ตอนที่ 4 ผมจะแยกพวกเขาออกจากกัน

หลังจากพูดเรื่องแต่งงาน คีย์ก็ไม่ยอมคุยกับผมอีกเลย ทุกครั้งที่เข้าไปทัก หนุ่มน้อยก็จะมองผมด้วยสีหน้าหมองเศร้าเหมือนคนโดนรังแก ทำเอาทีมงานบางส่วนพากันเข้าใจกันไปว่าผมกลั่นแกล้งเขา

ปกติพวกทีมงานก็ไม่ค่อยมีสีหน้าดี ๆ ให้ผมอยู่แล้ว เพราะเมื่อก่อนเจ้าของร่างคนเดิมมักจะเข้ากองสายเป็นประจำ ถึงแม้ตอนนี้ผมจะมาตรงเวลา แต่ภาพลักษณ์ไม่ดีในอดีตก็ใช่ว่าจะสลัดไปได้ง่าย ๆ พอมีเรื่องของคีย์ พวกเขาก็เลยคิดว่าผมไปรังแกรุ่นน้อง

แต่ถามว่าแคร์ไหม

ก็ไม่อะ

ผมมาเพื่อทำงาน ไม่ได้มาเพื่อสนใจสีหน้าคนอื่นสักหน่อย

ในเมื่อเขาไม่คุย ผมก็ไม่คุย ทำงานเสร็จก็ตรงกลับบ้าน กินอาหารอร่อย ๆ ของป้านวล แล้วเข้านอนอย่างเกือบจะมีความสุข...

ใช่ ‘เกือบจะ’ นั่นแหละ

เอาจริง ๆ ชีวิตตอนนี้ก็เกือบจะสงบราบรื่นแล้วล่ะ ถ้าไม่ติดว่าต้องมาเห็นหน้าตัวต้นเหตุอย่างคุณพระเอกทุกวันน่ะ

ไม่รู้ทำไม แต่หลังจากประกาศเรื่องงานแต่งไป พี่กันต์ก็มานั่งจ๋องที่กองถ่ายทุกวัน ย้ำว่าทุกวัน!

ผมล่ะสงสัยจริง ๆ ว่าเขาไม่มีงานมีการทำหรือไง

แต่ก็โชคดีที่เขามา ‘นั่ง’ ตรงตามตัวอักษร นอกจากมองผมทำงาน เขาก็ไม่ได้ทำอะไรนอกจากนั้นอีก อ้อ อีกอย่างหนึ่งที่แปลกไปคือ เขาไม่ได้เรียกคีย์ไปดุด่าอีกแล้ว ถึงขั้นที่ทำเหมือนหนุ่มน้อยไม่มีตัวตนอีกด้วย

การกระทำพิลึกของเขาทำเอาผมงงเป็นไก่ตาแตก คาดเดาอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง

ในเมื่อเขาไม่ได้ด่านายเอก ไม่ได้มาหาเรื่องผม ผมก็เลยไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องไปทะเลาะด้วย นอกจากต้องทนทำงานไปด้วยอาการเสียวสันหลังตลอดเวลา

และผมก็ทนทำงานอยู่ในสภาพนี้เกือบครึ่งเดือน ถึงขั้นเกือบลืมไปแล้วว่าเป้าหมายเดิมของตัวเองคืออะไร จนกระทั่งสิ่งที่ตั้งตารอคอยก็มาถึงจนได้

นั่นก็คือ อีเวนต์เข้าด้ายเข้าเข็มของพวกตัวเอกในวันปิดกล้อง!

ขอแค่ผมขวางเหตุการณ์นี้เอาไว้ได้ พวกเขาก็จะไม่ได้สานสัมพันธ์กันต่อ ตัวร้ายอย่างผมก็อยู่ห่างจากความพินาศไปอีกก้าว

วันถัดมา ผมก็ไปเข้ากองด้วยสีหน้าสดชื่นปนตื่นเต้นจนพี่ช่างแต่งหน้าเอ่ยแซว

“น้องเมลดูมีความสุขมากเลย มีเรื่องดี ๆ เหรอคะเนี่ย”

