MasukShare
บทที่ 10 ใจเต้นเป็นลิงโลด
Terakhir Diperbarui:
2025-09-04 16:25:34หลังประสบเหตุจากความหล่อกระแทกตา ธารตะวันก็ขอให้ท่านประธานช่วยไปนั่งหน้าตาดีที่โต๊ะอาหารแทน มิเช่นนั้นหัวใจเธอมันน่าจะทำงานหนักเกินแล้วอาจล้มเหลวได้เลย
แม่ครัวจำเป็นนำไส้กรอกกับหมูสับและโบโลน่าเตรียมไว้ เริ่มตั้งแต่ต้มเนื้อหมูแล้วก็หั่นไส้กรอกให้เรียบร้อย
ใบหน้างามล้ำหยิบจับอย่างคล่องแคล่ว โลกที่จากมาเธอทำมาแทบจะทุกอาชีพแล้วในร้านอาหาร ทั้งล้างจานหรือผู้ช่วยเชฟเธอก็ผ่านสนามเหล่านี้มาแล้วทั้งนั้น
ชีวิตเธอก็ทำได้ทุกอย่างเพื่อเงินนั่นแหละ...
เมนูทำง่ายแล้วก็อิ่มท้องถูกเสิร์ฟบนโต๊ะอาหาร ธันย์ธาราละสายตาจากหน้าจอมือถือ เขาวางคว่ำหน้าจอลงแล้วขยับตัวอย่างสนใจไข่กระทะตรงหน้าแทน
“อันนี้ซอสนะคะ เผื่อคุณธันย์อยากใส่ซอสเพิ่ม” เธอวางซอสให้เขาพร้อมกับพริกไทยเผื่อจะโรยหน้าเพิ่ม
พอจัดวางเสร็จร่างบางก็ถอยไปยืนประสานมือไว้ด้านหน้า พลันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เมื่ออีกฝ่ายช้อนตามองมาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ก่อนจะเสตาไปที่ไข่กระทะพร้อมกับออกคำสั่งเสียงเย็นยะเยือก
“คุณชิมสิ” เขาพูดเสียงนิ่งจนเหมือนคนไร้ชีวิตชีวา
“คะ” เธอเลิกคิ้วแล้วระบายยิ้มจืดเจื่อนเมื่อได้ยิน
ทำอย่างกับกลัวว่าเธอจะวางยาพิษในอาหารเขา ธารตะวันยิ้มแย้มแก้เก้อเขินไม่เข้าใจสักนิดว่าทำไมถึงอยากให้เธอชิมก่อน พอสงสัยก็อดไม่ได้ที่จะไถ่ถามในสิ่งที่หัวสั่งการให้พูดออกไป
หรือเรียกว่าแพ้เสียงในหัวนั่นเอง
“กลัวฉันจะวางยาพิษคุณหรือไงคะ”
“แล้วคุณจะทำหรือเปล่า”
“คุณธันย์...”
