LOGINShare
ตอนที่ 6 ผมมีสติและผมก็รู้ตัวดี
Last Updated:
2026-01-26 19:42:26“พี่กันต์...”
“นี่กำลังอ่อยเหรอ” เสียงของพี่กันต์เองก็ยานคาง บ่งบอกว่าเมาได้ที่
ผมตั้งใจจะบอกว่าไม่ได้อ่อย แต่ลิ้นดันเปลี้ยพูดออกไปได้แค่คำเดียว
“อ่อย...”
ผมเห็นคนตัวสูงดวงตาสว่างวาบ เขาลงมือช้อนร่างผมขึ้นจากอ่างอาบน้ำ แล้วพาไปโยนบนเตียงอย่างไม่เบามือเลยสักนิด
“อือ” แรงกระแทกทำให้ร่างกายที่อ่อนไหวของผมสั่นสะท้านขึ้นมา
เสียงสวบสาบของเสื้อผ้าดังขึ้น ไม่นานร่างเปลือยเปล่าของพี่กันต์ก็ตามลงมาทาบทับ สติของผมกลับเข้าร่างทันที
“พี่ อุ๊บ”
ยังไม่ทันได้พูดอะไรออกไป ริมฝีปากก็ถูกปิดด้วยปากของอีกฝ่าย ลิ้นร้อนกวาดเลียไปบนปากของผมจนเปียกชุ่ม ไม่รู้ทำไม แต่ผมกลับไม่รู้สึกต่อต้านเลยสักนิด
“อ้าปาก”
ผมหลับตาปี๋ อ้าปากอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ
ฤทธิ์ยาทำให้หลงลืมไปหมดสิ้นว่าคนที่กำลังจูบอยู่ คือพระเอกเฮงซวยตัวร้าย ที่จะเป็นคนมาทำลายตระกูลของตัวเองในอนาคต
ปลายลิ้นของพี่กันต์สอดแทรกเข้ามาในโพรงปาก ตวัดหยอกล้อลิ้นของผมที่เอาแต่หลบหนี ลมหายใจของเขาเป่ารดใบหน้าจนได้กลิ่นเหล้าเข้มข้นชัดเจน
“อื้อ” ผมร้องประท้วงเมื่อรู้สึกว่าเริ่มหายใจไม่ออก
พี่กันต์ถอนริมฝีปากออก ดวงตาคู่คมที่อยู่ด้านบนมองลงมาด้วยความรู้สึกที่ผมอ่านไม่ออก
เขาจูบลงบนริมฝีปากของผมหนัก ๆ อีกที แล้วขยับลงไปซุกไซร้ที่ซอกคอ ขบเม้มจนเกิดเสียงดัง จากนั้นก็ไล่จูบลงไปเรื่อย ๆ จนถึงช่วงอก
หน้าอกข้างหนึ่งของผมถูกเขางับเข้าไปในปาก ทั้งเลียทั้งดูดจนรู้สึกจั๊กจี้ อีกทั้งยังมีความรู้สึกแปลกใหม่แล่นพล่านไปทั่ว
“อื้อ” ผมยกมือขึ้นขยุ้มศีรษะของเขา ใจหนึ่งอยากหลีกหนี แต่อีกใจอยากให้เขาทำมากกว่านี้
หน้าอกอีกข้างที่ยังว่างก็ถูกพี่กันต์ทั้งขยำทั้งบีบ จนมันตั้งชันขึ้นมา อีกฝ่ายขยับดูดซ้ายเลียขวาไปมาอย่างเท่าเทียม ส่วนผมก็ได้แต่ดิ้นพล่านด้วยความทรมานจากความวาบหวามสุดขีด
เจ้าลูกชายที่ถูกรีดไปหลายน้ำตั้งผงาดหลั่งน้ำสีใสออกมาไม่หยุด
“พี่กันต์” น้ำเสียงของผมแหบพร่า ขยับสะโพกเสียดสีเอวเขาอย่างเผลอไผล
“อยากขนาดนั้นเลย?”
