ตอนที่ 5 ผมหาเรื่องใส่ตัวเอง

ระหว่างที่กำลังนั่งนึกถึงเนื้อหาในนิยาย ผมก็เห็นว่ามีนักแสดงชายร่างเล็กคนหนึ่งกำลังทำลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ตรงมุมเสาฝั่งตรงข้าม

ในมือมีแก้วไวน์ที่ยังไม่ถูกดื่ม อีกฝ่ายมองซ้ายมองขวาด้วยท่าทางเป็นกังวล จากนั้นก็ถอนหายใจเหมือนโล่งอกที่ไม่มีคนเห็น แล้วรีบหยิบถุงบรรจุผงสีขาวเทลงไปในแก้ว จากนั้นก็เขย่าจนมันละลาย

“...”

เฮ้! น้องชาย ผีข้างเสาฝั่งตรงข้ามอย่างฉันกำลังมองนายอยู่นะ นี่รอบคอบแล้วจริงดิ

แต่ก็เพราะความมักง่ายของอีกฝ่ายนั่นแหละที่ทำให้งานของผมง่ายขึ้นเยอะ

นักแสดงหนุ่มร่างเล็กเดินตรงดิ่งไปหาพี่กันต์ เป้าหมายชัดเจนมาก ผมรีบลุกแล้วเดินตามไปติด ๆ ทันที

“สวัสดีครับคุณกันต์ พอจะให้เกียรติดื่มกับผมสักแก้วได้ไหม ผมยินดีมากเลยที่ได้แสดงหนังที่คุณเป็นคนลงทุน หวังว่าในอนาคตจะมีโอกาสได้ร่วมงานกับคุณอีก” นักแสดงหนุ่มโปรยยิ้มหวานฉ่ำ ยื่นแก้วในมือไปตรงหน้าพี่กันต์

“อ่า...” พี่กันต์ทำหน้าลังเล

แหงสิ นิสัยจริงของคุณพระเอกมันถือตัวจะตาย แค่วันนี้ยอมคุยกับคนอื่นหลายประโยคก็ถือว่าไว้หน้ามากแล้ว ถึงพี่กันต์จะมีท่าทางลังเล แต่ผมรู้ว่าครั้งนี้เขาจะต้องรับแก้วไปแน่นอน

“พี่กันต์!” ผมตะโกนเสียงดัง

คนตัวสูงชะงัก ก่อนจะเหลือบตามองมาผมด้วยสีหน้าเรียบเฉย “อะไร”

“สรุปแล้วพี่จะเอายังไง”

“อะไร” พี่กันต์ถามซ้ำประโยคเดิมอย่างกับแผ่นเสียงตกร่อง หัวคิ้วเริ่มขมวดเข้าหากัน

“คนแบบพี่มันไม่มีอะไรดีเลยสักอย่าง” ผมหาเรื่องโดนกระทืบต่อ “ทำไมถึงได้มีแต่คนชอบนักนะ”

“นายเป็นบ้าเหรอ” คราวนี้พี่กันต์เปลี่ยนคำพูดแล้ว แต่ประโยคโดยรวมก็คือการด่าผมนั่นเอง

“คุณเมล อย่าพูดจาแบบนี้สิครับ ยังไงคุณกันต์ก็เป็นเจ้านายคุณนะ” นักแสดงปลายแถวคนนั้นเอ่ยแทรก สีหน้าไม่ค่อยพอใจ คงเพราะถูกผมขัดขวางเรื่องดี ๆ ละมั้ง

“นายเป็นใคร มายุ่งกับคนมีคู่หมั้นแล้ว หน้าไม่อายจริง ๆ” ผมมองอีกฝ่ายตาขวาง ยื่นมือไปคว้าแก้วไวน์เจ้าปัญหามาทำท่าจะสาดใส่ แต่ก็โดนพี่กันต์คว้าข้อมือเอาไว้ได้ก่อน

