مشاركة

บทที่ 9 ภูมิแพ้คนหล่อ

last update تاريخ النشر: 2025-09-03 23:59:35

เป้าหมาย : ก่อนตายต้องไปญี่ปุ่นให้ได้เลย

ร่างบางนั่งชันเข่าพิงหลังกับหัวเตียง วางไดอารี่จดบันทึกไว้บนหน้าตัก ขณะกวาดสายตาไล่อ่านตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือตัวบรรจง

เป้าหมายสูงสุดของเจ้าของไดอารี่เล่มนี้ คือก่อนตายอยากไปญี่ปุ่นให้ได้ ไม่พอยังแนบภาพที่ปริ้นท์มาแปะประกอบอีกต่างหาก แค่ข้อความสั้นๆ กับรูปภาพเพียงเท่านี้ก็ทำเธอใจสั่นแล้ว

แต่พออ่านถึงบรรทัดสุดท้ายของหน้ากระดาษ ที่ถูกเขียนกับกำทิ้งไว้ก็ทำเอาคนที่นั่งอ่านอยู่น้ำตาคลอขึ้นมาเฉยเลย

ความฝัน : อยากมีครอบครัวที่อบอุ่น เป็นแม่คนที่ดี

“ครอบครับคือความฝันเหรอ...”

พอนึกถึงคำว่าครอบครัว หยาดน้ำตาก็พลันเอ่อรื้นขึ้นมาดื้อๆ

เธออินกับตัวละครธารตะวันมาก เพราะทั้งคู่มีหลายอย่างคล้ายคลึงกัน ทุกอักษรที่กลั่นกรองออกมาให้ได้อ่าน งานเขียนที่สื่ออารณ์ถึงคนมีประสบการณ์เดียวกัน มันทำให้น้ำตาไหลได้ง่ายชะมัดเลย

“เธอคงโดดเดี่ยวเหมือนกันใช่ไหม... ธารตะวัน” นิ้วเรียวลูบไล้ไปที่ตัวอักษรลายมือบนหน้ากระดาษ

สัมผัสได้ถึงใจผู้เขียนเลย ว่าขณะเขียนต้องใจสลายแค่ไหนกัน

ถึงจะเติบโตมาในครอบครัวที่ไม่อบอุ่น แต่หัวอกลูกผู้หญิงก็อยากจะเป็นแม่ที่ดีให้เด็กน้อยที่เกิดจากความรัก คอยเป็นบ้านหลังใหญ่ให้เจ้าลูกน้อยได้พึ่งพิงในยามเหนื่อยยากลำบาก

อยากสัมผัสคำว่าครอบครัวที่อบอุ่นสักครั้งในชีวิต

อยากเป็นแม่ที่ดีให้ลูกน้อย...

แม่ที่จะโอบกอดดวงใจของเธอไว้อย่างอ่อนโยน

เป้าหมายในโลกที่จากมา ตัวเธอเองก็อยากจะไปเมืองนอกสักครั้งในชีวิตเหมือนกัน เพราะงั้นเป้าหมายนี้เราจะทำด้วยกัน ส่วนเรื่องการมีครอบครัวที่อบอุ่นเอาไว้ก็สุดแท้แต่พระเจ้าจะบัญชา

“งั้นฉันจะพาเธอไปญี่ปุ่นให้ได้... ทั้งเธอและฉันเลย” พูดจบก็ปิดไดอารี่แล้วเก็บใส่ลิ้นชักหัวเตียง

เธอกระถดล้มตัวลงนอน ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดโคมไฟหัวเตียง

หากในโลกนี้เธอได้รับบทบาทเป็นธารตะวัน สิ่งเดียวที่เธอจะทำคือทำให้ตัวละครนี้มีความสุข ได้ตื่นมากินของอร่อยในทุกวัน ให้ลองนึกถึงตัวเองก่อนบ้างก็ไม่เห็นเป็นอะไร

กินอิ่ม นอนหลับ และจะใช้ชีวิตอย่างดีเลย

“นิยายภาคนี้... ต้องแฮปปี้เอนดิ้งเท่านั้น”

