บทที่ 9 ภูมิแพ้คนหล่อ

เป้าหมาย : ก่อนตายต้องไปญี่ปุ่นให้ได้เลย

ร่างบางนั่งชันเข่าพิงหลังกับหัวเตียง วางไดอารี่จดบันทึกไว้บนหน้าตัก ขณะกวาดสายตาไล่อ่านตัวอักษรที่เขียนด้วยลายมือตัวบรรจง

เป้าหมายสูงสุดของเจ้าของไดอารี่เล่มนี้ คือก่อนตายอยากไปญี่ปุ่นให้ได้ ไม่พอยังแนบภาพที่ปริ้นท์มาแปะประกอบอีกต่างหาก แค่ข้อความสั้นๆ กับรูปภาพเพียงเท่านี้ก็ทำเธอใจสั่นแล้ว

แต่พออ่านถึงบรรทัดสุดท้ายของหน้ากระดาษ ที่ถูกเขียนกับกำทิ้งไว้ก็ทำเอาคนที่นั่งอ่านอยู่น้ำตาคลอขึ้นมาเฉยเลย

ความฝัน : อยากมีครอบครัวที่อบอุ่น เป็นแม่คนที่ดี

“ครอบครับคือความฝันเหรอ...”

พอนึกถึงคำว่าครอบครัว หยาดน้ำตาก็พลันเอ่อรื้นขึ้นมาดื้อๆ

เธออินกับตัวละครธารตะวันมาก เพราะทั้งคู่มีหลายอย่างคล้ายคลึงกัน ทุกอักษรที่กลั่นกรองออกมาให้ได้อ่าน งานเขียนที่สื่ออารณ์ถึงคนมีประสบการณ์เดียวกัน มันทำให้น้ำตาไหลได้ง่ายชะมัดเลย

“เธอคงโดดเดี่ยวเหมือนกันใช่ไหม... ธารตะวัน” นิ้วเรียวลูบไล้ไปที่ตัวอักษรลายมือบนหน้ากระดาษ

สัมผัสได้ถึงใจผู้เขียนเลย ว่าขณะเขียนต้องใจสลายแค่ไหนกัน

ถึงจะเติบโตมาในครอบครัวที่ไม่อบอุ่น แต่หัวอกลูกผู้หญิงก็อยากจะเป็นแม่ที่ดีให้เด็กน้อยที่เกิดจากความรัก คอยเป็นบ้านหลังใหญ่ให้เจ้าลูกน้อยได้พึ่งพิงในยามเหนื่อยยากลำบาก

อยากสัมผัสคำว่าครอบครัวที่อบอุ่นสักครั้งในชีวิต

อยากเป็นแม่ที่ดีให้ลูกน้อย...

แม่ที่จะโอบกอดดวงใจของเธอไว้อย่างอ่อนโยน

เป้าหมายในโลกที่จากมา ตัวเธอเองก็อยากจะไปเมืองนอกสักครั้งในชีวิตเหมือนกัน เพราะงั้นเป้าหมายนี้เราจะทำด้วยกัน ส่วนเรื่องการมีครอบครัวที่อบอุ่นเอาไว้ก็สุดแท้แต่พระเจ้าจะบัญชา

“งั้นฉันจะพาเธอไปญี่ปุ่นให้ได้... ทั้งเธอและฉันเลย” พูดจบก็ปิดไดอารี่แล้วเก็บใส่ลิ้นชักหัวเตียง

เธอกระถดล้มตัวลงนอน ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดโคมไฟหัวเตียง

หากในโลกนี้เธอได้รับบทบาทเป็นธารตะวัน สิ่งเดียวที่เธอจะทำคือทำให้ตัวละครนี้มีความสุข ได้ตื่นมากินของอร่อยในทุกวัน ให้ลองนึกถึงตัวเองก่อนบ้างก็ไม่เห็นเป็นอะไร

กินอิ่ม นอนหลับ และจะใช้ชีวิตอย่างดีเลย

“นิยายภาคนี้... ต้องแฮปปี้เอนดิ้งเท่านั้น”

เช้าวันที่สองในโลกนิยายที่ทะลุมิติมา เธอยังคงซึมซับการเป็นธารตะวันแบบที่ตัวเองไม่ฝืนใจอะไร ตื่นเช้ามาสูดรับอากาศเติมพลังบวกในวันที่เริ่มงานใหม่ จากนั้นก็อาบน้ำเปลี่ยนชุดเตรียมพร้อมจะทำงาน

นักอ่านจอมเพ้อคนนี้จะพาไปปลายทางที่ตั้งไว้ บทของธารตะวันจะไม่จบลงอย่างหดหู่น่าอดสูแบบเดิมแน่นอน

‘ข้อความจากท่านประธาน’

‘มาตามที่อยู่นี้ ค่ารถเบิกจ่ายได้ครับ’

มือบางคว้าโทรศัพท์บนโต๊ะที่เด้งเสียงข้อความขึ้นมา ก่อนเธอจะรีบคว้ากระเป๋าและเสื้อเบลเซอร์คลุมตัวนอกติดมือออกจากห้องไป

ธารตะวันนั่งรถมาถึงปลายทางที่เขาส่งมาให้ เป็นบ้านหลังใหญ่ที่น่าจะเรียกว่าคฤหาสน์มากกว่า เพราะมันใหญ่โตโอ่อ่าจนตาค้างกันเลยทีเดียว อีกทั้งยังมีบ่อน้ำพุราคาแพงประดับตกแต่งทางเข้าด้วย

เธอเงยหน้ามองแล้วรีบเก็บปากล่างขึ้น เมื่อมีผู้หญิงรุ่นแม่ที่คาดว่าน่าจะเป็นแม่บ้านที่นี่เดินเข้ามาสอบถาม

“มาพบใครคะ” ป้าแม่บ้านถามด้วยน้ำเสียงสุภาพ

“มาพบคุณธันย์ค่ะ”

“แจ้งชื่อด้วยค่ะ แล้วจะแจ้งคุณธันย์ให้ทราบ”

“ธารตะวันค่ะ...”

