บทที่ 4 ฉันจะไม่ยอมให้เป็นแบบนี้อีกต่อไป

เจินเหยาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดหัวอย่างหนัก มือข้างหนึ่งสัมผัสไปที่ศีรษะพบว่าเลือดไหลออกมานิดหน่อย เธอเริ่มจำได้ว่าตอนที่ปวดหัวรุนแรงนั้นอาจจะล้มแล้วไปกระแทกอะไรเข้า แต่เมื่อลืมตาขึ้นมากลับต้องตกใจอย่างมากเพราะที่นี่ไม่ใช่โรงพยาบาลแต่กลับเป็นบ้านแบบชนบทหลังหนึ่ง

เธอพยายามมองไปรอบ ๆ เพื่อทำความเข้าใจว่าตัวเองอยู่ที่ไหน บ้านหลังนี้ดูเก่าและมีสภาพทรุดโทรม มีเฟอร์นิเจอร์ไม้ที่ดูเหมือนทำเองและไม่มีเครื่องใช้ไฟฟ้าทันสมัยใด ๆ ที่เธอคุ้นเคย เจินเหยารู้สึกว่าทุกสิ่งทุกอย่างดูแปลกตาและเหมือนกับว่าอยู่คนละยุคสมัยอย่างไรอย่างนั้น

เสียงเด็กร้องไห้ดังมาจากด้านข้าง เจินเหยาหันไปมองตามเสียงนั้นพบว่าเป็นเด็กผู้ชายอายุประมาณห้าขวบ เด็กน้อยนั่งอยู่ข้าง ๆ และกำลังร้องไห้เสียใจ แต่เมื่อเขาเห็นว่าเธอฟื้นขึ้นมาแล้วก็เปลี่ยนสีหน้าและร้องตะโกนด้วยความดีใจ "แม่ฟื้นแล้ว ๆ!"

เด็กน้อยพุ่งเข้ามากอดเจินเหยาด้วยความรักและความห่วงใย ทำให้รู้สึกอึดอัดแต่ก็อบอุ่นในเวลาเดียวกัน เธอพยายามปรับตัวและหันกลับมามองเด็กน้อยที่กอดเธอแน่น น้ำตาของเขายังเปียกแก้มอยู่และแววตาก็เต็มไปด้วยความหวัง

เหตุการณืที่เกิดขึ้นทำให้เจินเหยารู้สึกสับสนและไม่เข้าใจว่าทำไมเด็กน้อยถึงเรียกเธอว่าแม่และทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ แต่ความอบอุ่นจากการกอดของเด็กน้อยทำให้รู้สึกอ่อนโยนลง เธอจึงกอดเด็กน้อยกลับเพื่อปลอบโยนเขา

เวลาผ่านไปสักครู่เจินเหยาพยายามจะลุกขึ้นยืนแต่รู้สึกเวียนหัวและไม่มั่นคง เด็กน้อยจึงช่วยประคองไปที่เตียง

ในขณะที่เด็กชายกำลังดูแลเธออยู่นั้น ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมก็พรั่งพรูเข้ามาในของหัวเจินเหยา ภาพต่าง ๆ ของชีวิตที่ผ่านมาของเว่ยเถียนเถียนเริ่มปรากฏขึ้นมาอย่างชัดเจน ทั้งภาพความสุขในวัยเด็กที่เซี่ยงไฮ้ ความรักและความอบอุ่นจากพ่อแม่ที่ตอนนี้ไม่ได้อยู่แล้ว ความเสียใจและความทุกข์ทรมานที่พบเจอเมื่อชีวิตเปลี่ยนไปหลังการแต่งงานกับจางกวนหย่ง

ความทรงจำที่ชัดเจนที่สุดคือความทรมานที่เว่ยเถียนเถียนต้องทนรับจากคนในบ้านจาง ความรุนแรงทางร่างกายและจิตใจที่เธอต้องเผชิญ ทั้งจากการถูกบังคับให้ทำงานหนักและการถูกข่มเหงเมื่อไม่สามารถให้เงินตามที่ถูกขอ ความทรงจำเหล่านี้ทำให้เจินเหยารู้สึกโมโหและโกรธเกรี้ยวเป็นอย่างมาก ไม่คิดว่าคนบ้านจางจะใจร้ายทำกับเจ้าของร่างถึงขนาดนี้

เจินเหยารู้สึกถึงความเจ็บปวดที่เว่ยเถียนเถียนต้องเผชิญ เธอไม่สามารถยอมรับได้ว่าคนคนหนึ่งจะต้องทนอยู่ในสภาพเช่นนี้ โดยเฉพาะเมื่อเด็กชายที่น่ารักคนนี้ต้องเห็นแม่ของเขาถูกทำร้ายและต้องทนทุกข์ทรมานเช่นนี้ด้วย ความคิดที่ว่าจะต้องทนอยู่ในสภาพนี้ต่อไปทำให้เจินเหยารู้สึกถึงความมุ่งมั่นที่ต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อเปลี่ยนแปลงสิ่งเหล่านี้