“คะ...ครับ ช่วยหน่อย” ผมขอร้อง ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำจนมองภาพตรงหน้าพร่าเบลอ
ไม่ไหวแล้ว ช่วยทำอะไรสักหน่อยเถอะ
“พี่เพิ่งรู้นะเนี่ยว่านายเป็นคนแบบนี้” มือหนาขยับลูบไล้ไปบนลูกชายตัวน้อยของผมแรง ๆ “แต่ก็ดี แบบนี้พี่จะได้ไม่ต้องเตรียมพร้อมให้นายเยอะ เพราะนายคงจะคุ้นชินกับอะไรแบบนี้แล้วใช่ไหม”
“เร็วหน่อย” ผมฟังคำพูดของเขาแทบไม่รู้เรื่อง สมองเพ่งความสนใจไปที่เจ้าลูกชายที่กำลังถูกชักอย่างรวดเร็ว ไม่นานผมก็เสร็จออกมาอีกครั้ง “อื้ม~”
ผมนอนหลับตาหอบหายใจหนักหน่วง ลำตัวเปียกชื้นที่ไม่รู้ว่ามาจากน้ำที่อาบหรือเหงื่อกันแน่
“เมล ก่อนพี่จะทำ พี่ขอถามอีกครั้ง”
“อือ?” ผมลืมตาขึ้นมอง
“นายมีสติไหม รู้ไหมว่าเราสองคนกำลังทำอะไรกัน”
แม้สติของผมจะถูกฤทธิ์ยากัดกร่อนจนมึนเป็นพัก ๆ แต่ก็ไม่ได้เบลอจนไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร ผมรู้ว่าเราสองคนกำลังทำอะไรกัน และถึงขั้นคาดเดาอนาคตออกด้วยซ้ำ
ผมมั่นใจว่าถ้าผมปฏิเสธ พี่กันต์คงจะหยุดทันที แต่ตอนนี้ร่างกายของผมมันไม่อยากหยุดน่ะสิ
คิดซะว่าเพื่อนช่วยเพื่อน ความสัมพันธ์แบบ FWB ไง แต่ก็มีอย่างหนึ่งที่ผมเองก็ต้องยืนยันให้ชัดเหมือนกัน
“ผมมีสติ และผมก็รู้ตัวดี” ผมตอบคำถามเขา และถามกลับ “พี่มีคนที่ชอบไหมครับ”
“ทำไม”
“ตอบคำถามผมมาก็พอ อย่าโกหก” ต่อให้ผมอยากแยกพระเอกกับนายเอกออกจากกัน แต่ก็ไม่อยากเป็นมือที่สามของใครหรอกนะ
“ไม่มี ถามจบหรือยัง”
“จบแล้วครับ”
สิ้นเสียงผม อีกฝ่ายก็จับขาผมแยกออกกว้าง จากนั้นก็มีสิ่งแปลกปลอมเรียวยาวและเปียกชื้นค่อย ๆ แทรกเข้ามา
ร่างกายของผมหดรัดสิ่งนั้นอย่างไม่คุ้นชิน ผมลืมตาขึ้นมองก็เห็นว่ามือของอีกฝ่ายอยู่ตรงก้นของตัวเอง
“อึดอัด”
“แน่นมาก อย่าบอกนะว่านายไม่เคย” หัวคิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน
“เคยอะไร”
“ก็เคยใช้ตรงนี้กับผู้ชายคนอื่นไง”
คำพูดของอีกฝ่ายทำให้ผมโมโหขึ้นมา ยกเท้าขึ้นเตะท้องอีกฝ่ายอย่างแรง
“ผมไม่เคย!” คนบ้าอะไร พูดจาน่าเกลียดมาก
ตัวผมไม่เคย และตัว ‘เมล’ คนเก่าเองก็ไม่เคย เพราะหมอนั่นมันเป็นรุก!