เช้าวันที่สองในโลกนิยายที่ทะลุมิติมา เธอยังคงซึมซับการเป็นธารตะวันแบบที่ตัวเองไม่ฝืนใจอะไร ตื่นเช้ามาสูดรับอากาศเติมพลังบวกในวันที่เริ่มงานใหม่ จากนั้นก็อาบน้ำเปลี่ยนชุดเตรียมพร้อมจะทำงาน

นักอ่านจอมเพ้อคนนี้จะพาไปปลายทางที่ตั้งไว้ บทของธารตะวันจะไม่จบลงอย่างหดหู่น่าอดสูแบบเดิมแน่นอน

‘ข้อความจากท่านประธาน’

‘มาตามที่อยู่นี้ ค่ารถเบิกจ่ายได้ครับ’

มือบางคว้าโทรศัพท์บนโต๊ะที่เด้งเสียงข้อความขึ้นมา ก่อนเธอจะรีบคว้ากระเป๋าและเสื้อเบลเซอร์คลุมตัวนอกติดมือออกจากห้องไป

ธารตะวันนั่งรถมาถึงปลายทางที่เขาส่งมาให้ เป็นบ้านหลังใหญ่ที่น่าจะเรียกว่าคฤหาสน์มากกว่า เพราะมันใหญ่โตโอ่อ่าจนตาค้างกันเลยทีเดียว อีกทั้งยังมีบ่อน้ำพุราคาแพงประดับตกแต่งทางเข้าด้วย

เธอเงยหน้ามองแล้วรีบเก็บปากล่างขึ้น เมื่อมีผู้หญิงรุ่นแม่ที่คาดว่าน่าจะเป็นแม่บ้านที่นี่เดินเข้ามาสอบถาม

“มาพบใครคะ” ป้าแม่บ้านถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“มาพบคุณธันย์ค่ะ”

“แจ้งชื่อด้วยค่ะ แล้วจะแจ้งคุณธันย์ให้ทราบ”

“ธารตะวันค่ะ...”

พอทราบชื่อป้าแม่บ้านก็ผายมือให้เธอเข้าไปได้เลย ร่างบางเดินเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ด้วยอาการใจหวิว ไม่รู้ว่าเกิดอีกกี่ชาติถึงจะได้มีบุญวาสนากับเขาบ้าง

เธอกวาดสายตาสำรวจบันไดเงาวับที่แบ่งเป็นสองฝั่ง มีโคมไฟระย้าราคาน่าจะแพงหูฉี่ประดับประดาอยู่ใจกลางบ้าน แต่ป้าแม่บ้านกลับพาเธอเดินตรงไปยังห้องครัวแทน

พอมาส่งเธอที่ห้องครัว ป้าแม่บ้านที่ไม่ทราบแม้แต่ชื่อก็เดินหายไปเลย ทิ้งให้เธอยืนเงอะงะหันรีหันขวาอยู่เพียงลำพัง กระทั่งเสียงนุ่มทุ้มดังขึ้นจากด้านหลังเธอก็หมุนตัวกลับไปมอง

“คุณทำอาหารเป็นหรือเปล่า” คุณธันย์สวมเสื้อแขนยาวกับกางเกงสีเทาขายาวดูสบายๆ ราวกับว่าวันนี้จะยังไม่ได้เริ่มงานกัน

“ทำเป็นค่ะ”

“ทำให้หน่อยสิ”

ธารตะวันเอียงคอพลางช้อนสายตามองเขา ร่างสูงเกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตรบางทีก็ทำเธอเมื่อยคอเหมือนกัน

“บอกแล้วไงว่างานจุกจิกหน่อย”

“อ่า ถ้างั้นคุณธันย์อยากทานอะไรคะ”

“ไม่รู้สิ มีอะไรทำได้บ้างในตู้เย็น”

“ขอฉันดูสักครู่นะคะ” เธอรีบใช้ไหวพริบหันไปดูของในตู้เย็น เปิดมันออกเพื่อสำรวจดูว่ามีวัตถุดิบอะไรพอทำอาหารเช้าได้บ้าง

