Share

บทที่ 9

Penulis: จี้เวยเวย
“นางย่อมเป็นคนใจดีและใจกว้าง นางเป็นคุณหนูตระกูลฉิน ฐานะไม่ต่ำกว่าเจ้า แต่เพราะข้ายอมรับเจ้า เจ้ากลับมีจิตใจคับแคบ เทียบกับนางไม่ได้เลยแม้แต่น้อย และไม่มีวาสนาพอรับน้ำใจของนางได้!”

หลินจือเยว่คว้าสร้อยข้อมือไปและสวมไว้ที่ข้อมือตนเอง

ซ่งรั่วเจินยกคิ้วขึ้น คดีไขได้แล้ว เป็นฉินซวงซวงจริง ๆ ด้วย!

“ฮูหยินซ่ง เรื่องนี้ต้องคิดให้รอบคอบ!”

หลินรั่วหลานร้อนใจมาก สองปีนี้นางนำเงินของตระกูลซ่งไปใช้ชีวิตอย่างสบาย ออกไปที่ใดก็มีแต่คนอิจฉา นางใช้ชีวิตกินดีอยู่สบายจนเคยชินแล้ว ไหนเลยจะยอมกลับไปใช้ชีวิตลำบากแบบเดิมได้?

หากซ่งรั่วเจินไม่แต่งงานเข้ามา จวนหลินโหวก็จะว่างเปล่า อย่าว่าแต่ชีวิตที่กินดีอยู่สบายเลย เงินที่มีก็ชักหน้าไม่ถึงหลัง แม้แต่เงินที่จะจ่ายให้คนรับใช้ก็ไม่มี

“ความสัมพันธ์ของสองตระกูลดีเพียงนี้ จะขาดสะบั้นเพราะเรื่องเล็กน้อยนี้ได้อย่างไร? เยว่เอ๋อร์ยังหนุ่ม เพียงแค่หลงผิดไป รอให้เวลาผันผ่านย่อมรู้ว่ารั่วเจินต่างหากที่เป็นคู่ครองที่ดี”

หลิ่วหรูเยียนปัดมือของหลินรั่วหลานออก “ไม่จำเป็น ลูกสาวของข้าไม่จำเป็นต้องอดทนรอให้ใครกลับใจ การหมั้นหมายล้มเลิกแต่เพียงเท่านี้ เราทั้งสองต่างก็เป็นคนที่มีศักดิ์ศรี แยกจากกันด้วยดีเถิด”

“ท่านโหวเป็นคนที่มุ่งมั่นในรักจริง พวกเราในฐานะผู้ใหญ่ เหตุใดถึงไม่ส่งเสริมเขาให้ได้สมใจหวัง? นี่ก็นับว่าเป็นเรื่องที่ดีของเมืองหลวงเช่นกัน”

“ส่งแขก”

ภายใต้การขับไล่ไสส่งของหลิ่วหรูเยียน หลินรั่วหลานและหลินจือเยว่ทำได้เพียงจากไป

“ลูกชายของนางตั้งใจจะแต่งงานกับฉินซวงซวงอยู่แล้ว แต่นางยังพูดว่าต้องคิดให้รอบคอบ แม่ไม่เคยคิดว่าจวนหลินโหวจะมีเล่ห์เหลี่ยมมากมายเช่นนี้เลย!”

หลิ่วหรูเยียนยิ่งคิดก็ยิ่งโกรธ หากไม่เห็นแก่หน้าตาของตระกูลซ่ง นางคงจะถือไม้กระบองไล่ตะเพิดพวกเขาให้ออกไปเสีย

“นึกถึงคราแรกที่หลินจือเยว่มาสู่ขอ เขามีท่าทีถ่อมตัวมากแค่ไหน แต่ตอนนี้เมื่อเขาได้สร้างผลงานมีความสำเร็จ กลับหยิ่งผยอง แม่คิดว่าเขาก็คงมิใช่คนดีอะไร โชคดีที่เจ้าไม่ได้แต่งเข้าไป มิฉะนั้นคงจะทำลายชีวิตเจ้าทั้งชีวิต!”