“อย่าก่อเรื่อง นายคงไม่อยากให้มีข่าวออกไปว่านักแสดงรุ่นพี่ราดไวน์ใส่นักแสดงรุ่นน้องหรอกใช่ไหม”

เออว่ะ ลืมไปเลย

ถ้าเป็นไปได้ผมก็ไม่ควรทำให้ชื่อเสียงของตัวเองเสียหายไปมากกว่านี้ แค่นี้ก็โดนเขม่นไปทั่วแล้ว

“เอามานี่” พี่กันต์ทำท่าจะแย่งไวน์ไป

“ไม่ให้!” ผมยื้อไว้ จากนั้นก็กระดกเข้าปากตัวเองแม่งเลย

“คุณ!” นักแสดงปลายแถวทำหน้าตกใจ

“ทำไม? คิดจะอ่อยพี่กันต์ ถามคู่หมั้นอย่างฉันแล้วหรือยัง” ผมชี้หน้าเขาอย่างไม่ยอม ขุดบทบาทตัวร้ายผู้ใจแคบออกมาแสดงได้อย่างสมจริงสุด ๆ

“ผมก็แค่มาทักทายเขาเท่านั้น คุณเข้าใจผิดไปไกลแล้วนะครับ”

“อย่ามาสตรอว์เบอร์รี” ฉันรู้ ฉันเห็น!

“พอได้แล้วเมล” พี่กันต์คว้าไหล่ผม สีหน้าดูหงุดหงิด “วันนี้นายทำพฤติกรรมแย่มาก พี่จะฟ้องคุณน้า”

“เออ ฟ้อง ฟ้อง ฟ้องเข้าไป พี่ก็เป็นแค่ไอ้คนขี้ฟ้อง” ผมด่าอย่างโมโห ก่อนจะสะบัดตัวเดินหนีออกไปจากตรงนั้น เพราะรู้สึกว่าร่างกายเริ่มร้อน ๆ ขึ้นมาแล้ว

แม่ง ผมควรได้รับรางวัลคนโง่ไหม รู้ทั้งรู้ว่าในไวน์มียาก็ยังเสียสละตัวเองกินเข้าไป

ถึงมันจะเป็นเรื่องดีที่ทำให้พระเอกนายเอกไม่มีอีเวนต์เตียงหักก็เถอะ

แต่ตอนนี้ผมร้อนจะตายแล้วโว้ย!

ผมรีบเดินไปหาสตาฟของโรงแรม เค้นคำพูดอย่างยากลำบาก

“ผมรู้สึกมึนหัวมาก สามารถเข้าพักที่ห้องไหนได้บ้างครับ”

“ห้องพักสำหรับนักแสดงอยู่ที่ชั้นสิบห้าค่ะ ตอนนี้ยังไม่มีใครขึ้นไป คุณอยากพักห้องไหนดีคะ”

ชั้นสิบห้า...

นั่นมันชั้นที่พระเอกกับนายเอกแซ่บกันไม่ใช่เหรอ

“มีชั้นอื่นไหมครับ ขอเป็นห้องของพวกทีมงานก็ได้”

สตาฟโรงแรมมองหน้าผมด้วยความประหลาดใจ

“ห้องพักของทีมงานถูกจัดให้อยู่ห้องละสองถึงสี่คน คุณโอเคใช่ไหมคะ”

ไม่โอเคอะ

สภาพของผมเป็นแบบนี้ ไม่โอเคสุด ๆ

“งั้น...งั้นเอาชั้นบนก็ได้ครับ ขอห้องด้านในสุด”

ผมสุ่มเลือกห้องนี้เพราะคิดว่าพระเอกที่โดนวางยากับนายเอกที่เมากรึ่ม ๆ ไม่น่าจะขยันเดินไปจนสุดทางหรอกมั้ง

สตาฟยื่นคีย์การ์ดให้ “อยากให้ฉันขึ้นไปส่งไหมคะ”