ผมขยับเอวหนีมือเขาอย่างหงุดหงิด แต่ก็ถูกจับเอาไว้แน่น ผมทำท่าจะหนีอีกรอบ แต่สุดท้ายก็ต้องพ่ายให้กับฤทธิ์ยาที่ตีขึ้นมาอีกครั้ง ร่างกายอ่อนยวบ ช่องทางด้านหลังตอดรัดนิ้วของอีกฝ่ายไม่หยุด
“ไม่เคยก็ไม่เคยสิ” พี่กันต์กระตุกยิ้มที่ผมดูยังไงก็โคตรร้ายกาจ
เขาขยับนิ้วกลางเข้าออก ปลายนิ้วงอโค้ง กดโดนบางจุดด้านในจนผมตัวสั่นระริก จากความอึดอัดเริ่มกลายเป็นความรู้สึกดีจนอยากได้มากกว่านี้ แต่ก็กระดากอายเกินกว่าจะร้องขอ
ไม่คิดเลยว่าการทำข้างหลังมันจะรู้สึกดีแบบนี้
ผมได้ยินเขาหัวเราะในลำคอเสียงทุ้ม ยังไม่ทันได้ถามว่าหัวเราะทำไม นิ้วที่สองก็สอดเข้ามาในร่างเสียก่อน
ไม่รอช้าเขาขยับนิ้วเข้าออกรัว ๆ จนผมต้องผมแอ่นสะโพกขึ้น มือจิกผ้าปูที่นอนแน่น
“อื้อ พี่ ผมจะ...” ผมกัดปาก ไม่นานก็เสร็จสมออกมาอีกครั้ง แต่สิ่งที่ออกมามันน้อยนิดจนน่าสงสารมากทีเดียว
“ก่อนพี่มานายทำไปกี่รอบเนี่ย” เขาก้มหน้ามองผมด้วยสีหน้าแปลก ๆ
“...” ผมไม่ได้ตอบเขา ทำเพียงนอนอ้าปากหอบหายใจ หัวใจเต้นกระหน่ำรุนแรง
ทั้งที่เสร็จไปหลายรอบแล้ว แต่ไอ้ยานรกนี่ก็ไม่มีทีท่าว่าจะหมดฤทธิ์ ไม่นานเจ้าลูกชายของผมก็ค่อย ๆ แข็งขึ้นมาอีกครั้งอย่างน่าตาย
ไม่รู้ว่าท่าทางไหนของผมไปกระตุ้นอารมณ์ของอีกฝ่ายเข้า เพราะผมดันเหลือบไปเห็นว่าเจ้ามังกรยักษ์ของพี่กันต์กำลังกระตุกพร้อมกับหลั่งน้ำใส ๆ ชี้หน้าตัวเองอยู่ ผมกลืนน้ำลายทันที
แม่ง ใหญ่โคตร!
ไอ้ของแบบนั้นมันเข้ามาไม่ได้หรอก
จู่ ๆ ก็รู้สึกปอดแหกขึ้นมาจนต้องรีบขยับหนี แต่ก็โดนอีกฝ่ายล็อกเอวเอาไว้อย่างแน่นหนา
“จะหนีไปไหนล่ะ ตัวเองเสร็จแล้ว จะทิ้งพี่ไว้แบบนี้หรือไง”
“ให้ผมใช้มือช่วยพี่ไหมครับ”
“เมลอย่ามาตลกหน่อยเลยน่า”
“ถะ...ถ้างั้นพี่ก็ยั้งมือหน่อยนะ”
เอาวะ ไหน ๆ ก็มาถึงขั้นนี้แล้ว แถมไอ้ยาบ้านี่ก็ยังไม่หมดฤทธิ์ด้วย
ถึงจะน่าอายก็เถอะ แต่ต้องยอมรับเลยว่าสัมผัสของเขามันให้ความรู้สึกดีจริง ๆ นั่นแหละ
ขนาดนายเอกในนิยายที่ตัวเล็กกว่าผมยังรับไหว แล้วผมจะไม่ไหวได้ไง!