คนที่แค่พูดเล่นขำไม่ออก เมื่อประธานธันย์ถามกลับเสียงจริงจัง สีหน้าอารมณ์ดูเป็นกังวลจนหว่างคิ้วเขากระตุกเข้าหากัน ทำเธอยืนตัวแข็งทื่อคิดไม่ตกกับสถานการณ์ตรงหน้า
“ผมแค่อยากจะไว้ใจคุณ” เขาพูดต่อเสียงราบเรียบ พลางหยิบช้อนในมือส่งให้เธอประกอบการตัดสินใจด้วย
ธารตะวันขยับสายตาสบมองนัยน์ตาคมเข้ม พอเอาเข้าจริงก็รู้สึกแย่ที่โดนตั้งแง่ไม่ไว้วางใจ แต่อีกใจหนึ่งก็พยายามจะทำความเข้าใจความเป็นธันย์ธาราให้มากที่สุด
ตัวเธอก็ต้องมั่นใจว่าไม่มีทางทำเรื่องไม่ดีอยู่แล้ว แต่ในส่วนของเขาเธอก็เป็นแค่คนแปลกหน้า จะไม่ไว้ใจกันก็ไม่ใช่เรื่องผิดแปลกอะไร
“ถ้างั้นฉันขออนุญาตชิมก่อนก็แล้วกันนะคะ” เธอค้อมศีรษะอย่างนอบน้อม ก่อนจะหลุบตามองเขาที่เลื่อนเก้าอี้ให้เธอนั่งข้างๆ
ร่างบางไม่มีท่าทีอิดออดยิ้มรับอย่างมั่นใจ เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจเธอก็นั่งลงข้างเขาแล้วรับช้อนมาถือไว้ ก่อนเริ่มตักไข่ดาวที่โรยซอสและพริกไทยเข้าปากเคี้ยวทันที
ดวงตากลมโตเบิกกว้างที่รสชาติอาหารถูกปาก พลางช้อนตามองที่ประธานธันย์แล้วยิ้มแก้มแป้นแล้นจนตาเป็นรูปสระอิ
“อร่อยมากค่ะ” เธอชมฝีมือตัวเอง พร้อมกับยกนิ้วโป้งประกอบหลังกลืนอาหารหมดปากแล้ว
ธันย์ธารายกยิ้มจนแทบมองไม่ออกว่ายิ้มอยู่ที่มุมปาก ไม่ว่าอารมณ์ไหนสีหน้าและแววตาเขาก็เย็นชาราวกับหมอกอยู่ดี เขาส่ายหน้าว่าไม่ทานไข่กระทะของเธอแล้วดันมันไปไว้ตรงหน้าเธอแทน
“กินอีกสิ”
“คะ”
“กินข้าวมาหรือยัง”
“เอ่อ... ยังไม่ได้กินค่ะคุณธันย์” ใบหน้าจิ้มลิ้มมุ่นคิ้ว เผลอยู่ปากเข้าหากันเล็กน้อย
เมื่อเช้าเธอรีบเดินทางจนไม่ได้ทานอะไรรองท้องมาเลย แต่ปกติในโลกที่จากมาก็ไม่เคยทานข้าวเช้าทันอยู่แล้ว เพราะงั้นมันเลยจะไปหนักที่มื้อกลางวันซะมากกว่า
“งั้นคุณก็ทานให้หมด”
“แล้วคุณธันย์ไม่ทานเหรอคะ”
เขาส่ายหน้าเบาๆ แทนคำตอบ ทำเอาเธอนั่งไหล่ห่อคอตกทันที
ร่างบางนั่งงุดหน้าจนคางเกือบชิดอก อุตส่าห์ตั้งใจทำสุดฝีมือทั้งตกแต่งหน้าตาให้สวยงามน่ารับประทาน รสชาตินี่ก็ไม่ได้แย่เลยสักนิด ไม่ได้อยากจะน้อยใจเลยแต่หัวใจมันก็ซึมหงอยอยู่ดี
“หรือว่าเพราะฉันกินแล้วคุณก็เลย... ถ้างั้นเดี๋ยวฉันทำให้ใหม่ก็ได้ค่ะ แต่รบกวนรอสักครู่ได้ไหมคะ”
ธารตะวันน้อยใจแต่พยายามเก็บอาการ เธอก้มหน้าลงแล้วจะลุกไปทำเพิ่มใหม่ แต่ถูกมือหนารั้งแขนไว้พร้อมกับแย่งช้อนในมือเธอไป พอเงยหน้าขึ้นมองเขาก็พบว่าเจ้าตัวใช้ช้อนเดียวกันตักไข่กระทะกิน
“คุณธันย์”
“จบมั้ย”
“แต่นั่นมันช้อน...”
เธอถึงกับเรียบเรียงคำพูดไม่ถูก กระอึกกระอักที่เขาแสดงออกว่าไม่รังเกียจตามที่เธอกังวล แต่การกินช้อนเดียวกันมันต้องสนิทกันมากไม่ใช่เหรอ หรือก็ต้องคนเป็นแฟนกันนี่นาถึงจะทำได้
บ้าชะมัดเลย...
