บทที่ 13 มุมมองบุคคลที่หนึ่ง

ธารตะวันทำงานให้กับประธานธันย์ร่วมสัปดาห์แล้ว หน้าที่ของเธอคือดูแลจัดการทุกอย่างเกี่ยวกับผู้ชายที่ชื่อธันย์ธารา ตามที่เขาแจ้งไว้ในตอนแรกก่อนรับเข้าทำงานทุกกระเบียดนิ้ว

หากวันไหนเขาจะทานมื้อเช้า ธันย์ธาราจะส่งเมนูที่อยากกินมาให้เธอรู้ล่วงหน้าก่อน เขาฝังใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นจับจิต จนตอนนี้ไม่กล้าออกไปทานร้านอาหารข้างนอกด้วยซ้ำ

ทุกอย่างต้องปรุงสุกใหม่ ผ่านมือผู้ช่วยธารตะวันแล้วเท่านั้น

ท่านประธานไม่ยอมออกไปทานข้าวข้างนอก แต่จะทำการจ้างเชฟระดับแนวหน้ามาที่บ้าน แล้วให้ธารตะวันจับตาดูทุกวิธีทำอย่างละเอียด

คนรอบข้างต่างก็แปลกใจ อะไรเป็นสาเหตุให้เขาไว้ใจเธอขนาดนี้

“ปาท่องโก๋กับน้ำเต้าหู้หวานน้อยเหมือนเดิมนะคะ” น้ำเสียงสดใสพูดคุยกับแม่ค้าร้านปาท่องโก๋เจ้าประจำ

เป็นร้านรถเข็นที่ขายในมุมตึก ควันโขมงโฉงเฉงส่งกลิ่นหอมเรียกลูกค้าที่เดินผ่านให้หยุดสนใจ ไหนจะปาท่องโก๋เนื้อสัมผัสนุ่มละมุน จิ้มกับสังขยาใบเตยที่เข้ากันมันโคตรจะฟินเลย

“คนสวยไปทำงานแต่เช้าเลยนะลูก ขยันจริงเชียว” แม่ค้ารุ่นใหญ่ที่ขายมาเกือบสิบปีเอ่ยชม ทำเอาร่างบางยิ้มอายๆ แล้วสะบัดมือแก้เขิน

“อ้าว คุณป้าหยุด 7 วันเลยเหรอคะ” เธอเอียงคอถาม หลังตาไปอ่านป้ายกระดาษที่เขียนด้วยลายมือแปะหน้าร้าน

“ใช่จ้ะ ไปเที่ยวญี่ปุ่นกับลูกสาว ขายมาทั้งปีแล้วไม่ได้หยุดเลย”

“โอ้โห สุดจะเริ่ดเลยคุณป้า... แต่แบบนี้ใครจะคอยเรียกหนูว่าคนสวยในทุกเช้าล่ะคะ”

“อ้าว ปกติหนูไม่ได้ซื้อเพราะป้าทำอร่อยเหรอลูก”

ทั้งคู่ป้องปากหัวเราะขบขันกันเป็นปกติ วันไหนตื่นเช้าแล้วมีเวลาเหลือเป็นต้องแวะซื้อตลอด เธอชอบกินลมชมวิวระหว่างนั่งรอรถ กว่ารถโดยสารจะมาน้ำเต้าหู้กับปาท่องโก๋ก็ย่อยละเอียดแล้ว

แต่ระหว่างที่ยืนดูแม่ค้าตักน้ำเต้าหู้กับคีบปาท่องโก๋เพลินๆ เธอก็ดันนึกถึงใครบางคนขึ้นมา อยากให้เขาได้ลองชิมความอร่อยนี้ด้วยกัน

“ป้าจ้ะหนูขอน้ำเต้าหู้เพิ่ม 1 แล้วก็ปาท่องโก๋อีก 1 ชุดนะคะ”

“ได้เลยจ้ะ เดี๋ยวป้าทำแถมปาท่องโก๋ให้ 2 ตัว”

“หนูเกรงใจนะเนี่ย แต่ถ้าให้ก็ขอขอบคุณมากเลยค่ะ” เธอยิ้มรับแล้วยกมือไหว้งามๆ หัวเราะคิกคักกับเจ้าของร้านอย่างอารมณ์ดี

หลังจากได้น้ำเต้าหู้ร้อนๆ กับปาท่องโก๋หอมๆ มา เธอก็เดินเคี้ยวแก้มตุ่ยขณะเดินข้ามสะพานแม่น้ำไปเพื่อรอรถโดยสาย

ทว่าวินาทีที่ช้อนตาขึ้นมองไปข้างหน้า แล้วสบเข้ากับแม่ที่แบกเป้อุ้มให้ลูกน้อยอยู่ด้านหน้า มืออีกข้างจับกับชายหนุ่มที่เป็นสามี อกข้างซ้ายเธอก็พลันเจ็บแปลบขึ้นมาราวกับโดนคมมีดกรีดกลางใจ

“อึก...”

