ตอนที่ 2 ผมโดนลงโทษ

เพิ่งจะปากเก่งไปหยก ๆ ว่าไม่กลัว พอกลับถึงบ้าน ผมก็โดนคุณท่านกับคุณหญิงของบ้านเรียกตัวไปดุด่าอยู่ร่วมสองชั่วโมง ปิดท้ายด้วยการโดนลากไปขังในห้องนอน บังคับให้คัดหนังสือธรรมะหนึ่งร้อยหน้า ด้วยความหวังว่าลูกชายเพียงคนเดียวจะกลายเป็นดีมีศีลธรรม เคารพผู้หลักผู้ใหญ่ขึ้นมาบ้าง

“...” ผมนั่งเหม่ออยู่หน้าโต๊ะหนังสือด้วยความช็อกไม่หาย

นี่มันอะไรกันวะ ลงโทษให้คัดหนังสือธรรมะเนี่ยนะ!

แล้วอะไรคือไม่เคารพผู้หลักผู้ใหญ่ ไอ้คุณพระเอกมันแก่กว่าตัวร้ายแค่สองปีเอง พูดกันตามตรงแล้วเป็นเพื่อนกันได้ด้วยซ้ำ แต่พ่อกับแม่ดันทำเหมือนเขาแก่กว่าผมเป็นยี่สิบปีซะงั้น

แล้วก็ไม่รู้ว่าเป็นเรื่องบังเอิญหรือเปล่า ใบหน้าพ่อแม่ของร่างนี้ดันเหมือนพ่อแม่ในชาติก่อนของผมเปี๊ยบ อย่างกับเป็นคนคนเดียวกัน ต่างกันก็แค่พ่อแม่ในโลกนี้ค่อนข้างดุกว่า คงเพราะด้วยฐานะละมั้ง ก็เลยทำให้พวกท่านมีนิสัยเฉียบขาดมากกว่าพ่อแม่ในโลกก่อน

ในเมื่อพ่อกับแม่มีหน้าตาเหมือนเดิม ก็ไม่ต้องสงสัยเลยว่าหน้าตาของผมจะเป็นยังไง ร่างนี้เองก็มีใบหน้าเหมือนผมเปี๊ยบ ต่างกันแค่ตรงสีผมและสีตา

ร่างนี้มีดวงตาและผมสีน้ำตาล ส่วนร่างเดิมเป็นสีดำ อ้อ ส่วนที่ต่างก็ยังมีชื่ออีกด้วย ชาติก่อนผมไม่ได้ชื่อเมล

เออ แต่เรื่องนั้นช่างมันไปเหอะ เรื่องที่สำคัญกว่าก็คือตอนนี้ผมกำลังโดนลงโทษต่างหาก!

ก๊อก ก๊อก

เสียงเคาะประตูเรียกสติที่เตลิดของผมกลับคืนมา ไม่นานก็มีเสียงไขกุญแจดังขึ้น

“คุณเมลคะ ป้าเอามื้อเย็นมาส่งค่ะ”

ป้าแม่บ้านหน้าตาใจดีที่ผมหงอกเต็มศีรษะเดินถือถาดอาหารมาวางลงบนโต๊ะ จากนั้นก็ชะโงกหน้ามองกระดาษว่างเปล่าที่ไม่มีตัวหนังสือแม้แต่ตัวเดียว

“ยังไม่ได้เขียนเลยเหรอคะ คุณก็รู้ว่าพวกคุณท่านเวลาลงโทษแล้วไม่เคยอ่อนข้อ ถ้าเขียนไม่เสร็จ คุณไม่มีทางได้ออกไปจากห้องแน่ ๆ”

ไม่ ผมไม่รู้เรื่องนี้เลยป้า...

ด้วยความที่ต้นฉบับนิยายดำเนินเรื่องวนเวียนอยู่แค่กับพระเอกนายเอก จะกล่าวถึงตัวร้ายก็แค่ตอนที่โผล่ไปเสนอหน้ากับสองคนนั้นเท่านั้น ทำให้ผมไม่รู้เลยว่าจริง ๆ แล้วตัวร้ายใช้ชีวิตยังไงกันแน่

“แต่พรุ่งนี้ผมมีเข้ากองนะครับ”

พ่อแม่จะโหดถึงขั้นทำให้ลูกเสียการเสียงานจริงเหรอ

ไม่สิ...

พวกเขาทำได้

ถ้าจำไม่ผิด รู้สึกว่าในต้นฉบับ ตัวร้ายจะชอบเข้ากองสายเป็นประจำ ตอนที่อ่านผมก็คิดว่าตัวร้ายแค่ต้องการก่อกวนพระเอก หรือไม่ก็เขามีนิสัยไม่มีความรับผิดชอบเท่านั้น ที่แท้เรื่องนี้ก็มีสาเหตุ

ส่วนเหตุผลที่ว่าทำไมตัวร้ายทำตัวแบบนี้แล้วยังไม่ถูกแบน นั่นก็เพราะละครเรื่องนี้ได้ทุนสร้างหลักจากพระเอก และพระเอกคือใคร

ก็คือคู่หมั้นของตัวร้ายยังไงล่ะ!