พอกวาดสายตาสำรวจตู้เย็นทั้งหมด เธอก็พบว่ามีของพอจะทำไข่กระทะเมนูโปรดของถนัดได้อยู่ ใบหน้าจิ้มลิ้มยิ้มอย่างพอใจก่อนตั้งใจจะหันหน้าไปบอกเขา

“ไข่กระทะดีมั้ยคะ อร่อยแล้วก็อิ่มท้องด้วยแต่... โอะ คุณธันย์อย่าเข้ามาใกล้นักสิคะ”

เธอผงะถอยหลังแทบไม่ทัน เมื่อร่างสูงย่อตัวนั่งลงข้างเธอ แถมยังยื่นหน้าเข้ามาใกล้ในระยะที่อันตรายกับหัวใจอีกต่างหาก

“โทษที”

“ฉันตกใจหมดเลยค่ะ”

ธันย์ธารายอมผละตัวลุกขึ้นยืน พลางล้วงมือลงกระเป๋ากางเกง

ธารตะวันยกมือทาบหน้าอก ใบหน้าขึ้นริ้วสีแดงระเรื่อราวกับลูกตำลึงสุกภายในเสี้ยววินาที

ยัยนักอ่านจอมเพ้อคนนี้แพ้คนหล่อเข้าเส้นเลือด ถึงเจอกันครั้งแรกเขาจะดูแปลกพิกลยังไงก็เถอะ แต่ใครจะปฏิเสธความหล่อเบ้าหน้าฟ้าประทานลงได้

อ่านนิยายมาก็หลายร้อยเรื่อง ผู้ชายที่ชอบมันก็เปลี่ยนไปตามนิยายที่อ่านนั่นแหละ แต่ก็อย่างว่า... เปลี่ยนความชอบตามพระเอกที่อ่านไม่พอ แต่มาตรฐานยังสูงตามพระเอกนิยายที่อ่านอีกต่างหาก

“หน้าคุณแดงนะธารตะวัน”

“คะ”

“นี่คุณแพ้อะไรหรือเปล่า”

“แพ้คนหล่อ เอ้ย... พะ- แพ้อากาศค่ะ”

ลิ้นเธออ่อนเปลี้ยกะทันหัน รีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน ก่อนจะลุกขึ้นยืนตามแล้วยิ้มแห้งพร้อมกับผายมือให้เขาไปนั่งรอก่อน

“คุณธันย์ไปนั่งรอเถอะค่ะ เสร็จแล้วฉันจะนำไปให้”

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • ทะลุมิติเรื่องนี้แถมฟรีพ่อของลูก   [จบ] บทที่ 128 เขาคนนั้นทะลุมิติจากการ์ตูน

    หลังกลับจากโรงเรียน ยูริก็ขอทำข้าวต้มที่ห้องเขา หลังเห็นว่าสีหน้าของโชตะซีดเซียวไร้เลือดฝาด คงจะป่วยหนักแต่เก็บอาการไว้ เห็นว่าวันนี้ลาหยุดงานเอาไว้แล้วเพราะไม่ไหวขนาดเจ็บป่วยยังไม่ขอความช่วยเหลือเลยเขาจะทนให้ตัวเองเจ็บปวดไปทำไมกันหรือกลัวจะเป็นภาระให้คนอื่นกันนะพอทำเสร็จก็ยกมาที่โต๊ะญี่ปุ่นตัวเล็ก ก่อนเธอจะทิ้งตัวนั่งตรงข้ามกับเขาที่อยู่ตรงข้ามกันสีหน้าของโชตะคิดหนักไม่น้อย เขาไม่เคยให้ผู้หญิงคนไหนเข้าห้องตัวเองมาก่อน ยูริน่าจะเป็นคนแรก ต่อให้อยู่ข้างห้องกันมานาน แต่เธอไม่ค่อยทักทายหรือเข้ามาสนิทสนมแบบนี้ทว่าพอเป็นเช่นนี้แล้ว เขาไม่อยากให้เพื่อนคนนี้หายไปเลยเธอบอกเองว่ามาจากอีกโลก...เขาไม่รู้หรอกว่าเธอโดนบอลอัด จนศีรษะมันได้รับความกระทบกระเทือนหรือเปล่า แต่ยูริในตอนนี้ ทำให้เขารู้สึกดีอย่างน่าประหลาดใจเลย“ที่บอกว่าอย่าลืม... เพราะจะไม่อยู่แล้วเหรอ”“ตอนนี้ยังอยู่นะ”“แต่ไม่ใช่ตลอดไปใช่ไหม”ยูริเอียงคอ พลางหลุบตามองควันข้าวต้ม ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ เพราะเธอก็ไม่รู้ว่าเรื่องที่เกิดขึ้นคืออะไรกันแน่แต่การได้เจอตัวละครโปรด ล้วนแต่เป็นเรื่องที่เธอดีใจทั้งนั้นแหละ“ไม่รู้สิ...”“หือ”

