LOGINฉันแบ่งมันเผายื่นให้ท่านป้าครึ่งหนึ่ง แบ่งไข่ต้มส่งให้อีกครึ่งใบ
“ข้าขอเท่านี้พอเจ้าค่ะ ท้องข้าหิวเกินไป กินได้ไม่มากเจ้าค่ะท่านป้า” นางรับของกินจากข้าแล้วรีบหันหลังไปเช็ดน้ำตา
“เช่นนั้นเจ้ากินเถอะ อิ่มแล้วก็นอนพักซะ ให้หายดีก่อนเรื่องอื่นค่อยว่ากัน”
ท่านป้าออกไปจากห้องแล้ว ฉันต้องมาเรียบเรียงเหตุการณ์ก่อน เรื่องชาติก่อนใครผลักฉันตกจากคอนโดช่างมัน ตอนนี้สิ... ตอนนี้ฉันเป็นเด็กอายุ 12 ปี ไม่มีเงิน ไม่มีบ้าน ร่างกายก็อ่อนแอ จะอยู่ยังไงล่ะ...
นึกถึงเหตุการณ์ตอนที่ถูกแม่เลี้ยงให้คนโยนลงจากเกวียนแล้วเจ็บใจเป็นบ้า ดีนะตอนนั้นเป็นปืนลมถ้าเป็นปืนจริงแม่จะยิงให้พรุนเป็นเต้าหู้เลย
แต่เอ๊ะ... ปืนลมมาจากไหน ตอนที่ตกจากดาดฟ้าคอนโดฉันมีกระเป๋าเป้ลายตุ๊กแกใบโปรดอยู่ด้วยนี่นา เป็นลายเดียวกับถุงหอมใบนี้เลยอ่ะ แต่ทำไม่ตัวตุ๊กแกมันเล็กนักเล่าเท่าก้นไม่ขีดไฟเลยอะ
ช่างเถอะ... หิวจังหัวมันกับไข่ต้มอย่างละครึ่งมันไม่พอพยาธิในท้องเลย อยากได้ไก่ทอด เฟรนฟราย น้ำโค้ก เฮ้ออออออ
จู่ ๆ ถุงหอมก็สั่นเล็กน้อย
ตุบ ๆ ๆ ไก่สดทั้งตัว มันฝรั่งทั้งหัว พร้อมน้ำโค้กหนึ่งขวดก็โผล่มาบนโต๊ะเล็กในห้อง ฉันตกใจแทบขิต
หรือว่าถุงหอมลายตุ๊กแกคือพื้นที่มิติ ฉันปลดถุงหอมจากสายคาดเอวมากอดอย่างดีใจ
“ถุงหอมจ๋า เจ้าคือกระเป๋าเป้ใบโปรดของฉันใช่มั้ย”
“เช่นนั้น... ทำไม่ส่งอาหารสดมาให้ฉันห๊ะ! จะกินยังไงเล่า!” ฉันด่ามันเบา ๆ ก่อนจะได้ยินเสียงตอบกลับมาจากถุงหอม
“ข้ามีวัตถุดิบให้ เจ้าต้องปรุงเอาเอง ยกเว้นอาหารหรือสิ่งของที่ยุคนี้ไม่สามารถทำได้ แต่เจ้าต้องนำมันมาสร้างรายได้มิติของเจ้าถึงจะใหญ่ขึ้นและสามารถตุนของได้”
"เห้ย! แกพูดได้ด้วยเหรอ?!" ฉันจ้องถุงหอมไม่วางตา อยากเห็นว่าปากมันอยู่ตรงไหน
“อย่างนี้ก็เท่ากับมิติมีของทุกอย่างที่ฉันต้องการโดยไม่มีวันหมดสิ...” ไม่เลว เกิดมาอาภัพแต่ก็ยังดีที่มีมิติวิเศษตามมาเป็นตัวช่วย
“เจ้าเข้าใจผิดแล้ว ตอนนี้ในมิติของเจ้ามีพื้นที่แค่หนึ่งตารางวา มีของใช้จำเป็น ยาสามัญประจำบ้าน และวัตถุดิบทำอาหารให้เจ้าได้แค่หนึ่งเดือนเท่านั้น หากต้องการสิ่งของเพิ่มเจ้าแค่หาเงินมาเติมวัตถุดิบและของที่เจ้าต้องการก็จะมาขึ้นตามความขยันของเจ้า”
“ตอนนี้ฉันป่วยอยู่จะสร้างรายได้ได้ไงละ ต้องมีของกินบำรุงร่างกายก่อนไม่ใช่หรือ”