“ได้”
พี่กันต์หยิบถุงยางมาสวม จับเจ้ามังกรยักษ์มาจ่อที่ปากทาง ใช้ส่วนปลายถูไถขยับเข้าออกตื้น ๆ ท่าทางมันคงจะแน่นมาก สีหน้าของเขาถึงได้ดูเครียดเล็กน้อย
“ผ่อนคลายหน่อย”
“อือ” ผมผ่อนลมหายใจ พยายามคลายอาการเกร็งของร่างกาย แต่มันก็ทำได้ยากเหลือเกิน
จู่ ๆ พี่กันต์ก็ก้มลงมาช้อนแขนไปที่หลังผม แล้วดึงเข้าไปกอด ริมฝีปากได้รูปกดจูบลงมาพัวพันจนความคิดของผมจดจ่ออยู่แค่ที่ริมฝีปากเขาเท่านั้น
บางช่วงผมก็สัมผัสได้ว่าเอวของเขากระแทกหนักมากขึ้น ส่งผลให้เจ้าสิ่งนั้นเข้ามาลึกกว่าเดิม แต่ทุกครั้งที่ผมสะดุ้งเผลอเกร็งรัดเจ้ามังกรยักษ์ เขาก็จะดูดปากผมแรงขึ้น บางครั้งก็เลื่อนมือมาขยี้หน้าอกผมแรง ๆ จนได้แต่ดิ้นพล่านอย่างคิดอะไรไม่ออก
ทว่าเพิ่งจะเคลิ้มได้ไม่นาน ช่วงล่างของผมก็ปวดแปลบขึ้นมากะทันหัน เพราะไอ้พี่มันกระแทกเข้ามาทีเดียวจนสุดเลยน่ะสิ
“เจ็บอะ” น้ำตาของผมไหลพรากทันที
“นิดหน่อยเอง” พี่กันต์ขบกราม เส้นเลือดขึ้นข้างขมับ เพราะเขาเองก็โดนผมรัดแน่น
“นิดหน่อยบ้าอะไร คนเฮงซวย”
“เมลว่าไงนะ” ดวงตาของคนด้านบนวาวโรจน์
“...” ผมเบ้ปากเพราะพูดไม่ออก ได้แต่นอนน้ำตาไหลแหมะ ๆ
“ขอโทษ แต่ทนหน่อยนะ” เขายื่นมือลงมาปาดหางตาของผมเบา ๆ
“อืม”
หลังคำตอบของผม เขาก็ขยับขึ้นจากตัวของผม มือแกร่งจับไปที่ข้อพับขาแล้วจับอ้าออกกว้าง จากนั้นขยับเอวถอนออกเกือบหมดและสอดเข้ามาจนสุด ทำแบบนี้ซ้ำไปมาหลายครั้งจนร่างกายของผมเริ่มปรับตัวได้
“ยังเจ็บไหม”
“มะ...ไม่ค่อยแล้ว”
เสียงของผมสั่นเล็กน้อย นอกจากจะไม่ค่อยเจ็บแล้ว ยังเริ่มรู้สึกกระสันขึ้นมาอีกด้วย
นี่คงจะเป็นความใจดีสูงสุดที่เขามีให้ผมแล้วมั้ง เพราะในนิยาย เขาไม่ได้อ่อนโยนเลยสักนิด ขนาดคีย์ร้องไห้บอกว่าเจ็บ เขายังกระแทกจนนายเอกถึงกับเลือดออกก็ไม่หยุด
ทว่าไม่นาน ความอดทนของคุณพระเอกก็หมดสิ้นลง หลังจากผมบอกว่าไม่ค่อยเจ็บแล้ว เขาก็รวบขาของผมมาชิดกันจนเท้าชี้ขึ้นด้านบน จากนั้นกระแทกเข้ามาอย่างรุนแรง
“อ๊ะ เดี๋ยว!”
