บทที่ 14 วิญญาณเด็กตามติด

“ทำอย่างกับเห็นผี...”

เธอยกมือขึ้นปิดหน้าปิดตา ทั้งยังอุทานเสียงดังลั่น จนเขาคิดว่าเธอเห็นผีที่ขี่คออยู่เสียอีก

ประธานธันย์ส่ายหน้าพลันมุ่นคิ้ว ไม่ได้รู้สึกกระดากอายหลังเปลือยท่อนบนออกมาจากห้องน้ำ ท่อนล่างพันผ้าขนหนูคาดเอวไว้ แต่มันก็หมิ่นเหม่จนเกรงว่าหากขยับผิดท่าผ้าอาจลงไปกองกับพื้นได้

“ปะ... ปะ... ปาท่องโก๋ค่ะคุณธันย์” ธารตะวันพูดติดขัด ก่อนจะหันหน้าเบือนหนีไปทางอื่น แล้วยื่นถุงน้ำเต้าหู้ปาท่องโก๋ให้อีกฝ่าย

“วางไว้”

“นะ... หนำ... นะ- น้ำเต้าหู้ด้วยค่ะ”

“บอกให้วางไว้”

เขาลอบถอนหายใจทิ้งพรืดยาว ก่อนจะชักสีหน้าไม่เข้าใจที่เห็นเธอพูดติดขัดไม่คล่องปาก โทนสียงที่พูดก็เหินแปลกหูชอบกลจนเขาต้องออกแรงดึงแขนเธอลง จะได้เห็นว่าอาการเจ้าตัวปกติดีหรือเปล่า

“แล้วติดอ่างอะไรขนาดนั้น” เขาไม่ได้ใช้แรงมาก แค่จับแขนเธอที่ปิดหน้าออกให้พ้นสายตา ก่อนจะเบิกตาโตชะงักงันไปชั่วขณะ

“คุณธันย์”

“เลือด...”

“เลือดเหรอ”

ร่างสูงจ้องมองเลือดกำเดาสีแดงสด กำลังไหลออกจากรูจมูกของอีกฝ่ายช้าๆ ธารตะวันยกมือขึ้นถูที่ปลายจมูก ก่อนจะหลุบตามองเลือดที่ติดหลังมือมา

“เอ่อ... ละ- เลือดกำเดาไหลเหรอ” เธอแค่นหัวเราะราวกับคนเสียสติ ขณะเงยหน้ามองคนตัวสูงกว่าจนเลือดไหลเข้าปาก

ฉับพลันเธอก็รู้สึกหน้ามืดกะทันหัน ตาลอยขาอ่อนแรงสำหรับคนกลัวเลือดอย่างเธอที่ตั้งตัวไม่ทัน โลกของเธอหมุนเคว้งไปชั่วขณะ ก่อนที่การรับรู้จะดับวูบลงพร้อมทิ้งร่างอย่างฝืนแรงเอาไว้ไม่ไหว

“ธารตะวัน!” เขาเรียกชื่อเธอเสียงดัง ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปช้อนร่างบางเอาไว้ได้ทัน แต่แลกกับการที่ผ้าขนหนูเขาหลุดไปกองกับพื้นแทน

ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศที่พัดผ่านมา พาให้ธันย์ธาราวูบหวิวจนต้องรีบคว้าผ้าขึ้นมาปิดใจกลางความเป็นชาย ทว่าคนที่ทิ้งร่างอยู่ในอ้อมแขนเขากลับลืมตาโพลง หยัดกายลุกขึ้นนั่งอย่างกับผีดิบเดินได้

“เฮือก”

“เฮ้ย”

เขาผงะถอยหลังด้วยความตกใจ มือก็คว้าผ้ากำบังจุดศูนย์รวมความอ่อนไหว มองเธอที่รีบกุลีกุจอพุ่งตัวออกจากห้องไป พร้อมถุงน้ำเต้าหู้ปาท่องโก๋ในมืออีกด้วย

“อะไรของเขาวะนั่น” ว่าแล้วก็ยกมือเกาหัวแกรกอยู่คนเดียว

ร่างสูงทิ้งตัวนั่งลงกับพื้น พลันแค่นยิ้มอย่างไม่รู้ตัว หลังนึกถึงท่าทางที่แปลกคนของผู้ช่วยส่วนตัว แค่เห็นกล้ามหน้าท้องถึงกับเลือดกำเดาไหลเชียวเหรอ นึกว่ามีแต่นิยายที่เคยอ่านซะอีก