“นำวัตถุดิบเหล่านั้นไปปรุงอาหารบำรุงร่างกายสิ”
“นำออกไปตอนนี้พวกเขาข้างนอกก็สงสัยสิ”
“ปัญหาเจ้า ไม่ใช่ปัญหาข้า ข้าจะไปนอนแล้วราตรีสวัสดิ์”
“ราตรีสวัสดิเตี่ยดิ กลางวันอยู่เลย”
จะตั้งไก่สดไว้แบบนั้นไม่ได้ ฉันพยายามลุกขึ้นยืนด้วยความทุลักทุเล ร่างกายเด็กคนนี้ขาดสารอาหารไปถึงไหนเนี่ย ดีนะที่ได้ยาทาห้ามเลือดสมานแผลในมิติทาไว้ก่อน ไหนจะยาต้มแก้ปวดแก้อักเสบของหมอหลิ่วอีก ทำให้ไม่ปวดแผลมากนัก ท้องก็ไม่หิวแล้วพอให้มีแรงพยุงกายเดินไปเก็บไก่สดกับหัวมันฝรั่งเข้ามิติก่อน ส่วนโค้กมีน้ำตาลช่วยให้ร่างกายไม่เพลียมากนัก ฉันดื่มหมดแล้วจึงโยนขวดเข้ามิติเหมือนเดิมแล้วกลับมานอนจนหลับด้วยความเพลีย
สายวันถัดมา
“อืม... อย่าหลบสิจ๊ะ พี่สาวของลูบหน่อย”
คุณชายน้อยอายุหกขวบกำลังยืนดูพี่สาวที่กำลังฟัดกับหมอนอย่างเมามัน นางทั้งกอดทั้งหอมแล้วยิ้มน้ำลายยืด เด็กน้อยเอียงหัวไปมาไม่เข้าใจว่าทำไมพี่สาวตื่นแล้วไม่ลุกขึ้น เล่นกับหมอนมันสนุกตรงไหนกัน
“พี่สาวคนนี้ สติไม่สมประกอบอย่างที่พี่ใหญ่ว่าไว้จริงด้วย”
เด็กน้อยเดินเข้าไปใกล้เตียง เขาชะโงกหน้ามองพี่สาวอยู่พักหนึ่งก็เห็นว่าตายังหลับอยู่ หรือพี่สาวจะแกล้งหลับ
“พี่สาว... ตื่นได้แล้วขอรับ ท่านแม่บอกว่าคนที่ตื่นนอนแล้วไม่รีบลุกไปล้างหน้า เป็นคนขี้เกียจพอตื่นแล้วหน้าจะยับเหมือนคนแก่นะขอรับ”
ฉันที่กำลังกึ่งหลับกึ่งตื่น พอได้ยินแว่วว่าตื่นแล้วจะเป็นคนแก่รีบลืมตาตื่นเต็มตัว ด้วยความที่รีบลุกขึ้นนั่งทำให้หัวหมุนไปพักหนึ่ง พอปรับโฟกัสได้ สิ่งแรกที่เห็นคือ เด็กชายตัวน้อยที่ถอดแบบพันธุกรรมเดียวกับเยี่ยนเฉิงมาอย่างลงตัว เขากำลังจ้องฉันตาไม่กะพริบเอียงหัวไปมาเหมือนมองตัวประหลาด แต่ก็นะ... น่ารักเป็นบ้า
“เจ้ามาปลุกพี่สาวหรือ” ฉันยิ้มทัก
“มาดูพี่สาวตัวประหลาดขอรับ” เขายิ้มตาหยี
เด็กคนนี้มองฉันเป็นตัวประหลาด จับไปเรียกค่าไถ่แม่งเลยดีมั้ย! แต่... เฮ้อ... คงเสียเวลาเปล่าล่ะนะ
“ข้าไม่ใช่ตัวประหลาด แต่เป็นคนป่วย”
“แต่พี่ใหญ่บอกข้าเช่นนี้” เขาบอกที่มาของตัวประหลาด
“พี่ใหญ่เจ้าเยี่ยนเฉิงใช่หรือไม่” ฉันถามด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา
“ขอรับ” เด็กน้อยรับคำทำตาบ๊องแบ๊ว
