ตอนที่ 9 ผมคิดว่าพระเอกแปลกไป

มื้ออาหารกลางวันเต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วน หมายถึงผมอะ ที่กระอักกระอ่วนอยู่คนเดียว

เพราะท่านพ่อท่านแม่ที่เคารพเอาแต่ชวนพี่กันต์คุยไม่หยุด ส่วนผมก็ถูกทิ้งให้อยู่วงนอกอย่างน่าสงสาร

ความจริงผมก็ไม่ติดหรอกที่ไม่มีใครคุยด้วย แต่การต้องมานั่งฟังสามคนนี้คุยกันโดยที่หัวข้อสนทนาวนเวียนอยู่กับเรื่องของตัวเองมันก็ทำให้พูดไม่ออกอยู่เหมือนกัน

"น้าได้ยินมาจากน้องเมลว่ากันต์สนิทกับนักแสดงหน้าใหม่อยู่คนหนึ่ง ที่ชื่ออะไรนะ...คีย์ใช่ไหม น้าอยากรู้ว่ากันต์คิดยังไงกับเขา" แม่เอ่ยถามตรง ๆ ตามประสาคนสูงวัยที่อ้อมค้อมไม่เป็น

พี่กันต์เหลือบตามองผมแวบหนึ่ง ผมเลยถลึงตาใส่เขาแล้วเบือนหน้าหนี

“ผมเห็นว่าเขามีศักยภาพครับ ในฐานะเจ้านายผมก็อยากให้นักแสดงทุกคนส่องประกายของตัวเองออกมา เพียงแต่คีย์เป็นคนที่ต้องขัดเกลามากกว่าคนอื่นนิดหน่อย” พี่กันต์ตอบเหมือนที่เคยบอกผมก่อนหน้านี้ไม่มีผิด

หึ ขัดเกลามากกว่าคนอื่นนิดหน่อยงั้นเหรอ

ก็แหงสิ ในต้นฉบับนี่เล่นขัดกันบนเตียงทุกวันแบบไม่เว้นวันหยุดราชการเลยนี่นา

“ในฐานะคนทำธุรกิจ อาเข้าใจในสิ่งที่กันต์พูดนะ แต่การทำแบบนี้มันจะทำให้คนอื่นเข้าใจผิดว่ากันต์กำลังสนใจเด็กคนนั้น ถึงยังไงกันต์ก็มีคู่หมั้นอยู่แล้ว แบบนี้มันออกจะดูไม่ดีเท่าไร” พ่อพูดขึ้นมาบ้าง

“ใช่จ้ะ น้องเมลน่ะถึงกับร้องไห้บอกว่าพี่กันต์สนใจคนอื่นมากกว่า น้าก็ไม่รู้จะทำยังไงดี”

เฮ้ยแม่! ใครร้องไห้เนี่ย วันนั้นผมก้มหน้ากลั้นขำหรอก

ถ้าผมจะร้องไห้ ก็มีแต่ร้องเพราะโดนลงโทษให้คัดหนังสือธรรมะนั่นแหละ!

ถึงในใจจะอยากพูดแก้ตัวแค่ไหน แต่ก็ไม่กล้าหักหน้ามารดา เพราะวันนั้นผมก็แสดงท่าทางที่ทำให้คนเข้าใจผิดจริง ๆ นั่นแหละ

“ผมต้องขอโทษคุณน้าด้วยนะครับที่ทำให้ไม่สบายใจ หลังจากนี้ผมจะเว้นระยะห่างจากเด็กคนนั้นให้มากกว่านี้”

“หือ?” ผมหันไปมองใบหน้าด้านข้างของพี่กันต์อย่างตกใจ

ทำไมหมอนี่ยอมอ่อนข้อง่ายแบบนี้ล่ะ ผิดปกตินะ

“ถ้าเป็นแบบนั้นอาก็สบายใจ” พ่อมีสีหน้าสบายใจอย่างที่พูด แถมยังใจกว้างถึงขั้นตักกับข้าวให้พี่กันต์อีกต่างหาก

“จริงสิ น้าได้ยินมาจากแม่เราว่ากันต์จะไปดูงานที่ต่างประเทศใช่ไหม” แม่พูดขึ้นด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ไหน ๆ ละครที่น้องเมลเล่นก็ปิดกล้องแล้ว ตอนนี้น้องยังไม่มีคิวงานอย่างอื่น กันต์ก็พาน้องไปด้วยสิ จะได้ไปเปิดหูเปิดตา ใช้โอกาสนี้ทำความสนิทสนมกันก่อนแต่งงาน”

รอยยิ้มของพี่กันต์กระตุกเล็กน้อย ส่วนผมก็ตัวแข็งทื่อไปแล้ว

“น้องทำงานมาเหนื่อย ๆ ให้พักอยู่บ้านน่าจะดีกว่าเดินทางไปทำงานกับผมนะครับ”

