روايات بقلم ปลาทูหอมย่างเกลือ

​ซูอวี้หลันอ้าปากค้าง ดวงตาเรียวรีเบิกกว้างจนแทบจะถลนออกนอกเบ้า หล่อนหันขวับไปมองเสี้ยวหน้าด้านข้างที่หล่อเหลาและดุดันของชายหนุ่มร่างยักษ์ด้วยความช็อกขั้นสุด​คู่หมั้น! เขาไปตกลงหมั้นหมายกับหล่อนตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ทำไมตัวหล่อนเองที่เป็นนางเอกของเรื่องถึงไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรเลย!​ไม่เพียงแต่ซูอวี้หลันเท่านั้นที่ตกใจ ลุงหลี่และกลุ่มช่างก่อสร้างต่างก็ทำตาโตเบิกกว้าง ส่วนครอบครัวซูก็ยืนอ้าปากค้างแข็งทื่อเป็นรูปปั้นหินไปแล้ว​"กะ... แกโกหก! หมั้นหมายบ้าบออะไรกัน ข้าที่เป็นย่าแท้ๆ ยังไม่เห็นรู้เรื่อง!" แม่เฒ่าซูได้สติก่อนใคร หล่อนรีบแผดเสียงเถียงคอเป็นเอ็น หวังจะแฉว่าอีกฝ่ายโกหกเพื่อเอาตัวรอด​จ้าวฉือไม่มีทีท่าลุกลานหรือสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย เขายืนตัวตรง แผงอกกว้างยืดขึ้นอย่างองอาจ แววตาเต็มไปด้วยความมั่นใจและเยือกเย็นในระดับที่อดีตสายลับยังต้องอาย​"สหายอวี้หลันถูกครอบครัวตัดขาดและขับไล่ออกจากบ้านมาแต่ตัว ฉันในฐานะสหายร่วมคอมมูนที่เห็นความดีงามของเธอ จึงได้ตกลงปลงใจมอบของหมั้นแทนใจให้เธอตั้งแต่วันแรกที่เราย้ายมาสร้างกระโจมลี้ภัยด้วยกันแล้ว"​ชายหนุ่มแต่งเรื่องอย่างลื่นไหลไม่มีสะดุด เข

​กลิ่นหอมของหมูสามชั้นตุ๋นซีอิ๊วที่ลอยฟุ้งไปทั่วบริเวณเขตก่อสร้าง ทำเอากองทัพครอบครัวซูที่เพิ่งเดินมาถึงตีนเขาถึงกับน้ำลายสอ ท้องของพวกเขาพากันส่งเสียงร้องจ๊อกๆ อย่างน่าไม่อาย​ช่างก่อสร้างทั้งห้าคนกำลังนั่งล้อมวงกินข้าวสวยร้อนๆ พูนชาม โปะหน้าด้วยเนื้อหมูสามชั้นชิ้นโตเด้งดึ๋งอย่างเอร็ดอร่อย ไม่มีใครสนใจผู้มาเยือนเลยแม้แต่น้อย​ภาพความอุดมสมบูรณ์ตรงหน้าทำเอาแม่เฒ่าซูตาแดงก่ำด้วยความริษยา หล่อนกระแทกไม้เท้าลงบนพื้นดินเสียงดังลั่นเพื่อเรียกร้องความสนใจ​"หยุดกินเดี๋ยวนี้! พวกแกเป็นใครถึงกล้ามากินเนื้อหมูของตระกูลซู!" หญิงชราแผดเสียงด่าทอ​ลุงหลี่หัวหน้าช่างชะงักตะเกียบ เขาหันมามองแม่เฒ่าซูด้วยสายตาเอือมระอา ก่อนจะเอ่ยตอบอย่างไม่เกรงใจ​"พวกข้าเป็นช่างก่อสร้างที่นังหนูอวี้หลันจ้างมา ข้าวพวกนี้ก็เป็นค่าแรงที่นายจ้างจัดหาให้ ไม่ได้ไปขโมยข้าวสารหม้อไหนของตระกูลซูมาหุงเสียหน่อย ถอยไปไกลๆ เลยยายเฒ่า อย่ามาขัดขวางเวลาพักผ่อนของพวกข้า"​"นายจ้างงั้นรึ! นังเด็กเนรคุณนั่นมันเป็นหลานข้า! เงินทุกอีแปะที่มันมีก็ต้องเป็นของตระกูลข้า!" แม่เฒ่าซูหน้ามืดตามัว หล่อนหันไปสั่งลูกชายและลูกสะใภ้ "ไปแย่งชามข้