เลิกสนใจต่อปากกับมัน แล้ววาร์ปเข้าไปในมิติ ทันทีที่เท้าแตะบนพื้น ความเย็นและอบอุ่นไหลเวียนรอบกายอย่างลงตัว ไม่หนาวไม่ร้อน เป็นความสบายที่บอกไม่ถูก พื้นที่มิติไม่ใหญ่แต่ก็ไม่เล็กจนเกินไป หากนำสินค้าทั้งหมดมาเก็บไว้ก็ยังเหลือพื้นที่อีกเยอะ เมื่อมองพื้นที่โดยรอบทั้งหมด คิ้วฉันก็ต้องขมวดด้วยความสงสัย“เจ้าตุ๊กแก ทำไมพื้นถึงไม่เป็นดินละ ชั้นวางของก็ว่างเปล่า มีแต่กระปุกเครื่องแกงกับผงปรุงไม่กี่กระปุก เงินที่เติมให้แกได้แต่ที่ว่างๆ หรอ แกโกงป่ะเนี่ย”‘ไม่ได้โกง ชั้นวางจะตั้งได้เฉพาะสินค้าที่เตรียมไว้ขาย เหมือนในซุปเปอร์มาเก็ตที่เจ้ารู้จัก ส่วนของที่เจ้าต้องการยามฉุกเฉินหรือของที่ไม่มีในยุคนี้จะอยู่ในระบบ หากเจ้าต้องการแค่นึกในใจของก็จะปรากฏออกมา แต่ว่าต้องมีเงินมาแลกนะ’“ของที่ฉันแลกไว้ก่อนหน้านี้ล่ะ”‘เจ้าก็แค่นึกถึงโกดังเก็บของส่วนตัว ภาพก็จะปรากฏให้เห็นว่ามีสิ่งใดบ้าง อยากเก็บอะไรก็แค่นึกว่าเก็บเข้าโกดังส่วนตัว สิ่งนั้นก็จะปรากฏในโซนส่วนตัวทันทีเจ้าค่ะ’“แล้วพื้นเล่า ในมิติควรจะปลูกพืชได้ไม่ใช่หรือ น้ำพุวิญญาณก็ไม่มี”ฉันมองพื
ฉีเยี่ยนเฉิงมองเด็กสาวที่เดินฮัมเพลงอยู่ด้านหน้า ด้วยหัวใจพองโตข้ามีอายุมากกว่านาง เรียนตำรามาก็หลายปี ไม่ว่าศาสตร์แขนงใดย่อมไม่ด้อยผู้ใด แล้วเหตุใดกลับตามความคิดของเด็กผู้หญิงตัวเล็กไม่ทันกันดูนางสบายๆ ผ่อนคลายคล้ายเด็กสาวทั่วไป แต่สิ่งที่นางทำกลับยิ่งใหญ่มีแบบแผนเกินตัวไปเสียหมดไหนจะวิธีสยบอริด้วยการใช้ความโลภของชาวบ้านเป็นเครื่องมือ หรือการยอมแบ่งขนมให้ผู้อาวุโสเพื่อแลกกับยักษ์เฝ้าประตู ไหวพริบเชิงธุรกิจของนางแยบคายเกินกว่าข้าจะคาดเดา นับวันนางยิ่งสร้างความประหลาดใจเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ“เรือนหลังนี้ไงบ้านของเรา ชอบหรือไม่เจ้าคะ” นางหันมายิ้มความคิดเขาสะดุดลง พร้อมกับมองไปทางประตูเรือนหลังใหม่ เขาไม่รู้ว่าขาได้ก้าวพ้นธรณีประตูมาได้ยังไงทว่าเรือนสี่ประสานที่อยู่เบื้องหน้า กลับทำให้เขายิ่งตอกย้ำความคิดที่ว่า นางทำได้อย่างไรให้ลึกเข้าไปอีกเขาหันไปสบตากับนางอีกครั้ง เมื่อไหร่กันที่นางมีออร่าเปล่งประกายเช่นนี้เด็กสาวที่มีคราบดินโคลนติดตามตัว ร่างกายผอมแห้ง ดูยังไงก็ไม่เจริญหูเจริญตามายามนี้กลับมีน้ำมีนวล ใบหน้าเล็กดูสด
