MasukShare
บทที่ 11 ผู้ป่วยความจำเสื่อม
Tanggal publikasi:
2025-09-05 20:20:50“แม่ถามว่าใครตาธันย์”
เสียงแหลมสูงแฝงความไม่พอใจย้ำอีกครั้ง ทำร่างบางนั่งตัวลีบเรียวหดเกร็งเหลือไม่กี่เซน ทั้งใบหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้มเมื่อหันไปสบสายตาพิฆาตกับหญิงรุ่นแม่
“เธอเป็นผู้ช่วยคนใหม่ผมครับแม่” เขาตอบ พลางโอบไหล่คนเป็นแม่ให้ใจเย็นลง ว่าเธอไม่ใช่แฟนหรือสาวในความลับเขาแต่อย่างใด
“แน่ใจเหรอว่าผู้ช่วยน่ะ”
“ครับ เธอเป็นผู้ช่วย”
รัศมีความแรงความตัวแม่ที่รุ่นใหญ่แผ่กระจายออกมา เมื่อคุณหญิงแม่ไล่สายตามองกันตั้งแต่หัวจรดเท้า ทำเธอปั้นหน้ายิ้มฝืดฝืนชักสีหน้าไปต่อไม่ถูก ก่อนจะลุกขึ้นยืนพร้อมยกมือประหนมไหว้อย่างนอบน้อม
“สวัสดีค่ะ หนูชื่อธารตะวัน... เป็นผู้ช่วยคุณธันย์ค่ะ” เธอแนะนำตัวในน้ำเสียงหวานล้ำ เคลือบด้วยประกายรอยยิ้มของความสดใส
ทว่าหญิงรุ่นราวคราวแม่ก็แค่รับไหว้ แต่สีหน้าไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ที่มีผู้หญิงมาเกาะแกะใกล้ลูกชายเธอ
“แล้วความทรงจำลูกกลับมาบ้างหรือยัง”
ความทรงจำเหรอ...
บุคคลนอกบทสนทนาอย่างเธอเผลอเสียมารยาทตั้งใจฟัง ขยับมองไปที่ร่างสูงกำยำของประธานธันย์ที่นิ่งเงียบไปหลายวินาที พลอยให้เธอลุ้นตัวโก่งว่าเรื่องราวตรงหน้าจะเป็นยังไงต่อ
“ยังไม่กลับมาครับ” เขาส่ายหน้าในดวงตาหม่นอับแสง ราวกับรู้สึกแย่ที่ความทรงจำทั้งหมดเลือนหายไป
“เฮ้อ...” คุณหญิงแม่ลอบถอนหายใจสีหน้าเศร้าสร้อยไม่สดใส
“แต่ผมก็ยังเป็นลูกแม่เหมือนเดิมนะครับ”
“แม่รู้ตาธันย์ว่าแกยังเป็นลูกแม่เหมือนเดิม...”