  • ทะลุมิติเรื่องนี้แถมฟรีพ่อของลูก   บทที่ 127 อย่าลืมยูริเด็ดขาดนะโชตะ

    พอพูดถึงบ้าน ยูริก็มุ่นคิ้วแล้วยิ้มเขิน เพราะเธอไม่รู้เลยว่าบ้านของเธออยู่ที่ไหน ไม่มีความทรงจำของตัวละคร ในแบบที่แม่เคยเล่าไว้ให้เลย แล้วก็ไม่รู้ว่าจะได้ออกจากที่นี่เมื่อไหร่กันแน่หรือนี่คือภาคต่อเรื่องโปรดกันนะ“ว่าแต่... ฉันเป็นใครแล้วต้องกลับบ้านที่ไหนนะ” ยูริเอียงคอ ขณะที่แลบลิ้นเลียไอศกรีม พลางหันไปยิ้มหวานให้โชตะมองกี่ทีก็ละมุนอ่า ลูกรักพระเจ้าชะมัดเลย“เธอพูดจาประหลาดจัง”“หือ”“เธอก็อยู่ข้างห้องฉันไง พ่อกับแม่เธอไปทำงานต่างประเทศ คอยส่งเงินให้ทุกเดือนแล้วก็ไม่ค่อยแวะมาหาด้วย”โชตะเล่าเป็นฉากด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เพราะยูริเป็นแค่ตัวประกอบในนี้ก็เท่านั้น นักอ่านคนอื่นไม่มีทางรู้แน่นอน เพราะคงไม่มีนักเขียนหรือว่านักวาดคนไหน ลงรายละเอียดให้ตัวประกอบจนเด่นขึ้นมาหรอกนี่เธอเป็นแค่ตัวประกอบสินะเพราะตัวหลักในนี้น่ะ ไม่มีชื่อยูริเลยสักคนน่ะสิ“นายรู้ได้ยังไง”“เธอเคยเล่าให้ฉันฟังน่ะ”“ดีเลยสิ อยู่ข้างห้องนายก็สุดยอดไปเลยสิโชตะ”เธอชูมือดีใจเหมือนเด็กน้อย ทำเอาเขาผงะไปนิดหน่อย เพราะไม่คิดว่าจะดีใจจนยิ้มกว้างขนาดนั้น ปกติก็เจอหน้ากันเกือบทุกวัน ยูริแทบไม่ได้ทักเขาซะด้วยซ้ำไปแต่วันนี