หัวใจของเธอเต้นแรงเป็นลิงโลดเลยตอนี้ หน้าตาหูเหอเห่อร้อนแทบไหม้ไปหมดแล้ว พลังทำลายล้างนี่มันอะไรกัน หล่อเย็นชาแถมมีลูกเล่นที่แพรวพราวอีกต่างหาก
นิยายเรื่องนี้จะได้พระเอกตัวซีเครทเหรอ...
ธันย์ธาราป้องปากกระแอมไอ ก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็มความสูง หลังอีกฝ่ายนั่งสติหลุดลอยราวกับลูกโป่งอัดแก๊สไปแล้วเรียบร้อย
“กินเสร็จแล้วตามขึ้นไปข้างบนที”
“เอ่อ ได้ค่ะคุณธันย์... ขอบคุณนะคะ”
เธอรีบค้อมศีรษะหลายๆ ครั้ง ก่อนเงยหน้าส่งยิ้มบางเบาให้เขาที่กดสายตาหน้านิ่งตอบกลับมา
ทว่าห้วงเวลาฝันหวานก็ถูกดับลงในเพียงพริบตา ฉุดดึงให้เธอกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง เมื่อเสียงแหลมสูงของหญิงรุ่นใหญ่ดังขึ้นจากด้านหลัง จนเสียวสันหลังวาบขึ้นมาโดยอัตโนมัติ
“ผู้หญิงคนนี้ใครตาธันย์...”
Bab terbaru
ทะลุมิติเรื่องนี้แถมฟรีพ่อของลูก [จบ] บทที่ 128 เขาคนนั้นทะลุมิติจากการ์ตูน
หลังกลับจากโรงเรียน ยูริก็ขอทำข้าวต้มที่ห้องเขา หลังเห็นว่าสีหน้าของโชตะซีดเซียวไร้เลือดฝาด คงจะป่วยหนักแต่เก็บอาการไว้ เห็นว่าวันนี้ลาหยุดงานเอาไว้แล้วเพราะไม่ไหวขนาดเจ็บป่วยยังไม่ขอความช่วยเหลือเลยเขาจะทนให้ตัวเองเจ็บปวดไปทำไมกันหรือกลัวจะเป็นภาระให้คนอื่นกันนะพอทำเสร็จก็ยกมาที่โต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็ก ก่อนเธอจะทิ้งตัวนั่งตรงข้ามกับเขาที่อยู่ตรงข้ามกันสีหน้าของโชตะคิดหนักไม่น้อย เขาไม่เคยให้ผู้หญิงคนไหนเข้าห้องตัวเองมาก่อน ยูริน่าจะเป็นคนแรก ต่อให้อยู่ข้างห้องกันมานาน แต่เธอไม่ค่อยทักทายหรือเข้ามาสนิทสนมแบบนี้ทว่าพอเป็นเช่นนี้แล้ว เขาไม่อยากให้เพื่อนคนนี้หายไปเลยเธอบอกเองว่ามาจากอีกโลก...เขาไม่รู้หรอกว่าเธอโดนบอลอัด จนศีรษะมันได้รับความกระทบกระเทือนหรือเปล่า แต่ยูริในตอนนี้ ทำให้เขารู้สึกดีอย่างน่าประหลาดใจเลย“ที่บอกว่าอย่าลืม... เพราะจะไม่อยู่แล้วเหรอ”“ตอนนี้ยังอยู่นะ”“แต่ไม่ใช่ตลอดไปใช่ไหม”ยูริเอียงคอ พลางหลุบตามองควันข้าวต้ม ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ เพราะเธอก็ไม่รู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นคืออะไรกันแน่แต่การได้เจอตัวละครโปรด ล้วนแต่เป็นเรื่องที่เธอดีใจทั้งนั้นแหละ“ไม่รู้สิ...”“หือ”