ใบหน้าหล่อเหลาระบายยิ้มบางเบา สองแม่ลูกกำลังพูดในสิ่งที่ทำให้อีกคนหูผึ่ง ปะติดปะต่อเรื่องราวจนขมับปวดร้าวแทบจะเป็นไมเกรน นี่ก็แปลว่าประธานธันย์ธารามีอาการความจำเสื่อมอย่างงั้นเหรอ
ความจำเสื่อมไม่เท่าไหร่... ประโยคถัดไปนี่สิทำเธอขนลุกวาบทันที
“แต่แม่ก็อยากให้จับคนร้ายได้เร็วๆ ใครกันแน่ที่พยายามจะฆ่าลูกชายของแม่”
“ฆ่า...” พยายามฆ่ากันเชียวเหรอ
ธารตะวันหลุดพูดถึงประเด็นร้อนที่ทั้งสองคุยกัน ผู้เป็นแม่ไม่อาจวางใจคนรอบตัวที่เข้าหาลูกชาย กลัวว่าจะมีคนประสงค์ร้ายโดยที่เจ้าลูกชายไม่รู้ตัว เพราะยังจับคนร้ายในคืนที่เกิดเหตุไม่ได้
“ระหว่างรอหลักฐานเพิ่มเติมจากตำรวจ... แกก็ช่วยระวังตัวให้มากด้วยล่ะตาธันย์ แม่อดเป็นห่วงแกไม่ได้เลย” คุณหญิงแม่ลูบศีรษะลูกชายหัวแก้วหัวแหวนด้วยความห่วงใย ถึงน้ำเสียงจะดูนางร้ายก็ตามที
“ถ้างั้นระหว่างนี้ผมพักแผนงานล่าสุดที่บริษัทก่อนนะครับแม่”
“แม่เข้าใจ ยังไงก็ลองคุยกับพ่อเขาดู... เอาที่แกพอทำไหว”
ธันย์ธาราพยักหน้ารับ พลางชำเลืองตามองหญิงสาวที่หลุบตาคล้ายว่าครุ่นคิดบางอย่าง จนมือที่ประสานกันไว้ด้านหน้าจิกเกร็งไปมา
เพราะความจำเสื่อมโพรเจกต์งานล่าสุดที่ดำเนินค้างไว้ จึงยังไม่ได้สานต่อให้เสร็จเป็นกิจจะลักษณะ แต่เรื่องงานตรวจตราหรือเข้าที่ประชุมเกี่ยวกับโรงแรมในเครือเธียรประทีปเขาทำได้ดีเลย
“แล้วแม่หนูนี่ล่ะ ทำไมแกถึงจ้างมาทั้งที่งานก็ไม่ได้หนัก”
สายตาพิฆาตของคุณหญิงแม่ตวัดมองมาอีกครั้ง แช่แข็งร่างบางยืนยิ้มเจื่อนเม้มปากแล้วคลายออกอยู่หลายครั้ง จนธันย์ธาราต้องรีบช่วยขยายความเข้าใจผิดนี้ในทันที
“ส่วนเรื่องผู้ช่วยนี่ก็... อยากให้มาช่วยแบ่งเบาภาระงานหน่อยน่ะครับ พอนั่งเคลียร์ทุกอย่างคนเดียวคิดว่าไม่ไหว ผมก็เลยอยากได้คนมาช่วยเสริมสักคน”
“แค่นี้แน่นะ”
“แค่นี้แน่ครับ”
คุณหญิงแม่ทำหน้าเหมือนจะไม่เชื่อ แต่ในใจก็คิดว่าลูกชายเธอเป็นคนหัวสูงมากพอในการเลือกคู่ คงจะไม่คว้าดอกไม้ริมทางมาเชยชมหรือเด็ดดมอย่างแน่นอน
อีกอย่างตัวเธอก็มีคนที่อยากให้ตบแต่งอยู่แล้ว ผู้หญิงที่เพียบพร้อมเหมาะสมทั้งหน้าและสมฐานะกับสกุลเธียรประทีปนับอนันต์
“อีกอย่างโปรไฟล์เธอดีมากด้วย ผมว่าเธอพัฒนาต่อได้ ถ้าหากว่าวันนึงความทรงจำผมกลับมา ผมก็อยากจ้างเธอให้เป็นเลขาต่อ...”
