บทที่ 5

ซ่งรั่วเจินพูดอย่างจริงจัง อาการป่วยนี้สำหรับนางกลับรักษาไม่ยาก แต่ต้องใส่ใจมากก็เท่านั้น

เดิมทีซ่งอี้อันคิดว่าน้องหญิงปลอบโยนตนเอง มิได้เก็บมาใส่ใจ ทว่าเห็นนางพูดอย่างตั้งใจมากเป็นพิเศษ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเชื่อขึ้นมาหลายส่วน

“น้องหญิงคนดี พี่รองเชื่อเจ้า”

ซ่งจืออวี้เห็นซ่งอี้อันคล้ายถูกเกลี้ยกล่อมสำเร็จแล้ว เอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ “พี่รอง ท่านเชื่อจริงหรือ? น้องหญิงห้าไม่เคยเรียนวิชาแพทย์มาก่อนนะ”

“น้องหญิงห้าดีใจก็พอ ตอนนี้ข้าก็กลายเป็นเช่นนี้ไปแล้ว หมอทั้งเมืองหลวงล้วนมาดูแล้ว ยังมีอันใดให้กลัวอีกเล่า?”

ซ่งอี้อันยกมุมปากยิ้มขมปร่า นับตั้งแต่วันที่ตาบอดอนาคตอันรุ่งโรจน์ของเขาก็สูญสลายกลายเป็นหมอกผ่านตา ถอนหมั้นก็คือเรื่องที่คาดการณ์ไว้แล้ว น้องหญิงไม่ยอมให้เขายอมแพ้ ก็เพราะหวังดีต่อเขา

ส่วนเป็นเรื่องจริงหรือไม่...สำคัญด้วยหรือ?

ซ่งรั่วเจินมิได้ใส่ใจบทสนทนาของทั้งสองคน สายตานางเบือนไปทางด้านหลัง นับตั้งแต่เหยียบเท้าเข้าจวนสกุลซ่ง นางก็สังเกตุเห็นว่าเรือนด้านหลังถูกพลังชั่วร้ายปกคลุมอยู่

เห็นได้ชัดเจนว่าเป็นวันแสงแดดจ้า ทว่าด้านหลังกลับอึมครึม ต้องมีบางสิ่งกำลังสร้างปัญหาอย่างแน่นอน

“ข้าไปดูด้านหลังสักหน่อย”

เห็นซ่งรั่วเจินพูดจบก็ไปที่เรือนด้านหลังแล้ว ซ่งจืออวี้รีบไล่ตามไป “น้องหญิงห้า รอข้าด้วย”

ยิ่งเข้าใกล้เรือนด้านหลัง พลังชั่วร้ายก็ยิ่งหนาแน่น เดิมทีอากาสควรอบอุ่น มาถึงที่นี่แล้วกลับเปลี่ยนเป็นเยียบเย็นอย่างฉับพลัน ชวนให้คนเย็นสันหลังวูบ

สายตาซ่งรั่วเจินจับจ้องพลังชั่วร้ายล่องลอยในอากาศ ขมวดคิ้วแน่น “พี่สาม ช่วงนี้เรือนด้านหลังมีอันใดเปลี่ยนไปหรือไม่?”

“ไม่มีนี่” ซ่งจืออวี้ส่ายหน้า

“เช่นก่อสร้างอะไรจำพวกนั้น” สายตาซ่งรั่วเจินจริงจัง ก่อนนี้ยามนางอ่านหนังสือเกี่ยวกับเรื่องสกุลซ่ง เป็นเพียงการเขียนแบบผ่านๆ เท่านั้น มิได้เขียนรายละเอียดเหล่านี้ ย่อมไม่แน่ใจเฉกเดียวกัน

ซ่งจืออวี้นึกขึ้นได้ “น้องหญิงห้า เจ้ากำลังพูดถึงสระบัวที่เพิ่งถมให้เรียบกระมัง?”

“สระบัว?” ซ่งรั่วเจินชี้ไปด้านหน้า “อยู่ที่นี่หรือ?”

“ใช่แล้ว” ซ่งจืออวี้พยักหน้า “ช่วงนี้ที่บ้านไม่สงบสุข ท่านพ่อเองก็หายตัวไปจนถึงตอนนี้ พี่ใหญ่ได้รับบาดเจ็บที่ขาทั้งสองข้าง ท่านแม่เองก็กระวนกระวายใจอยู่ตลอด”

“ก่อนหน้านี้ได้ฟังคำชี้แนะ จึงเชิญผู้มีวิชามาดูฮวงจุ้ย พูดว่าสระบัวนี้เต็มไปด้วยกลิ่นอายอัปมงคล ทำลายโชคชะตาภายในจวน นี่ถึงเกิดเรื่องอย่างต่อเนื่องเช่นนี้”

“ท่านแม่คิดว่านับตั้งแต่มีสระบัวนี้ ภายในบ้านก็เกิดเรื่องแล้วเรื่องเล่าขึ้นจริง จึงฟังคำพูดของคนผู้นั้น ถมสระบัวให้เรียบ หวังเพียงให้งานแต่งของเจ้าราบรื่น คิดไม่ถึงว่าจะเกิดเรื่องขึ้นอีก...”