  • ทะลุมิติเรื่องนี้แถมฟรีพ่อของลูก   บทที่ 126 มาทำให้พระรองหายเศร้า

    ‘รักของฉันเรียกว่าคุณสายฝน’การ์ตูนเรื่องโปรด เป็นเรื่องที่เธอจำเนื้อเรื่องได้ทั้งหมด ซึ่งก็ถูกดึงกลับเข้ามาในความทรงจำสีจางอีกครั้ง ให้ยูรินึกขึ้นได้ว่ามีตัวละครทั้งหมด อยู่ตรงนี้ที่เธอวาร์ปจากอีกโลกเข้ามาไม่รู้ว่าเพราะเธอตายไปแล้ว...หรือเพราะว่าการทะลุมิติมีจริงกันแน่“อยากออกจากมิตินิยายภาคต่อ... แค่ต้องทำให้มันจบบริบูรณ์ค่ะ”คำพูดที่แม่เคยเล่าให้ฟัง กำลังทำให้ยูริช่างใจหนัก ระหว่างที่เดินตามหลังของโชตะ ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งที่ขาวออร่าสะดุดตาปึกศีรษะเธอชนเข้ากับแผ่นหลังกว้างอย่างจัง เหตุจากที่โชตะหยุดเดินอย่างกะทันหัน ทำให้ร่างบางที่ยืนด้านหลังจนโดนบังมิด ชะโงกหน้าออกมามองหาที่ต้นตอของการหยุดเดินแต่พอได้เห็นสาเหตุ ยูริก็หน้าถอดสีทันทีเมื่อเรนหรือพระเอกของเรื่อง กับขนมเค้กที่เป็นนางเอก กำลังยืนหยอกล้อกันอยู่ที่ระเบียงห้องเรียน ยิ้มแย้มให้กันราวกับโลกใบนี้มีแค่ทั้งคู่ทุกอย่างคงกลายเป็นสีชมพูไปหมดเลยสินะส่วนโชตะน่ะ เขากลายเป็นภาพโทนขาวดำ ยืนคอตกมองภาพทั้งคู่ด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ไม่พูดอะไรสักคำ นอกจากจ้องมองพร้อมรอยยิ้มร่วมยินดีบทพระรองอีกแล้ว!“อย่ามองเลย ภาพมันไม่น่ามองหรอก” เ

  • ทะลุมิติเรื่องนี้แถมฟรีพ่อของลูก   บทที่ 125 พระรองที่ถูกเลือกให้ผิดหวัง

    โชตะ...ยูริเอาแต่จ้องหน้าคนที่ย่อตัวลงมาหา เขาสูงราวร้อยเก้าสิบสองเซน ใส่ชุดนักเรียนชายที่มีเนกไทตามฉบับการ์ตูนที่เคยอ่าน แต่เธอกำลังรวบรวมสติอยู่นี่สิ เพิ่งหายมึนจากการโดนของแข็งกระแทกมาด้วยอะไรนำพาให้มาอยู่ข้างสนามบอล หนำซ้ำยังรายล้อมด้วยนักเรียนอื่นอีก“เธอโอเคไหม”“.....”“ถ้าได้ยินตอบหน่อย...”เขาถามเธอเสียงอ่อนโยน เป็นโทนที่ฟังแล้วนุ่มละมุนหู อ่อนโยนต่อใบหูที่ชวนน่าฟังมากเลยล่ะโครงหน้านี้ริมฝีปากรูปกระจับโครงหน้าสมมาตรชัดเข้ารูปโคตรหล่อ... หล่อเหมือนเทพบุตรเดินดิน หล่อจนยูริต้องขยี้ตาซ้ำอีกครั้งให้แน่ใจ ว่าเธอไม่ได้เจ็บหัวจนตาฝาดไป แต่เธอที่ขยี้ตาซ้ำหลายรอบ ทำให้เขาที่อยู่ตรงหน้ากันคว้ามือเธอไป ไม่อยากให้ขยี้จนตาแดง“ไป เดี๋ยวฉันพาเธอไปทำแผลนะ”ไม่ทันจะประกอบเศษสติเข้าที่ เขาก็คว้ามือเธอให้เดินตามไป ไม่งั้นคนอื่นที่ยืนมุงอยู่ก็คงไม่ยอมสลายตัวแน่นอน แต่ยูริกำลังฉงนหนัก เธอมองไปรอบที่ตัวเองกำลังอยู่ตอนนี้ไม่คุ้นตาเลยสักนิด...หมายถึง ไม่คุ้นตาที่ไม่เคยมา แต่ว่าภาพบางอย่างผุดซ้อนขึ้นมาในความทรงจำ เหมือนเคยเห็นภาพรั้วโรงเรียนแห่งนี้ แบบภาพวาดมาก่อนระหว่างที่โดนเขาจูงให้เดินต