“ท่านผู้เฒ่าจางเกา... ข้า... ข้าแค่ทำตามกฎ” จางเจียงจงหน้าซีด ละล่ำละลักหาคำอธิบาย“กฎข้อไหนของหมู่บ้านที่สั่งให้ชาวบ้านนอนรอความตายในหน้าหนาว?”ผู้อาวุโสจางเกาขัดเสียงดัง ก่อนจะหันมาทางฉันกับพี่เยี่ยนที่นั่งแทะเมล็ดแตงชมงิ้วอย่างตั้งใจ“เรื่องย้ายเข้าเมืองของบ้านนายอำเภอฉี ย่อมไม่เกี่ยวกับเรือนเดิมและที่ดินที่เป็นกรรมสิทธิ์ถูกต้อง เจ้าจะริบไม่ได้ ส่วนเรื่องรับซื้อพริก กระเทียม และวัตถุดิบ... หากตระกูลฉียินดีรับซื้อในราคาเป็นธรรม ถือเป็นประโยชน์ใหญ่หลวงต่อชาวบ้านชิงเฟิง ข้าในฐานะตัวแทนผู้อาวุโส ขอตัดสินตรงนี้... ใครใคร่ขาย... ให้ขาย ใครใคร่ปลูก... ให้ปลูก ส่งตระกูลฉีได้ตามสบาย!”“ท่านอาวุโส... ข้าเป็นผู้ใหญ่บ้านนะขอรับ” จางเจียงจงหน้าดำหน้าแดงที่โดนหักหน้ากลางฝูงชน“แล้วอย่างไร เป็นผู้ใหญ่บ้านย่อมยินดีหาลู่ทางให้ลูกบ้านอยู่ดีกินดี มิใช้ขัดขวางทางทำมาหาเลี้ยงชีพของลูกบ้าน เจ้าจงยึดคุณธรรมของผู้ใหญ่บ้านไว้ให้มั่น”จางเกาตอกกลับเสียงเด็ดขาดจนจางเจียงจงคายคำไม่ออก ใบหน้าบิดเบี้ยวดูแค้นเคืองอยู่ไม่น้อยจบงิ้วโรงใหญ่ได้งดงาม หมูตอนจางเจ
"ดูเอาเถอะชาวบ้าน!" หลิ่วเอ๋อชี้มาทางฉัน ส่งสายตาริษยาเกลียดชังชัดเจน"ข้าวของบนเกวียนแทบมองไม่เห็น สภาพเช่นนี้ย้ายเข้าเมืองไปจะรอดสักกี่น้ำ ยังพานังตัวซวยไปด้วยอีก พี่เยี่ยนเฉิง... ท่านโดนยัยเด็กนี่หลอกเอาแล้วนะเจ้าคะ ไปอยู่เมืองใหญ่กับคนไร้ประโยชน์เช่นนี้ มีแต่จะพากันอดตาย มิสู้ถอยออกมา บ้านจางข้าจะไม่ยอมให้ท่านหิวโซเป็นแน่"นังหนูท่อ... มองว่าที่หลัวคนอื่นตาละห้อย จีบผู้ชายยังจีบไม่เป็น สมองเท่าเมล็ดถั่วเขียว คิดจะมาแย่งคู่หมั้นยัยลู่หยวนซินคนนี้หรือ ฉันไม่ใช่ถวนเสี่ยวหยวนคนนั้นนะเว้ย"ห่อของชำร่วยในมือชาวบ้าน คือเครื่องปรุงรสชั้นดีที่เหลาฟู่หมิงใช้ปรุงอาหาร" ฉันก้าวไปควงแขนเยี่ยนเฉิงอวดซะเลย"ส่วนเรื่องจะตกอับหรือรอดไม่รอด... ข้ากับพี่เยี่ยนช่วยกันสร้าง ไม่ได้ขอข้าวบ้านเจ้ามากินเสียหน่อย จางหลิ่วเอ๋อ... หากเจ้าคันอยากได้บุรุษหน้าตาดีมาอวดบารมี ข้าขอแนะนำหอรื่นรมย์มีคณิกาชายหน้าตาดี เจ้าลองเข้าไปเลือกดูสักคนสิ""เจ้า! ยัยถวนเสี่ยวหยวน ปากเสีย ไร้ยางอาย" นางจางหน้าดำหน้าแดงเป็นเดือดแทนลูกสาว"หยุดเสียงดังกันได้แล้ว!" เสียงวางอำนาจคับหมู่บ้