“ท่านแม่ ท่านไม่จำเป็นต้องโกรธเพราะคนเช่นนี้ คนทำอะไรไว้สวรรค์ย่อมมองเห็น ผู้ที่ทรยศไม่ซื่อสัตย์ไม่มีทางมีจุดจบที่ดีหรอกเจ้าค่ะ”

ซ่งรั่วเจินมีแววตาเจ้าเล่ห์ นางสังเกตเห็นว่าหลังจากที่พวกเขาถอนหมั้น โชคชะตาของหลินจือเยว่ก็เริ่มเปลี่ยนไป

เดิมทีนางไม่ต้องการเข้าไปพัวพันกับพระเอกนางเอกมากนัก เพราะในฐานะที่เป็นตัวประกอบที่ต้องตายอย่างน่าสังเวช การเข้าใกล้พวกเขาจะทำให้เกิดความโชคร้าย แต่เหตุการณ์หลาย ๆ อย่างในตอนนี้ไม่ใช่สิ่งที่นางหลีกเลี่ยงได้แล้วจบกันไป เห็นได้ชัดว่าฉินซวงซวงเพ็งเล็งมาที่พวกเขาตลอดเวลา

เลือกสิ่งของแบบนี้ให้พี่ชายรองของนาง และยังให้คนมาฝังสิ่งที่มีผลกระทบต่อโชคชะตาของคนในตระกูลที่ใต้สระบัว...

เจ้าไม่ทำร้ายข้า ข้าก็ไม่ทำร้ายเจ้า แต่เมื่อเจ้ามารังแกถึงหน้าประตู ข้าก็ไม่มีทางยอมอดทน!

จนกระทั่งกลับมาที่ห้อง ซ่งรั่วเจินจึงรู้สึกเหนื่อยล้า ร่างกายนางรู้สึกอ่อนแรง หลังจากทะลุมิติมาก็เกิดเรื่องมากมาย รอให้นางได้นอนพักผ่อนดี ๆ สักคืน วันพรุ่งนี้ค่อยไปหาคนมาชำระบัญชีแค้นแล้วกัน

“ข้าได้ยินว่าหลินโหวมาเพื่อขอโทษ แต่คุณหนูก็ยังไม่ยอมให้อภัย ไม่รู้ว่าเหตุใดต้องแสดงท่าทางเช่นนั้น ตอนนี้หลินโหวกลับไปแล้ว คุณหนูก็คงจะแต่งไม่ออกแล้วมิใช่หรือ?” เพ่ยหลานบ่นออกมา

“เพ่ยหลาน เจ้าพูดอะไรของเจ้า? วันนี้หลินโหวกับฉินซวงซวงมารังแกคุณหนู เหตุใดถึงต้องทนรับความอัปยศนี้เอาไว้ด้วย?”

“คุณหนูของเราเป็นคุณหนูตระกูลใหญ่ ก่อนหน้านี้มีบุรุษหลายคนในเมืองหลวงมาสู่ขอ บัดนี้วันแต่งงานกลับเข้าประตูพร้อมกับภรรยาที่ตำแหน่งเท่ากัน นี่คือการเหยียดหยามชัด ๆ !”

เฉินเซียงโกรธมาก ทั้งใจล้วนเป็นห่วงซ่งรั่วเจิน “ฉินซวงซวงผู้นั้นเห็นได้ชัดว่าเป็นนางจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ ข้าได้ยินคนใช้ของนางบอกว่าตอนท่านโหวยังอยู่ที่ชายแดน นางก็ไปเกาะแกะพัวพันกับท่านโหวแล้ว”

“ครั้งนี้ท่านโหวพานางกลับมาด้วย เป็นคุณหนูตระกูลฉินอันใดกัน ข้าคิดว่านางไม่รู้จักคำว่ายางอายเลยสักนิด!”

“แล้วจะทำอย่างไรได้? บุรุษมีสามภรรยาสี่อนุเป็นเรื่องปกติ ตอนนี้ท่านโหวพึ่งสร้างความดีความชอบ ได้เป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้เชียวนะ!”

“หากไม่ใช่เพราะการหมั้นที่จัดขึ้นก่อน เกรงว่าคุณหนูคงไม่มีโอกาส นอกจากนี้แม่นางฉินยังเป็นคุณหนูตระกูลฉิน ฐานะไม่แย่ หากคุณหนูยอมทน ในเมืองหลวงใครจะไม่ชื่นชมว่าเป็นคนใจกว้าง?”