สีหน้าเรียบนิ่งประกอบกับน้ำเสียงจริงจัง ทำให้คุณหญิงแม่ท่านเริ่มอ่อนใจไม่อยากซักไซ้ให้มากความ ต่อให้จะมดมอดหรือแมลงตัวเล็กตัวน้อยก็ไม่อาจเล็ดลอดสายตาเธอได้อยู่ดี
หากมีผู้หญิงหัวสูงหวังสบายหรือรวยทางลัด เธอก็ไม่ปล่อยให้เข้ามายุ่งย่ามชีวิตลูกชายที่เลี้ยงมาอย่างดีแน่นอน
“ผมเชื่อว่าธารตะวันไว้ใจได้ครับ”
“พูดว่าเชื่อใจแกรู้จักเธอได้กี่วัน”
พอโดนสายตาของคนเป็นแม่มองแรงเพื่อคาดเค้น ธันย์ธาราก็ใช้ไม้ตายส่งลูกอ้อนผ่านแววตา โดยที่ธารตะวันคนนอกบทสนทนาไม่ทันจะได้สังเกตเห็นมัน
เธอกำลังตกตะกอนความคิดบางอย่างในหัว แต่เดาทางไม่ออกเลยว่าแนวเรื่องจะไปในทิศทางไหนกันแน่
“ตาธันย์แกนี่นะ”
“เชื่อผมนะครับ...”
เพราะรู้ว่าลูกชายโดนทำร้ายหนักในคืนวันที่เกิดเหตุ พอตื่นขึ้นมาในโรงพยาบาลก็ดันจำคนรอบข้างหรือเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นไม่ได้อีก
ไม่พอเท่านั้น ธันย์ธารายังมีอาการหวาดระแวงผู้คนรอบข้าง ก่อนหน้านี้ก็ขังตัวอยู่แค่ในห้อง แต่กับผู้ให้กำเนิดมันคือสัญชาตญาณให้เข้าหาอย่างสบายใจ ส่วนคนอื่นธันย์ธาราไม่สนิทใจที่จะเข้าหาเลย
“งั้นแม่ไปและตาธันย์ จะไปเดินเล่นที่สวนหน่อย” เธอยิ้มให้ลูกชายแล้วตบหลังมือเบาๆ แทนคำพูดว่าให้ดูแลตัวเอง
ใครจะเชื่อ... จากประธานธันย์ธารานักธุรกิจหนุ่มไฟแรง ผู้เคร่งครัดในหน้าที่การงานพาบริษัททะยานเป็นม้ามืดลำดับที่สามได้สำเร็จ ตอนนี้จะกลายเป็นคนผู้ป่วยความจำเสื่อมหวาดระแวงผู้คนรอบข้างไปแล้ว
“ครับแม่” ธันย์ธารายิ้มรับให้คลายกังวล ก่อนจะหันมองธารตะวันที่เงยหน้าขึ้นมาสบตากันพอดี
ร่างบางเม้มปากแล้วหัวเราะแห้งกลบเกลื่อน ไม่รู้จะเรียบเรียงสิ่งที่ได้ยินยังไงดี เจ้านายเธอกลายเป็นผู้ป่วยความจำเสื่อม ไหนจะโดนลอบทำร้ายแต่ยังจับผู้ก่อเหตุไม่ได้อีก
ภาคต่อนิยายที่ย้อนเวลามาเจอฆาตกรเหรอ...
“ธารตะวัน”
“ฆาตกร...”
“เป็นอะไรหรือเปล่า”
ธันย์ธาราขมวดคิ้วมุ่น พลางขยับปลายเท้าเข้าไปใกล้ เมื่อเห็นเธอมีสีหน้าวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด ดวงตากลมโตเป็นประกายพราวระยับยามสะท้อนกับแสงอาทิตย์
“ทำไมคุณถึงเลือกที่จะไว้ใจฉันล่ะคะคุณธันย์” เธอมุ่นคิ้วถามด้วยความไม่เข้าใจ ในเมื่อสุดท้ายก็คือคนแปลกหน้าต่อกันอยู่ดี
เขาเอาอะไรมาพูดว่าเชื่อใจคนแปลกหน้าอย่างเธอ เมื่อกี้ยังให้ชิมอาหารที่ทำให้กันมียาพิษอยู่เลยไม่ใช่หรือไง
“เพราะธารตะวันต่างหาก เป็นเครื่องรางของความโชคดี”
“เครื่องรางความโชคดีเหรอคะ...”
