10

“ตัวนี้หรือขอรับ นับว่าท่านตาถึงยิ่งนัก ราคา 1 เงินขอรับ”

“แล้วตัวนั่นล่ะ สีน้ำตาลเข้มตรงนั้น”

“1 เงินเช่นกันขอรับ”

“อืมเช่นนั้นข้าเอาสองตัว และข้าต้องการเกวียนขนาดใหญ่ด้วย”

“เชิญทางด้านนี้ขอรับ มีให้เลือกหลายแบบหลายขนาดด้วยกัน”

“เอาคันนั้นก็แล้วกันมีหลังคาด้วยจะได้คุ้มแดดคุ้มฝนได้ ราคาเท่าไหร่หรือ”

“คันนี้ 8 ทองแดงขอรับ”

“รบกวนเทียมเกวียนให้ข้าด้วย”

“ได้ขอรับ รบกวนรอสักครู่นะขอรับ”

เมื่อจัดการเทียมเกวียนเข้ากับวัวเรียบร้อยแล้ว คิมหันต์จ่ายเงินไปทั้งหมด 2 เงินกับอีก 8 ทองแดง จากนั้นก็ขับเกวียนไปรับของตามร้านต่างๆ ที่ฝากไว้ ทั้งผ้าห่มฟูกนอนเสื้อกันหนาวข้าวสารและไม่ลืมที่จะแวะซื้อเครื่องปรุงต่างๆ ไปเพิ่มอีก เมื่อเอาของขึ้นเกวียนครบแล้วอนันต์ขับเกวียนไปซื้อหลังคาเพื่อไปซ่อมแซมบ้านทันที กว่าจะซื้อของครบก็เป็นเวลาเกือบจะเที่ยงแล้ว ทั้งสองคนรีบบังคับเกวียนกลับหมู่บ้านทันที

บ้านของทั้งสองตั้งอยู่เชิงเขาก่อนถึงหมู่บ้านนั่นเป็นเรื่องดีที่ไม่ต้องผ่านหมู่บ้านจะได้ไม่ต้องมีผู้ใดมาสอดรู้สอดเห็นและนำเรื่องของพวกเขาไปพูดให้คนบ้านนั้นฟัง ไม่ใช่ว่าเขากลัวคนพวกนั้นแต่ตอนนี้พี่สะใภ้กำลังตั้งท้องเมียของเขาก็เพิ่งคลอดเขากลัวว่าคนพวกนั้นจะมารังแกตอนที่เขาและพี่ชายไม่อยู่บ้าน

“ใบหม่อนพี่กลับมาแล้ว” คิมหันต์เมื่อลงจากเกวียนได้ก็ร้องหาภรรยาทันที

“ท่านพี่จะเสียงดังทำไมเจ้าคะเจ้าก้อนตกใจเดี๋ยวได้ร้องไห้บ้านแตกอีก”

“พี่ลืมตัวไปหน่อยพี่ขอโทษ”

“ทำไมกลับมาช้านักล่ะวันนี้”

“พอดีพี่ซื้อของหลายอย่างรวมถึงเกวียนและวัวด้วย พี่ไปช่วยพี่ใหญ่ยกของเข้าบ้านก่อน”

คิมหันต์ออกไปแล้วใบหม่อนเดินตามออกมาเจอพี่บัวตองพอดีทั้งคู่จึงเดินเข้าครัวเพื่อทำอาหารให้ทั้งสองคนเพราะรู้ว่าสามีพวกนางไม่มีทางที่จะกินมาจากในเมืองเพราะกลับมาเวลาอาหารเที่ยงพอดี ใบหม่อนปล่อยให้   บัวตองทำอาหารคนเดียวเพราะอาหารเที่ยงไม่ต้องทำอะไรมากแค่ผัดผักป่าเพิ่มอีกจานก็พอแล้วมื้อเช้านางทำไว้เยอะแต่สามีและพี่ชายไม่มีใครอยู่กินกันสักคนเพราะรีบเข้าเมืองไปขายของ

คิมหันต์และพี่ชายเดินเข้าบ้านไปล้างไม้ล้างมือเพื่อกินอาหารกลางวัน ทั้งสองคนกินอย่างหิวโหย จนอาหารทุกอย่างหมดถึงได้เลิกกิน