“ตอนนี้ที่ทำให้เรื่องใหญ่โต พรุ่งนี้ในเมืองหลวงคงจะเล่าลือว่าคุณหนูเป็นคนขี้อิจฉา เกรงว่าคงแต่งออกได้ยากแล้ว”

เพ่ยหลานเบะปากไม่ใส่ใจ “ข้าว่าเจ้านั่นแหละที่โง่เขลา จนตอนนี้ยังมองสถานการณ์ไม่ชัดเจนอีกหรือ นายท่านหายตัวไป คุณชายใหญ่กับคุณชายรองต่างก็เกิดเรื่อง คุณหนูในตอนนี้ย่อมไม่อาจเปรียบเทียบกับในอดีตได้”

ซ่งรั่วเจินฟังการสนทนาข้างนอก ดวงตาเป็นประกายเย็นชา วันนี้เกิดเรื่องมากมายเกินไป นางจึงไม่มีเวลาไปจัดการกับพวกคนกินบนเรือนขี้บนหลังคาพวกนี้เลย!

ตั้งแต่ตอนที่นางพึ่งทะลุมิติมา ก็ได้ยินแต่สาวใช้คนนี้พูดเสียดสี ในฐานะที่เป็นสาวใช้คนสนิท ทว่ากลับพูดช่วยคนอื่นตลอด ช่างมีฝีปากเสียจริง!

“เพียะ!”

ซ่งรั่วเจินผลักประตูออกแล้วก้าวเดินไปอย่างองอาจ ก่อนจะยกมือขึ้นตบหน้าเพ่ยหลาน!

“กล้าดีอย่างไร? เรื่องของเจ้านายเป็นเรื่องให้เจ้าพูดแทรกแทรงได้เช่นนั้นหรือ?”

เฉินเซียงเห็นซ่งรั่วเจินโกรธ ก็รีบกล่าวว่า “คุณหนู อย่าโกรธไปเลยเจ้าค่ะ เพ่ยหลานชอบพูดจาเหลวไหล”

เพ่ยหลานกุมใบหน้าที่ถูกตบ ดวงตาเต็มไปด้วยความตกใจ แต่ก็ไม่สะทกสะท้าน อย่างไรคุณหนูก็เป็นคนอ่อนโยน มิชอบเอาความ หากทำผิดจริงก็แค่ถูกหักเงินเดือนไม่กี่วัน

“คุณหนู บ่าวหวังดีต่อคุณหนูนะเจ้าคะ หลินโหวเป็นสามีที่ดี หากคุณหนูปฏิเสธก็จะไม่มีโอกาสอีก บ่าวกลัวว่าคุณหนูจะนึกเสียใจทีหลัง”

“เพ่ยหลาน เจ้าก็ติดตามข้ามาหลายปีแล้ว แต่ก่อนข้าไม่รู้ว่าเจ้ามีจิตใจกว้างขวางเช่นนี้ ตอนนี้เจ้าก็อายุมากแล้ว ข้าจะจัดหาคู่ให้เจ้าเอง”

ซ่งรั่วเจินหัวเราะเยาะ พลางยิ้ม “พ่อบ้านตระกูลหลิ่วก็มิเลวเลย เจ้าก็ไปเป็นฮูหยินรองของเขาแล้วกัน ด้วยฐานะของเจ้า ได้แต่งให้เขาถือว่าแต่งงานกับคนที่ฐานะสูงกว่าแล้ว ไม่ทำให้เจ้าต้องลำบากแน่”

เมื่อได้ยินดังนั้น สีหน้าของเพ่ยหลานก็เปลี่ยนไปทันที “คุณหนู จะทำเช่นนี้ได้อย่างไรเจ้าคะ? พ่อบ้านหลิ่วแต่งงานแล้ว ซ้ำยังมีฮูหยินรองแล้วสองคน...”