ซ่งรั่วเจินจับประเด็นสำคัญได้แล้ว “ท่านแม่ฟังใครชี้แนะ?”

สระบัวนี้มีปัญหาจริง ขัดต่อโชคชะตาของจวนสกุลซ่ง แต่เป็นเพียงปัญหาเล็กน้อย อิงตามหลักการแล้วหลังถมจนเรียบก็สามารถกลับร้ายกลายเป็นดีได้ ไม่มีวันมีพลังชั่วร้ายหนาแน่นเพียงนี้

เกรงว่า...จะมีใครเพิ่มบางอย่างเข้าไป

เปลี่ยนโชคชะตาอะไรกัน? เห็นได้ชัดว่าตั้งใจทำลายโชคชะตาของจวนสกุลซ่ง ทำให้ทั้งจวนสกุลซ่งไม่มีโอกาสกลับมารุ่งโรจน์ได้อีก!

“ฟังท่านน้าชี้แนะมา”

“ท่านน้า?” ซ่งรั่วเจินนึกขึ้นได้

ท่านน้าท่านนี้แม้เป็นน้องสาวของหลิ่วหรูเยียน แต่แท้จริงแล้วสนิทสนมกับครอบครัวทางฝั่งฉินซวงซวงมากกว่า ก่อนหน้านี้ยามอ่านหนังสือก็รู้สึกแปลกใจมาก

ตระกูลหลิ่วเป็นตระกูลเล็ก ส่วนกู้อวิ๋นเวยมารดาฉินซวงซวงเป็นบุตรีของราชครูกู้ ฐานะสูงศักดิ์ มิหนำซ้ำสายตายังแหลมคม ไม่ชายตามองคนธรรมดา แต่กลับผูกไมตรีกับท่านน้าของสกุลหลิ่ว ช่างไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย

“ก่อนหน้าท่านน้ามาแล้ว ก็เพราะเชิญผู้ทรงศีลท่านนี้มา หลอกเอาของจากมือท่านแม่ไปไม่น้อย ผ่านมานานหลายปี เคยชินเสียแล้ว”

ซ่งรั่วเจินรู้ดีมากว่าท่านน้าหลิ่วเฟยเยี่ยนคือผู้ช่วยของฉินซวงซวง แค่ไม่รู้ว่าตกลงทั้งสองคนสมรู้ร่วมคิดกันเช่นไร

หันมองพลังชั่วร้ายขยายวงกว้าง สายตาพลันเยียบเย็น นางก็พูดแล้วเชียวแม้ฉินซวงซวงและหลินจือเยว่รักกัน ก็ไม่ถึงขั้นต้องทำให้ทั้งสกุลซ่งล่มสลาย คนในครอบครัวล้วนตายอย่างอนาจหรอกกระมัง บัดนี้มองดูแล้ว...เห็นได้ชัดว่าถูกยึดโชคชะตาไปแล้ว!

“พวกเจ้า ขุดที่นี่ออก!” ซ่งรั่วเจินสั่ง

สีหน้าซ่งจืออวี้เปลี่ยนไป “น้องหญิงห้า ก่อนหน้านี้ผู้มีวิชาเคยสำทับมาก่อนว่าหลังจากถมดินแล้ว ห้ามมิให้แตะต้องอีกภายในร้อยปี หาไม่แล้วต้องเกิดเภทภัย เลือดตกยางออก!”

“ห้ามมิให้แตะต้องภายในร้อยปี?” ซ่งรั่วเจินยิ้มเยาะทีหนึ่ง คนทำเช่นนี้นับว่ามีความสามารถจริงๆ เพียงหนึ่งประโยคก็ทำให้คนสกุลซ่งไม่กล้าแตะต้องแล้ว

เลือดตกยางออก

เดิมทีสกุลซ่งก็ตกอยู่ในสถานการณ์ง่อนแง่นวุ่นวายอยู่แล้ว ไฉนเลยจะกล้าขุดออกมาดู?

เวลายิ่งนาน โชคชะตาก็ถูกยึดครองไปจนหมด นี่ต่างหากถึงทำให้ทั้งตระกูลต้องเลือดตกยางออก!

“เช่นนั้นรอท่านแม่ฟื้นแล้วค่อยถามดีๆ อีกครั้งเถอะ ข้าเองก็อยากรู้ว่าผู้มีวิชาท่านใดมีความสามารถถึงเพียงนี้!”

