9ลองวิธีเจ้า

ลองวิธีเจ้า

ดวงตาคมเข้มจับจ้องนิ่งงัน ก่อนในที่สุดชายหนุ่มเอ่ย เสียงทุ้มต่ำราวสายฟ้า “ได้...ข้าจะให้เจ้าลองวิธีเจ้าดู”

“เช่นนั้นหม่อมฉันขอเริ่มจากมัดมือของท่านอ๋องก่อน ยื่นมือมาหน่อยเพคะ”

จ้าวสี่เย่เลิกคิ้วสูงคล้ายขบขันกับความกล้าของนาง แต่ก็ไขว้แขนไปให้มัดโดยไม่เอ่ยห้าม เส้นเอ็นแข็งแรงใต้ผิวกายถูกพันด้วยผ้าแพรอย่างแน่นหนา ก่อนผ้าแพรอีกผืนจะถูกผูกปิดดวงตาคมลึกนั้นไว้ทีเดียว

บัดนี้บุรุษผู้ทรงอำนาจกลับถูกมัดมือและปิดตา ปล่อยให้สตรีเพียงน้อยยืนอยู่เหนือร่างที่สูงใหญ่เกินเอื้อม

หลินอวี่ถงหายใจถี่รัว มือเล็กค่อย ๆ ลูบไล้ลงไปตามอกกว้าง ผ่านกล้ามท้องแข็งแรงที่กระเพื่อมตามลมหายใจของเขา ก่อนหยุดนิ่งตรงส่วนลับที่นางเคยเห็นตอนมันยังหลับใหลอยู่แต่เมื่อปลายนิ้วสัมผัสจริง นางถึงกับชะงักมือ

สวรรค์...ช่างใหญ่และยาวเกินกว่าที่คิดไว้เสียอีก...

นางกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อน ความร้อนผ่าวแล่นขึ้นใบหน้า มือน้อยค่อย ๆ ลูบไล้ ปลุกเร้าเจ้าอสุรกายที่ยังหลับใหลให้ค่อยตื่นขึ้นทีละน้อย ความแข็งแกร่งใต้ฝ่ามือแผ่พลังอำนาจไม่ต่างจากเจ้าของร่าง

“โปรดวางใจเพคะ...” เสียงนางแผ่วสั่นแต่หนักแน่น “หม่อมฉันจะทำให้พระองค์มีความสุขเอง”

แม้ถูกปิดตา แต่ริมฝีปากของจ้าวสี่เย่กลับยกขึ้นเล็กน้อย คล้ายหัวเราะในลำคอ “เอาสิ หากเจ้าทำได้เจ้าก็รอดตาย แต่หากไม่ข้าไม่รับรองความปลอดภัยของเจ้า”

หลินอวี่ถงกอบกุมความแข็งแกร่งที่เริ่มตื่นขึ้นในกำมือ มือน้อยขยับรูดไล้ช้าๆ จากโคนจรดปลาย ความอบอุ่นร้อนผ่าวกระทบปลายนิ้วทำให้นางหน้าร้อนวูบ แต่กลับยิ่งเร่งแรงขยับเพื่อปลุกเร้า

ร่างสูงใหญ่ที่นอนพิงหมอนขยับหายใจแรงขึ้นทุกขณะ จ้าวสี่เย่แม้ถูกปิดตาแต่ทุกสัมผัสที่ได้รับกลับชัดเจนยิ่งกว่าครั้งใด ความนิ่มอุ่นร้อนจากมือเล็กทำให้สติแข็งกร้าวที่เคยควบคุมทุกสิ่งสั่นคลอน กล้ามเนื้อที่อกและท้องเกร็งสั่นเป็นจังหวะตามแรงสัมผัสที่ลากไล้

เพราะเหตุใดกันไยเขาจึงไม่รู้สึกรังเกียจ

จ้าวสี่เย่คิดในใจ ความนุ่มอุ่นจากมือเล็กของสตรีตรงหน้ากลับสร้างความเสียวซ่านสะท้านกว่าครั้งใด ราวกับเปลวเพลิงค่อย ๆ เผาผลาญเกราะแข็งที่โอบล้อมหัวใจมานาน