เธอทวนซ้ำประโยคเดิมจากปากเขา ส่ายตาสบมองนัยน์ตาสีดำเข้มราวกับน้ำหมึก ก่อนจะนิ่งงันไปชั่วขณะเพราะรู้สึกคุ้นหูกับประโยคนี้บอกไม่ถูก
คลับคล้ายคลับคลาว่าเคยอ่านผ่านตามาก่อน...
ไม่มีคำตอบจากคนตัวสูง ทั้งสีหน้าก็เรียบนิ่งและแววตานิ่งเฉยจนยากจะอ่านความคิดออก
“ทานอาหารให้หมดแล้วตามผมขึ้นไปด้วยล่ะ” เขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก็เดินจากไป เหลือแค่เธอที่ยืนตกอยู่ในภวังค์ความคิดนานหลายวินาที
“แค่เรามีพี่เจต... เราก็เหมือนมีเครื่องรางความโชคดีแล้วค่ะ”
ฉับพลันดวงตากลมโตก็เบิกขึ้นกว้าง หัวใจดวงน้อยอุ่นร้อนชาวาบไปทั่วกลางหน้าอก
“ทำไมมันเหมือนประโยคที่... ธารตะวันพูดกับเจตกวินเลยล่ะ”
Bab terbaru
ทะลุมิติเรื่องนี้แถมฟรีพ่อของลูก [จบ] บทที่ 128 เขาคนนั้นทะลุมิติจากการ์ตูน
หลังกลับจากโรงเรียน ยูริก็ขอทำข้าวต้มที่ห้องเขา หลังเห็นว่าสีหน้าของโชตะซีดเซียวไร้เลือดฝาด คงจะป่วยหนักแต่เก็บอาการไว้ เห็นว่าวันนี้ลาหยุดงานเอาไว้แล้วเพราะไม่ไหวขนาดเจ็บป่วยยังไม่ขอความช่วยเหลือเลยเขาจะทนให้ตัวเองเจ็บปวดไปทำไมกันหรือกลัวจะเป็นภาระให้คนอื่นกันนะพอทำเสร็จก็ยกมาที่โต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็ก ก่อนเธอจะทิ้งตัวนั่งตรงข้ามกับเขาที่อยู่ตรงข้ามกันสีหน้าของโชตะคิดหนักไม่น้อย เขาไม่เคยให้ผู้หญิงคนไหนเข้าห้องตัวเองมาก่อน ยูริน่าจะเป็นคนแรก ต่อให้อยู่ข้างห้องกันมานาน แต่เธอไม่ค่อยทักทายหรือเข้ามาสนิทสนมแบบนี้ทว่าพอเป็นเช่นนี้แล้ว เขาไม่อยากให้เพื่อนคนนี้หายไปเลยเธอบอกเองว่ามาจากอีกโลก...เขาไม่รู้หรอกว่าเธอโดนบอลอัด จนศีรษะมันได้รับความกระทบกระเทือนหรือเปล่า แต่ยูริในตอนนี้ ทำให้เขารู้สึกดีอย่างน่าประหลาดใจเลย“ที่บอกว่าอย่าลืม... เพราะจะไม่อยู่แล้วเหรอ”“ตอนนี้ยังอยู่นะ”“แต่ไม่ใช่ตลอดไปใช่ไหม”ยูริเอียงคอ พลางหลุบตามองควันข้าวต้ม ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ เพราะเธอก็ไม่รู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นคืออะไรกันแน่แต่การได้เจอตัวละครโปรด ล้วนแต่เป็นเรื่องที่เธอดีใจทั้งนั้นแหละ“ไม่รู้สิ...”“หือ”
