Novels by Phooto

​สามวันหลังจากป้าข้างบ้านแอบมากระซิบเรื่องลุงใหญ่กับป้าสะใภ้ใหญ่ไปเดินสืบข่าวที่สำนักงานคอมมูน ซูอวี้หลันก็ไม่ต้องรอนานนักให้ 'พายุ' ลูกใหญ่พัดมาถึงหน้าบ้านอิฐแดง​ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!​เสียงไม้เท้าไม้ไผ่กระแทกพื้นดังเป็นจังหวะคุ้นหู ตามด้วยเสียงแหบพร่าที่หล่อนจำได้แม่นยิ่งกว่าเสียงระฆังเรียกออกงานเสียอีก​"นังอวี้หลัน! ออกมาเดี๋ยวนี้! ข้ารู้ทุกอย่างแล้ว!"​ซูอวี้หลันที่กำลังนั่งปักผ้าอยู่ริมหน้าต่างถอนหายใจเฮือก ในความทรงจำของร่างเดิม เสียงนี้เคยทำให้เด็กสาวตัวสั่นงันงกมาตลอดสิบห้าปี แต่ตอนนี้มันแค่ทำให้เซลส์สาวรู้สึกเหมือนโดนลูกค้าที่ชอบขอส่วนลดโทรมาตามหนี้​'มาแล้วสินะ กองทัพมหาภัยตระกูลซู หายหัวไปตั้งหลายเดือน นึกว่าถูกส่งไปนอนคอกหมูคอมมูนถาวรเสียแล้ว'​หล่อนวางผ้าปัก เดินออกไปเปิดประตูบานใหญ่ ภาพที่เห็นคือขบวนครบชุดเหมือนวันก่อสร้างไม่มีผิด แม่เฒ่าซูยืนเท้าไม้เท้าอยู่หน้าสุด ลุงใหญ่กับป้าสะใภ้ใหญ่ยืนขนาบซ้ายขวาราวกับองครักษ์ แม่ซูยืนหลบอยู่มุมหนึ่งด้วยสีหน้าถมึงทึง มือบิดชายเสื้อตัวเองไปมา ส่วนซูเยว่เล่ออยู่หลังสุด ผมเผ้าหวีเรียบแปล้ ทำหน้าเศร้าสร้อยเหมือนเดินตามขบวนศพ ทั้งที่มุมปาก

หลังจากเรื่องราวกับเฉินเหว่ยคลี่คลายลงด้วยดี ชีวิตของซูอวี้หลันกับจ้าวฉือก็ค่อยๆ กลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง ทั้งสองกลับมาส่งของให้ลูกพี่เฮยและป้าอิ๋งตามปกติ พร้อมกับเดินหน้าเตรียมงานแต่งงานที่ใกล้เข้ามาทุกที​เช้าวันหนึ่ง ป้าเหมยก็มาเยี่ยมเยียนตามเคย คราวนี้พร้อมกับข่าวดีที่ทำเอาซูอวี้หลันดีใจจนเกือบกระโดด​"ฤกษ์แต่งงานลงตัวแล้วจ้ะ! วันขึ้นสิบห้าค่ำเดือนสาม เป็นวันที่ดีที่สุดตามที่คำนวณไว้ทั้งหมด" ป้าเหมยประกาศด้วยความภาคภูมิใจ มือทั้งสองข้างกางแผ่นปฏิทินจีนโบราณออกให้ดูเป็นหลักฐาน​ซูอวี้หลันปรบมือดีใจทันที หันไปมองจ้าวฉือที่ยืนอยู่ข้างๆ ด้วยรอยยิ้มเปื้อนหน้า "ได้ยินไหมจ๊ะพี่ใหญ่จ้าว อีกไม่ถึงเดือนแล้วนะ"​"อือ" จ้าวฉือพยักหน้า แม้จะพูดสั้นๆ ตามนิสัย แต่แววตาที่เป็นประกายกลับบ่งบอกความตื่นเต้นได้ชัดเจนกว่าคำพูดใดๆ​ป้าเหมยเริ่มไล่รายการสิ่งที่ต้องเตรียมให้ฟังอย่างละเอียด ทั้งการเชิญแขก การจัดโต๊ะอาหาร และพิธีการต่างๆ ที่ต้องทำตามธรรมเนียม ทำเอาทั้งสองต้องจดจ่อฟังอย่างตั้งใจตลอดทั้งเช้า​"เรื่องโต๊ะอาหารป้าว่าจัดสัก4-5โต๊ะก็พอนะจ๊ะ ไม่ต้องใหญ่โต" ป้าเหมยนับนิ้วคำนวณ "แขกที่ต้องเชิญก