เธอยกมือขึ้นกุมกลางอก มองภาพครอบครัวสุขสันต์กำลังเดินผ่านหน้าไป ก่อนจะขยับไปจับราวสะพานเมื่อรู้สึกแน่นหน้าอกขึ้นมา

“ชาติหน้า... กลับมาเกิดเป็นลูกของแม่ใหม่นะตัวเล็ก”

“อ่ะ” เธอกัดปากล่างจนห้อเลือด เรียวคิ้วขมวดมุ่นเข้าหากันแน่น

ยังจำประโยคเรียกน้ำตาได้ไม่ลืม ในวันที่ตัวละครธารตะวันเครียดหนักจนแท้งลูกในไส้ ตัวต้นเหตุอย่างสามียังนอนกกชู้ไม่ห่างเตียง

นี่น่ะเหรอความรู้สึกของตัวละคร...

แค่อ่านผ่านตัวอักษรก็ปวดใจแทบแย่ นี่ยังต้องสัมผัสความรู้สึกของตัวเอกในภาคก่อนอีกเหรอเนี่ย

“ยังไงครั้งนี้ก็ต้องแฮปปี้เอน...”

นัยน์ตาสีสวยสะท้อนกับแสงอาทิตย์ เมื่อช้อนมองตรงไปยังทางข้างหน้า ทอประกายความมุ่งมั่นที่จะพานิยายเรื่องนี้ไปสู่จุดจบที่เรียกว่าสุขนิยมให้ได้

ธารตะวันภาคนี้ไม่เอาสามีคนเก่าอีกแล้ว!

ร่างบางลงจากรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างอย่างอ่อนแรง ควักเงินจ่ายค่ารถด้วยสีหน้าหมดอาลัยตายอยาก หลังนั่งซึมเหม่อตอนอยู่บนรถโดยสารประจำทางเพราะความรู้สึกที่ตกค้างในใจ

“เฮ้อ อย่าไปท้อ อย่าอ่อมสิอย่าอ่อม เอเนอจี้มา... เอเนอจี้” เธอพูดขึ้นกับตัวเอง พร้อมกางแขนเงยหน้าปลุกพลังในยามเช้า

ป้าแม่บ้านที่เพิ่งรดน้ำต้นไม้เสร็จชะโงกหน้า พลางส่ายตามองหาว่าเธอยืนคุยกับใครอยู่ แต่พอเห็นว่าแขกผู้มาเยือนคุยคนเดียว มือก็คว้าพระที่ห้อยคอมากำไว้แน่นก่อนส่งเสียงถามออกไป

“ทำอะไรเหรอคะคุณตะวัน”

“อุ้ย ตกใจหมดเลยจ้ะป้า”

ต่างคนต่างตกใจผงะตัวไปข้างหลัง ก่อนเธอจะยิ้มหวานพนมไหว้มือป้าแม่บ้านอย่างนอบน้อม

“ป้าเห็นเรายืนคุยคนเดียวตั้งแต่เมื่อกี้แล้วน่ะ” ป้าแม่บ้านยิ้มแล้วก็ชะเง้อมองดูอีกทีว่าไม่มีใครอีกคนแถวนี้

“อ๋อ เรียกพลังก่อนเริ่มงานน่ะค่ะ แบบว่าบูทเอเนอจี้จ้ะ”

“บูท... บูทเอเวอรี่อะไรนะคะ”

คำศัพท์ที่ไม่สันทัดคนฟัง ทำเอาป้าแม่บ้านมุ่นคิ้วแล้วอ้าปากพะงาบจะพูดตาม แต่สุดท้ายก็ล้มเลิกความพยายามไป

“ลุยๆ อย่าไปอ่อม อย่าได้ยมเด็ดขาดธารตะวัน!”