เมื่อมั่นใจแล้วว่าตัวเองทะลุมิติเข้ามาอยู่ในร่างนี้จริง ๆ และตอนนี้เธอก็คือเว่ยเถียนเถียน เธอคิดว่าต่อไปนี้จะไม่ยอมทนอยู่ในสภาพแบบนี้อีกแล้ว จะไม่ปล่อยให้คนบ้านจางทำร้ายเธอและลูกชายอีกต่อไป ต้องหาทางเปลี่ยนแปลงสถานการณ์นี้ให้ได้

เธอมองดูจางเสวียอี้ที่ยังคงนั่งอยู่ข้าง ๆ เด็กน้อยที่น่ารักและกำลังอยู่ในวัยสดใส คิดว่าหากเขาอยู่ในบ้านจางต่อไปก็คงมีชีวิตที่ไม่ดีแน่ ไม่แน่อนาคตอาจจะกลายเป็นคนเหลวไหลเหมือนพ่อของเขาก็ได้ เพราะเธอก็ไม่แน่ใจนักว่าคนอย่างจางกวนหย่งและแม่สามีจะสั่งสอนจางเสวียอี้ได้ดี

"ลูกแม่ เราจะต้องไปหาหัวหน้าหมู่บ้านเพื่อขอหย่ากับพ่อของลูก แม่ต้องการให้เรามีชีวิตที่ดีกว่านี้และแม่เชื่อว่าเราจะทำได้ ลูกเข้าใจไหม" เว่ยเถียนเถียนเรียกจางเสวียอี้มาใกล้ ๆ และพูดกับเขาด้วยความอ่อนโยน

จางเสวียอี้พยักหน้าเข้าใจ ถึงแม้ว่าเขาจะยังเด็ก แต่ก็รู้ว่าแม่จำเป็นต้องทำแบบนี้เพื่อชีวิตใหม่ของพวกเขา เขาจับมือแม่แน่นพร้อมส่งสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นให้

เมื่อไปถึงบ้านของหัวหน้าหมู่บ้าน เว่ยเถียนเถียนได้เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้กับหัวหน้าหมู่บ้านฟัง "หัวหน้าหมู่บ้าน ฉันถูกสามีทำร้ายอย่างหนักทั้งร่างกายและจิตใจ ฉันไม่สามารถทนอยู่ในสภาพนี้ได้อีกต่อไปแล้ว ฉันต้องการขอหย่ากับเขาค่ะ"

"นี่มันเกินไปจริง ๆ นะ ทำร้ายร่างกายกันจนบาดเจ็บขนาดนี้ เสวียอี้ลูกชายของเธอเห็นเหตุการณ์นี้หรือเปล่า" หัวหน้าหมู่บ้านมองดูแผลและรอยฟกช้ำบนร่างของเจินเหยา

"เห็นค่ะ" เว่ยเถียนเถียนตอบพร้อมกับพยักหน้าให้ลูกชาย

"พ่อทำร้ายแม่จริง ๆ ครับ ผมเห็นกับตา และพ่อก็ผลักผมด้วย" จางเสวียอี้พูดออกมาอย่างชัดเจน

หัวหน้าหมู่บ้านยินยอมที่จะพาเว่ยเถียนเถียนและลูกชายไปบ้านจางเพื่อตกลงเรื่องการหย่า เมื่อถึงบ้านจาง แม่กับน้องสาวของจางกวนหย่งก็เพิ่งกลับมาพอดี ส่วนจางกวนหย่งก็เดินตามเข้ามา

"หัวหน้าหมู่บ้านมาที่นี่ทำไมกัน" นางหยางเจี่ยแม่ของจางกวนหย่งถาม

"เว่ยเถียนเถียนขอหย่ากับสามีของเธอเนื่องจากถูกทำร้ายจนได้รับบาดเจ็บ เธอมีหลักฐานที่ชัดเจนอยู่บนร่างกายของเธอและคำยืนยันจากลูกชายของเธอเอง" หัวหน้าหมู่บ้านเริ่มพูดอย่างไม่รีรอ

จางกวนหย่งหน้าซีดและไม่สามารถพูดอะไรออกมาได้ทันที แต่แม่สามีกลับไม่พอใจ "ฉันไม่ยอมให้หย่าเด็ดขาด เรื่องผัวเมียทะเลาะกันมันไม่ใช่เรื่องใหญ่ พวกเขาก็แค่ขัดใจกันเท่านั้นเอง ไม่เห็นจะมีอะไรสักหน่อย"

"มันเป็นเพราะเธอไม่ฟังคำสั่งของผม ผมก็แค่ลงโทษเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น" จางกวนหย่งพยายามแก้ตัว