​ลูกมือหนุ่มยืนเบิกตากว้าง เขามองสิ่วเหล็กกล้าในมือที่บิ่นจนใช้งานไม่ได้ สลับกับกำแพงบ้านดินที่ไร้รอยขีดข่วน มีเพียงรอยฝุ่นสีเทาที่ร่วงหล่นลงมาเล็กน้อยเท่านั้น​"เฮ้ย! เกิดอะไรขึ้นวะ ทำไมสิ่วถึงหักได้ เอ็งไม่มีแรงหรือไง" ลุงหลี่หัวหน้าช่างตะโกนถามด้วยความแปลกใจ​"ละ... ลุงหลี่! กำแพงนี่มันไม่ได้ทำจากดินครับ! มันแข็งยังกับหินผา ทุบไม่เข้าเลยครับ!" ลูกมือหนุ่มร้องโวยวาย พลางสะบัดมือที่ชาหนึบจากแรงสะท้อน​ลุงหลี่ไม่เชื่อสายตา เขาเดินเข้าไปหยิบค้อนและสิ่วอันใหม่มาลองทุบด้วยตัวเอง เขาง้างแขนฟาดค้อนลงไปเต็มแรง​ปึก!! แก๊ก!​ผลลัพธ์เป็นเช่นเดิม สิ่วเหล็กงอพับ และกำแพงบ้านยังคงตั้งตระหง่านท้าทายแรงโน้มถ่วงอย่างไร้รอยร้าว!​กลุ่มช่างก่อสร้างต่างพากันอ้าปากค้าง พวกเขาลูบคลำพื้นผิวของกำแพงดินที่ดูเรียบเนียนและเย็นเฉียบผิดปกติ นี่มันไม่ใช่ดินอัดผสมฟางแบบที่พวกเขาเคยรู้จักมาทั้งชีวิต มันเป็นสสารที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าหินสกัดเสียอีก​"สวรรค์! นังหนูอวี้หลัน เอ็งใช้อะไรสร้างบ้านหลังนี้เนี่ย ข้าเป็นช่างมากว่าสามสิบปี ไม่เคยเจอกำแพงดินที่ไหนแข็งจนทำสิ่วเหล็กหักกระจุยแบบนี้มาก่อนเลย!" ลุงหลี่หันมาถามด้วยใ

​เมื่อรถเข็นไม้คันใหญ่ถูกลากกลับมาถึงบริเวณลานหน้าบ้านดิน ซูอวี้หลันก็กระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ หล่อนแทบจะอดใจรอไม่ไหวที่จะเอาตั๋วอุตสาหกรรมไปเบิกอิฐแดงมาสร้างคฤหาสน์​ทว่าบรรยากาศรอบตัวของจ้าวฉือกลับไม่ได้เบิกบานตามไปด้วย ชายหนุ่มร่างยักษ์ลากรถเข็นไปเก็บเข้าที่ ก่อนจะเดินไปหยิบถังไม้ตักน้ำจากลำธาร ผสมกับขี้เถ้าจากเตาไฟจนกลายเป็นโคลนสีดำข้นคลั่ก​อดีตนายทหารเดินตรงดิ่งไปที่จักรยานเฟยเกอคันงามที่จอดพิงผนังบ้านอยู่ แล้วใช้มือตักโคลนเหล่านั้นละเลงลงบนตัวถังสีดำขลับและซี่ลวดล้อที่เงาวับอย่างไม่ปรานี​"พี่ใหญ่จ้าว! พี่ทำอะไรน่ะ นั่นรถคันใหม่ของฉันนะ!" ซูอวี้หลันร้องเสียงหลง ถลันเข้าไปหมายจะห้าม​จ้าวฉือหยุดมือ เขายืดตัวขึ้นเต็มความสูง นัยน์ตาสีนิลจ้องมองเด็กสาวด้วยความดุดันและจริงจังในแบบที่หล่อนไม่เคยเห็นมาก่อน​"ฉันกำลังเช็ดความประมาทของเธอทิ้งยังไงล่ะ ซูอวี้หลัน" น้ำเสียงของเขาเข้มงวดและเย็นเยียบ "เธอเพิ่งโดนทหารลาดตระเวนบุกมาค้นบ้าน โดนข้อหาโจรกรรมและเป็นนายทุน แต่เธอกลับปั่นจักรยานที่ใหม่เอี่ยมยิ่งกว่ารถของนายอำเภอ ไปอวดสายตาคนนับร้อยกลางตัวเมือง... เธอคิดว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่"​ค

