บทที่ 7 ตามหา

บทที่ 7 ตามหา

5ปีต่อมา

กิจการของฟู่เยี่ยนเจริญเติบโตขึ้นมากการค้าขายเป็นที่รู้จักของคนที่อยู่มณฑลยวนอัน เธอคอยสอนงานเจียวเจียนไม่ว่าจะเป็นการคิดเงินบวกลบทุกอย่างและสอนให้เธออ่านหนังสือจนเธอสามารถอ่านออกเขียนได้และคอยเป็นผู้ช่วยของเธอเสมอมา กิจการของเธอได้ขยายร้านใหญ่มากกว่าเดิมเธอต่อเติมร้านน่าดึงดูดและมีลูกค้าประจำที่ได้ใช้สินค้าของที่ร้านและติดใจกลับมาซื้อซ้ำ เพราะไม่ว่าจะไปหาทีร้านไหนก็ไม่มีสินค้าตัวเดียวกับที่ร้านของฟู่เยี่ยน

"พี่เจียวเจียน หนูหิวแล้วคุณแม่เมื่อไหร่จะมาสักที" เด็กหญิงตัวน้อยหน้าตาน่ารักน่าชังตัวกลมราวกับซาลาเปานั่งบ่นกับพี่เลี้ยงเพราะเธอรอแม่ของเธอนานจนท้องเล็ก ๆ ร้องประท้วงเสียงดัง

"เดี๋ยวพี่ฟู่เยี่ยนออกมารออีกสักหน่อยนะ”

“แต่ผิงผิงหิวแล้วนี่คะ ดูสิท้องของผิงผิงเริ่มร้องไห้โยเยแล้ววว” เด็กน้อยอายุ 4 ขวบพูดจาฉะฉานรู้มากยิ่งกว่าเด็กวัยเดียวกันใช้มือเล็ก ๆ อวบอูมลูบท้องไปมา

“ไหนใครบอกหิวข้าวกันนะ” ฟู่เยี่ยนเดินออกมาจากในบ้านวันนี้เธอแต่งตัวอย่างสวยงาม ตั้งแต่เธอท้องผิงผิงไม่รู้ว่าเพราะอาการแพ้ท้องหรือว่าเธอเหม็นอาหารทำให้เธอกินอะไรไม่ค่อยได้ ร่างกายที่เคยอ้วนท้วนสมบูรณ์เริ่มผอมลงที่ละนิด หลังจากคลอดผิงผิงเธอก็คอยควบคุมอาหารจนทุกวันนี้ร่างกายของเธอเปลี่ยนแปลงไปจนเหลือเพียงหุ่นที่เพรียวระหงต่างจากที่เธอมาที่นี่ครั้งแรกอย่างมาก

“ว๊าววว^ ^วันนี้คุณแม่แต่งตัวสวยจังเลย”

“จริงค่ะ ยิ่งนานวันพี่ฟู่เยี่ยนยิ่งสวยขึ้นหากไม่รู้จักคงไม่รู้ว่าพี่เคยอ้วนมาก่อน ตั้งแต่มาอยู่กับพี่ฟู่เยี่ยนพี่เปลี่ยนไปในทางที่ดีจริง ๆ” ทั้งสองจ้องมองดูฟู่เยี่ยนอย่างชื่นชม

“คนเราต้องเปลี่ยนแปลงกันบ้างสิ ฉันจะอวบอ้วนอยู่ตลอดได้ยังไงกัน เดี๋ยวผิงผิงเข้าโรงเรียนจะถูกเพื่อนล้อเอาได้ว่ามีแม่เป็นหมู เอาล่ะในเมื่อทุกคนพร้อมกันแล้วเราไปที่ร้านใหม่กันเถอะได้ยินว่ามีเด็กบ่นหิว วันนี้ที่ร้านมีอาหารมากมายลูกกินได้เต็มที่เลยนะ เจียวเจียนวันนี้ขอฝากผิงผิงด้วยนะ”

“ได้ค่ะ” ทั้งสามได้เดินทางไปที่ร้านของฟู่เยี่ยน ที่วันนี้เธอแต่งตัวสวยงามเพราะว่าเป็นวันที่ดีเธอเปิดร้านขึ้นร้านใหม่เชิญชวนลูกค้าทั้งเก่าและใหม่มาร่วมงานเลี้ยงฉลองเปิดร้านใหม่ในวันนี้ อีกทั้งยังจัดโปรโมชั่นลดแลกแจกแถมคืนกำไรให้แก่ลูกค้าประจำ เธอใช้การค้าสมัยใหม่ปรับใช้ในยุคที่เธออยู่ทำให้ลูกค้าติดและคอยมาอุดหนุนทำให้ร้านของเธอเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว

เธอไม่ลืมเรื่องที่ตกลงกันกับฉิงเชาหลังจากที่เธอเปิดร้านได้สักพักเธอได้ทำความดีโดยการทำอาหารไปแจกจ่ายให้เด็กที่ยากไร้ แจกคนไร้บ้านและเธอทำอย่างนั้นตลอดมา จึงไม่มีปัญหาเรื่องนำของออกมาจากมิติ ส่วนเรื่องสินค้าที่นำมาขายฟู่เยี่ยนแก้ปัญหากลัวว่าคนงานที่เธอจ้างเข้ามาช่วยจัดร้านและขายของจะสงสัยจึงเดินทางหาโรงงานที่ผลิตของใช้ เลือกสั่งของที่อยู่ในยุคสมัยนี้นำมาค้าขายร่วมด้วยและตอนที่โรงงานนำมาส่งเธอจึงแอบนำของออกมาจากมิติมากองรวมกันไว้ เธอมักจะให้โรงงานมาส่งตอนกลางคืนที่ทุกคนเลิกงานแล้ว เธอใช้ข้ออ้างว่ามาส่งตอนร้านปิดทำให้ไม่รบกวนการจับจ่ายซื้อของ