ซ่งรั่วเจินใคร่ครวญพลางเอ่ย วันนี้ท่านแม่ถูกทำให้สะเทือนอารมณ์มากแล้ว หากฟื้นขึ้นมารู้ว่านางขุดดินอีก เกรงว่าต้องตกใจจนหมดสติอีกเป็นแน่ มิสู้รอนางจับคนหลอกลวงออกมาก่อน ยังทำให้ท่านแม่จิตใจสงบลงได้อีกด้วย

ซ่งจืออวี้สงสัย เหตุใดคิดว่าน้องหญิงห้าคล้ายกำลังเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันยามพูดคำนี้ออกมากันเล่า?

หญิงสาวหยิบยันต์ออกมาและซ่อนไว้ที่ใต้ต้นไม้ทางด้านข้าง แสงสีทองอ่อนๆ หนึ่งชั้นแผ่ขยายออกไป พริบตาเดียวก็ปกคลุมพลังชั่วร้ายนั้น เมื่อสำรวจอย่างถี่ถ้วน พบว่าพลังชั่วร้ายถูกย้อมด้วยสีแดง ถึงขั้นกลายเป็นพลังโลหิตพิฆาต

หากยังไม่รีบกำจัด ต้องเกิดเรื่องกับสกุลซ่งอีกเป็นแน่

หลังพลังชั่วร้ายถูกสะกดลงไป ซ่งจืออวี้รู้สึกเพียงความหนาวเย็นหายไปแล้ว กลับกลายเป็นอบอุ่นขึ้นมา

“ทุกครั้งข้าผ่านมาที่นี่ล้วนคิดว่าหนาวเย็นเป็นพิเศษ รู้สึกกลัวอยู่บ้าง เมื่อครู่ความรู้สึกนี้ยังอยู่ บัดนี้กลับไม่มีแล้ว?”

ซ่งจืออวี้มองไม่เห็นพลังชั่วร้าย เพียงรู้สึกว่าที่แห่งนี้ชวนให้คนขนลุกภายในใจ ตอนนี้กลับกลายเป็นสบายเสียแล้ว

“ใครอยู่ทางฝั่งนั้น?” ซ่งรั่วเจินชี้ไปที่เรือนอยู่ห่างจากสระบัวไม่ไกล ภายในมีกลิ่นอายแห่งความตายอ่อนๆ

“เป็นพี่ใหญ่อย่างไรเล่า!” ซ่งจืออวี้มองซ่งรั่วเจินอย่างกังวล “น้องหญิงห้า หากเจ้าไม่สบายก็ไปพักผ่อนในห้องก่อนเถอะ วันนี้เกิดเรื่องมากเพียงนี้ เจ้าอย่ายุ่งอีกเลย”

เดิมทีเขาคิดว่าน้องหญิงห้าปล่อยวางอย่างที่แสดงออกมาแล้วจริงๆ ไม่เก็บเรื่องถอนหมั้นมาใส่ใจอีก ทว่าบัดนี้ลืมกระทั่งพี่ใหญ่พักที่ใด นี่ยังไม่ใช่เพราะสะเทือนอารมณ์อีกหรือ?

“เพราะเหตุนี้ถึงมีกลิ่นอายของความตายอ่อนๆ ที่แท้ก็อยากฆ่าตัวตาย” ซ่งรั่วเจินพูดงึมงำกับตนเอง “กระนั้นยังดี กลิ่นอายของความตายไม่รุนแรง ยังไม่ตายเร็วๆ นี้ ไม่ต้องใส่ใจ”

ซ่งจืออวี้ได้ฟังก็ตกใจ “…!”

พี่ใหญ่คิดฆ่าตัวตาย!

น้องหญิงห้าพูดว่ายังไม่ตายเร็วๆ นี้ ไม่ต้องใส่ใจ?!

สวรรค์!

ซ่งอี้อันมาถึงที่นี่โดยมีบ่าวรับใช้ประคอง เห็นว่าน้องหญิงของตนมีท่าทีคล้ายจะรื้อบ้าน รู้สึกแปลกใจอย่างสุดระงับ เมื่อครู่น้องหญิงโวยวายใหญ่โตที่จวนโหว เกือบรื้อจวนโหวแล้ว ครั้งนี้กลับมาแล้วก็เตรียมรื้อบ้านกระนั้นหรือ?

“พี่รอง ช่วงนี้ท่านมีของชิ้นใหม่อันใดหรือไม่?”

ซ่งรั่วเจินตรวจสอบซ่งอี้อัน หว่างคิ้วทั้งสองข้างของเขามีสีดำ ดวงตาทั้งสองข้างแดงเรื่อ เป็นลางบอกเหตุว่าจะได้รับอันตราย

เห็นได้ชัดว่าเมื่อครู่ยามพบหน้า ใบหน้าเขาไม่เป็นถึงขั้นนี้ ภายในระยะเวลาสั้นๆ เพียงครู่เดียว กลับมีการเปลี่ยนแปลงเสียแล้ว