ห้าวันผ่านไปอย่างหนักอึ้ง ซูอวี้หลันกับจ้าวฉือใช้ชีวิตด้วยความระมัดระวังสุดขีด ทุกเสียงฝีเท้าแปลกหน้า ทุกเงาที่เคลื่อนไหวผิดสังเกต ล้วนทำให้หัวใจของทั้งคู่เต้นแรงขึ้นทุกครั้ง แม้แต่เสียงกระดิ่งจักรยานของบุรุษไปรษณีย์ที่ผ่านมาตามปกติทุกเช้า ก็ยังทำให้ทั้งสองผวาตื่นจนแทบทำอะไรไม่ถูก​ในหมู่บ้าน บรรยากาศความเงียบและความระแวดระวังไม่ได้มีแค่ในบ้านของพวกเขาเท่านั้น หลายครัวเรือนก็เริ่มพูดคุยกันเบาลงเมื่อเห็นคนแปลกหน้าเดินผ่าน บ้างก็รีบปิดประตูหน้าต่างเมื่อได้ยินข่าวลือเรื่องเจ้าหน้าที่มาตรวจตรา ราวกับทุกคนต่างแบกความกังวลคล้ายๆ กันไว้อย่างเงียบๆ โดยไม่ได้พูดออกมาตรงๆ​บ่ายวันหนึ่ง ขณะที่ซูอวี้หลันกำลังซักผ้าอยู่ริมบ่อน้ำหลังบ้าน เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นอีกครั้ง หล่อนเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตึงเครียด และพบว่าชายชุดสูทจีนสีเทาเข้มคนเดิมกำลังเดินตรงเข้ามา​"พี่ใหญ่จ้าว! เขามาอีกแล้ว!" หล่อนร้องเรียกทันที​คราวนี้จ้าวฉือไม่ได้วิ่งมาขวางหน้าอย่างเกรี้ยวกราดเหมือนครั้งก่อน เพียงแต่เดินมายืนข้างเธออย่างสงบนิ่ง ราวกับได้เตรียมใจรับมือไว้แล้ว​"วันนี้ผมมาคุยด้วยเรื่องอื่นครับ" ชายคนนั้นเอ่ยขึ้น

เช้าวันหนึ่งหลังจากตัดสินใจใช้ชีวิตให้เป็นปกติมากขึ้น ซูอวี้หลันออกไปตากผ้าที่ลานบ้านตามเคย อากาศเช้าที่เริ่มอุ่นขึ้นตามฤดูกาลทำให้หล่อนรู้สึกผ่อนคลายกว่าหลายวันที่ผ่านมา ทว่าเมื่อเงยหน้าขึ้นมองปลายซอย หัวใจของหล่อนก็หล่นวูบทันที​ชายชุดสูทจีนสีเทาเข้มคนเดิมที่เคยพบกันที่ตลาดกลางอำเภอ กำลังเดินตรงเข้ามาทางบ้านของพวกเขาอย่างไม่รีบร้อน ท่วงท่าสง่างามและสายตาเฉียบคมยังคงเหมือนเดิมทุกประการ​"พี่ใหญ่จ้าว!" ซูอวี้หลันร้องเรียกด้วยเสียงสั่นเครือ​จ้าวฉือวิ่งออกมาจากในบ้านทันที เมื่อเห็นชายแปลกหน้าที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ เขาก็ขยับมายืนขวางหน้าเธอไว้ทันที ร่างสูงใหญ่เกร็งพร้อมป้องกันทุกเมื่อ​"หยุดตรงนั้น" จ้าวฉือเอ่ยเสียงแข็ง "มีธุระอะไรกับบ้านเรา"​ชายคนนั้นหยุดเดินตามคำสั่ง ยกมือทั้งสองข้างขึ้นแสดงท่าทีไม่มีอาวุธ ก่อนจะยิ้มบางๆ อย่างสงบนิ่ง "ไม่ต้องตื่นตระหนกไปนะครับ ผมแค่มาคุยด้วยเท่านั้น"​"คุยเรื่องอะไร" จ้าวฉือถามกลับทันที ไม่ลดการ์ดลงแม้แต่น้อย​"เรื่องผักสดในหน้าหนาวที่คุณหนูคนนี้เคยขายให้ผมที่ตลาดกลางอำเภอเมื่อหลายเดือนก่อน" ชายคนนั้นหันมองซูอวี้หลันตรงๆ "และเรื่องหนังจิ้งจอกกับปิ