ฝั่งด้านเว่ยเสี่ยวฮั่ว

หลายปีมานี้เขาไม่ได้รับการติดต่อจากฟู่เยี่ยนเลยสักครั้ง เขาเลือกตัดสินใจบอกความจริงกับคุณแม่เมื่อครั้นที่เธอมาหาฟู่เยี่ยนที่บ้านอีกครั้ง จนฉิงถิงเป็นลมล้มพับจนเข้าโรงพยาบาลตอนนั้นเองที่เสี่ยวฮั่วได้พบกับคุณหมอที่เคยตรวจท้องให้แก่ฟู่เยี่ยน เขาเห็นหน้าท่านนายพลเข้ามาทักทายแสดงความยินดีและยังถามถึงฟู่เยี่ยนอีกด้วย ทำให้เขารู้ว่าตอนที่เธอหย่ากับเขาและออกจากบ้านไปเธอได้อุ้มท้องลูกของเขาออกไปด้วย ความรู้สึกผิดเริ่มถาโถมเข้ามาในจิตใจ เขาเดินทางไปที่บ้านของฟู่เยี่ยนแต่ทว่าไม่พบแม้แต่เงาของเธอแถมยังถูกพ่อของฟู่เยี่ยนขับไล่ออกมาอีกด้วย เมื่อรู้ความจริงว่าเขาหย่ากับลูกสาวของตัวเองแถมยังตั้งท้องอีกด้วย เสี่ยวฮั่วจมอยู่กับความรู้สึกผิดออกตามหาฟู่เยี่ยนมาตลอดไม่ว่าจะไปทางใดก็ไม่พบเจอเธอเลย

วันนี้เขาได้เดินทางมาที่บ้านเกิดของคุณพ่อบ้านที่เป็นสมบัติชิ้นสุดท้ายที่คุณพ่อเหลือเอาไว้ให้ ตั้งแต่คุณพ่อเสียเขาได้ย้ายไปอยู่มณฑลที่ประจำการอยู่ทุกวันนี้ ได้ยินคุณแม่บอกว่าบ้านที่เป็นสมบัติของพ่อนั้นได้จ้างญาติดูแลทำความสะอาดอยู่ตลอด วันนี้เขาจึงได้เดินทางกลับมาบ้านหลังที่เขาเติบโตมา แต่เมื่อเดินทางมาจนถึงถนนทางเข้าบ้านกลับเห็นร้านค้าที่กำลังจัดงานยิ่งใหญ่ อีกทั้งผู้คนเดินทางมาร่วมงานมากมายทำให้เขาสนใจอยากจะแวะอยู่ว่ามีอะไรกันทำไมถึงครึกครื้นขนาดนั้น

“ตู่หนานจอดรถด้านหน้าที “

“เหมือนด้านหน้าจะมีงานนะครับ หรือว่าท่านนายพลอยากเข้าไปดู ดีเลยตอนนี้ท้องของผมเริ่มร้องประท้วงแล้ว” ตู่หนานขับรถมาเป็นเพื่อนเสี่ยวฮั่วไม่ว่าเขาจะไปไหน จะมีตู่หนานติดตามมาด้วยเสมอ

ตู่หนานขับรถเทียบข้างถนนเครื่องยนต์ดับลง เสี่ยวฮั่วเปิดประตูเดินไปยังร้านที่กำลังเสียงดังครึดครืนโดยมีตู่หนานเดินตามมาทีหลัง

"ป้าแถวนี้มีงานอะไรกันหรือครับถึงได้จัดงานยิ่งใหญ่ขนาดนี้ " เสี่ยวฮั่วเอ่ยถามหญิงชราคนหนึ่งที่เดินออกมาจากงานเลี้ยง

"พ่อหนุ่มไม่ใช่คนแถวนี้สินะถึงไม่รู้ วันนี้ร้านเหมียวเหมียวที่อยู่ในซอยได้ขยายร้านออกมาเช่าตึกด้านนอก เปิดกิจการใหม่นะสิเพราะว่าร้านของเธอค้าขายดีภายในไม่กี่ปีทำให้ร่ำรวยมหาศาลวันนี้เป็นวันเปิดร้านแถมยังมีของกินของแถมมากมาย พ่อหนุ่มอย่ารอช้าเลยรีบเข้าไปเลือกซื้อเถอะอีกอย่างของที่นี่หาไม่ได้จากที่อื่นด้วยนะ แต่ช่างน่าเหลือเชื่อจริง ๆ เจ้าของร้านเป็นเพียงหญิงสาวแต่สามารถจัดการกินการให้รุ่งเรืองขนาดนี้นับว่ามีฝีมือจริง ๆ " พูดจบหญิงชรารีบเดินออกไปทันที

"ผู้หญิงเป็นเจ้าของกิจการอย่างนั้นหรือ ?น่าแปลกจริง ๆ แม้จะรู้ว่าตอนนี้ของเริ่มนำเข้ามาจากต่างประเทศและมีนายฝรั่งมาทำกิจการหรือว่าเธอเป็นชาวต่างชาติกันนะ " เสี่ยวฮั่วพูดออกมาพึมพำก่อนจะหันไปบอกให้ตู่หนานเดินหาอะไรกินส่วนเขาจะเข้าไปดูด้านใน

“ตู่หนานเมื่อครู่นายบอกว่าหิวใช่มั้ย ไปหาอะไรกินเสร็จแล้วไปรอกฉันที่รถ”

“ได้ครับท่านนายพล”