“พิลึกคนชะมัด... ฮึ”

TPA GROUP

เช้าที่แสนอลหม่านผ่านพ้นไปด้วยดี คุณผู้ช่วยมือฉมังทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แม้จะรู้ว่าทำตัวน่าอายต่อหน้าเจ้านายก็ตาม อยากลบอดีตแค่ไหนแต่ความเป็นจริงไม่มีปุ่มให้กดลบอยู่ดี

ธารตะวันนั่งอ้าปากน้ำลายแทบย้อยหยดลงบนเอกสาร อยากจะเอาหัวโขกโต๊ะเพื่อเรียกสติ เธอลืมภาพของประธานธันย์ไม่ได้เลย

โต๊ะทำงานเธออยู่หน้าห้องทำงานท่านประธาน หากมีใครจะเข้าพบต้องติดต่อผ่านเธอเป็นอันดับแรก มุมนี้ถือว่าเงียบสงบทำงานสบายมากก็จริง แต่กระจกใสที่มองทะลุเห็นหน้าคนข้างในนี่สิปัญหา

“คะแนนเต็มร้อย... อย่างน้อยคุณก็ได้ 99.9 แล้วค่ะ” เธอทำหน้าเพ้อฝันแล้วเม้มปากกลั้นยิ้มอยู่คนเดียว

ตืด ตืด

เสียงโทรศัพท์แบบมีสายตั้งอยู่ขวามือดังขึ้น ธารตะวันรีบยื่นมือไปคว้าขึ้นแนบใบหู พร้อมกรอกเสียงนุ่มนวลฟังรื่นหูลงไปในสาย

“ค่ะ คุณธันย์... ธารตะวันพูดสายอยู่ค่ะ”

( “ซื้อกาแฟเพิ่มช็อตให้ผมที ขอบคุณครับ” )

สั่งเสร็จเขาก็กดวางสายทันที พอเหลือบมองเข้าไปข้างในเธอก็เห็นประธานธันย์ยกมือขึ้นนวดหว่างคิ้ว เขาดูฝืนตาอ่านเอกสารตรงหน้าทั้งที่มีอาการอ่อนเพลีย จนต้องพึ่งคาเฟอีนแบบเพิ่มช็อตช่วยเสริม

“อ่า ความหล่อเป็นภัยก็คงจะจริง...” ใช่ ภัยหัวใจนี่แหละ

เธอส่ายหน้าก่อนจะลุกขึ้นยืน คว้ากระเป๋ามุ่งหน้าไปร้านกาแฟใกล้บริษัท พอไปถึงก็สั่งเครื่องดื่มแล้วยืนคิดอะไรเพลินๆ ระหว่างรอ

หรือบางที เธอควรลาออกพร้อมให้เหตุผลว่า ความหล่อของท่านประธานเป็นสาเหตุให้ไม่มีสมาธิ กล้ามหน้าท้องติดตาจนเก็บน้ำลายไว้ไม่อยู่ดีล่ะ เพราะตอนนี้เธอเก็บอาการไม่ไหวแล้ว

“แบบนั้นเขาคงได้ใส่หมายเหตุว่าเป็นโรคจิตสิ” เธอหัวเราะแห้งสีหน้าจืดเจื่อนกับความคิดไม่เข้าท่า

ทว่าโลกของเธอที่สดใสอยู่ดีๆ จังหวะนรกก็เกิดขึ้น เมื่อกวาดสายตามองไปรอบบริเวณร้านดูเรื่อยเปื่อย แต่กลับหันไปเจอเจตกวินกำลังจะเดินเข้าร้านมาพอดี

“ใครปล่อยคิวเขาเนี่ย”

เธอหันหน้าหนีไปด้านข้าง หางตาชำเลืองมอง หูก็ผึ่งรอให้พนักงานเรียกเธอให้รับเครื่องดื่มสักที

เมื่อไม่มีทางให้เลือก เธอจึงพนมมือขึ้นไหว้ ขมุบขมิบปากท่องคาถาที่ผุดขึ้นมาในหัว ราวกับว่านี่คือมิติของนิยายไสยศาสตร์

“พุทธังบังตา ธัมมังบัง...”