เธอฉีกยิ้มแป้นให้อีกฝ่าย ก่อนจะกำมือทั้งสองข้างปลุกใจ พร้อมกับส่งเสียงฮึกเหิมแล้วเดินผ่านหน้าหญิงวัยกลางคนไป

ป้าแม่บ้านมองจนเหลียวหลัง พลางยกมือขึ้นเกาหัวแกรก ไม่คิดว่าเจ้านายอย่างประธานธันย์จะมีลูกน้องนิสัยแปลกชอบกล คราวก่อนตอนทำอาหารก็ดันสังเกตเห็นเธอยืนหัวเราะอยู่คนเดียว

“สวยนะ... แต่ทำไมทำตัวแปลกจัง” พูดแล้วก็ส่ายหัวปนยิ้มเอ็นดูคนรุ่นลูก ก่อนจะหันกลับไปทำหน้าที่ของตัวเองต่อ

พอก้าวเท้าเข้ามาในคฤหาสน์ตระกูลเธียรประทีบนับอนันต์ ร่างบางก็เตรียมจะปรี่ตรงไปยังห้องครัวเป็นอันดับแรก ทว่าหางตาดันขี้สงสัยเกินเหตุให้เหลือบไปมองอะไรแวบๆ ผ่านไป

“น้าหนุน...” เธอเรียกชื่อเจ้าแมวสีขาวตัวอวบอ้วน พลันลอบถอนหายใจทิ้งที่นึกว่าตาฝาด ก่อนจะยิ้มให้เจ้าขนปุยที่นั่งเลียเท้าหน้า และถูใบหูตามวิถีแมวรักสะอาด

“น้าหนุนไม่รอพ่อเลย” เสียงชายหนุ่มดังแว่วมาแต่ไกล พอหันไปก็เห็นคนหน้าละม้ายคล้ายกับเจ้านายเธอวิ่งเข้ามา

“คุณธารภูมิภัครสวัสดีตอนเช้านะคะ” เธอค้อมศีรษะทักทายคนที่รุ่นราวเดียวกัน

“สวัสดีครับคุณผู้ช่วย” เขาหันมาทักทายเสียงสดใส เป็นชายหนุ่มผู้ที่มากด้วยพลังบวกเลยก็ว่าได้

พี่น้องแย่งชิงสมบัติกันมีให้เห็นถมเถ ไม่ว่าจะชีวิตจริงหรือละครหลังข่าวก็ตาม แต่กับพี่น้องบ้านนี้ดูรักใคร่กลมเกลียวกันดีออก

“พี่ธันย์ยังไม่ตื่น คุณผู้ช่วยปลุกทีนะครับ”

“ได้ค่ะ”

“ไปน้าหนุน”

เขาย่อตัวไปอุ้มแมวรัก ซึ่งเธอรู้มาว่าน้าหนุนเป็นแมวจรที่เก็บมาเลี้ยง ตั้งชื่อว่าน้าหนุนก็เพราะเจอใต้ต้นขนุน ตอนไปเจอคือโดนรถชนจนขาหักแล้วน้าหนุนก็อายุมากแล้วด้วย

ตอนนี้กลายเป็นนายใหญ่ของที่นี่ไปแล้ว

เธอไล่สายตามองตามแผ่นหลังธารภูมิภัคร น้องชายของประธานธันย์ธารา ชายหนุ่มผู้รักสัตว์แล้วก็ยิ้มง่าย อีกทั้งยังอัธยาศัยดีทักทายเธอทุกครั้งที่เจอกัน

ถ้าเป็นประเด็นของพี่น้องแก่งแย่งชิงดีกัน บางทีก็อาจจะต้องปัดตกประเด็นนี้ไปก่อน

“อาจจะยังล่ะมั้ง... อาจจะยังไม่ใช่น้า”

เธอยกมือขึ้นเกาหัวแล้วถอนหายใจ ในมุมมองบุคคลที่หนึ่งเธอไม่สามารถเห็นหรืออ่านความคิดตัวละครได้ แตกต่างจากตอนเป็นนักอ่านที่กล้าตบเข่าฉาดฟันธงว่าใครเป็นตัวร้าย

เมื่อรู้ตัวว่าคิดมากไป เธอก็รีบสะบัดหัวไล่ความคิดไม่เข้าท่า ก่อนจะเดินขึ้นบันไดไปตามประธานธันย์ที่น่าจะยังไม่ตื่น

ปกติเธอก็ปลุกเขาในบางวันอยู่แล้ว ครั้งนี้พอเคาะประตูแล้วไม่มีเสียงตอบรับก็เปิดเข้าไปทันที แต่แล้วก็ชะงักไปเมื่อไม่พบคนบนเตียง

“คุณธันย์ตื่น... อ้าว ไปไหนของเขาอ่ะ”

แกรก

เสียงลูกบิดประตูที่ดังขึ้น ฉุดดึงความสนใจให้เธอหมุนตัวกลับไปมอง ก่อนดวงตากลมโตจะเบิกตาเท่าไข่ห่านเข้าให้ในฉับพลัน

“ว้าย... ตาเถรตกหกหมดแล้วแม่!”