“ไม่ต้องครับ ๆ” เมื่อได้คีย์การ์ดมา ผมก็วิ่งปรู๊ดไปเข้าลิฟต์

ภายในลิฟต์ฝั่งหนึ่งมีกระจกบานใหญ่ ผมเห็นว่าใบหน้าของตัวเองแดงก่ำมาก ดวงตาฉ่ำเยิ้มหรี่ลงเล็กน้อย เมื่อประกอบกับใบหน้างดงามก็ทำให้ดูยั่วเพศสุด ๆ ไปเลย

อยากปล้ำตัวเองว่ะ คนอะไรหน้าตาโคตรดี

พอ ๆ เลิกเล่น

ผมจิกเล็บเข้ากับฝ่ามือเพื่อเรียกสติ ร่างกายร้อนรุ่มจนรู้สึกได้ว่าแผ่นหลังเปียกชื้น ลมหายใจที่พ่นออกมามีแต่ความร้อนเหมือนคนเป็นไข้ ลูกชายตัวน้อยในกางเกงขยายขึ้นจนต้องยืนหนีบเอาไว้

แล้วเมื่อไหร่ลิฟต์จะถึงสักทีเนี่ย นี่ขึ้นไปชั้นสิบห้าหรือสถานีอวกาศกันแน่!

ผมก่นด่าความเชื่องช้าของลิฟต์ ทั้งที่จริง ๆ แล้วจากชั้นล่างขึ้นชั้นสิบห้านั้นใช้เวลาเพียงแค่หนึ่งนาทีเท่านั้น พอลิฟต์เปิดออก ผมก็พุ่งตัวออกไปอย่างไม่คิดชีวิต

ห้องสุดท้ายของทางเดินคือเป้าหมาย ผมแตะคีย์การ์ด ปิดประตูดังปัง แล้วกระโจนไปทางห้องน้ำ ถอดเสื้อผ้าโยนไปทั่ว เปิดน้ำใส่อ่างก่อนลงไปแช่ด้วยสภาพแข้งขาอ่อนแรง

“ร้อนเป็นบ้า” ผมหายใจหอบเสียงดัง ขยับมือลงไปกอบกุมเจ้าลูกชาย

ชีวิตก่อนผมไม่เคยมีแฟนเลย แน่นอนว่าสิ่งที่ถนัดที่สุดก็คือการขัดเจ้าลูกชายนี่แหละ

ผมลงมือขัดอย่างขะมักเขม้น เพียงไม่กี่นาทีก็แตกพ่าย พ่นน้ำขาวขุ่นออกมาใส่อ่าง

“น่าอายเป็นบ้า” ดีนะที่อยู่คนเดียว ถ้าคนอื่นรู้ว่าเสร็จไวขนาดนี้คงได้อับอายไปทั้งชาติ

หลังจากปลดปล่อยออกไปแล้ว ไม่นานลูกชายของผมก็ผงกหัวขึ้นมาอย่างกระตือรือร้นอีกครั้ง ความร้อนแล่นไปทั่วกาย

“ฮือ หาเรื่องใส่ตัวแท้ ๆ” ผมหลั่งน้ำตาพลางขัดลูกชายไปด้วย แต่ไม่รู้ทำไม ยิ่งขัดก็ยิ่งร้อน สติสตังเริ่มเลอะเลือนจนทนไม่ไหว ทั้งที่เสร็จไปหลายครั้งแล้วแต่กลับไม่รู้สึกพอใจเลย

ช่องทางด้านหลังคันยุบยิบ ทว่าผมก็ไม่กล้าไปแตะต้องมัน

ปัง!

เสียงประตูห้องพักดังขึ้น เรียกสติที่เลื่อนลอยของผมให้คืนมาได้นิดหน่อย ผมเงยหน้ามองคนมาใหม่ด้วยสายตาพร่าเบลอ ต้องเพ่งอยู่สักพักถึงจะรู้ว่าอีกฝ่ายคือใคร

“พี่กันต์...”