  • ทะลุมิติเรื่องนี้แถมฟรีพ่อของลูก   บทที่ 124 อีกมิติของการ์ตูนเรื่องโปรด

    “น้าตะวันเคยทะลุมิติเหรอ”เฌอแตมเบิกตาโต ไม่อยากเชื่อหูกับสิ่งที่ได้ยิน ทำเอายูริหลุดขำแล้วมองตังตังที่คาค้างอีกคน สีหน้าเหมือนตอนเธอเด็กๆ ที่แม่ชอบเล่าเรื่องนี้ให้ฟังไม่มีผิดเลยตอนเด็กก็ดูน่าเชื่ออยู่หรอกแต่พอโตนี่สิ...เพิ่งรู้ว่าทะลุมิติมีแต่ในนิยาย ไม่ย้อนเวลาก็สวมบทบาทตัวละคร“เป็นแค่นิทานเรื่องเล่าน่ะ” ยูริก็แก้ต่าง กลัวเว้นช่วงนานแล้วจะพาลเข้าใจผิดกันหมดแต่ยอมรับเลย นิทานทะลุมิติเข้าไปในนิยายภาคต่อของแม่ สนุกซะจนขอแม่ให้เล่าใหม่ทุกวันเป็นประจำก่อนนอน กอปรกับมีพ่อที่เข้ามาในเรื่องเล่าด้วยก็ยิ่งสนุกเธอนอนหลับเพราะนิทานเรื่องนี้เลย...พบตะวันคนเป็นแม่ยังกำชับอีกว่า การได้เจอพ่อของลูก มาจากการที่ทะลุมิติเข้าไปในนิยายรักโรแมนติก มีฉากลุ้นระทึก ทั้งหนีคนร้ายที่โดนจ้างมากำลังตามประกบยิงชีวิตจริง... ไม่มีอะไรแบบนั้นหรอกมั้งมันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะจริงไหม“อ่า นึกว่าเรื่องจริงซะอีก” เฌอแตมทำหน้าเสียดาย แต่แววตาของเธอเป็นประกายความเพ้อฝัน ของนักอ่านตัวยงที่ชอบเรื่องราวแฟนตาซีอะไรที่เกิดขึ้นจริงไม่ได้ ล้วนน่าค้นหาด้วยการอ่านทั้งสิ้น“เราก็คิดเหมือนกัน...” ตังตังที่เพิ่งดูดน้ำเสร็จ พ

  • ทะลุมิติเรื่องนี้แถมฟรีพ่อของลูก   บทที่ 123 เจอพ่อของลูกเพราะทะลุมิติ

    ร่างเพรียวบางในชุดนักเรียนมอปลาย เดินอ่านหนังสือตาไม่มองทาง แต่ในหัวเธอกำลังลุ้นไปกับฉากการ์ตูนที่ได้อ่าน เกี่ยวกับรักวัยรุ่นในรั้วโรงเรียน แต่บางครั้งก็ชอบเสพติดดราม่าน้ำตานองด้วย‘รักของฉันเรียกว่าคุณสายฝน’ เป็นการ์ตูนภาพสีที่ลงบนอินเทอร์เน็ต ทั้งลายเส้นก็เท่มีสไตล์อีกต่างหากเป็นเรื่องราวของความรักในวัยรุ่น เกิดขึ้นภายในรั้วของโรงเรียน เกี่ยวกับการเข้าใจผิดระหว่างเพื่อนจนห่างหายจากกันไปกลับมาเจอกันอีกที พวกเขาก็ยังมีกำแพงระหว่างกันกั้นอยู่ นางเอกคิดว่าพระเอกทิ้งเธอไปและไม่รอให้ไปส่งเมื่อ 3 ปีก่อน แต่พระเอกเข้าใจผิด เขาที่ดันคิดไปเองว่านางเอกเกลียดเลยไม่มาส่งเป็นเหตุให้พระเอกไม่ใกล้นางเอกอีกไม่พ้นใจร้ายและพูดจาทำร้ายน้ำใจด้วยจนใกล้จะจบรอมร่อ ยูริสงสารคนเป็นพระรองจับใจ แต่ก็เข้าใจได้ว่าคนที่แสนดีขนาดนี้ ส่วนใหญ่ก็เป็นได้แค่พระรองเท่านั้นแหละ เพราะเขาไม่ค่อยมีสิ่งที่เรียกว่ามิติให้เห็นหลากหลายนอกจากแสนดีจนธงเขียวขจีน่ะนะเขียวเกษตรเชียวล่ะจะบอกให้...ต่างกันลิบลับกับพระเอกของเรื่อง ความหล่อสูสีกันมาเลยก็จริง แต่ว่าเขาดูมีมิติและสิ่งที่น่าค้นหามากกว่า แค่ยูริเห็นใจพระรองมากกว่าก็แ