ผมพยักหน้าหงึกหงักอย่างเห็นด้วย

ใช่แล้ว ผมอยากนอนซุกเตียงอยู่บ้านนะ ไม่ได้อยากออกไปทะเลาะตบตีรับมือกับคุณพระเอกสักหน่อย แค่เฉพาะเมื่อคืนอายุขัยของผมก็ลดลงไปหลายสิบปีแล้วเนี่ย

“ถ้าน้องไปด้วยกันต์ก็จะได้ไม่เหงาไงจ๊ะ เวลาที่กันต์ทำงานก็ให้น้องนอนพักไปก็ได้นี่” คำพูดของแม่ไม่มีจุดให้ปฏิเสธได้เลย

ไอ้ท่าทางเอาลูกชายใส่พานถวายนี่มันอะไรครับ

พี่กันต์หันมาสบตากับผมนิ่ง ๆ ก่อนจะหันไปยิ้มให้ผู้ใหญ่ทั้งสอง

“ถ้าแบบนั้นคงต้องขอให้น้องเมลอดทนหน่อยแล้วล่ะครับ”

“เดี๋ยว...” ผมอ้าปากจะพูด แต่กลับโดนแม่เอ่ยแทรกเสียก่อน

“แบบนั้นก็ดีเลยจ้ะ เดี๋ยวแม่ให้คนไปเก็บกระเป๋าให้น้องเลย วันนี้กันต์ก็พาน้องกลับไปด้วยกันเลยนะจ๊ะ จะได้ไม่ต้องเสียเวลามาวนมารับอีกรอบ”

“แบบนั้นก็ได้ครับ” พี่กันต์พูดยิ้ม ๆ

“เมื่อกี้ลูกจะพูดอะไรเหรอ” แม่มดใจร้ายมองมาทางผม ริมฝีปากที่ทาลิปสติกสีสดเผยรอยยิ้มอ่อนโยน แต่ดวงตากลับสื่อว่าถ้าดื้อได้โดนลงโทษแน่

“เปล่าครับ” ผมหน้าลงกินข้าวเงียบ ๆ

เอาเถอะ ใครอยากทำอะไรก็ทำเลย

จู่ ๆ ผมก็รู้สึกว่าคนที่น่าสงสารที่สุดในเรื่องนี้น่าจะเป็นตัวเองนี่แหละ!

หลังจากกินข้าวเสร็จ พ่อกับแม่ก็ทำประหนึ่งผมเป็นตัวเสนียดของบ้าน รีบจับผมยัดใส่รถของพี่กันต์พร้อมกระเป๋าราวกับกลัวว่าเขาจะไม่เอาผมไปด้วย

ผมมองพ่อแม่ที่ยืนโบกมือส่งด้วยสีหน้ายิ้มแย้มผ่านกระจกรถคันหรู จนกระทั่งออกมาพ้นจากคฤหาสน์ถึงได้ถอนหายใจเฮือกใหญ่

ก็เพราะหน้าตาของพวกท่านที่คล้ายพ่อแม่ในโลกเดิมนี่แหละ ถึงทำให้ผมโกรธไม่ลง

“พ่อกับแม่เมลนี่ชัดเจนดีนะ” พี่กันต์พูดทำลายความเงียบ

“พวกเขากลัวว่าพี่จะไม่ยอมแต่งงานกับผม” ผมบอกไปตรง ๆ

ท่าทางของพ่อกับแม่แสดงออกชัดขนาดนั้น ถ้ามัวแต่พูดอ้อมค้อมก็ดูจะสตรอว์เบอร์รีไปหน่อย

“แล้วเมลล่ะ อยากแต่งงานไหม”

“นั่นไม่ใช่เรื่องที่ผมสามารถตอบได้สักหน่อย เรื่องนี้ต้องถามพี่มากกว่านะ”

ในต้นฉบับ พระเอกไม่อยากแต่งงานกับตัวร้ายถึงได้พยายามทำลายตระกูลของตัวร้ายจนสิ้นซากไม่ใช่หรือไง

ถ้าให้พูดกันตามตรง ผมไม่อยากแต่งงานหรอก แต่ก็ไม่ได้อยากให้ตระกูลของตัวเองต้องพังด้วยเหมือนกัน เพราะยังไงชีวิตของเมลคนนี้ก็เป็นผมที่ครอบครองแล้ว

ไม่มีใครอยากมีชีวิตที่น่าอดสูหรอกนะ

“พี่กำลังถามนายอยู่ ไม่ใช่ให้นายมาย้อนถามพี่”

“แล้วถ้าผมบอกว่าอยากแต่งล่ะ” ผมแกล้งพูดเล่น ๆ พลางหันไปมองใบหน้าของคนด้านข้างเพื่อรอดูว่าเขาจะทำหน้ายังไง

พี่กันต์กำลังขับรถเลยไม่ได้หันมา หลังจากผมพูดจบ เขาก็เงียบไปประมาณห้าวิ ก่อนจะเอ่ยเสียงเรียบ “งั้นก็แต่ง”

“หา?!”