ต่อให้ใครต่อใครอยากด่าพ่อล่อแม่ตัวร้าย แต่ก็ต้องขยำ ๆ แล้วกลืนคำด่าลงท้องไปเพราะไม่กล้าพูด

“คุณเมลเคยลองแล้วนี่คะ” ป้าแม่บ้านส่ายหน้าด้วยท่าทางเหมือนอ่อนใจ “คุณท่านกับคุณนายจะมาตรวจความคืบหน้าตอนเที่ยงคืน ถ้ายังคัดไม่ถึงครึ่ง พวกท่านก็จะไม่ให้คุณนอนเด็ดขาด”

“...” โอ้โห นี่ลูกชายเพียงคนเดียวแน่นะ

ตัวร้ายคงไม่ใช่ลูกของศัตรูที่ถูกเก็บมาเลี้ยงใช่ไหม

“เดี๋ยวป้าไปก่อนนะคะ พอดีละคนรอบเย็นจะมาแล้ว ป้าต้องไปดูเป็นเพื่อนคุณนายค่ะ”

“...ดูให้สนุกนะครับ”

ทำไมชีวิตคนใช้ในตระกูลนี้มันสบายจังวะ

หลังจากป้าแม่บ้านออกไปแล้ว ผมก็ลงมือกินอาหารเย็น โชคดีที่กับข้าวยังปกติ ไม่ใช่อาหารของนักโทษอะไรเทือกนั้น

“เอาวะ เขียนก็เขียน”

ในเมื่อต่อต้านไม่ได้ก็จงเข้าร่วมซะ

พรุ่งนี้ผมยังต้องเสนอหน้าไปขัดขวางพระเอกกับนายเอกอยู่นะ

ผมตัดสินใจแล้ว ไอ้นิยายน้ำเน่าเรื่องนี้ ผมจะไม่ให้มันจบแบบเดิม!

นายเอกจะคบกับใครก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่ไอ้คนเฮงซวยคนนั้น

นี่ไม่ใช่เพื่อนายเอก แต่เพื่อตัวของผมเอง

ช่วงเที่ยงคืน ท่านพ่อท่านแม่ก็เสด็จมาเยือนอย่างที่ป้าแม่บ้านบอกเอาไว้ จนผมอยากจะถามเหลือเกินว่าทำไมพวกเขาถึงยังไม่นอน คนชราควรเข้านอนตั้งแต่หัวค่ำไม่ใช่เหรอ แต่ก็ต้องยั้งปากเอาไว้ เพราะไม่งั้นจากคัดร้อยหน้าอาจได้เพิ่มเป็นสองร้อยแทน

โชคดีที่ผมขายวิญญาณให้ซาตาน ใช้วิชาไก่เขี่ยรีบเขียนจนได้มาครึ่งหนึ่งก่อนเที่ยงคืนแบบฉิวเฉียด

ถึงแม้ว่ามันจะอ่านไม่ออกเลยก็เถอะ

“ทำไมลายมือลูกเป็นแบบนี้” หญิงแม่พลิกสมุดไปมา สีหน้าเหมือนคนเหยียบขี้หมามา

ผมแกล้งตีหน้าเศร้านวดมือ “วันนี้เมลไม่ค่อยสบายเท่าไร มือเลยอ่อนแรงจับปากกาไม่ไหว”

แม่ทำหน้าเหมือนไม่เชื่อ หรี่ตาลงคล้ายจับผิด

“ถ้าไม่เชื่อแม่ก็โทรไปถามที่กองได้นะครับ มีหลายคนในกองเลยที่เห็นว่าเมลอาการไม่ค่อยดี”

“คุณหญิง ผมว่าวันนี้ก็ลงโทษลูกแค่นี้เถอะ ดูสิ เขาหน้าซีดจริง ๆ นั่นแหละ”

ขอโทษนะครับพ่อ เมื่อกี้ผมเอาแป้งโบกหน้ากับปากไปน่ะ...