ทะลุมิติเรื่องนี้แถมฟรีพ่อของลูก บทที่ 127 อย่าลืมยูริเด็ดขาดนะโชตะ
พอพูดถึงบ้าน ยูริก็มุ่นคิ้วแล้วยิ้มเขิน เพราะเธอไม่รู้เลยว่าบ้านของเธออยู่ที่ไหน ไม่มีความทรงจำของตัวละคร ในแบบที่แม่เคยเล่าไว้ให้เลย แล้วก็ไม่รู้ว่าจะได้ออกจากที่นี่เมื่อไหร่กันแน่หรือนี่คือภาคต่อเรื่องโปรดกันนะ“ว่าแต่... ฉันเป็นใครแล้วต้องกลับบ้านที่ไหนนะ” ยูริเอียงคอ ขณะที่แลบลิ้นเลียไอศกรีม พลางหันไปยิ้มหวานให้โชตะมองกี่ทีก็ละมุนอ่า ลูกรักพระเจ้าชะมัดเลย“เธอพูดจาประหลาดจัง”“หือ”“เธอก็อยู่ข้างห้องฉันไง พ่อกับแม่เธอไปทำงานต่างประเทศ คอยส่งเงินให้ทุกเดือนแล้วก็ไม่ค่อยแวะมาหาด้วย”โชตะเล่าเป็นฉากด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เพราะยูริเป็นแค่ตัวประกอบในนี้ก็เท่านั้น นักอ่านคนอื่นไม่มีทางรู้แน่นอน เพราะคงไม่มีนักเขียนหรือว่านักวาดคนไหน ลงรายละเอียดให้ตัวประกอบจนเด่นขึ้นมาหรอกนี่เธอเป็นแค่ตัวประกอบสินะเพราะตัวหลักในนี้น่ะ ไม่มีชื่อยูริเลยสักคนน่ะสิ“นายรู้ได้ยังไง”“เธอเคยเล่าให้ฉันฟังน่ะ”“ดีเลยสิ อยู่ข้างห้องนายก็สุดยอดไปเลยสิโชตะ”เธอชูมือดีใจเหมือนเด็กน้อย ทำเอาเขาผงะไปนิดหน่อย เพราะไม่คิดว่าจะดีใจจนยิ้มกว้างขนาดนั้น ปกติก็เจอหน้ากันเกือบทุกวัน ยูริแทบไม่ได้ทักเขาซะด้วยซ้ำไปแต่วันนี
ทะลุมิติเรื่องนี้แถมฟรีพ่อของลูก บทที่ 126 มาทำให้พระรองหายเศร้า
‘รักของฉันเรียกว่าคุณสายฝน’การ์ตูนเรื่องโปรด เป็นเรื่องที่เธอจำเนื้อเรื่องได้ทั้งหมด ซึ่งก็ถูกดึงกลับเข้ามาในความทรงจำสีจางอีกครั้ง ให้ยูรินึกขึ้นได้ว่ามีตัวละครทั้งหมด อยู่ตรงนี้ที่เธอวาร์ปจากอีกโลกเข้ามาไม่รู้ว่าเพราะเธอตายไปแล้ว...หรือเพราะว่าการทะลุมิติมีจริงกันแน่“อยากออกจากมิตินิยายภาคต่อ... แค่ต้องทำให้มันจบบริบูรณ์ค่ะ”คำพูดที่แม่เคยเล่าให้ฟัง กำลังทำให้ยูริช่างใจหนัก ระหว่างที่เดินตามหลังของโชตะ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ขาวออร่าสะดุดตาปึกศีรษะเธอชนเข้ากับแผ่นหลังกว้างอย่างจัง เหตุจากที่โชตะหยุดเดินอย่างกะทันหัน ทำให้ร่างบางที่ยืนด้านหลังจนโดนบังมิด ชะโงกหน้าออกมามองหาที่ต้นตอของการหยุดเดินแต่พอได้เห็นสาเหตุ ยูริก็หน้าถอดสีทันทีเมื่อเรนหรือพระเอกของเรื่อง