ทะลุมิติเรื่องนี้แถมฟรีพ่อของลูก บทที่ 127 อย่าลืมยูริเด็ดขาดนะโชตะ
พอพูดถึงบ้าน ยูริก็มุ่นคิ้วแล้วยิ้มเขิน เพราะเธอไม่รู้เลยว่าบ้านของเธออยู่ที่ไหน ไม่มีความทรงจำของตัวละคร ในแบบที่แม่เคยเล่าไว้ให้เลย แล้วก็ไม่รู้ว่าจะได้ออกจากที่นี่เมื่อไหร่กันแน่หรือนี่คือภาคต่อเรื่องโปรดกันนะ“ว่าแต่... ฉันเป็นใครแล้วต้องกลับบ้านที่ไหนนะ” ยูริเอียงคอ ขณะที่แลบลิ้นเลียไอศกรีม พลางหันไปยิ้มหวานให้โชตะมองกี่ทีก็ละมุนอ่า ลูกรักพระเจ้าชะมัดเลย“เธอพูดจาประหลาดจัง”“หือ”“เธอก็อยู่ข้างห้องฉันไง พ่อกับแม่เธอไปทำงานต่างประเทศ คอยส่งเงินให้ทุกเดือนแล้วก็ไม่ค่อยแวะมาหาด้วย”โชตะเล่าเป็นฉากด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เพราะยูริเป็นแค่ตัวประกอบในนี้ก็เท่านั้น นักอ่านคนอื่นไม่มีทางรู้แน่นอน เพราะคงไม่มีนักเขียนหรือว่านักวาดคนไหน ลงรายละเอียดให้ตัวประกอบจนเด่นขึ้นมาหรอกนี่เธอเป็นแค่ตัวประกอบสินะเพราะตัวหลักในนี้น่ะ ไม่มีชื่อยูริเลยสักคนน่ะสิ“นายรู้ได้ยังไง”“เธอเคยเล่าให้ฉันฟังน่ะ”“ดีเลยสิ อยู่ข้างห้องนายก็สุดยอดไปเลยสิโชตะ”เธอชูมือดีใจเหมือนเด็กน้อย ทำเอาเขาผงะไปนิดหน่อย เพราะไม่คิดว่าจะดีใจจนยิ้มกว้างขนาดนั้น ปกติก็เจอหน้ากันเกือบทุกวัน ยูริแทบไม่ได้ทักเขาซะด้วยซ้ำไปแต่วันนี
ทะลุมิติเรื่องนี้แถมฟรีพ่อของลูก บทที่ 126 มาทำให้พระรองหายเศร้า
‘รักของฉันเรียกว่าคุณสายฝน’การ์ตูนเรื่องโปรด เป็นเรื่องที่เธอจำเนื้อเรื่องได้ทั้งหมด ซึ่งก็ถูกดึงกลับเข้ามาในความทรงจำสีจางอีกครั้ง ให้ยูรินึกขึ้นได้ว่ามีตัวละครทั้งหมด อยู่ตรงนี้ที่เธอวาร์ปจากอีกโลกเข้ามาไม่รู้ว่าเพราะเธอตายไปแล้ว...หรือเพราะว่าการทะลุมิติมีจริงกันแน่“อยากออกจากมิตินิยายภาคต่อ... แค่ต้องทำให้มันจบบริบูรณ์ค่ะ”คำพูดที่แม่เคยเล่าให้ฟัง กำลังทำให้ยูริช่างใจหนัก ระหว่างที่เดินตามหลังของโชตะ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ขาวออร่าสะดุดตาปึกศีรษะเธอชนเข้ากับแผ่นหลังกว้างอย่างจัง เหตุจากที่โชตะหยุดเดินอย่างกะทันหัน ทำให้ร่างบางที่ยืนด้านหลังจนโดนบังมิด ชะโงกหน้าออกมามองหาที่ต้นตอของการหยุดเดินแต่พอได้เห็นสาเหตุ ยูริก็หน้าถอดสีทันทีเมื่อเรนหรือพระเอกของเรื่อง กับขนมเค้กที่เป็นนางเอก กำลังยืนหยอกล้อกันอยู่ที่ระเบียงห้องเรียน ยิ้มแย้มให้กันราวกับโลกใบนี้มีแค่ทั้งคู่ทุกอย่างคงกลายเป็นสีชมพูไปหมดเลยสินะส่วนโชตะน่ะ เขากลายเป็นภาพโทนขาวดำ ยืนคอตกมองภาพทั้งคู่ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ไม่พูดอะไรสักคำ นอกจากจ้องมองพร้อมรอยยิ้มร่วมยินดีบทพระรองอีกแล้ว!“อย่ามองเลย ภาพมันไม่น่ามองหรอก” เ