พี่ช่างคนนี้เป็นหนึ่งในทีมงานที่ไม่ได้ทำหน้าบึ้งตึงใส่ ผมเลยฉีกยิ้มหวานให้เขาหนึ่งกรุบ

“อื้ม ดีใจที่วันนี้ปิดกล้องสักทีน่ะครับ”

“นั่นสินะคะ จะได้พักแล้วนี่เนอะ”

นอกจากอีเวนต์ขัดขวางพวกตัวเอกที่ทำให้ผมตั้งตาคอยแล้ว วันนี้ก็ยังถือว่าเป็นวันสุดท้ายของการทำงานอีกด้วย

ตั้งแต่ทะลุมิติมาผมก็ยังไม่ได้พักผ่อนดี ๆ เลย แค่คิดว่าหลังจากนี้จะได้นอนตีพุงไปวัน ๆ ก็มีความสุขแล้ว

ผมยิ้มกว้างประหนึ่งคนบ้า แอบเหลือบตามองไปทางนายเอกทีหนึ่ง จากนั้นก็แอบมองไปทางพระเอกอีกที แต่ใครจะไปคิดว่าอีกฝ่ายดันมองผมอยู่ก่อนแล้ว สายตาของเราสองคนเลยสบกันพอดี

“...” รอยยิ้มของผมตกลงแทบจะทันที

ทำไมพี่ชายท่านนี้ถึงเอาแต่มองผมทั้งวันเนี่ย!

เป็นประธานบริษัทไม่ใช่หรือไง ทำไมไม่รู้จักไปทำงานทำการซะบ้างนะ

ผมบ่นงุบงิบคนเดียว ก่อนจะก้มหน้าลงเล่นนิ้วตัวเอง พลางนึกถึงเนื้อหาหลังจากนี้ไปด้วย

ตามต้นฉบับ หลังจากปิดกล้อง ทางทีมงานจะพากันไปกินเลี้ยงที่โรงแรมหรูแห่งหนึ่ง เนื่องจากผ่านการทำงานหนักมาหลายเดือน วันนี้ทุกคนเลยดื่มกันแบบไม่ยั้ง ทางด้านตัวร้ายไม่ต้องถามหา รายนี้ถูกกล่าวถึงเพียงสองบรรทัดว่ากินเหล้าจนเมาเป็นหมา หมดสภาพของชายหนุ่มผู้งดงาม แถมยังวิ่งแจ้นไปยืนเต้นอยู่กับกลุ่มผู้กำกับตรงหน้าเวทีนู่น

เนื้อเรื่องบรรยายเน้นไปที่นายเอก เล่าว่าเขาดื่มจนกรึ่ม ๆ จากนั้นก็เดินมึนขึ้นห้องในโรงแรมที่ทางทีมงานเปิดเอาไว้เพื่อให้คนในกองพักผ่อน แต่อนิจจัง เขาดันเข้าห้องผิด ไปเปิดห้องของพระเอกเข้า

ส่วนทางด้านพระเอก เขาถูกนักแสดงปลายแถวคนหนึ่งวางยาหวังหลับนอนด้วย แต่แผนก็พังเพราะนายเอกที่เข้าห้องผิด คนหนึ่งเมา คนหนึ่งร้อนรุ่มเพราะฤทธิ์ยา แน่นอนว่าบทสรุปก็คือฟ้าสาง เตียงแทบหักเป็นสองท่อน

และเหตุการณ์ในวันนี้ก็เป็นจุดเริ่มต้นของฉากเรตสิบแปดบวกอีกหลายหมื่นตัวอักษร เรียกได้ว่าคนอ่านเลือดลมพลุ่งพล่าน ความดันพุ่งปรี๊ด

...

เมื่อฉากสุดท้ายถูกถ่ายทำจนเสร็จสิ้น ช่วงหัวค่ำ ทั้งนักแสดงและทีมงานต่างก็ไปรวมตัวกันที่โรงแรมหรูใจกลางเมืองอย่างพร้อมเพรียง ความไม่พอใจในการทำงานถูกสลัดทิ้งเหมือนไม่เคยมีมาก่อน

ผมที่ก่อนหน้านี้ถูกทั้งนักแสดงและทีมงานมองตาขวางใส่ตลอด วันนี้คนพวกนั้นกลับเข้ามาทักทายชนแก้วไม่หยุด

