตูยังประณีต แล้วข้างในจะขนาดไหน ฉันชักจะตื่นเต้นแล้วสิ“ถึงแล้ว... เชิญแม่นางเสี่ยวหยวนและฮูหยินฉี” คุณชายสามผายมือเล็กน้อยฉันกวาดสายตามองไปรอบๆ เรือนไม้ทรงคลาสสิกสองชั้นหลังใหญ่ ด้านข้างมีเรือนบริวารแยกเป็นสัดส่วน และที่โดดเด่นที่สุดคือ ‘โกดังเก็บสินค้า’ ขนาดใหญ่หลังคาปูกระเบื้องหนาแน่นนี่หรือเรือนคนมีเงิน มันสวยหรูดูทรงพลัง แต่ฟุ่มเฟือยลวดลายไปหน่อย ฉันชอบแบบเรียบง่ายสง่างาม เก๋ไก๋มีเอกลักษณ์ ช่างเถอะ... มีเงินแล้วค่อยปรับแก้แล้วกันทว่