หัวหน้าหมู่บ้านไม่พอใจกับคำตอบนี้ "ลงโทษเล็ก ๆ น้อย ๆ งั้นเหรอ ถ้าลงโทษแล้วทำให้คนถึงกับเลือดไหลและมีรอยช้ำไปทั่วร่างกายอย่างนี้ นี่มันไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ เลยนะ"

"พวกคุณไม่เข้าใจเรื่องในบ้านของเรา ถ้าเว่ยเถียนเถียนเข้ามาเป็นสะใภ้ของบ้านจางแล้ว ก็ต้องยอมรับในกฎของบ้านนี้ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ต้องทนไป" นางหยางเจี่ยไม่ยอมแพ้

"การทำร้ายร่างกายและจิตใจของผู้อื่นไม่ใช่เรื่องที่ยอมรับได้ ไม่ว่ามันจะเป็นกฎของบ้านใดก็ตาม" หัวหน้าหมู่บ้านพูดอย่างเคร่งครัด

"ผมเป็นคนหาเลี้ยงครอบครัว เว่ยเถียนเถียนต้องรับผิดชอบบ้านหลังนี้ทั้งหมด ถ้าเธอไม่ทำตามคำสั่งผม บ้านนี้จะอยู่กันได้ยังไง" จางกวนหย่งพยายามเปลี่ยนเรื่อง

หัวหน้าหมู่บ้านหันไปมองผู้คนที่เริ่มมารวมตัวเพื่อฟังการถกเถียงนี้ "ทุกคนคิดว่าอย่างไร การที่คนในบ้านจางทำร้ายร่างกายและจิตใจของเว่ยเถียนเถียนมันเกินไปหรือไม่"

"ใช่แล้ว มันเกินไปจริง ๆ ถ้าเขาไม่ยอมหย่าก็เอาเรื่องนี้ไปร้องเรียนกับทหารแดงเลย การทำร้ายร่างกายเป็นเรื่องที่ผิดอยู่แล้ว" ผู้คนในหมู่บ้านเริ่มพูดขึ้นมาด้วยความไม่พอใจ

อีกคนหนึ่งพูดขึ้น "ถ้าสามีทำร้ายภรรยาขนาดนี้ จะให้เธอทนอยู่ต่อไปได้ยังไง มันไม่ยุติธรรมเลย"

"ถ้าเว่ยเถียนเถียนออกไปจากบ้านนี้ แล้วใครจะดูแลบ้าน ใครจะดูแลลูกของเธอ นี่มันไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ นะ!" นางหยางเจี่ยยังคงไม่ยอมแพ้ ยังพยายามหาข้ออ้างมาเพื่อให้เว่ยเถียนเถียนอยู่ในบ้านหลังนี้ต่อไป ซึ่งจุดประสงค์ก็ไม่ใช่เพราะอะไร เป็นเพราะว่าหากเว่ยเถียนเถียนหย่าแล้วย้ายออกไปคนบ้านจางก็จะไม่มีเงินให้ใช้อย่างสุรุ่ยสุร่ายอีก

เว่ยเถียเถียนรู้สึกถึงความมุ่งมั่นที่เพิ่มขึ้นในใจ "ถ้าฉันไม่สามารถอยู่ในบ้านนี้ได้อย่างปลอดภัย ฉันก็จะพาลูกออกไปจากที่นี่และสร้างชีวิตใหม่ เราสองคนสามารถดูแลกันเองได้"

"ถ้าเว่ยเถียนเถียนต้องการขอหย่าและมีหลักฐานชัดเจนเช่นนี้ ผมคิดว่าเราควรให้เธอมีโอกาสที่จะเริ่มชีวิตใหม่โดยไม่ต้องทนทุกข์อีกต่อไป" หัวหน้าหมู่บ้านพูดขึ้นอย่างหนักแน่น

ผู้คนในหมู่บ้านส่วนใหญ่ต่างก็เห็นด้วยและสนับสนุนให้เธอหย่าในทันที จางกวนหย่งพยายามต่อสู้กับความจริงแต่เขาไม่มีข้อโต้แย้งที่แข็งแรงพอที่จะเปลี่ยนใจของเว่ยเถียนเถียนและหัวหน้าหมู่บ้าน รวมถึงคนในหมู่บ้าน

สุดท้ายหัวหน้าหมู่บ้านตัดสินใจ "ในนามของหมู่บ้านนี้ ผมขอประกาศว่าเว่ยเถียนเถียนมีสิทธิ์ขอหย่าและเริ่มชีวิตใหม่ตามที่เธอต้องการ จางกวนหย่งจะต้องยอมรับการตัดสินใจนี้และหย่าขาดจากเว่ยเถียนเถียนทันที"

จางกวนหย่งไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากยอมรับการตัดสินใจนี้ เขาเงียบและยอมรับด้วยความไม่พอใจ ขณะที่เว่ยเถียนเถียนและจางเสวียอี้เริ่มเตรียมตัวเพื่อออกจากบ้านจางและเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่ดีกว่า