หลังจากตัดสินใจหยุดการเดินทางไปมาชั่วคราว ซูอวี้หลันกับจ้าวฉือก็ใช้ชีวิตอย่างระมัดระวังเป็นพิเศษตลอดหลายวันที่ผ่านมา ไม่ว่าจะเป็นการปิดม่านหน้าต่างให้สนิทมากกว่าเดิม หรือคอยฟังเสียงความเคลื่อนไหวรอบบ้านอยู่ตลอดเวลา ทว่าความระวังตัวที่มากเกินไปก็เริ่มกลายเป็นเรื่องชวนหัวโดยไม่ตั้งใจ​เช้าวันหนึ่ง ขณะที่ซูอวี้หลันกำลังตากผ้าอยู่หน้าบ้าน เสียงฝีเท้าแปลกหน้าดังขึ้นจากปลายซอย หล่อนสะดุ้งโหยงทันที รีบวิ่งเข้าไปกระซิบเรียกจ้าวฉือที่กำลังผ่าฟืนอยู่หลังบ้าน​"พี่ใหญ่จ้าว! มีคนแปลกหน้าเดินเข้ามา!"​จ้าวฉือทิ้งขวานทันที รีบวิ่งมายืนขวางหน้าเธอไว้อย่างระแวดระวัง สายตาสีนิลจับจ้องไปที่เงาร่างที่กำลังเดินเข้ามาใกล้​ทว่าเมื่อเงาร่างนั้นเดินเข้ามาใกล้พอจะเห็นหน้าชัดเจน ทั้งสองก็ถึงกับอึ้งไปพร้อมกัน เป็นเพียงชายขายเต้าหู้เร่ที่เดินผ่านมาขายของตามหมู่บ้านตามปกติทุกสัปดาห์​"ซื้อเต้าหู้ไหมจ๊ะน้องสาว วันนี้ทำสดใหม่..." ชายขายเต้าหู้เอ่ยเชื้อเชิญ ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นสีหน้าตื่นตระหนกของทั้งคู่ "เอ๊ะ เป็นอะไรกันไปนะ หน้าซีดไปเลย"​ซูอวี้หลันรีบยิ้มแหยๆ กลบเกลื่อน "ไม่มีอะไรหรอกจ้ะ ตกใจแมวที่วิ่งผ่านหน้าบ

สามวันหลังจากจ้าวฉือกลับมาพร้อมของหมั้น ทุกอย่างในหมู่บ้านก็ดำเนินไปตามปกติ ทั้งสองยังคงส่งของให้ลูกพี่เฮยและป้าอิ๋งตามรอบเดิม พร้อมกับเริ่มวางแผนรายละเอียดงานแต่งกับป้าเหมยไปเรื่อยๆ ความสุขเล็กๆ ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในชีวิตประจำวันของทั้งคู่ จนกระทั่งเช้าวันหนึ่ง ลุงหลี่ก็รีบวิ่งมาหาทั้งสองด้วยสีหน้าตื่นตระหนก เหงื่อโซมหน้าราวกับวิ่งมาจากที่ไกล​"หนุ่มจ้าว! อวี้หลัน! มีเรื่องด่วน!" ลุงหลี่หอบหายใจไม่ทัน "เมื่อวานมีคนแปลกหน้ามาถามหาที่หมู่บ้านข้างเขา ถามถึงชายร่างใหญ่มีแผลเป็นที่เคยไปแลกของกับพ่อค้าเก่าแก่แถวนั้น ท่าทางไม่ใช่คนธรรมดาเลยนะ"​ซูอวี้หลันกับจ้าวฉือสบตากันด้วยความตกใจ หัวใจของทั้งคู่เต้นแรงขึ้นทันที บรรยากาศรอบตัวที่เคยอบอุ่นสงบเงียบ กลับดูอึดอัดขึ้นมาทันทีราวกับมีเมฆหมอกลอยเข้ามาปกคลุม​"เขาถามหาอะไรอีกบ้างจ๊ะ" ซูอวี้หลันรีบถามต่อ พยายามซ่อนความกังวลไว้ในน้ำเสียง​"ก็แค่ถามว่าชายคนนั้นเป็นใคร มาจากไหน แล้วก็ถามเรื่องของที่เอามาแลกด้วย" ลุงหลี่ส่ายหน้า "พ่อค้าคนนั้นเป็นคนซื่อสัตย์ ไม่ยอมบอกอะไรไป แต่ก็บอกว่าคนที่มาถามดูมีลักษณะคล้ายเจ้าหน้าที่ทางการมากกว่าจะเป็นโจรหรือคู่แข่ง