“ผู้ชายมีสามภรรยาสี่อนุเป็นเรื่องปกติ คำพูดนี้เจ้าไม่ได้พูดเองหรือ? เจ้าใจกว้างเช่นนี้ย่อมไม่ถือสา พ่อบ้านหลิ่วเองก็เป็นบ่าวที่เกิดในตระกูลหลิ่ว ตำแหน่งก็ไม่ใช่ต่ำต้อย”

“เจ้าแต่งไปก็แค่ดูแลเขาและภรรยาเขาให้กินอยู่ใช้สอยไม่ขาด แม่นางคนอื่นคงจะหึงหวง แต่เจ้าไม่เป็นเช่นนั้น เช่นนี้แล้วก็เหมาะสมดีมิใช่หรือ?”

เพ่ยหลานรีบคุกเข่าลง “คุณหนู บ่าวผิดไปแล้ว บ่าวไม่อยากแต่ง...”

“เพียะ!”

ซ่งรั่วเจินยกฝ่ามือตบหน้าไปอีกครั้ง สายตาเย็นเยียบดุจคมมีด “เจ้าช่างมีฝีปากโดยแท้ ยามปกติข้าดูแลเจ้าอย่างดี เจ้าก็กลายเป็นคนไม่รู้จักแยกแยะผิดชอบชั่วดี เรื่องที่ข้าตัดสินใจไปแล้วเจ้ามีสิทธิ์ปฏิเสธหรือ?”

“คุณหนู บ่าวภักดีต่อคุณหนูอย่างแท้จริง คุณหนูทำเช่นนี้กับบ่าวได้อย่างไรเจ้าคะ?”

เพ่ยหลานร้องไห้แสดงความน่าสงสาร ทว่าถูกซ่งรั่วเจินบีบคางไว้ “ปกติเจ้าแอบลักเล็กขโมยน้อย ข้าก็ไม่อยากจะเอาเรื่อง ตอนนี้เจ้ายิ่งใจกล้ามากขึ้น รับเงินของฉินซวงซวงลับหลังข้า เจ้าไปเอาความกล้ามาจากไหนกัน?”

“คุณหนู บ่าวไม่ได้ทำนะเจ้าคะ! บ่าวภักดีต่อคุณหนูอย่างแท้จริง ไม่มีใจเป็นอื่น!” เพ่ยหลานตาเบิกกว้างด้วยความตระหนก ในใจเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ทั้ง ๆ ที่นางปิดบังไว้อย่างดีแล้ว เหตุใดคุณหนูถึงรู้ได้?
Lanjutkan membaca buku ini secara gratis
Pindai kode untuk mengunduh Aplikasi

Bab terbaru

  • ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง   บทที่ 2072

    ......กาลเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว รู้ตัวอีกทีเด็ก ๆ ก็อายุสามขวบแล้วฉู่จวินถิงขึ้นครองราชย์อย่างราบรื่น ซ่งรั่วเจินก็ได้เป็นฮองเฮาฮ่องเต้องค์ก่อนที่เดิมควรจะสิ้นพระชนม์ไปนานแล้ว เพราะไม่มีเหลียงอ๋องคอยทำร้าย อีกทั้งยังได้รับการบำรุงร่างกายจากซ่งรั่วเจินอย่างดี พระวรกายจึงดีขึ้นเรื่อย ๆ เพียงแต่เห็นว่าฉู่จวินถิงจัดการราชการได้อย่างคล่องแคล่ว จึงไม่อยากเหน็ดเหนื่อยกับราชกิจอีกเขาพาฮองเฮา ซึ่งบัดนี้เป็นไทเฮา ปลอมพระองค์ออกไปเที่ยวชมทั่วราชอาณาจักร กล่าวว่าทรงตั้งใจปกครองบ้านเมืองห่วงใยราษฎรมาตลอด บัดนี้ก็ควรไปดูชีวิตความเป็นอยู่ของราษฎรด้วยตนเองจริง ๆ เสียทีซ่งรั่วเจินได้เป็นฮองเฮา แม้จะพำนักอยู่ในวัง แต่ก็มักออกไปเที่ยวนอกวังอยู่เสมอ ฉู่จวินถิงก็ปล่อยให้นางไปตามใจ ทุกครั้งที่จัดการงานเสร็จและมีเวลา ก็จะไปเป็นเพื่อนนางพาลูกทั้งสามไปด้วย ครึกครื้นยิ่งนักทว่า หลังจากฉู่จวินถิงขึ้นครองราชย์ ก็มีขุนนางจำนวนไม่น้อยเสนอให้คัดเลือกสนมเพราะอย่างไรเสีย ฮ่องเต้ควรมีโอรสและธิดาให้มาก มีฮองเฮาเพียงคนเดียวย่อมไม่พอ ยิ่งไม่ต้องกล่าวถึงว่าฮ่องเต้ทรงรักและเป็นห่วงฮองเฮามาก ถึงขั้นตัดสินพระท

  • ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง   บทที่ 2071

    ฮองเฮาแอบรู้สึกประหลาดใจ “ไม่คิดว่าเจินเอ๋อร์จะรู้มากขนาดนี้ ข้าเองก็เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก”“ตอนนี้ลูกยังเล็กอยู่ พอโตขึ้นก็จะเห็นได้ชัดกว่านี้พ่ะย่ะค่ะ”ซ่งรั่วเจินมองลูกทั้งสาม ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยน บัดนี้นางก็ได้สัมผัสถึงความรักของแม่ที่ท่วมท้นแล้วทุกวันที่ได้อุ้มลูก นางรู้สึกว่าสภาพจิตใจก็สงบและอ่อนโยนขึ้น เวลาส่องกระจกก็เหมือนว่าคิ้วตาจะเปลี่ยนไป“เสด็จย่าของเจ้าก็ตรัสถึงทั้งวัน หวังเพียงว่าเจ้าจะฟื้นฟูร่างกายให้ดี แล้วพาลูกไปเยี่ยมนางสักหน่อย”ฮองเฮานึกถึงหลายวันก่อนหน้านี้ ไทเฮาเคยถามเรื่องนี้โดยเฉพาะ ถึงขั้นอยากไปจวนรัชทายาทเพื่อดูเจินเอ๋อร์ แต่ถูกฮ่องเต้ห้ามไว้เพราะอย่างไรเสีย พระพลานามัยของไทเฮาแต่เดิมก็ไม่ดี หลังจากได้รับการดูแลรักษาจึงจะดีขึ้นหากออกจากวังโดยพลการ แล้วเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้น เช่นนั้นก็วุ่นวายแล้วซ่งรั่วเจินคิดถึงเสด็จย่าที่ดีต่อนางเสมอมา จึงยิ้มแล้วกล่าวว่า “อีกเดี๋ยวพวกเราจะไปเยี่ยมเสด็จย่าเพคะ”ฮองเฮาพยักหน้าด้วยความพอใจ แล้วตบมือซ่งรั่วเจินเบา ๆ “เจ้าคลอดลูกให้จวินถิงถึงสามคนในคราวเดียว ทำคุณงามความดีครั้งใหญ่ ลำบากเจ้าแล้วจริง ๆ”

  • ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง   บทที่ 2070

    กู้ฮวนเอ๋อร์หัวเราะฮี่ ๆ “ข้าแค่รู้สึกว่า ลูกชายของข้าเมื่อเทียบกับลูกของท่านแล้วยังด้อยกว่านิดหน่อย แต่ถ้าเทียบกับเด็กบ้านอื่น ๆ ข้าว่าหน้าตาดีทีเดียว”“ลูกชายของเจ้าพอโตขึ้นต้องหล่อเหลาแน่นอน ถึงตอนแต่งงานมีภรรยา เกรงว่าจะมีสตรีมากมายแย่งกันแน่”ซ่งรั่วเจินอุ้มลูกของตนเอง ตอนแรกยังรู้สึกแปลกหน้าอยู่บ้าง แต่ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าน่ารัก ความผูกพันทางสายเลือดก็พลันเกิดขึ้นทันทียามนี้เมื่อมองลูกของตนเอง นางก็อดไม่ได้ที่จะอยากจูบพวกเขาในบรรดาลูกทั้งสามคนของนาง คนโตค่อนข้างเงียบ คนที่สองซุกซนเสียงดัง ส่วนลูกสาวคนเล็ก ผิวพรรณขาวผ่องกว่าหน่อย เวลาร้องไห้ก็ชวนให้คนเอ็นดูเป็นพิเศษเมื่อพระชายารัชทายาทฟื้นขึ้นมา ข่าวนี้ก็แพร่กระจายไปทั่วเมืองหลวง“ก่อนหน้านี้ข่าวบอกว่าพระชายารัชทายาทไม่ได้สติ หมอหลวงก็จนปัญญา เกรงว่าจะไม่รอดแล้ว ไม่คิดเลยว่าคนดีสวรรค์คุ้มครอง ในที่สุดก็ฟื้นขึ้นมาได้”“ช่างดีจริง ๆ ข้ารู้อยู่แล้วว่าพระชายารัชทายาทเป็นคนมีวาสนา ตั้งครรภ์แฝดสาม ต่อไปชีวิตต้องดีแน่นอน”“ก่อนหน้านี้เพราะพระชายารัชทายาทเกิดเรื่อง ได้ยินว่าขุนนางทั้งหลายต่างไม่กล้าไปแสดงความยินดี ตอนนี้ถึงจะ

  • ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง   บทที่ 2069

    หลังจากกู้หรูเยียนมาถึง คนในตระกูลซ่งก็พากันรีบรุดมาถึงเช่นกันเมื่อเห็นว่าซ่งรั่วเจินไม่เพียงฟื้นขึ้นมาแล้ว ยังกระปรี้กระเปร่าดีด้วย ก้อนหินที่ค้างคาอยู่ในใจของทุกคนได้ตกลงพื้นในที่สุด“ขอบคุณฟ้าดิน บุตรสาวของข้าไม่เป็นอะไรแล้ว”ซ่งหลินถอนหายใจโล่งอก หลายวันที่ผ่านมา สำหรับเขาแล้วยาวนานราวกับเป็นปี เพียงแต่เมื่อเห็นว่าฮูหยินของตนแทบจะรับไม่ไหว เขาจำต้องฝืนยืนหยัดไว้ มิฉะนั้นสถานการณ์คงเลวร้ายยิ่งกว่าเดิมเพียงแต่ว่า บุตรสาวคนนี้คือแก้วตาดวงใจของเขา พอคิดว่าอาจเกิดเรื่องขึ้นจนไม่ได้พบกันอีก ไม่ต้องพูดเลยว่าในใจเขาเจ็บปวดเพียงใด“น้องหญิงห้า เจ้าฟื้นขึ้นมาได้ช่างดีเหลือเกิน เจ้าหมดสติครั้งนี้ทำพวกเราตกใจแทบแย่”ซ่งจิ่งเซินเผยรอยยิ้มออกมา ก่อนจะถามอีกว่า “หมอหลวงคงมาตรวจดูแล้วใช่ไหม? ตอนนี้เจ้าไม่เป็นอะไรแล้วใช่หรือไม่?”ซ่งรั่วเจินพยักหน้าเบา ๆ “ข้าเพียงอ่อนแรงเกินไปหลังจากคลอดลูก จึงหมดสติไป ตอนนี้ฟื้นแล้ว ร่างกายก็จะค่อย ๆ ฟื้นฟู พวกท่านไม่ต้องเป็นห่วงข้าแล้ว”สายตาของนางกวาดมองผู้คนไปทั่ว เห็นได้ชัดมากว่าทุกคนล้วนไม่ได้พักผ่อนดี ๆสีหน้าของแต่ละคนล้วนเผยความอ่อนล้าหลายส่วน เ

  • ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง   บทที่ 2068

    ตามหลักแล้ว เมื่อวิญญาณออกจากร่างย่อมสามารถมองเห็นผู้คนและสิ่งรอบข้างได้ เพียงแต่ว่าในตอนนั้นนางถูกดึงไปยังที่อื่นโดยตรง จึงไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นรอบตัวบ้างแต่เรื่องทั้งหมดนี้ก็เดาไม่ยากในชาตินี้ นางไม่เพียงมีสามีที่แสนดีเลิศเท่านั้น ยังมีครอบครัวและมิตรสหายที่รักใคร่นางอย่างแท้จริงเฉินเซียงพยักหน้าติดต่อกัน อดทอดถอนใจไม่ได้ “ฮูหยินเป็นลมหมดสติไปตั้งแต่ตอนนั้น หลายวันมานี้ก็มาทุกวัน ดูซูบเซียวไม่น้อยทีเดียว”“จะว่าไปแล้ว เวลานี้ฮูหยินก็น่าจะใกล้มาถึงแล้วเจ้าค่ะ”“บรรดาพี่ชายของท่านก็มาหาตลอด ถามไถ่อาการจากหมอหลวง คุณชายสี่ก็ไปเสาะหาสมุนไพรล้ำค่ามามากมาย เพียงแต่เห็นท่านยังไม่ฟื้นเสียที ทุกคนต่างก็เศร้าใจยิ่งนัก”“พวกอวิ๋นเนี่ยนชูกับเมิ่งชิ่นก็มาเช่นกัน วันนี้ยังพากันไปวัดเพื่ออธิษฐานขอพรอีกด้วย”ช่วงหลายวันก่อนเฉินเซียงก็แทบไม่แตะต้องอาหาร แต่เมื่อตอนนี้ได้เห็นนายของตนฟื้นขึ้นมา ก็ราวกับได้เสาหลักกลับคืนมาในที่สุด คนก็สดใสร่าเริงขึ้นทันทีในใจซ่งรั่วเจินเข้าใจดี ทั้งรู้สึกละอายใจและสุขใจในเวลาเดียวกัน“เพราะข้าคลอดลูกสามคนติดกัน ร่างกายอ่อนแรงเกินไป จึงได้หมดสติไป ตอนนี้ไม่เ

  • ทะลุมิติเข้ามาในนิยาย ชีวิตนี้ข้าลิขิตเอง   บทที่ 2067

    ซ่งรั่วเจินมองฉู่จวินถิงที่อยู่ตรงหน้า นึกถึงอดีตที่นางได้เห็นด้วยตาตนเอง ใจก็อดปวดร้าวขึ้นมาไม่ได้นางกอดฉู่จวินถิงไว้ แล้วกล่าวว่า “เหตุใดท่านถึงได้โง่งมเช่นนี้?”ฉู่จวินถิงได้ยินคำพูดของฮูหยินตน ก็ไม่เข้าใจความหมายของนางนัก เพียงแต่ในเวลานี้ เมื่อคิดว่าในที่สุดนางก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว ใจเขาก็เหลือเพียงความยินดีและความตื่นเต้นเท่านั้นในช่วงวันที่เจินเอ๋อร์หมดสติ เขารู้สึกราวกับตัวเองเป็นศพเดินได้ ไม่ได้ไปเข้าเฝ้าเลย ไม่ว่าใครจะพูดอะไร เขาก็ไม่สนใจทั้งสิ้นไม่มีเจินเอ๋อร์ โลกของเขาก็มีเพียงความมืดมิด ไร้ซึ่งแสงสว่างใด ๆ“ไม่มีเจ้า โลกของข้าก็ไม่มีความหมายอีกต่อไป”ฉู่จวินถิงมองซ่งรั่วเจิน ราวกับกำลังมองสมบัติล้ำค่าที่ได้กลับคืนมาอีกครั้ง“อย่าจากข้าไปอีกเลย”ซ่งรั่วเจินยิ้มแล้วพยักหน้า “หม่อมฉันจะทำใจไปจากท่านและลูก ๆ ได้อย่างไร?”ไม่ง่ายเลยกว่าพวกเขาจะได้ชีวิตที่สมบูรณ์เช่นนี้ นางจะต้องทะนุถนอมมันไว้ให้ดี“พระชายารัชทายาท ท่านหลับนานเพียงนี้ คงจะหิวแย่แล้วกระมัง?”เฉินเซียงและไป๋จื่อยกอาหารเข้ามา รัชทายาทสั่งให้ห้องครัวเตรียมอาหารไว้ตลอด ก็เพื่อให้พระชายารัชทายาทมีอะไรกินทันที

Bab Lainnya
Jelajahi dan baca novel bagus secara gratis
Akses gratis ke berbagai novel bagus di aplikasi GoodNovel. Unduh buku yang kamu suka dan baca di mana saja & kapan saja.
Baca buku gratis di Aplikasi
Pindai kode untuk membaca di Aplikasi
DMCA.com Protection Status