นี่สินะ สังคมของการทำงาน สังคมของผู้ใหญ่

“เมล พูดก็พูดเถอะ ฝีมือการแสดงของนายไม่แย่เลยนะ ไม่สิ ต้องบอกว่าดีมาก ๆ เลยแหละ แต่เสียอย่างเดียวที่นายไม่ค่อยมีความรับผิดชอบ มาเข้ากองสายแทบทุกวัน ถึงพักหลังนายจะมาตรงเวลาแล้ว แต่ก่อนหน้านั้นนายก็แย่มากจริง ๆ” ผู้กำกับที่ดื่มจนหน้าแดงเดินมาตบบ่าผมจนไหล่แทบหัก “ถ้านายอยากไปได้ไกลกว่านี้ สิ่งแรกที่ควรมีคือการรักษาเวลา ที่ฉันพูดก็เพราะเป็นห่วงนะ”

“ผมทราบครับ ต่อไปผมจะทำตัวให้ดีกว่านี้” ผมยิ้มแหยให้อีกฝ่าย

“ดี! ฉันชอบคนพูดง่ายแบบนี้แหละ” ผู้กำกับยกแก้วเหล้าขึ้น “มาดื่มกันให้ลืมความเหนื่อยยากก่อนหน้านี้เถอะ!”

“ครับ” ผมยกแก้วขึ้นจิบ ดวงตาก็แอบสอดส่องไปทางพวกตัวเอกอย่างสอดรู้สอดเห็น

ว่าแต่ร่างนี้ทำไมคออ่อนขนาดนี้เนี่ย ผมแค่จิบไปไม่กี่อึกก็รู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ตาลายเวียนหัวเหมือนคนเมาเรือแล้วซะแล้ว

ไม่ได้การ วันนี้ผมยังมีเรื่องที่ต้องทำนะ!

“ผู้กำกับครับ พอดีผมมึน ๆ นิดหน่อย ขอไปนั่งตรงนู้นสักพักนะครับ” ผมชี้ไปทางเก้าอี้ข้างเสา

“อะไรกัน นี่เพิ่งเริ่มงานเองนะ ใช้ไม่ได้เลย”

คุณเองก็เมาจนยืนเอียงแล้วเหมือนกัน มีสิทธิ์อะไรมาว่าผมเนี่ย

“ผมคออ่อนน่ะ”

“ไปเถอะ ๆ ถ้าไม่ไหวก็ไปพักซะ หรือจะกลับมาแจมก็ได้ทุกเมื่อ” ผู้กำกับโบกมือไล่ ก่อนจะหันไปชนแก้วกับนักแสดงคนอื่นที่เข้ามาทักทาย

ผมรีบเดินไปตรงเก้าอี้ที่จัดเอาไว้ด้านข้างของห้องจัดเลี้ยง จากนั้นก็ลากมันไปตรงมุมเสาที่ค่อนข้างลับตา แล้วนั่งลงเพื่อสังเกตการณ์เหล่าตัวเอกอย่างใกล้ชิด

ในงานวันนี้ พี่กันต์ถูกนักแสดงหลายคนรุมล้อมอย่างกับแมลงวันตอมขี้ แต่ก็ไม่แปลก เพราะฐานะของเขาคือประธานของบริษัทบันเทิงอันดับหนึ่ง หากอยากมีชื่อเสียงในวงการบันเทิงแบบติดจรวด การเข้าหาขาทองคำแบบเขายังไงก็เร็วกว่า

ส่วนคีย์น้อยผู้น่ารักนั้นก็เอาแต่มองไปทางพี่กันต์ด้วยสีหน้าอ่านไม่ออก ริมฝีปากเม้มแน่น

ผมอ่านนิยายเรื่องนี้มาแล้วรอบหนึ่ง แต่ไม่ยักจะรู้เลยว่านายเอกชอบพระเอกตั้งแต่แรก ในบทบรรยายมีแต่การพล่ามพรรณนาถึงความน้อยใจที่พระเอกพูดไม่ดีใส่ จนผมหลงคิดไปว่านายเอกถูกฝืนใจซะอีก