ทะลุมิติเรื่องนี้แถมฟรีพ่อของลูก บทที่ 125 พระรองที่ถูกเลือกให้ผิดหวัง
โชตะ...ยูริเอาแต่จ้องหน้าคนที่ย่อตัวลงมาหา เขาสูงราวร้อยเก้าสิบสองเซน ใส่ชุดนักเรียนชายที่มีเนกไทตามฉบับการ์ตูนที่เคยอ่าน แต่เธอกำลังรวบรวมสติอยู่นี่สิ เพิ่งหายมึนจากการโดนของแข็งกระแทกมาด้วยอะไรนำพาให้มาอยู่ข้างสนามบอล หนำซ้ำยังรายล้อมด้วยนักเรียนอื่นอีก“เธอโอเคไหม”“.....”“ถ้าได้ยินตอบหน่อย...”เขาถามเธอเสียงอ่อนโยน เป็นโทนที่ฟังแล้วนุ่มละมุนหู อ่อนโยนต่อใบหูที่ชวนน่าฟังมากเลยล่ะโครงหน้านี้ริมฝีปากรูปกระจับโครงหน้าสมมาตรชัดเข้ารูปโคตรหล่อ... หล่อเหมือนเทพบุตรเดินดิน หล่อจนยูริต้องขยี้ตาซ้ำอีกครั้งให้แน่ใจ ว่าเธอไม่ได้เจ็บหัวจนตาฝาดไป แต่เธอที่ขยี้ตาซ้ำหลายรอบ ทำให้เขาที่อยู่ตรงหน้ากันคว้ามือเธอไป ไม่อยากให้ขยี้จนตาแดง“ไป เดี๋ยวฉันพาเธอไปทำแผลนะ”ไม่ทันจะประกอบเศษสติเข้าที่ เขาก็คว้ามือเธอให้เดินตามไป ไม่งั้นคนอื่นที่ยืนมุงอยู่ก็คงไม่ยอมสลายตัวแน่นอน แต่ยูริกำลังฉงนหนัก เธอมองไปรอบที่ตัวเองกำลังอยู่ตอนนี้ไม่คุ้นตาเลยสักนิด...หมายถึง ไม่คุ้นตาที่ไม่เคยมา แต่ว่าภาพบางอย่างผุดซ้อนขึ้นมาในความทรงจำ เหมือนเคยเห็นภาพรั้วโรงเรียนแห่งนี้ แบบภาพวาดมาก่อนระหว่างที่โดนเขาจูงให้เดินต
ทะลุมิติเรื่องนี้แถมฟรีพ่อของลูก บทที่ 124 อีกมิติของการ์ตูนเรื่องโปรด
“น้าตะวันเคยทะลุมิติเหรอ”เฌอแตมเบิกตาโต ไม่อยากเชื่อหูกับสิ่งที่ได้ยิน ทำเอายูริหลุดขำแล้วมองตังตังที่คาค้างอีกคน สีหน้าเหมือนตอนเธอเด็กๆ ที่แม่ชอบเล่าเรื่องนี้ให้ฟังไม่มีผิดเลยตอนเด็กก็ดูน่าเชื่ออยู่หรอกแต่พอโตนี่สิ...เพิ่งรู้ว่าทะลุมิติมีแต่ในนิยาย ไม่ย้อนเวลาก็สวมบทบาทตัวละคร“เป็นแค่นิทานเรื่องเล่าน่ะ” ยูริก็แก้ต่าง กลัวเว้นช่วงนานแล้วจะพาลเข้าใจผิดกันหมดแต่ยอมรับเลย นิทานทะลุมิติเข้าไปในนิยายภาคต่อของแม่ สนุกซะจนขอแม่ให้เล่าใหม่ทุกวันเป็นประจำก่อนนอน กอปรกับมีพ่อที่เข้ามาในเรื่องเล่าด้วยก็ยิ่งสนุกเธอนอนหลับเพราะนิทานเรื่องนี้เลย...