“สวัสดีครับน้องตะวัน”

เพียงแค่เสียงทักทายที่ดังข้างใบหู เงาดำก็ทาบทับบนตัวเธอ รังสีดำทมิฬคลืบคลานเข้ามาพร้อมอากาศหนาวเย็นในฉับพลัน จังหวะที่ลืมตาแล้วสบเข้ากับเจตกวินพอดี

“พี่เจต...”

ดวงตากลมโตเบิกกว้าง เมื่อระยะห่างที่ใกล้จนเกือบหยุดหายใจ

ใช่... เกือบลืมหายใจไปชั่วขณะ เพราะไม่คิดว่าเขาจะเข้ามาใกล้ จนหน้าห่างกันไม่ถึงหนึ่งคืบมือแบบนี้

“ตกใจเหมือนเห็นผีเลยนะครับ” เขาป้องปากขำแล้วผละตัวออก

หลายวันมานี้ เธอมัวแต่ให้ความสำคัญกับตัวเองมาก จนเกือบลืมไปเลยว่าจุดเปลี่ยนสำคัญในนิยายภาคก่อนคือใคร อีกอย่างคนร้ายที่ทำเจ้านายเธอความจำเสื่อมก็ยังจับตัวไม่ได้อีก

“หรือว่าน้องตะวันเห็นผีจริงครับเนี่ย” ไม่พูดเปล่า เจตกวินยังหันไปมองรอบกายด้วยสีหน้าหวาดหวั่น เธอเลยคิดอะไรสนุกๆ ออก

“ความจริงแล้วตะวันมีตาที่สามค่ะ”

“ตาที่สามเหรอครับ”

“ใช่ ตาที่สามารถเบิกเนตรให้เห็นมิติลี้ลับได้”

เจตกวินค่อยๆ หุบยิ้มลงทีละนิด แต่สีหน้ามันออกว่ากลัวในสิ่งที่เธอพูด พลางยิ้มแห้งแล้วมุ่นคิ้วมองหญิงสาวที่ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ก่อนจะหรี่ตาแล้วแสยะยิ้มมุมปากได้น่าขนลุกขนพอง

“อย่างตอนนี้ ตะวันก็เห็นว่ามีบางสิ่งกำลังตามติดพี่อยู่ค่ะ”

“ถ้างั้นน้องตะวันเห็นอะไร ผีเหรอ... มีผีตามพี่เหรอครับ”

“มีผีเด็กตามติดพี่อยู่ค่ะ”

“ผี... ผีเด็กตามพี่”

เธอพยักหน้าจ้องตาเขาเขม็ง ทำเจตกวินขนลุกเกรียว ลอบหันมองซ้ายขวาแล้วยกมือถูแขนที่ขนลุกชันขึ้นมา

ทีแบบนี้ล่ะทำเป็นกลัวผีสาง...

ทว่าถึงเธออยากจะโกรธเจตกวินจนเขี้ยวงอกแค่ไหน แต่พอได้รู้ว่าเขาคงจดจำรายละเอียดเหล่านั้นไม่ได้ เธอก็ผ่อนคลายลง พร้อมกับยิ้มกว้างแสร้งว่าหยอกล้อกันเล่น

“ตะวันล้อเล่นค่ะ พี่เจตกลัวจริงเหรอคะเนี่ย”

“โธ่ พี่ก็ขนลุกหมดเลยครับน้องตะวัน”

“คุณธารตะวันค่ะ” เสียงพนักงานขานชื่อให้รับเครื่องดื่ม เป็นดั่งเสียงสวรรค์ให้เธอได้หลุดพ้นจากตรงนี้สักที

“ขอตัวก่อนนะคะ”

“เดี๋ยวสิ”

“คะ”

“ไหนบอกจะเลี้ยงข้าวพี่ไง... นี่คิดจะเบี้ยวกันหรือเปล่า”

เธอหลุบตามองเขาที่รั้งแขนไว้ ก่อนจะขยับสายตาขึ้นสบมอง พลางเหลือบไปยังร้านปิ้งย่างสไตล์เกาหลีหัวมุม

“ถ้างั้นตะวันเลิกงาน 5 โมง... เจอกันที่ร้านปิ้งย่างหัวมุมนะคะ”