“พี่สะใภ้ ข้าไปรอท่านที่เรือนหลังใหม่นะขอรับ ท่านห้ามลืมพาความสุขมาด้วยเล่า” น้องสามเด็กแสบตัวจ้อยโบกมืออย่างมีความสุข“พี่ใหญ่ ข้าก็ไปรอท่านที่เรือนใหม่เช่นกัน ห้ามนำความจนมาด้วยเล่า” เชียนเอ๋อไม่ยอมน้อยหน้าป่ายเอ๋อนี่กะจะไม่ลืมเรื่องที่คุยเมื่อคืนกันใช่ไหม“ท่านป้า หากคนของเหลาฟู่หมิงมาส่งเกลือ ท่านตรวจทานดูให้ครบนะเจ้าค่ะ แยกเก็บไว้ตามห้องที่ข้าบอก ประเดี๋ยวเสร็จธุระทางนี้แล้วข้ากับพี่เยี่ยนจะรีบตามไปเจ้าค่ะ”“ได้ๆ เยี่ยนเอ๋อดูแลหยวนเอ๋อให้ดีด้วยเล่า”“ขอรับท่านแม่”เกวียนขนสัมภาระพร้อมบรรทุกคนบ้านฉีห่างออกไปแล้ว ฉันจึงหันมาสนใจชายหนุ่มตรงหน้า“พี่เยี่ยน เราทำตามแผนกันเถอะ”ฉีเยี่ยนเฉิงพยักหน้ารับ แล้วเดินตรงไปจุดทางแยกที่มีคนพลุกพล่านมากที่สุดของหมู่บ้าน ส่วนฉันเดินตามหลังในมือถือตะกร้าสานที่มีของชำร่วยเต็มสองตะกร้าใหญ่ ของชำร่วยก็คือเครื่องปรุงรสที่ฉันผลิตขึ้น แบ่งใส่ห่อเล็ก ๆ ที่พอใช้ทำอาหารได้ประมาณสองครั้ง ซึ่งเป็นเหยื่อล่อตั้งต้นที่ใช้หาวัตถุดิบได้ดีทีเดียว“มันจะสิ้นเปลืองไปหรือไม่”“ไม่เจ้าค่ะ วางใจเถอ
ยังไม่ทันที่ท่านป้าจะหาคำตอบได้ เด็กแสบอีกคนก็โพล่งเสริมขึ้น“น้องเล็ก เจ้าไม่รู้อะไร ความสุขเป็นเพียงความรู้สึก ลอยได้เสียเมื่อใด ใช่หรือไม่พี่ใหญ่” เยี่ยนเชียนขัดขึ้นเป็นการเป็นงาน“แต่ว่า... เวลาพวกเราย้ายไปอยู่เรือนใหม่... ความยากจนมันจะตามเราไปด้วยไหมขอรับ?”“...” ท่านลุงฉียกจอกชาค้างกลางอากาศ“นั่นสิขอรับ” ป่ายเอ๋อตบมือฉาด “ถ้าความยากจนมันไปยืนรอหน้าประตูเรือนใหม่ เราจะเอาไม้ไปไล่ตีมันได้หรือไม่ขอรับพี่ใหญ่”พี่ใหญ่คิ้วกระตุก เอาละสิฉันก็อยากฟังคำอธิบายนี้เหมือนกัน“ความยากจนไม่มีรูปร่าง... ไล่ตีไม่ได้” พี่เยี่ยนตอบเสียงเรียบถนอมน้ำใจ“ถ้าตีไม่ได้... งั้นเราบอกให้มันเดินไปบ้านอื่นแทนได้หรือไม่?”“ฮ่า ๆๆๆ!” ฉันหลุดหัวเราะท้องคัดท้องแข็ง น้ำตาเล็ด “พี่เยี่ยน ท่านควรจะอธิบายให้น้อง ๆ เข้าใจนะเจ้าคะ”“พี่สะใภ้อย่าหัวเราะสิขอรับ” ป่ายเอ๋อร์มองมาทำหน้าจริงจัง ฉันรู้สึกผิดที่หัวเราะแล้วสิ“ท่านแม่เคยบอกว่า สตรีย้ายไปอยู่บ้านบุรุษที่ไม่ใช่พี่น้อง ย่อมต้องแต่งให้บุรุษผู้นั้น เช่นนี้พี่สะใภ้ต้องแต่งให้พี่ใหญ่กับคุณชายผู้นั้นด้วยหรือไม่เล่าขอรับ?” เจ้าเยี่ยนป่าย เล่นแม่แล้วไม่ล่ะกริบ...ท







