แชร์

บทที่ 380

ผู้เขียน: จี้เวยเวย
ซ่งรั่วเจินได้ยินถ้อยคำเสียดสีของเมิ่งชิ่นแล้วก็แทบกลั้นรอยยิ้มตรงมุมปากไว้ไม่อยู่

นางรู้แจ่มแจ้งว่าสิ่งที่เคอหยวนจื่อชอบก็คือความฟุ้งเฟ้อเหล่านี้เอง ของใช้ล้วนแต่เป็นสิ่งของคุณภาพดีเลิศ

ถ้าสิ่งที่ซ่งจิ่งเซินมอบให้ไม่ใช่ของชั้นดีเลิศ นางยังจะไม่พอใจเสียอีก นี่ยังเป็นหนึ่งในสาเหตุที่ก่อนหน้านี้ซ่งจิ่งเซินอยากขยายกิจการไปยังเมืองอื่นๆ

เมื่อเป็นเช่นนี้ สิ่งของที่ทันสมัยและพิเศษที่สุดก็จะตกถึงมือเขาในทันที และยังสามารถเรียกรอยยิ้มของเคอหยวนจื่อได้อีกด้วย

ตอนนี้ดีนัก ให้เคอหยวนจื่อได้ลิ้มรสชาติของการทุ่มก้อนหินใส่เท้าตัวเองสักครา!

เคอหยวนจื่อมองไปทางชวีคั่วอย่างน้อยอกน้อยใจ ฝ่ายหลังสบสายตาดุจสายน้ำในฤดูใบไม้ผลิแล้วก็พลันพลุ่งพล่านใจ ชี้นิ้วตำหนิซ่งจิ่งเซินเสียงเกรี้ยว

“ซ่งจิ่งเซิน เจ้าช่างน่าไม่อายจริงๆ ก่อนหน้านี้บอกว่าชอบเคอหยวนจื่อจากใจจริง ตอนนี้กลับจะทวงสิ่งของกลับคืนไป เจ้าพูดออกมาได้อย่างไร?”

“ทำไมข้าจะพูดออกมาไม่ได้? นางบอกเองว่าไม่มีสัมพันธ์กับข้า สิ่งของเหล่านั้นเป็นภาระสำหรับนาง”

“ก่อนหน้านี้เจ้าบอกเองว่าข้าทำไม่ถูกที่ฝืนใจนาง ยามนี้ข้าไม่ฝืนใจแล้วก็ยังไม่ถูก คำพูดล้วนถูก
อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป
บทที่ถูกล็อก

บทล่าสุด

  • ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง   บทที่ 1482  

    ฮูหยินผู้เฒ่าท่านโหวตัวสั่นเล็กน้อย ความจริงไม่อยากเชื่อเลยว่าความหวังดีของตนเองในตอนแรกจะถูกบิดเบือนจนกลายเป็นเช่นนี้ไปได้ “ตอนแรกที่ข้าเกลี้ยกล่อมพี่หญิงไปเช่นนั้น ก็เป็นเพราะตัวเจ้ายังเยาว์วัยนัก และในครรภ์ของนางยังมีทารกอีกคน” “หากหย่ากันจริง เด็กก็ต้องถูกทิ้งให้อยู่กับฝ่ายชาย ความจริงพี่หญิงเองก็อาวรณ์พวกเจ้า ฉะนั้นข้าถึงได้เกลี้ยกล่อมนางว่าหากมิใช่เพราะมีปัญหาที่ความประพฤติ ก็ยังพอฝืนอยู่ต่อได้ ไม่จำเป็นต้องให้เรื่องมันบานปลายถึงขั้นหย่าร้าง!”“หลายปีมานี้ ความสัมพันธ์ระหว่างบิดาและมารดาของเจ้าก็มิได้มีปัญหานัก แต่เป็นเพราะครอบครัวตกต่ำขาดแคลนเงินทอง ทางข้าเองก็ช่วยเหลือจุนเจืออยู่ตลอด เพื่อให้พวกเจ้าได้มีชีวิตที่ดีขึ้นมาสักหน่อย” “พี่หญิงบอกว่าเจ้าจะเข้าเมืองหลวงมาเข้าร่วมการสอบเคอจวี่ ข้าก็ให้เจ้ามาพำนักที่จวน ช่วยเจ้าเตรียมตัวในเรื่องต่าง ๆ มิหนำซ้ำยังเชิญท่านอาจารย์ผู้มีฝีมือมาชี้แนะวิชาให้เจ้าด้วย เหตุใดเจ้าจึงไม่รู้จักแยกแยะผิดชอบชั่วดีได้ถึงเพียงนี้!” ทว่า แม้เผชิญหน้ากับถ้อยคำอธิบายของฮูหยินผู้เฒ่าท่านโหว สวีเหวินเฉิงกลับไม่เชื่อแท้แต่น้อย “เจ้าเลิกแสร้งทำตัวเป

  • ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง   บทที่ 1481  

    “เจ้าไม่เคยทำอะไรสักอย่าง แล้วยังจะกล้าพูดออกมาอีกว่าจะสืบทอดทรัพย์สินสมบัติทั้งหมดของจวนโหวพวกข้า?” ฮูหยินผู้เฒ่าท่านโหวโกรธจนตัวสั่น “แต่ไหนแต่ไรมา ข้าล้วนคิดว่าเจ้าคือเด็กกตัญญูคนหนึ่ง ไหนเลยจะคิดว่าเจ้าจะมีนิสัยโฉดชั่วเหมือนหมาป่าเยี่ยงนี้!”“ข้าก็แค่พูดอวดไปเท่านั้น!” สวีเหวินเฉิงรวบรวมสติ รีบอธิบายทันที “ท่านน้า ความจริงช่วงนี้ข้าถูกแม่นางคนหนึ่งทำให้หลงหัวปักหัวปำ ข้าเพียงกลัวว่าหากนางรู้ว่าข้ามีชาติกำเนิดในครอบครัวธรรมดาแล้วนางจะทิ้งข้า ถึงได้จงใจปั้นเรื่องขึ้นมาเป็นข้ออ้าง” “คำพูดพวกนี้ก็แค่คำพูดสวยหรู พูดให้ฟังมีอรรถรส เหตุใดพวกท่านจึงเข้าใจข้าผิดไปได้ถึงเพียงนี้?” ได้ยินเช่นนั้น โหวผู้เฒ่ากลับดึงสีหน้า เอ่ยอย่างเยือกเย็นว่า “เจ้าลองมองซากศพร่างนี้ให้ดี เจ้าพอจะคุ้นตาบ้างหรือไม่?”“ศพอะไร?” เสี้ยวพริบตาที่สวีเหวินเฉิงมองเห็นซากศพที่ห่างออกไปไม่ไกล แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกรุนแรง เป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร? ตอนแรกเขาจัดการเรื่องอย่างมิดชิดเป็นความลับ ว่าตามเหตุผลแล้วไม่ว่าอย่างไรก็ไม่น่าจะถูกพบเจอ อีกอย่างนักพรตเต๋าเฒ่าคนนั้นยังบอกชัดเจนว่า วิธีนี้ล้ำลึกแ

  • ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง   บทที่ 1480

    ฉู่จวินถิงมองดูเหล่าคนในจวนโหวที่โกรธเกรี้ยว เอ่ยขึ้นอย่างเยือกเย็นว่า“ไม่ยกบ้านให้ก็เป็นเพียงชนวนเท่านั้น ศพนี้เป็นสิ่งที่เขานำมาจากบ้านเกิด เห็นได้ชัดว่าก่อนจะมาที่เมืองหลวง เขาก็มีความเจตนาร้ายนั้นอยู่แล้ว”เมื่อคำพูดของฉู่จวินถิงจบลง เหล่าคนในจวนโหวก็ราวกับถูกสาดน้ำเย็นจนตื่น รู้สึกหนาวเยือกไปถึงกระดูกสันหลัง“ใช่แล้ว สามเดือนก่อน เขาเพิ่งเข้ามาในเมืองหลวงได้ไม่นาน พักอยู่กับเรามาตลอด ไม่เคยกลับไปเลย!”“คนผู้นี้คิดจะทำร้ายเราตั้งแต่ก่อนมาแล้ว!”ฮูหยินผู้เฒ่าท่านโหวเผยสีหน้าเหลือจะเชื่อ “เขา เหตุใดเขาโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ พวกเรามีทำผิดต่อเขาที่ใด ถึงได้คิดทำร้ายเราเช่นนี้!”“อวี้เฉิง ในเมื่อตอนนี้เขายังอยู่ในเมืองหลวง ก็ไปจับตัวมาสอบสวนให้รู้เรื่องเถอะ!”“เขาใช้ศาสตร์ลี้ลับทำร้ายคนในจวนพวกเรา เรื่องนี้ต้องแจ้งทางการ!”เหออวี้หลงกัดฟันแน่น จวนโหวของพวกเขาทำการใดก็ล้วนเปิดเผย แต่บัดนี้กลับเกือบต้องบ้านแตกสาแหรกขาดเดิมทีคิดว่าเป็นเพราะพวกเขาทำสิ่งใดผิดพลาด จึงทำให้บรรพบุรุษพิโรธ แต่ไม่คิดเลยว่าทุกอย่างล้วนเพราะมีคนมีเจตนาร้าย หากไม่ล้างแค้นครั้งนี้ เขาก็ยอมกลืนแค้นนี้ไม่ไหวจร

  • ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง   บทที่ 1479

    “ข้าจำได้ว่าตอนที่พี่สาวรู้ว่าเด็กไม่รอด นางเสียใจมาก ข้ายังคอยปลอบใจอยู่ว่าวันหน้าก็ยังมีลูกได้อีก”“น่าเสียดาย แม้ตอนนั้นจะหาหมอมาบำรุงร่างกายให้นางอย่างดี แต่เพราะเสียใจเกินไป สุขภาพก็ไม่ดีขึ้นเลย หลายปีต่อมานางก็ไม่เคยตั้งครรภ์อีก”ฮูหยินผู้เฒ่าท่านโหวนึกถึงตรงนี้ก็อดถอนหายใจไม่ได้ “ย้อนนึกถึงตอนยังไม่ได้ออกเรือนและเป็นคุณหนูอยู่ในจวน พี่สาวของข้านั้นเหนือกว่าข้าในทุกด้าน” “แต่ไม่คิดเลยว่าหลังแต่งงานแล้วโชคชะตากลับต่างกันนัก หากเด็กคนนี้เป็นลูกของนางจริง เหตุใดจึงถูกฝังอยู่ในจวนโหวของเรา?”ซ่งรั่วเจินและอีกหลายคนมองสบตากัน พูดมาถึงขั้นนี้ ผู้ที่ทำเรื่องนี้ก็แทบจะชัดเจนอยู่ในใจทุกคน“หรือว่า…ตอนนั้นท่านป้าจะเริ่มโกรธแค้นท่านแม่ก็เพราะเรื่องนี้?”เหออวี้เฉิงขมวดคิ้วแน่น ราวกับเข้าใจต้นสายปลายเหตุแล้ว“สามเดือน เวลาบังเอิญเกินไปจริงๆ ช่วงนั้นพี่ลูกพี่ลูกน้องก็ตัดสินใจจะออกไปอยู่ข้างนอกพอดี น่ากลัวว่าคงรู้ว่าสิ่งนี้จะทำลายฮวงจุ้ยของจวนโหวพวกเรา จึงกลัวว่าจะกระทบตนเอง จึงหาเหตุผลเพื่อออกไปใช่หรือไม่!”“เจ้าว่าอะไรนะ? เรื่องนี้ฝีมือสวีเหวินเฉิงหรือ?” เหออวี้หลงสีหน้าก็เปลี่ยนไป

  • ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง   บทที่ 1478

    เมื่อแรกสิ่งที่ถูกฝังไว้ในจวนตระกูลซ่งก็ล้วนเป็นไอพยาบาทจากโลหิต หนำซ้ำยังมีไต้ซือจิตใจชั่วร้ายตั้งใจทำลาย ทำให้ฮวงจุ้ยในจวนแย่ลงเรื่อยๆ ความอาฆาตพยาบาทก็ยิ่งสะสมแต่สิ่งที่จวนจิ้งเป่ยโหวเจอครั้งนี้ กลับชั่วร้ายยิ่งกว่านั้น เพราะถูกฝังไว้ตรงเส้นพลังชีวิตของห้องบรรพชน เป็นการตัดหนทางรอดของคนทั้งตระกูลโดยตรงสูญสิ้นทายาท หากไม่สามารถแก้ไขได้ แม้คนจวนจิ้งเป่ยโหวจะย้ายออกจากเมืองหลวงไป ก็ยังคงจะค่อยๆ ตกต่ำจนดับสูญอยู่ดีเมื่อเหออวี้เฉิงได้ฟังซ่งรั่วเจินเล่าถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้ ก็รู้สึกเย็นวาบไปทั้งแผ่นหลังเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในจวนช่วงนี้ เขายังรู้สึกตกใจอยู่เสมอ จากตอนแรกที่คิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญ จนถึงวันที่ไม่อาจเมินข้ามต่อสิ่งเหล่านี้ได้อีกตอนนี้เขาถึงเข้าใจว่ามีคนเกลียดชังจวนโหวของพวกเขามากถึงขั้นอยากเอาชีวิตของทุกคนให้หมดสิ้น!“ต้องหาตัวคนผู้นี้ออกมาให้ได้ หาไม่แล้วพอมีครั้งแรก ก็ไม่แน่ว่าจะไม่มีครั้งต่อไป พวกเราจะไม่ต้องอยู่กันอย่างหวาดผวาตลอดไปหรือ?”เหออวี้หลงและท่านโหวผู้เฒ่าได้ยินว่าขุดพบกะโหลกในห้องบรรพชน ทั้งสองคนก็นั่งไม่ติดพื้น รีบเร่งมาในทันทีพอได้รู้ค

  • ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง   บทที่ 1477

    “ไม่มีทางเป็นญาติผู้พี่ของเจ้า เขาเป็นเพียงบัณฑิตอ่อนแอ ไฉนเลยจะทำเรื่องเช่นนี้ได้?”ฮูหยินผู้เฒ่าท่านโหวส่ายหน้าอย่างไม่ลังเล “ต้องเป็นคนอื่นแน่ๆ เพียงแต่ไม่รู้ว่าเป็นผู้ใดที่ชั่วร้ายถึงเพียงนี้!”เหวินเฉิงเป็นลูกที่พี่สาวนางให้กำเนิด แต่พี่สาวแต่งออกไปอยู่เมืองอื่นตั้งแต่แรก ต่อมาครอบครัวสามีของพี่สาวเกิดปัญหา ทำให้ฐานะตกต่ำลงในอดีตพี่สาวเคยพาเหวินเฉิงมาอาศัยอยู่ที่จวนโหวช่วงหนึ่ง นางก็ต้อนรับดูแลอย่างดี ภายหลังพี่สาวเขียนจดหมายมาบอกว่าเหวินเฉิงจะเข้าเมืองหลวงเพื่อสอบรับราชการ นางจึงตอบตกลงให้มาอยู่ในจวนโหวนางมองว่าเหวินเฉิงเป็นเด็กที่สุภาพอ่อนโยนและจิตใจดี ไม่ว่าจะอย่างไรก็ไม่มีทางทำเรื่องพรรค์นี้อย่างแน่นอนเหออวี้เฉิงเองก็คิดว่าความคิดนี้ไม่มีเหตุผล จวนโหวของพวกเขาล้วนปฏิบัติต่อญาติผู้พี่อย่างดีมาโดยตลอด ญาติผู้พี่ไม่มีวันตอบแทนบุญคุณด้วยความแค้นอย่างแน่นอนซ่งรั่วเจินฟังคำพูดของทั้งสองจึงเอ่ยขึ้นว่า “ข้ารู้เรื่องของตระกูลโหวพวกท่านไม่มากนัก แต่ข้ากล้าบอกว่าว่าสิ่งนั้นถูกฝังไว้เมื่อสามเดือนก่อน”“พวกท่านลองคิดให้ดีว่าใครกันแน่ที่เป็นตัวแปรในเรื่องนี้ และ…ข้าขอเตือนพวกท่าน

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status