คราวนี้ผมตกใจจริง ๆ แล้วนะ

ทำไมพระเอกถึงแปลกไปขนาดนี้!

“จะเสียงดังทำไม นายอยากแต่งพี่ก็จะแต่งให้นี่ไง” น้ำเสียงของพี่กันต์ดุขึ้นเล็กน้อย ทว่าดวงตาไม่ได้ละไปจากถนน

เท่าที่สังเกต คนคนนี้คงจะไม่ชอบให้ใครมาพูดเสียงดังใส่สินะ

แต่ตอนนี้ผมไม่สามารถพูดปกติได้จริง ๆ

“พี่ไม่จำเป็นต้องฝืนใจ เมื่อกี้ผมแค่พูดเล่นเฉย ๆ เราสองคนโดนบังคับกันทั้งคู่ ขอแค่พวกเราไปพูดกับผู้ใหญ่ดี ๆ พวกเขาต้องยอมฟังแน่”

ใครจะไปรู้ เกิดในอนาคตไอ้หมอนี่จู่ ๆ ดันไปสปาร์กกับนายเอกเข้าอีกรอบ ทีนี้ผมที่อยู่ในสถานะคู่แต่งงานก็จะกลายเป็นเสี้ยนหนาม แล้วครั้งนี้อีกฝ่ายอาจจะไม่ได้แค่ทำลายตระกูลจนตัวร้ายตกอับ แต่อาจจะเชือดทิ้งเลยก็ได้!

โอเค ผมอาจจะดูหนังมากไปหน่อย แต่ผมที่อ่านนิยายจบมาแล้วหนึ่งรอบ กลับรู้สึกว่าไอ้คุณพระเอกมันสามารถทำแบบที่ผมคิดได้แน่นอน

เอี๊ยด!

รถคันหรูหักเข้าข้างทางกะทันหัน ทำเอาผมที่ไม่ทันได้ตั้งตัวหัวโขกกระจกด้านข้างดังโป๊ก

“โอ๊ย” มันขับรถบ้าอะไรวะเนี่ย

ผมยกมือขึ้นจับศีรษะตัวเอง เมื่อกี้หัวกระแทกแรงจนรู้สึกมึนขึ้นมาพักหนึ่งเลยทีเดียว ดีนะที่หัวไม่แตก

ผมตั้งท่าจะหันไปด่าคนขับตีนผี แต่ก็ต้องอ้าปากค้างเมื่อเห็นสายตาเย็นชากับท่าทางกดดันของอีกฝ่ายเข้า

“เมลเห็นพี่เป็นเพื่อนเล่นเหรอ”

“เปล่าสักหน่อย” ผมจ้องเขา ก่อนจะพูดด้วยเหตุผล “ผมรู้ว่าพี่ไม่ได้เต็มใจแต่งงาน ผมไม่อยากเป็นเหตุผลทำให้พี่ต้องฝืนตัวเอง”

เพราะฝืนไป คนที่จะพังก็มีแค่ฝ่ายผมนี่แหละ!

“เมื่อก่อนอาจจะใช่” พี่กันต์ยกมือขึ้นมาบีบคางผม ปลายนิ้วโป้งถูแก้มของผมไปมา “แต่ตอนนี้พี่ไม่ได้คิดอย่างนั้น อย่ามาคิดแทนคนอื่น”

“ไม่ได้คิดอย่างนั้น แล้วคิดอย่างไหน”

“เด็กโง่อย่างนายไปคิดเอาเองสิ”

พี่กันต์ผลักหน้าผมออก แต่ไม่รู้ว่าเขาตั้งใจหรือกะแรงไม่ถูก เลยทำให้หัวผมชนเข้ากับกระจกอีกรอบ ถึงมันจะไม่ได้แรงเท่าเมื่อกี้ แต่มันดันไปซ้ำจุดเดิม ผมเบ้หน้าทันที

“ผมเจ็บนะเว้ย ผลักทำไมเนี่ย” ผมมองเขาตาขวาง

ตัวก็ปวด หัวก็เจ็บ แถมตอนนี้ยังเริ่มเวียนหัวแล้วด้วย ไอ้หมอนี่มันจะตั้งใจใช่ไหม

“ขอโทษ ไหนมาดูหน่อย”

สีหน้าของพี่กันต์ดูตกใจ มือหนาพยายามยื่นมาที่ศีรษะ แต่ผมที่ตอนนี้กำลังหงุดหงิดก็ปัดมือเขาออกอย่างไม่ไยดี

พระเอกก็พระเอกเถอะ ไม่สนแล้วเว้ย!

สีหน้าของผมคงจะแย่มาก พี่กันต์ก็เลยไม่ยื่นมือเข้ามาอีก เขาไม่ได้พูดอะไรต่อ แต่หันไปขับรถออกจากบริเวณนี้ทันที