พี่กันต์สมกับพี่เป็นพระเอกในนิยายที่เน้นเรื่องอย่างว่าจริง ๆ หลังจากเครื่องจุดติดแล้วก็ดับไม่ลงอีก ผมรู้เขาจับพลิกไปมาจนเวียนหัวไปหมด ไม่ว่าจะเป็นเตียง โต๊ะ โซฟา ห้องน้ำ ก็ถูกพวกผมไปละเลงรักจนทั่ว
ผมถูกรีดน้ำจนแห้งเหือดแทบไม่มีอะไรออกมาแล้ว ส่วนเจ้าคนตัวโตกลับคึกคักกระปรี้กระเปร่าจนถุงยางหมดกล่อง สุดท้ายก็จบลงที่ทำกันโดยไม่ใส่ถุงยางจนได้
เชี่x นี่พี่มันยังเป็นคนอยู่หรือเปล่าวะ
ผมรีบยกมือที่อ่อนแรงขึ้นดันหน้าท้องอีกฝ่าย “ถุงยางหมดแล้ว พอได้แล้วครับ”
“ไม่เห็นเป็นไรเลย ยังไงเราก็เป็นคู่หมั้นกัน”
“ก็แค่คู่หมั้น ไม่ได้จะแต่งงานกันสักหน่อย”
ทว่าคำพูดของผมก็แค่ลมผ่านหู พี่กันต์ไม่พูดอะไรอีก แต่กลับจับผมกินต่ออย่างดุดัน จนสุดท้ายผมก็ทนไม่ไหวสลบไปตอนไหนก็ไม่รู้
Latest chapter
ทะลุมิติมาในนิยายน้ำเน่าแต่ดันโดนพระเอกตามติด ตอนพิเศษ 3 ผมใช้เขาเพื่อทำให้ลืม (ตินxคีย์)
ตอนพิเศษ 3 ผมใช้เขาเพื่อทำให้ลืม (ตินxคีย์)คีย์ Talkนับจากวันนั้น ผมก็ไม่มีตัวตนในสายตาของคุณกันต์อีก แม้แต่พี่เมลก็ยังเลิกพยายามมาคุยด้วยคิด ๆ ดูแล้วผมนี่ช่างมั่นหน้าและไม่ประมาณตนเอาซะเลย ถึงขั้นไปชอบคนที่ฐานะสูงกว่าตัวเองแถมมีเจ้าของอยู่แล้ว มิหนำซ้ำยังกล้าทำเมินรุ่นพี่ในบริษัทที่ฐานะและชาติตระกูลดีกว่าตัวเองหลายขุมทั้งบริษัท คงมีแต่ผมนี่แหละที่กล้าขนาดนี้ ทว่าผมไม่ได้รู้สึกภูมิใจเลยสักนิด ซ้ำในใจยังเต็มไปด้วยความหดหู่ รู้สึกผิด และเสียใจอีกนับไม่ถ้วนตอนนี้ผมกำลังอยู่ในงานเลี้ยงปิดกล้องของละคร เนื่องจากผมไม่ได้เป็นตัวเอกของละครเรื่องนี้ หลังจากทักทายผู้กำกับและรุ่นพี่นักแสดงเสร็จเรียบร้อย ก็ไม่มีใครมาให้ความสนใจผมอีก ผมจึงมานั่งจิบไวน์ที่โต๊ะซึ่งอยู่ไม่ไกลจากคุณกันต์มากนักใช่แล้ว ถึงผมจะโดนปฏิเสธอย่างไม่มีเยื่อใย แต่ผมก็ยังไม่สามารถตัดใจได้ในทันที ทุกครั้งจึงมักจะ ‘เผลอ’ ม
ทะลุมิติมาในนิยายน้ำเน่าแต่ดันโดนพระเอกตามติด ตอนพิเศษ 2 ผมรู้ว่ามันผิด แต่ห้ามใจตัวเองไม่ได้ (คีย์)