เขาพยายามเม้มริมฝีปากแน่น แต่สุดท้ายเสียงครางต่ำพร่าเล็ดลอดออกมา “อื้ม…”

นั่นเป็นเสียงครางแรกที่หลุดออกมาโดยไม่ตั้งใจ คล้ายยืนยันว่าสตรีผู้นี้สามารถสั่นคลอนกำแพงเหล็กในใจเขาได้จริง

หลินอวี่ถงยิ่งใจเต้นแรง ร่างกายเกร็ง แต่ปลายนิ้วกลับกดแน่นขึ้น กวาดไล้ช้าเร็วสลับกันราวกับกำลังวาดลวดลายลงบนผืนผ้าไหม ทุกจังหวะทำให้บุรุษที่ขึ้นชื่อว่าโหดเหี้ยมต้องหลุดหายใจแรง ร่างสูงเกร็งเครียดแต่แฝงด้วยความเคลิบเคลิ้ม

“อืม เริ่มต้นได้ดี...”

เสียงหอบทุ้มต่ำเอ่ยกระชั้น สะท้อนความสั่นสะท้านในอกที่แม้เขาเองยังไม่คุ้นชิน

หลินอวี่ถงขยับกายเข้าหาชายหนุ่มอีกหน่อย มือเล็กดันแผ่นอกให้ชายหนุ่มที่ถูกปิดตามัดมือไพล่หลังเอนลงนอนบนหมอนหนุน

“หม่อมฉันจะต้องพิสูจน์ให้ท่านอ๋องเห็น ว่าหม่อมฉันนั้นมีประโยชน์ สามารถช่วยท่านถอนพิษได้จริง จนพระองค์ไม่อาจฆ่าหม่อมฉันได้” นางเอ่ยเสียงแผ่วแต่หนักแน่น “โปรดอนุญาตให้หม่อมฉันใกล้ชิดขึ้นอีกสักหน่อยเถิดเพคะ จะได้ถนัดยิ่งขึ้น”

จ้าวสี่เย่ยังมิได้เปล่งเสียงตอบรับ ริมฝีปากเพียงขยับเล็กน้อย แต่ก่อนคำอนุญาตจะหลุดออกมา เขากลับได้ยินเสียงผ้าไหมเสียดสีกับผิวเนื้อดัง สวบสาบ ตามด้วยเสียงเบาแผ่วของเสื้อผ้าที่ร่วงลงสู่พื้น

ชายหนุ่มชะงักเล็กน้อย แม้ถูกปิดตา แต่ประสาทสัมผัสกลับคมชัดขึ้นทุกส่วน เขารู้ทันทีว่านางกำลังถอดอาภรณ์บางส่วนของนางเองออก

ไม่นานความอุ่นนุ่มก็ทาบทับลงบนลอนหน้าท้องแข็งแกร่ง ราวกับก้อนซาลาเปาคู่หนึ่งแนบกดลงกับกล้ามเนื้อของเขา น้ำหนักเบา ๆ จากร่างเล็กใช้สะโพกคร่อมตัวเขาทำให้หัวใจที่เคยนิ่งเฉยกลับสะท้านแรง

จ้าวสี่เย่หายใจแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกนุ่มนิ่มนั้นมิได้ทำให้เขารังเกียจเลยแม้แต่น้อย กลับกันกลิ่นกายอ่อนหวานและผิวอุ่นเนียนทำให้เลือดลมพลุ่งพล่าน แปลกใจตนเองที่ไม่ได้ผลักนางออก หากแต่ปล่อยให้สัมผัสนั้นกดทับลงมาอย่างเต็มใจ

สตรีผู้นี้...เหตุใดจึงไม่ทำให้เขาขยะแขยง กลับกันยิ่งอยากรู้สึกใกล้ชิดมากกว่านี้

ริมฝีปากเขายกยิ้มบาง แต่เสียงทุ้มต่ำกลับดังออกมาแผ่วหอบ “เจ้าช่างบ้าบิ่นนัก...หลินอวี่ถง”