พอทราบชื่อป้าแม่บ้านก็ผายมือให้เธอเข้าไปได้เลย ร่างบางเดินเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ด้วยอาการใจหวิว ไม่รู้ว่าเกิดอีกกี่ชาติถึงจะได้มีบุญวาสนากับเขาบ้าง

เธอกวาดสายตาสำรวจบันไดเงาวับที่แบ่งเป็นสองฝั่ง มีโคมไฟระย้าราคาน่าจะแพงหูฉี่ประดับประดาอยู่ใจกลางบ้าน แต่ป้าแม่บ้านกลับพาเธอเดินตรงไปยังห้องครัวแทน

พอมาส่งเธอที่ห้องครัว ป้าแม่บ้านที่ไม่ทราบแม้แต่ชื่อก็เดินหายไปเลย ทิ้งให้เธอยืนเงอะงะหันรีหันขวาอยู่เพียงลำพัง กระทั่งเสียงนุ่มทุ้มดังขึ้นจากด้านหลังเธอก็หมุนตัวกลับไปมอง

“คุณทำอาหารเป็นหรือเปล่า” คุณธันย์สวมเสื้อแขนยาวกับกางเกงสีเทาขายาวดูสบายๆ ราวกับว่าวันนี้จะยังไม่ได้เริ่มงานกัน

“ทำเป็นค่ะ”

“ทำให้หน่อยสิ”

ธารตะวันเอียงคอพลางช้อนสายตามองเขา ร่างสูงเกือบร้อยเก้าสิบเซนติเมตรบางทีก็ทำเธอเมื่อยคอเหมือนกัน

“บอกแล้วไงว่างานจุกจิกหน่อย”

“อ่า ถ้างั้นคุณธันย์อยากทานอะไรคะ”

“ไม่รู้สิ มีอะไรทำได้บ้างในตู้เย็น”

“ขอฉันดูสักครู่นะคะ” เธอรีบใช้ไหวพริบหันไปดูของในตู้เย็น เปิดมันออกเพื่อสำรวจดูว่ามีวัตถุดิบอะไรพอทำอาหารเช้าได้บ้าง

พอกวาดสายตาสำรวจตู้เย็นทั้งหมด เธอก็พบว่ามีของพอจะทำไข่กระทะเมนูโปรดของถนัดได้อยู่ ใบหน้าจิ้มลิ้มยิ้มอย่างพอใจก่อนตั้งใจจะหันหน้าไปบอกเขา

“ไข่กระทะดีมั้ยคะ อร่อยแล้วก็อิ่มท้องด้วยแต่... โอะ คุณธันย์อย่าเข้ามาใกล้นักสิคะ”

เธอผงะถอยหลังแทบไม่ทัน เมื่อร่างสูงย่อตัวนั่งลงข้างเธอ แถมยังยื่นหน้าเข้ามาใกล้ในระยะที่อันตรายกับหัวใจอีกต่างหาก

“โทษที”

“ฉันตกใจหมดเลยค่ะ”

ธันย์ธารายอมผละตัวลุกขึ้นยืน พลางล้วงมือลงกระเป๋ากางเกง

ธารตะวันยกมือทาบหน้าอก ใบหน้าขึ้นริ้วสีแดงระเรื่อราวกับลูกตำลึงสุกภายในเสี้ยววินาที

ยัยนักอ่านจอมเพ้อคนนี้แพ้คนหล่อเข้าเส้นเลือด ถึงเจอกันครั้งแรกเขาจะดูแปลกพิกลยังไงก็เถอะ แต่ใครจะปฏิเสธความหล่อเบ้าหน้าฟ้าประทานลงได้

อ่านนิยายมาก็หลายร้อยเรื่อง ผู้ชายที่ชอบมันก็เปลี่ยนไปตามนิยายที่อ่านนั่นแหละ แต่ก็อย่างว่า... เปลี่ยนความชอบตามพระเอกที่อ่านไม่พอ แต่มาตรฐานยังสูงตามพระเอกนิยายที่อ่านอีกต่างหาก

“หน้าคุณแดงนะธารตะวัน”

“คะ”

“นี่คุณแพ้อะไรหรือเปล่า”

“แพ้คนหล่อ เอ้ย... พะ- แพ้อากาศค่ะ”

ลิ้นเธออ่อนเปลี้ยกะทันหัน รีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน ก่อนจะลุกขึ้นยืนตามแล้วยิ้มแห้งพร้อมกับผายมือให้เขาไปนั่งรอก่อน

“คุณธันย์ไปนั่งรอเถอะค่ะ เสร็จแล้วฉันจะนำไปให้”