คีย์ Talkเดิมทีผมเป็นแค่เด็กจน ๆ ธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น แม้จะเรียนจบปริญญาตรีมาได้ แต่ก็จบแบบคาบเส้นเพราะต้องทำงานเพื่อส่งตัวเองเรียนไปด้วย ความรู้อะไรก็ไม่มี แน่นอนว่าจะไปทำงานออฟฟิศก็ไม่รอดผมทำได้เพียงไปเป็นนักแสดงเอ็กซ์ตร้าตามกองถ่าย แต่แล้วโชคก็เข้าข้างเมื่อผมดันบังเอิญได้รับบทตัวประกอบในละครเรื่องหนึ่ง แล้วละครเรื่องนั้นก็แมสไปทั่วบ้านทั่วเมือง จนทำให้แม้แต่ตัวประกอบก็ยังมีคนรู้จักจากนั้นผมก็ได้รับโอกาสเซ็นสัญญากับบริษัทบันเทิงอันดับหนึ่งของประเทศเนื่องจากเป็นเพียงนักแสดงหน้าใหม่ งานที่ทางบริษัทมอบให้จึงไม่ได้มีเยอะ ทั้งยังเป็นแค่งานเล็ก ๆ ที่ไม่สลักสำคัญอะไร ซึ่งผมเองก็ไม่ได้รู้สึกแย่ แต่กลับขอบคุณบริษัทที่ให้โอกาสด้วยซ้ำ เพราะไม่อย่างนั้นตอนนี้ผมก็ยังคงเป็นเพียงแค่นักแสดงเดินผ่านกล้องธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้นผมพอใจกับชีวิตในตอนนี้มาก นอกจากมีงานและเงินใช้แล้ว ทั้งเพื่อนและรุ่นพี่นักแสดงในบริษัทก็ดีกับผมมาก โดยเฉพาะพี่เมล นักแสดงรุ่นพี่ผู้มีใบหน้างดงามคนนั้น อีกฝ่ายมักจะคอยมาถามไถ่และเอาขนมมาฝากผมเ
ทะลุมิติมาในนิยายน้ำเน่าแต่ดันโดนพระเอกตามติด ตอนพิเศษ 1 ผมนอนเหมือนหมูตายในวันฮันนีมูน (กันต์xเมล)
ใครจะไปคิดว่าพอลืมตาตื่นหลังวันแต่งงาน ผมจะไม่ได้อยู่ที่ห้องนอนในโรงแรม แต่ดันมาโผล่กลางทะเลซะงั้น!สถานที่ที่ผมอยู่คือบ้านพักที่ตั้งอยู่ในทะเล มองออกไปรอบด้านจะเห็นแต่ท้องทะเลสีฟ้าอมเขียวสดใส ผืนน้ำสะอาดจนสามารถมองเห็นทรายและปลาที่กำลังแหวกว่ายได้อย่างชัดเจนผมยืนเกาหัวมองสภาพแวดล้อมด้วยความงุนงง โอเค สถานที่นี้มันก็สวยแหละ...แต่ผมมาอยู่ที่นี่ได้ไงเนี่ย“ตื่นแล้วเหรอ”เสียงที่คุ้นจนไม่รู้จะคุ้นยังไงดังขึ้นด้านหลัง ผมรีบหันไปมอง จากนั้นก็ต้องอ้าปากค้างกับสภาพของคนตรงหน้านี่เป็นครั้งแรกที่ผมเห็นพี่กันต์ใส่เสื้อเชิ้ตกับกางเกงขาสั้นลายดอก!ความหล่อเหลาเย็นชาที่สั่งสมมานาน ถูกชุดนี้ละลายหายไปจนหมดสิ้นแล้วแต่เรื่องชุดน่ะช่างมันก่อนเถอะ“ที่นี่ที่ไหนครับ”“มัลดีฟส์” พี่กันต์เดินเข้ามาโอบบ่าผม พาไปเดินชมวิวทะเลอีกรอบ “สถานที่ฮันนีมูนแรกของเรา เป็นไงชอบไหม”“ชอบ” ใครไม่ชอบก็บ้าแล้ว “ว่าแต่พี่พาผมมายังไงเนี่ย”