  • ทะลุมิติเรื่องนี้แถมฟรีพ่อของลูก   บทที่ 11 ผู้ป่วยความจำเสื่อม

    “แม่ถามว่าใครตาธันย์”เสียงแหลมสูงแฝงความไม่พอใจย้ำอีกครั้ง ทำร่างบางนั่งตัวลีบเรียวหดเกร็งเหลือไม่กี่เซน ทั้งใบหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้มเมื่อหันไปสบสายตาพิฆาตกับหญิงรุ่นแม่“เธอเป็นผู้ช่วยคนใหม่ผมครับแม่” เขาตอบ พลางโอบไหล่คนเป็นแม่ให้ใจเย็นลง ว่าเธอไม่ใช่แฟนหรือสาวในความลับเขาแต่อย่างใด“แน่ใจเหรอว่

  • ทะลุมิติเรื่องนี้แถมฟรีพ่อของลูก   บทที่ 10 ใจเต้นเป็นลิงโลด

    หลังประสบเหตุจากความหล่อกระแทกตา ธารตะวันก็ขอให้ท่านประธานช่วยไปนั่งหน้าตาดีที่โต๊ะอาหารแทน มิเช่นนั้นหัวใจเธอมันน่าจะทำงานหนักเกินแล้วอาจล้มเหลวได้เลยแม่ครัวจำเป็นนำไส้กรอกกับหมูสับและโบโลน่าเตรียมไว้ เริ่มตั้งแต่ต้มเนื้อหมูแล้วก็หั่นไส้กรอกให้เรียบร้อยใบหน้างามล้ำหยิบจับอย่างคล่องแคล่ว โลกที่จาก

  • ทะลุมิติเรื่องนี้แถมฟรีพ่อของลูก   บทที่ 8 ขอให้เลือกแต่สิ่งที่ดี

    โชคชะตาเล่นตลกร้ายแต่คนโดนตลกไม่ออก…โลกกลมหรือแรงโน้มถ่วงมันเอนเอียง ถึงได้ผลักดันตัวละครที่เธอไม่อยากพบเจอโผล่มามากที่สุด บนโต๊ะอาหารที่ครื้นเครงจากเสียงพูดคุยดังจอแจ แต่ร่างบางที่นั่งข้างเจตกวินตัวลีบหดเหลือสามเซนทุกครั้งที่ไหล่เขาขยับมาชน เธอจะวูบวาบราวกับมีไฟฟ้าแล่นพาดผ่านกลางอก ขนแขนพร้อมใจ

  • ทะลุมิติเรื่องนี้แถมฟรีพ่อของลูก   บทที่ 7 ฉากหวานสุดสยองขวัญ

    ธารตะวันยอมควักเงินซื้อไอศกรีมนมให้ชื่นใจ หลังอารมณ์ดีที่กำลังจะได้งานและเงินเดือนก้อนโต แต่แล้วก็มาตกตะกอนความคิดบางอย่างขึ้นมาได้เงียบๆ หน้าร้านสะดวกซื้อ“มันคงไม่มีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้นหรอกม้าง...”เธอมุ่นคิ้วครุ่นคิดจนหน้าเคร่งเครียด ปากก็งับเนื้อไอศกรีมนุ่มลิ้นกินอย่างเอร็ดอร่อยดับร้อนไปด้วยงาน

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status