กับขนมเค้กที่เป็นนางเอก กำลังยืนหยอกล้อกันอยู่ที่ระเบียงห้องเรียน ยิ้มแย้มให้กันราวกับโลกใบนี้มีแค่ทั้งคู่ทุกอย่างคงกลายเป็นสีชมพูไปหมดเลยสินะส่วนโชตะน่ะ เขากลายเป็นภาพโทนขาวดำ ยืนคอตกมองภาพทั้งคู่ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ไม่พูดอะไรสักคำ นอกจากจ้องมองพร้อมรอยยิ้มร่วมยินดีบทพระรองอีกแล้ว!“อย่ามองเลย ภาพมันไม่น่ามองหรอก” เ
ทะลุมิติเรื่องนี้แถมฟรีพ่อของลูก บทที่ 125 พระรองที่ถูกเลือกให้ผิดหวัง
โชตะ...ยูริเอาแต่จ้องหน้าคนที่ย่อตัวลงมาหา เขาสูงราวร้อยเก้าสิบสองเซน ใส่ชุดนักเรียนชายที่มีเนกไทตามฉบับการ์ตูนที่เคยอ่าน แต่เธอกำลังรวบรวมสติอยู่นี่สิ เพิ่งหายมึนจากการโดนของแข็งกระแทกมาด้วยอะไรนำพาให้มาอยู่ข้างสนามบอล หนำซ้ำยังรายล้อมด้วยนักเรียนอื่นอีก“เธอโอเคไหม”“.....”“ถ้าได้ยินตอบหน่อย...”เขาถามเธอเสียงอ่อนโยน เป็นโทนที่ฟังแล้วนุ่มละมุนหู อ่อนโยนต่อใบหูที่ชวนน่าฟังมากเลยล่ะโครงหน้านี้ริมฝีปากรูปกระจับโครงหน้าสมมาตรชัดเข้ารูปโคตรหล่อ... หล่อเหมือนเทพบุตรเดินดิน หล่อจนยูริต้องขยี้ตาซ้ำอีกครั้งให้แน่ใจ ว่าเธอไม่ได้เจ็บหัวจนตาฝาดไป แต่เธอที่ขยี้ตาซ้ำหลายรอบ ทำให้เขาที่อยู่ตรงหน้ากันคว้ามือเธอไป ไม่อยากให้ขยี้จนตาแดง“ไป เดี๋ยวฉันพาเธอไปทำแผลนะ”ไม่ทันจะประกอบเศษสติเข้าที่ เขาก็คว้ามือเธอให้เดินตามไป ไม่งั้นคนอื่นที่ยืนมุงอยู่ก็คงไม่ยอมสลายตัวแน่นอน แต่ยูริกำลังฉงนหนัก เธอมองไปรอบที่ตัวเองกำลังอยู่ตอนนี้ไม่คุ้นตาเลยสักนิด...หมายถึง ไม่คุ้นตาที่ไม่เคยมา แต่ว่าภาพบางอย่างผุดซ้อนขึ้นมาในความทรงจำ เหมือนเคยเห็นภาพรั้วโรงเรียนแห่งนี้ แบบภาพวาดมาก่อนระหว่างที่โดนเขาจูงให้เดินต
ทะลุมิติเรื่องนี้แถมฟรีพ่อของลูก บทที่ 124 อีกมิติของการ์ตูนเรื่องโปรด
“น้าตะวันเคยทะลุมิติเหรอ”เฌอแตมเบิกตาโต ไม่อยากเชื่อหูกับสิ่งที่ได้ยิน ทำเอายูริหลุดขำแล้วมองตังตังที่คาค้างอีกคน สีหน้าเหมือนตอนเธอเด็กๆ ที่แม่ชอบเล่าเรื่องนี้ให้ฟังไม่มีผิดเลยตอนเด็กก็ดูน่าเชื่ออยู่หรอกแต่พอโตนี่สิ...