ทะลุมิติมาในนิยายน้ำเน่าแต่ดันโดนพระเอกตามติด ตอนที่ 39 ผมได้เจอคนที่อยากอยู่ด้วยไปทั้งชีวิตแล้ว END
“มาที่คำถามต่อไปนะครับ” พิธีกรยิ้มกว้าง แล้วถามต่อ “ก่อนหน้านี้มีข่าวลือว่าคุณกันต์กับคุณคีย์กุ๊กกิ๊กกัน เรื่องนี้เป็นความจริงไหมครับ”คำถามนี้ก็ผ่านการบรีฟมาแล้วเช่นกัน พวกผมจึงไม่ได้ตกใจแต่อย่างใด ทว่าบรรดาแขกและนักข่าวกลับซู้ดปากจนสีหน้าออกกันเลยทีเดียว ผมได้แต่ยิ้มขำกับท่าทางของพวกเขาให้ตายสิ นี่มันงานแต่งนะ ใครจะยอมโดนตบหน้ากลางงานกัน คำถามพวกนี้เป็นแค่ตัวเรียกสีสันของงานก็เท่านั้นแหละ“ไม่จริงครับ” คีย์เป็นคนรับไมค์ไปตอบ “ในสายตาของคุณกันต์มีแต่พี่เมล ส่วนคนอื่นก็เป็นแค่อากาศเท่านั้น ไม่เชื่อทุกคนลองหันไปดูสิครับ”ผมหันไปมองพี่กันต์ตามคำพูดของคีย์ แล้วก็ได้เห็นว่าอีกฝ่ายกำลังจ้องตัวเองอยู่เงียบ ๆ ผมเลยกระทุ้งแขนใส่ท้องเขา พลางกระซิบ“มองอะไร”“มองที่รัก” พี่กันต์พูดเสียงไม่เบาเลย ทำให้เสียงเข้าไปในไมค์จนคนได้ยินกันทั้งงาน หลังจากทุกคนอึ้งกันอยู่สักพักก็หัวเราะกันเสียงดังลั่น“...” นี่ไม่ได้บรีฟไว้สักหน่อย!“ผมชัก
ทะลุมิติมาในนิยายน้ำเน่าแต่ดันโดนพระเอกตามติด ตอนที่ 38 ผมรู้สึกว่าตัวเองโชคดี
หลังจากกิจกรรมเข้าจังหวะของเราสองคนสิ้นสุดลง พี่กันต์ก็อุ้มผมไปอาบน้ำอย่างว่าง่าย แถมยังรักษาสัญญาว่าจะทำแค่รอบเดียวได้เป็นอย่างดี แม้กระทั่งตอนอาบน้ำก็ยังไม่ทำตัวรุ่มร่ามเกินเลยเหมือนเมื่อก่อน ผมเลยไม่ต้องกังวลว่าจะถูกเขาทำจนลุกไม่ไหว“ถ้าเมื่อก่อนพี่พูดง่ายแบบวันนี้ก็ดีสิ” ผมพูดขณะที่นอนอยู่ในอ้อมกอดของคนรัก“แล้วเมื่อก่อนพี่พูดไม่ง่ายตรงไหนกัน”“ทุกตรงนั่นแหละ ผมบอกให้ทำแค่วันละรอบ พี่ก็ไม่เคยฟัง”“ก็เมลยั่วนี่นา”“อ๋อ นี่โทษผมเหรอ” ผมยกมือขึ้นหยิกหน้าอกเขาอย่างแรง“โอ๊ย ๆ พี่ไม่ได้โทษเมล พี่ผิดเอง พี่มันหื่น ปล่อยเร็วครับ เจ็บจะตายแล้ว”“หนังหนาขนาดนี้รู้จักเจ็บเป็นด้วยหรือไง” ผมออกแรงบิดมากขึ้นพี่กันต์ร้องโอดโอยอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือมาขยำบั้นท้ายผมเป็นการเอาคืน สุดท้ายกว่าเราสองคนจะได้นอนก็ปาเกือบเที่ยงคืน เพราะเอาแต่ทะเลาะตบตีกันอย่างไม่มีใครยอมใครเช้าวันต่อมา แม่ ๆ ก็มาขุดผมกับพี่กันต์ออกจากเตียงแต่เช้า จากนั้
ทะลุมิติมาในนิยายน้ำเน่าแต่ดันโดนพระเอกตามติด ตอนที่ 37 ผมถูกทารุณกรรม (ทางจิตใจ)
พอเดินวนดูสถานที่จัดงานจนครบแล้ว เหล่าแม่ ๆ ก็จับพวกผมไปขังในโรงแรม และถูกบังคับให้เข้าคอร์สอาบน้ำใหญ่ต่อผมยืนเอามือปิดหน้าอกตัวเองพลางกระโดดไปทั่วห้อง นั่นก็เพราะตอนนี้ผมโดนกลุ่มหญิงวัยกลางคนจับถลกหนังจนเกือบล่อนจ้อนเหลือแต่กางเกงในแล้วนั่นเอง“ที่ตัวไม่ต้องก็ได้ครับ! ถึงยังไงก็ต้องใส่ชุดสูท นอกจากหน้ากับคอ ผิวส่วนอื่นก็อยู่ใต้ร่มผ้าหมด ไม่ต้องขัดหรอก!” ผมหลับหูหลับตาตะโกน“ไม่ได้ค่ะ คุณหญิงสั่งให้พวกเราดูแลคุณตั้งแต่หัวจรดเท้า ต่อให้เป็นจุดซ่อนเร้นก็ต้องได้รับการดูแลค่ะ” หญิงวัยกลางคนที่มีผมสีดอกเลาแซมครึ่งศีรษะพูดด้วยรอยยิ้มหวานหยด “มาเถอะค่ะ ไม่ต้องอายหรอก ฉันเห็นมาบ่อยแล้ว”จากนั้นพนักงานคนอื่นที่อายุพอ ๆ กัน ก็พุ่งเข้ามาล็อกแขนล็อกขาแล้วลากผมเข้าห้องน้ำไป“เฮ้ย! ปล่อยนะโว้ยยยย” ผมกรีดร้องประหนึ่งคนโดนเชือดก็ไม่ปานเกิดมายี่สิบกว่าปี อยู่มาสองโลก นี่เป็นครั้งแรกเลยที่ผมรู้สึกอับอายขนาดนี้!สุดท้ายผมก็ถูกทารุณกรรม (ทางจิตใจ) จนใบหน้าและลำตัวแดงก่ำอย่างกับกุ้งต้ม
You may also like
My Daddy ยอมแล้วครับ พ่อทูนหัว
Bblackpeony1.6K viewsเกิดใหม่เป็นมารดาใจร้าย
ฉินหลานฮุย1.3K viewsแอบซ่อนอารมณ์เจ็บ
ต๋อง น่ะ1.4K viewsดวงใจของคีย์นลิน(Mpreg)
Melmee1.7K viewsผมก็แค่พี่เลี้ยงเด็ก ที่ดันได้พ่อเค้าเป็นสามี [PWP]
ระมุณณ์ มิโกะ859 viewsเมื่อตัวร้ายหมาบ้าตกหลุมรักผม
tartarussword268 viewsmy lover is cupid. กามเทพของผม
พีช มะกรูด632 viewsเด็กดื้อของท่านประธาน
เรติมา892 views