ที่แท้เรื่องราวจากหน้ากระดาษ มันต่างจากการมาสัมผัสด้วยตัวเองจริง ๆ

ส่วนอีตาพระเอกในนิยายผมสัมผัสไม่ได้ถึงความรักเลย นอกจากความเย็นชาก็มีแต่ความกระสันแบบไม่รู้จบ ซึ่งคิด ๆ ดูแล้ว ตัวจริงก็คงไม่น่าจะต่างกันเท่าไหร่

แต่ใครจะชอบหรือไม่ชอบแล้วยังไงล่ะ ผมไม่มีทางปล่อยให้พวกเขาลงเอยกันแน่ ๆ

เพราะไม่งั้นจุดจบของตัวร้ายอย่างผมก็จะถูกกำหนดให้ต้องฉิบหายทันที

ตามต้นฉบับ หลังจากพระเอกกับนายเอกเปิดเผยความสัมพันธ์กับคนที่บ้าน พระเอกก็ขอถอนหมั้นกับตัวร้าย

แน่นอนว่าครอบครัวฝั่งตัวร้ายย่อมไม่เห็นด้วย พ่อแม่พระเอกก็ไม่เห็นด้วย

พระเอกกับนายเอกเผชิญหน้ากับการกดดันของทั้งสองครอบครัว ตัวร้ายที่แอบสนใจนายเอกพยายามเข้าไปแทรกในความสัมพันธ์ของทั้งคู่ หนักสุดคือสามารถทำให้คีย์ยอมนอนด้วยหลายครั้ง

พระเอกที่มารู้เอาทีหลังก็เข้าใจว่านายเอกโดนบังคับ เขาเลยจับตัวร้ายโยนเข้าซ่องไปขายตัว แถมยังทำลายตระกูลของตัวร้ายจนพังพินาศ

ซึ่งอันที่จริงแล้วประเด็นมันคืออย่างหลังนี่แหละ

พระเอกเป็นประเภทยึดมั่นในตัวเอง ถ้าตัดสินใจแล้วก็ต้องทำตามนั้น ในเมื่อพ่อแม่ตัวเองรวมถึงพ่อแม่ตัวร้ายไม่ยินยอม งั้นเขาแค่ทำให้ฝั่งคู่หมั้นพังก็พอ

พระเอกเลยวางแผนเอาไว้ตั้งแต่แรกว่าจะทำให้ตระกูลของตัวร้ายล่มจม

ถ้าตระกูลของคู่หมั้นตกต่ำ อีกฝ่ายก็จะไม่มีสิทธิ์มาค้านอะไรแล้ว ส่วนพ่อแม่ของตัวเองก็จะไม่กล้าสอดปากเข้ามายุ่งอีก เรียกได้ว่าหมอนี่ร้ายยิ่งกว่าตัวร้ายซะอีก!

ส่วนเรื่องจับโยนเข้าซ่องอันนั้นเป็นผลพลอยได้มาจากการที่พระเอกคิดว่านายเอกโดนตัวร้ายข่มเหงนั่นเอง

แม่x ในต้นฉบับตัวร้ายไม่ได้ข่มเหงนายเอกสักหน่อย หมอนั่นก็แค่เอางานดี ๆ มาหลอกล่อนายเอกที่กำลังอยากพิสูจน์ตัวเองกับพ่อแม่ของพระเอกก็เท่านั้น

สรุปก็คือ ถ้าเรื่องราวดำเนินไปถึงจุดที่พระเอกกับนายเอกเปิดเผยความสัมพันธ์ ต่อให้คราวนี้ผมจะไม่เข้าไปแทรก แต่ตระกูลของผมก็จะถูกพระเอกล็อกเป้าอยู่ดี

ผมไม่รู้ว่าในอนาคตผมจะสามารถกลับไปโลกเดิมได้ไหม แต่สังหรณ์ของผมมันบอกว่าผมคงต้องอยู่ที่นี่ไปตลอด

เพราะงั้นในสายตาของผม โลกใบนี้ ครอบครัวนี้ และร่างนี้ คือสิ่งที่มีอยู่จริง ๆ

และเพื่อไม่ให้ตระกูลถูกทำลาย พ่อแม่ไม่ต้องกลายเป็นคนไร้บ้าน ผมจะต้องแยกพระเอกกับนายเอกออกจากกันตั้งแต่ตอนนี้!