เพิ่งรู้ว่าทะลุมิติมีแต่ในนิยาย ไม่ย้อนเวลาก็สวมบทบาทตัวละคร“เป็นแค่นิทานเรื่องเล่าน่ะ” ยูริก็แก้ต่าง กลัวเว้นช่วงนานแล้วจะพาลเข้าใจผิดกันหมดแต่ยอมรับเลย นิทานทะลุมิติเข้าไปในนิยายภาคต่อของแม่ สนุกซะจนขอแม่ให้เล่าใหม่ทุกวันเป็นประจำก่อนนอน กอปรกับมีพ่อที่เข้ามาในเรื่องเล่าด้วยก็ยิ่งสนุกเธอนอนหลับเพราะนิทานเรื่องนี้เลย...พบตะวันคนเป็นแม่ยังกำชับอีกว่า การได้เจอพ่อของลูก มาจากการที่ทะลุมิติเข้าไปในนิยายรักโรแมนติก มีฉากลุ้นระทึก ทั้งหนีคนร้ายที่โดนจ้างมากำลังตามประกบยิงชีวิตจริง... ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอกมั้งมันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะจริงไหม“อ่า นึกว่าเรื่องจริงซะอีก” เฌอแตมทำหน้าเสียดาย แต่แววตาของเธอเป็นประกายความเพ้อฝัน ของนักอ่านตัวยงที่ชอบเรื่องราวแฟนตาซีอะไรที่เกิดขึ้นจริงไม่ได้ ล้วนน่าค้นหาด้วยการอ่านทั้งสิ้น“เราก็คิดเหมือนกัน...” ตังตังที่เพิ่งดูดน้ำเสร็จ พ
ทะลุมิติเรื่องนี้แถมฟรีพ่อของลูก บทที่ 123 เจอพ่อของลูกเพราะทะลุมิติ
ร่างเพรียวบางในชุดนักเรียนมอปลาย เดินอ่านหนังสือตาไม่มองทาง แต่ในหัวเธอกำลังลุ้นไปกับฉากการ์ตูนที่ได้อ่าน เกี่ยวกับรักวัยรุ่นในรั้วโรงเรียน แต่บางครั้งก็ชอบเสพติดดราม่าน้ำตานองด้วย‘รักของฉันเรียกว่าคุณสายฝน’ เป็นการ์ตูนภาพสีที่ลงบนอินเทอร์เน็ต ทั้งลายเส้นก็เท่มีสไตล์อีกต่างหากเป็นเรื่องราวของความรักในวัยรุ่น เกิดขึ้นภายในรั้วของโรงเรียน เกี่ยวกับการเข้าใจผิดระหว่างเพื่อนจนห่างหายจากกันไปกลับมาเจอกันอีกที พวกเขาก็ยังมีกำแพงระหว่างกันกั้นอยู่ นางเอกคิดว่าพระเอกทิ้งเธอไปและไม่รอให้ไปส่งเมื่อ 3 ปีก่อน แต่พระเอกเข้าใจผิด เขาที่ดันคิดไปเองว่านางเอกเกลียดเลยไม่มาส่งเป็นเหตุให้พระเอกไม่ใกล้นางเอกอีกไม่พ้นใจร้ายและพูดจาทำร้ายน้ำใจด้วยจนใกล้จะจบรอมร่อ ยูริสงสารคนเป็นพระรองจับใจ แต่ก็เข้าใจได้ว่าคนที่แสนดีขนาดนี้ ส่วนใหญ่ก็เป็นได้แค่พระรองเท่านั้นแหละ เพราะเขาไม่ค่อยมีสิ่งที่เรียกว่ามิติให้เห็นหลากหลายนอกจากแสนดีจนธงเขียวขจีน่ะนะเขียวเกษตรเชียวล่ะจะบอกให้...ต่างกันลิบลับกับพระเอกของเรื่อง ความหล่อสูสีกันมาเลยก็จริง แต่ว่าเขาดูมีมิติและสิ่งที่น่าค้นหามากกว่า แค่ยูริเห็นใจพระรองมากกว่าก็แ
ทะลุมิติเรื่องนี้แถมฟรีพ่อของลูก บทที่ 15 ท่านประธานย่างหมู
สายฝนโปรยปรายลงมาในยามเย็น คราคร่ำด้วยผู้คนที่เพิ่งเลิกงานกำลังเดินทางกลับบ้าน บ้างก็ยืนรอใต้ตึกอาคารระหว่างรอให้ฝนหยุดตกก่อน บางคนก็วิ่งฝ่าฝนหรือกางร่มเดินอย่างไม่รีบร้อนธารตะวันเป่าลมร้อนผ่านริมฝีปาก นั่งทำงานมาทั้งวันฝนก็ไม่มีวี่แววว่าจะตก แต่พอจะกลับบ้านเท่านั้นแหละ เทกระจาดจนนึกว่าฟ้ารั่ว“วิ
ทะลุมิติเรื่องนี้แถมฟรีพ่อของลูก บทที่ 2 ภาคต่อของนิยาย
หลังจากได้อ่านชื่อของหญิงสาวหน้าบนใบสมัครงาน ร่างบางก็รีบไปล็อคประตูห้องตรวจสอบความปลอดภัยให้เรียบร้อย ก่อนเธอจะมานั่งจมจ่อมตกผลึกความคิดของตัวเองอยู่พักใหญ่จากประสบการณ์เป็นนักอ่านช่างเพ้อมาหลายปี เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตัวเธอตอนนี้เหมือนฉากทะลุมิติในนิยายไม่มีผิดกึก กึกเสียงกัดเล็บดังขึ้นกับคว
ทะลุมิติเรื่องนี้แถมฟรีพ่อของลูก บทที่ 1 โลกของธารตะวัน
“เฮือก...”เสียงสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ดังขึ้น ร่างบางก็ลุกพรวดจากเตียงขึ้นมานั่ง หยาดเหงื่อแตกกาฬเผยอปากกอบโกยอากาศเข้าปอด ใบหน้าซีดเผือดไร้สีซับเลือดก้านสมองถูกกระตุ้นจนปวดร้าวราวกับถูกกดทับ“อึก ปวดหัว...” เธอยกมือคลึงข้างขมับที่เส้นเลือดเต้นตุบราวกับมีชีวิต คมฟันขบริมฝีปากกับอาการปวดหัวรุนแรงเ
ทะลุมิติเรื่องนี้แถมฟรีพ่อของลูก บทนำ
‘แจ้งเตือนจากนิยาย ภรรยาของคุณที่ไม่เคยรัก’ ร่างบางของหญิงสาวเดินเอื่อยเฉื่อยอย่างหมดแรง หลังวุ่นกับงานเสิร์ฟอาหารไม่ได้พักแทบทั้งวัน กระทั่งเสียงแจ้งเตือนจากนิยายเรื่องโปรดเด้งขึ้นมา บนใบหน้าซีดเซียวไร้สีซับเลือดก็เปื้อนรอยยิ้มทันทีพบตะวันเป็นหญิงสาวตัวเล็กบอบบาง ผิวพรรณขาวผ่องเป็นยองใย อีกทั้งใ
Anda juga akan menyukai
ภาระพ่อเลี้ยงหมอกคราม
หวางลี่อิง/มงกุฏดาว282.8K Dibacaรักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว412.2K Dibacaเด็กเสี่ย
C156.9K Dibacaรวมเรื่องแซ่บ (9) NC20+
Beefy Cat139.4K Dibacaหมอร้ายพ่ายรัก
Nidchynoi100 Dibacaเมียลับอุ้มรัก
ณิการ์233 Dibacaประธานลู่ต้องสยบ คุณซูไปตรวจสายเลือดอีกแล้ว
หวานละมุน294 Dibacaวิวาห์แค้น ซ่อนรักท่านประธาน
แอมมี่175 Dibaca