“แต่ลูกทำผิดนะคะ” หญิงแม่หันไปคุยกับสามี “ตากันต์โทรมาบอกว่าน้องเมลไม่เคารพเขา พูดจาไม่ดีใส่ นี่ถ้าเขาเอาไปบอกพ่อแม่ คนบ้านนั้นก็จะมองลูกเราไม่ดี อนาคตแต่งงานกันไปน้องเมลจะลำบากเอานะคะ”

ผมฟังจบแล้วขึ้นเลย หัวนี่เดือดปุด ๆ

เป็นผู้ชายซะเปล่า ทำไมขี้ฟ้องจังวะ เรื่องแค่นี้ก็ต้องเอามาฟ้องด้วย ตัวเองก็ทำท่าทางไม่ดีเหมือนกันนั่นแหละ

“ที่เมลทำแบบนั้นเพราะมีเหตุผลนะ...” ผมก้มหน้าลง กะพริบตาถี่ ๆ เพื่อเรียกน้ำตา ฝ่ามือกำแน่นอย่างอัดอั้น

“วันนี้เมลเห็นพี่กันต์เขายืนว่าคีย์อยู่ อ้อ คีย์ก็คือนักแสดงหน้าใหม่ในบริษัทน่ะครับ พ่อแม่คงไม่รู้จัก เมลเห็นแบบนั้นก็เลยเข้าไปพูดแทรกจนโดนพี่เขาด่าว่าไม่มีมารยาท เมล...ผิดเองที่ไปพูดว่าจะมีมารยาทกับคนที่ควรมี เมลก็แค่ประชดเพราะน้อยใจพี่เขาเท่านั้น”

พูดแล้วก็อยากกัดลิ้นตาย แต่ต้องไปต่อ

“ถึงเมลกับพี่กันต์จะเป็นคู่หมั้นกัน แต่พี่กันต์ไม่เคยสนใจเมลเลย สำหรับเขา เมลไม่ต่างอะไรไปจากพนักงานในบริษัทคนอื่น มีแค่คีย์ที่พี่เขามักจะเรียกหาตลอด ถึงจะเป็นการเรียกมาดุด่า แต่เมลก็มองออกว่าพี่กันต์สนใจคนคนนี้มาก”

สมกับที่ร่างนี้เป็นนักแสดงจริง ๆ ผมตีบทรันทดแตกจนถึงขนาดที่คุณแม่ยกมือขึ้นมาปิดปากอย่างตกใจ ส่วนสีหน้าของคุณพ่อที่ตอนแรกอ่อนโยนก็กลายเป็นบิดเบี้ยวเหมือนกลืนยาขมเข้าไป

แหงสิ การถูกพระเอกถอนหมั้น ก็คือการหักหน้าตระกูลของตัวร้ายนั่นแหละ

ตัวร้ายกับพระเอกหมั้นกันมาตั้งแต่ยังไม่อุแว้ ในแวดวงไฮโซใคร ๆ ก็รู้เรื่องนี้ทั้งนั้น เดิมทีกันต์กับเมลควรแต่งงานกันตั้งแต่เรียนจบมหาลัยแล้วด้วยซ้ำ แต่เป็นอีตาพระเอกนั่นแหละที่เอาแต่บิดพลิ้วไปมา บอกว่าอยากประสบความสำเร็จก่อน

ตอนนี้บริษัทของพระเอกเป็นเบอร์หนึ่งของประเทศไปแล้ว ยังไม่มีวี่แววของงานแต่งงาน พอมาได้ยินผมพูดถึงบุคคลที่สาม ไม่แปลกที่พวกท่านทั้งสองจะตกใจขนาดนี้

เดาได้เลยว่าพรุ่งนี้คุณพระเอกจะต้องโดนฤทธิ์เดชของท่านพ่อและท่านแม่ของผมแน่ หึหึ

ผมก้มหน้าจนคางชิดอก น้ำตาหยดแหมะอย่างสั่งได้ เม้มปากด้วยท่าทางอดสู แต่จริง ๆ คือกลั้นขำจนไหล่สั่น

“วันนี้ลูกไม่ต้องคัดหนังสือธรรมะแล้ว พักผ่อนเถอะจ้ะ เดี๋ยวแม่บอกให้ป้านวลเอายามาให้ ส่วนเรื่องตากันต์เดี๋ยวแม่ไปคุยเอง”

คุณแม่ยื่นมือมาลูบบ่าผมเป็นเชิงปลอบ

“ไม่ต้องรบกวนป้านวลหรอกครับ ป่านนี้แกคงนอนไปแล้ว เมลมียาติดกระเป๋าอยู่ เดี๋ยวกินยาแล้วจะไปนอนเลย”

ท่าทางของผมคงดูเหมือนนางเอกผู้รันทดเกินไปละมั้ง เพราะสีหน้าของพ่อกับแม่ดูโกรธเกรี้ยวมากกว่าเดิมเสียอีก

หลังพ่อกับแม่ออกไปจากห้อง ผมก็ปิดสมุดคัดธรรมะแล้วจับมันยัดเข้าซอกไปเพราะไม่อยากเห็นให้แสลงตาอีก

ผมกระโดดขึ้นเตียงนอนไปกอดตุ๊กตาแมวส้มตัวอ้วน ก่อนจะหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข เฝ้ารอวันพรุ่งนี้อย่างใจจดใจจ่อ