​รุ่งอรุณยามเช้าตรู่ ท้องฟ้ายังคงมืดสนิทและมีเพียงแสงดาวจางๆ ลมเหนือพัดกรรโชกนำพาความหนาวเหน็บมาสู่หมู่บ้านสือหลิน​จ้าวฉือตื่นขึ้นมาตามสัญชาตญาณของทหาร เขาจัดการเติมฟืนในเตาเหล็กหล่อให้ลุกโชน ก่อนจะผลักบานประตูไม้หน้าบ้านออกไปเพื่อเตรียมตัวตักน้ำที่ลำธาร​ทว่าทันทีที่ก้าวพ้นประตู อดีตนายทหารหนุ่มก็ต้องเบิกตากว้างจนแทบจะลืมหายใจ​ที่บริเวณลานกว้างหน้าบ้าน มีกระสอบป่านใบใหญ่วางซ้อนทับกันเป็นภูเขาขนาดย่อม กลิ่นอายความสดใหม่ของใบผักและกลิ่นคาวเลือดจางๆ ของเนื้อสัตว์ลอยแตะจมูก มันคือปริมาณเสบียงที่มากพอจะเลี้ยงคนทั้งหมู่บ้านได้เป็นเดือนๆ​"ตื่นแล้วหรือจ๊ะพี่ใหญ่จ้าว" เสียงใสแจ๋วของซูอวี้หลันดังขึ้น หล่อนเดินออกมาจากหลังกองกระสอบด้วยใบหน้าสดชื่นไร้ความเหน็ดเหนื่อย​"นี่มัน... ของพวกนี้มาจากไหนกันมากมายขนาดนี้" จ้าวฉือถามเสียงแผ่ว เขามองซ้ายมองขวาเพื่อหาร่องรอยของรถม้าหรือเกวียนขนส่ง แต่กลับไม่พบรอยล้อใดๆ บนพื้นดินเลยแม้แต่น้อย​ซูอวี้หลันยิ้มกริ่ม หล่อนเตรียมข้ออ้างระดับรางวัลนักแสดงยอดเยี่ยมเอาไว้เรียบร้อยแล้ว​"สหายจากตลาดมืดแอบเอามาส่งให้ตอนที่พี่กำลังหลับสนิทน่ะจ้ะ" หล่อนตอบหน้าตาย "พ

ผู้จัดการสหกรณ์จ้องมองเด็กสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยปนประหลาดใจ ในยุคที่เนื้อหมูหนึ่งชิ้นมีค่ามากกว่าทองคำ การที่เด็กผู้หญิงแต่งตัวซอมซ่อคนหนึ่งกล้าเอ่ยปากว่าจะหาเนื้อและผักสดมาให้จัดเลี้ยงคนนับสิบได้ มันฟังดูเพ้อเจ้อเสียยิ่งกว่านิทานหลอกเด็กแต่เมื่อเขาพิจารณารูปโฉมของจักรยานเฟยเกอคันงามที่จอดอยู่ด้านนอก สลับกับท่าทีองอาจของชายหนุ่มร่างยักษ์ที่ยืนคุมเชิงอยู่หน้าประตู ผู้จัดการก็เริ่มตระหนักว่าคนกลุ่มนี้อาจมีเส้นสายระดับสูงที่เขาคาดไม่ถึง"ถ้าเอ็งหามาได้จริงตามที่พูด" ผู้จัดการสหกรณ์ตัดสินใจทุบโต๊ะ "ข้าจะรับซื้อเนื้อหมูในราคาสูงกว่าตลาดสองเท่า และผักสดทั้งหมดข้าจะจ่ายด้วยตั๋วอุตสาหกรรมพิเศษที่หาไม่ได้ทั่วไป เอ็งตกลงหรือไม่"ซูอวี้หลันแย้มยิ้มกว้างจนตาหยี หล่อนยื่นมือขวาออกไปด้านหน้า "พรุ่งนี้เช้าตรู่ก่อนพระอาทิตย์ขึ้น เตรียมคนงานไปเปิดประตูหลังสหกรณ์รอรับของได้เลยจ้ะผู้จัดการ!"หลังจากการเจรจาการค้าจบลงอย่างสวยงาม ซูอวี้หลันก็เดินตัวปลิวออกจากห้องทำงานด้วยอารมณ์ที่เบิกบานสุดขีด หล่อนกระโดดขึ้นซ้อนท้ายจักรยาน ให้จ้าวฉือปั่นฝ่าลมหนาวกลับไปยังหมู่บ้านสือหลินตลอดทางกลับบ