“ท่านพี่ซื้ออะไรมาบ้าง”

“พี่ซื้อข้าวสารเพิ่ม และพวกเครื่องปรุงต่างๆ เอามาเก็บไว้พี่จะค่อยๆ ทยอยซื้อทุกวันที่เข้าไปขายของ ส่วนผ้าห่มพี่ซื้อมา 5 ผืน ฟูกนอน 2 อัน  เสื้อกันหนาวครบทุกคนและซื้อผ้าฝ้ายอย่างหนามาให้พี่สะใภ้ตัดชุดให้ทุกคนใส่ด้วย”

“เช่นนั้นวันนี้พวกท่านช่วยทำห้องเก็บเสบียงได้หรือไม่ เพราะในห้องครัวคงไม่พอเก็บของ ขยายออกไปไม่น่าจะยาก”

“ได้ พอดีพี่ซื้อหลังคาฟางมาด้วยกะว่าจะซ่อมหลังคาบ้านจากนั้นค่อยใช้หลังคาไม้ไผ่มุงทับชั้น”

“เอาตามที่ท่านพี่ว่าเลยเจ้าค่ะ ไข่มุกราคาดีหรือไม่เจ้าคะ”

“จริงสิ เม็ดละหนึ่งเงินเลยล่ะ ส่วนเม็ดเล็ก ห้าสิบทองแดงน่ะ”

“นับว่าดีมากแล้วเจ้าค่ะ เอาไว้เราค่อยไปหาอีก ท่านอย่าลืมทำคอกให้วัวและไก่ด้วยนะเจ้าคะ ท่านจะเอาไก่มาขังไว้ในครัวไม่ได้”

“โอ๊ะ พี่ลืมสนิทเลย พี่จะรีบไปทำเดี๋ยวนี้ นี่เงินที่เหลือวันนี้ 24 เงิน แบ่งให้พี่ใหญ่ 12 เงิน ก็เหลือ 12 เงิน”

“เจ้าค่ะ จะได้เก็บไว้ทำบ้าน ข้าเองก็ไม่รู้ว่าจะต้องใช้เงินอีกเท่าไหร่”

“เช่นนั้นพี่ไปทำคอกวัวกับเล้าไก่ก่อนนะ”

“เจ้าค่ะ” ใบหม่อนนั่งคิดหาหนทางทำเงิน ช่างยุ่งยากนักนางไม่เชื่อว่าในป่าจะไม่มีของล้ำค่าให้นำไปขายได้หรอกเพียงแต่ว่าลูกนางยังเล็กมาก ไม่สามารถจะทิ้งไว้กับพี่สะใภ้ได้นานๆ เฮ้อคงต้องค่อยเป็นค่อยไปสินะ

“พี่บัวตองข้าฝากพวกเจ้าก้อนหน่อยนะเจ้าคะ”

“เจ้าจะไปไหนอีกหรือใบหม่อน จะเข้าป่ารึ”

“เจ้าค่ะ ข้าจะไปดูเผื่อจะเจอเห็ดหรือของที่สามารถกินหรือขายได้ ข้าไปไม่นานหรอกพี่บัวตอง ข้าจะรีบกลับ”

“อืมได้ๆ เจ้าเองก็ระวังตัวด้วยล่ะ”

“ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะ ข้าจะระวัง”

ใบหม่อนสะพายตะกร้าขึ้นหลัง พร้อมด้วยมีดปลายแหลมหนึ่งด้ามและธนูที่นางทำขึ้นพร้อมลูกที่ทำจากไม้ไผ่อีก 50 ดอก เดินเข้าป่าไป นางเดินตรงไปป่าอีกด้านที่ไม่ค่อยมีคนเข้าไปนัก เดินไปเรื่อยๆ ก็เจอเข้ากับเห็ดหอมและเห็ดหูหนูดำ นางเก็บเห็ดจนหมดแล้วจึงเดินต่อไม่นานก็เจอเข้ากับเห็ดสนเหลืองเกิดเป็นบริเวณวงกว้างนางเก็บจนหมดได้เต็มตะกร้าพอดี นางหันหลังเดินจะกลับบ้าน แต่สายตาของนางก็ปะทะเข้ากับบางอย่างเข้า ทำให้นางต้องอดทนไม่กรี๊ดลั่นป่า นี่มันช่างเกินความคาดหมายจริงๆ