พบตะวันคนเป็นแม่ยังกำชับอีกว่า การได้เจอพ่อของลูก มาจากการที่ทะลุมิติเข้าไปในนิยายรักโรแมนติก มีฉากลุ้นระทึก ทั้งหนีคนร้ายที่โดนจ้างมากำลังตามประกบยิงชีวิตจริง... ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอกมั้งมันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะจริงไหม“อ่า นึกว่าเรื่องจริงซะอีก” เฌอแตมทำหน้าเสียดาย แต่แววตาของเธอเป็นประกายความเพ้อฝัน ของนักอ่านตัวยงที่ชอบเรื่องราวแฟนตาซีอะไรที่เกิดขึ้นจริงไม่ได้ ล้วนน่าค้นหาด้วยการอ่านทั้งสิ้น“เราก็คิดเหมือนกัน...” ตังตังที่เพิ่งดูดน้ำเสร็จ พ
ทะลุมิติเรื่องนี้แถมฟรีพ่อของลูก บทที่ 123 เจอพ่อของลูกเพราะทะลุมิติ
ร่างเพรียวบางในชุดนักเรียนมอปลาย เดินอ่านหนังสือตาไม่มองทาง แต่ในหัวเธอกำลังลุ้นไปกับฉากการ์ตูนที่ได้อ่าน เกี่ยวกับรักวัยรุ่นในรั้วโรงเรียน แต่บางครั้งก็ชอบเสพติดดราม่าน้ำตานองด้วย‘รักของฉันเรียกว่าคุณสายฝน’ เป็นการ์ตูนภาพสีที่ลงบนอินเทอร์เน็ต ทั้งลายเส้นก็เท่มีสไตล์อีกต่างหากเป็นเรื่องราวของความรักในวัยรุ่น เกิดขึ้นภายในรั้วของโรงเรียน เกี่ยวกับการเข้าใจผิดระหว่างเพื่อนจนห่างหายจากกันไปกลับมาเจอกันอีกที พวกเขาก็ยังมีกำแพงระหว่างกันกั้นอยู่ นางเอกคิดว่าพระเอกทิ้งเธอไปและไม่รอให้ไปส่งเมื่อ 3 ปีก่อน แต่พระเอกเข้าใจผิด เขาที่ดันคิดไปเองว่านางเอกเกลียดเลยไม่มาส่งเป็นเหตุให้พระเอกไม่ใกล้นางเอกอีกไม่พ้นใจร้ายและพูดจาทำร้ายน้ำใจด้วยจนใกล้จะจบรอมร่อ ยูริสงสารคนเป็นพระรองจับใจ แต่ก็เข้าใจได้ว่าคนที่แสนดีขนาดนี้ ส่วนใหญ่ก็เป็นได้แค่พระรองเท่านั้นแหละ เพราะเขาไม่ค่อยมีสิ่งที่เรียกว่ามิติให้เห็นหลากหลายนอกจากแสนดีจนธงเขียวขจีน่ะนะเขียวเกษตรเชียวล่ะจะบอกให้...ต่างกันลิบลับกับพระเอกของเรื่อง ความหล่อสูสีกันมาเลยก็จริง แต่ว่าเขาดูมีมิติและสิ่งที่น่าค้นหามากกว่า แค่ยูริเห็นใจพระรองมากกว่าก็แ
Anda juga akan menyukai
ไฟรักเร่าร้อน🔥 NC18++
Me'JinJIn90.3K Dibacaแต่พี่ไม่ได้ชอบเธอ | wanna be yours
ACHICHI66.1K Dibacaบอสเอวดุ!!!
ซีไซต์219.0K Dibacaเรื่องสั้นอีโรติก HOT NC 25+++
C100.4K Dibacaรักครั้งใหม่ต้องไลไลกว่าเก่า
Dragon Author146 Dibacaสถานะลุ้นรัก
คณานางค์153 DibacaOne Night มาเฟียเจ้าหนี้
นามปากกา Baipee468 Dibacaหวนรักคุณหมอไร้หัวใจ (NC18+)
คณานางค์4.0K Dibaca