ใบหม่อนรีบสาวเท้าเข้าไปหาเจ้าสิ่งนั้นทันที อ่ามันจะใช่หรือเปล่าแต่เท่าที่ศึกษาจากตำราและที่ผ่านๆ มาดอกสีส้มแบบนี้ มันน่าจะใช่แล้วล่ะ ขุดดูก็รู้แล้วใช่หรือไม่ใช่ ใบหม่อนลงมือขุดอย่างระมัดระวังโดยใช้มีดปลายแหลมที่นำมาด้วยขุด ยิ่งขุดลงไปนางก็ยิ่งแน่ใจ นี่มันโสมซีซานเชียวนะอายุเท่าไหร่ข้าไม่รู้แต่ที่รู้ๆ ข้าจะมีเงินแล้วนางขุดขึ้นมาโสมป่าหรือโสมซีซาน   หัวใหญ่อวบอ้วนรากไม่มีการเสียหายนางหาใบไม้มาห่อโสมอย่างระมัดระวัง จากนั้นก็มองหาอีกเผื่อจะเจออีกสักต้นสองต้นจะได้มีเงินสร้างบ้านเสียที

ชีวิตตอนนี้นับว่าดีขึ้นมานิดหน่อย นิดหน่อยจริงๆ อย่างน้อยๆ ก็มีข้าวกินอิ่มท้องกับข้าวก็หาเอาตามป่ายังดีที่นางใฝ่รู้ไม่เช่นนั้นหากนางไม่รู้อะไรเลยและถูกส่งมาที่นี่ก็คงแย่จนอยากตายรอบสองเลยทีเดียว นางเดินหาบริเวณรอบๆ นี้และเจอโสมอีกสองต้นนางขุดออกมาแล้วใช้ใบไม้ห่ออย่างระมัดระวังจากนั้นจึงได้ออกจากป่ามุ่งหน้าเดินกลับบ้านทันที

ใบหม่อนมุ่งหน้าออกจากป่าโดยนางเดินผ่านป่าที่มีลำธารไหลผ่านเมื่อมาถึงนางก็ลงไปในลำธารเพื่อหาหอยมุกทันที เงินที่ได้มาวันนี้ยังไม่พอ     ที่จะสร้างบ้านหลังใหม่ได้นางเองไม่สามารถทิ้งลูกๆ เข้าป่ามาเป็นเวลานานได้   คงต้องค่อยๆ หาและค่อยเป็นค่อยไป ตอนนี้ครอบครัวไม่ได้ลำบากมากมายเท่าตอนก่อนที่นางจะทะลุมิติมา นี่ถ้าหัสนัยกับวิชัยรู้ว่าใบหม่อนทะลุมิติมามีลูกมีสามีเพื่อนสนิทของนางจะคิดยังไง กับคนที่ไม่เคยมีแม้กระทั่งแฟนเช่นเธอ

ใบหม่อนงมหาหอยมุกอยู่ไม่นานก็ได้หอยมุกมาอีก 3 ตัวจึงได้รีบกลับบ้านเพราะกลัวลูกๆ จะตื่น แฝดพี่ทั้งสองคนน่ะไม่เท่าไหร่อย่าให้เพลิงกัลป์ตื่นมาไม่เจอแม่ร้องบ้านแตกจริงๆ เมื่อเดินมาถึงบ้านและก็เป็นอย่างที่คิดไว้เพลิงกัลป์กำลังร้องไห้เสียงดังลั่น คิมหันต์เองทั้งกอดทั้งปลอบแต่เจ้าก้อนก็ไม่มีทีท่าจะสงบเลย จนใบหม่อนกลับถึงบ้านรีบล้างมือเปลี่ยนเสื้อผ้าถึงได้เอาเจ้าก้อนเข้าเต้าเจ้าก้อนถึงได้เงียบ

“ท่านพี่เอาตะกร้าเห็ดไปเก็บในบ้านด้วยเจ้าค่ะ”

“ได้ๆ พี่จะเอาไปเก็บให้ แหมลูกสามพอแม่เจ้ามาแล้วเงียบเลยนะ แบบนี้พ่อก็น้อยใจนะนี่”