7

“ใบหม่อนน้องเก็บก้อนหินจะเอาไปทำอะไรหรือ”

“นี่ไม่ใช่ก้อนหินนะท่านพี่มันเป็นหอยชนิดหนึ่ง ความรู้สึกข้าบอกมาเช่นนั้น”

“มันกินได้หรือไม่”

“ข้าก็ไม่รู้แต่ถ้ามันเป็นหอยกาบก็น่าจะกินได้นั่นแหละหรือไม่      ถ้าหากเราโชคดีกว่านั้นก็อาจจะเจอไข่มุกน้ำจืดข้างในตัวเจ้าหอยนี่”

“น้องพูดจริงๆ หรือถ้ามีไข่มุกจริงพี่จะช่วยเจ้าหาเจ้าหอยนี่” คิมหันต์ถามออกมาด้วยความตื่นเต้น

“ข้าก็ไม่รู้ คงต้องเอาไปแกะดูเท่านั้น ท่านพี่ท่านช่วยกลับไปเอาถัง ที่บ้านมาหน่อยเจ้าค่ะข้าเห็นกุ้งตรงซอกหินตัวใหญ่มาก”

“ได้ๆ พี่จะรีบไปรีบกลับ” คิมหันต์ไม่เคยสงสัยในคำพูดของภรรยาอีกตั้งแต่นางบอกเล่าเรื่องราวให้เขาฟัง เขาก็เชื่อนางจนหมดใจไร้ข้อกังขาทันที คิมหันต์ไปไม่นานก็กลับมาพร้อมถังไม้ ทั้งสองช่วยกันจับกุ้ง และหาหอยกาบหรืออาจจะเป็นหอยมุกน้ำจืดก็เป็นได้ หาอยู่นานได้หอยมาห้าตัวใหญ่ๆ และกุ้งอีกครึ่งถังไม้ นางจึงเดินขึ้นไปดูกับดักที่ดักปลาไว้ว่ามีปลามาติดหรือไม่ ถ้ามีจะได้เอากลับไปทำกับข้าวตอนเย็น

“ท่านพี่เดี๋ยวเราไปดูกับดักที่น้องดักปลาก่อนว่ามีปลามาติดหรือไม่ ถ้ามีจะได้เอากลับไปทำกับข้าวมื้อเย็น”

“ได้ๆ ไปกันเถอะป่านนี้เด็กๆ คงจะตื่นแล้ว”

เมื่อเดินมาถึงจุดวางกับดักไว้ใบหม่อนให้คิมหันต์ดึงเชือกขึ้นมาจากน้ำ คิมหันต์รู้สึกถึงน้ำหนักของที่ดักปลาสร้างความแปลกใจให้เขาอยู่ไม่น้อยเขาดึงขึ้นมากจากน้ำ ทันทีที่กับดักถูกดึงขึ้นมาเหนือผิวน้ำ คิมหันต์มอง      ที่ดักปลาอย่างโง่งม ในกับดักมีปลาตัวใหญ่อัดแน่นอยู่สิบกว่าตัว อ่า นี่เมียเขาได้พรวิเศษมาจริงๆ สินะ

“กลับกันเถอะท่านพี่จะได้รีบเอาปลาไปเทแล้วเอากลับมาวางใหม่”

“ได้ๆ กลับกันเถอะ” ทั้งสองคนมุ่งหน้าเดินกลับบ้านด้วยรอยยิ้มแห่งความสุขอย่างน้อยๆ วันนี้ยังมีอาหารมาเพิ่ม ลำธารที่ไหลลงมาจากแนวป่าช่างดีจริงๆ วันนี้นางมีอาหารล้ำค่าจากป่ามาทำอาหารไม่ว่าจะเป็นเห็ดหรือผักป่า จนกระทั่งปลาพวกนี้ล้วนเป็นอาหารที่หาได้จากป่าทั้งนั้น

อนันต์เมื่อเห็นน้องชายถือของมาเต็มไม้เต็มมือก็รีบวิ่งมาช่วยเขาถือทันที และเมื่ออนันต์มองเห็นปลาในกับดักที่ทำจากไม้ไผ่ ที่เขาเห็นน้องสะใภ้อย่างใบหม่อนนั่งทำตั้งแต่เมื่อวานก็อดแปลกใจไม่ได้นี่มันได้ผลจริงๆ ด้วย  ได้ปลามามากมายขนาดนี้

“โอ้โห ปลาตัวใหญ่ๆ ทั้งนั้น สิ่งนี้ที่เจ้าทำเมื่อวานนี้หรือใบหม่อน”

“ใช่เจ้าค่ะ ข้าเรียกมันว่าที่ดักปลาเจ้าค่ะ”

“ดียิ่งนัก เอาไว้เจ้าสอนพี่ทำด้วยได้หรือไม่”

“ได้เจ้าค่ะตอนนี้เอาปลาไปใส่อ่างน้ำไว้ก่อนเจ้าค่ะ”

อนันต์และคิมหันต์เอาปลาและกุ้งไปไว้ในครัวจากนั้นทั้งสองออกมาช่วยกันซ่อมรั้วบ้านต่อจนเวลาล่วงเลยมาจนพลบค่ำ ทันทีที่แสงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้าทั้งสองคนถึงได้หยุดมือลงพร้อมกับไปอาบน้ำเตรียมตัวกินข้าวเย็น

ในระหว่างกินข้าวเย็นนั้นใบหม่อนนำลูกๆ ทั้งสามออกมานอนเรียงกันที่โถงกินข้าว โดยการนำผ้าห่มมาปูที่พื้นบ้านจากนั้นถึงได้ไปกินข้าวกับคนอื่นๆ วันนี้ใบหม่อนทำอาหารง่ายๆ มีปลาเผาเกลือ น้ำแกงปลาใส่เห็ดและกุ้งคั่วเกลือ และหุงข้าวอีกหม้อใหญ่ แต่เพียงไม่นานอาหารที่มองมาเยอะมากแล้วได้หมดลงเพราะสามีของนางและพี่ชายสามี

“อร่อยมากเลย ข้าไม่ได้กินข้าวที่เรียกว่าข้าวจริงๆ นานเท่าไหร่แล้วนะ” อนันต์พูดออกมา

“นั่นสิพี่ใหญ่การที่เราถูกไล่ออกมาจากบ้านนั้น นับว่าเป็นเรื่องดี   ไม่น้อยแต่มันจะดีกว่านี้ถ้าหากเมื่อก่อนเราสองคนตอบโต้เสียบ้างก็คงไม่ทำให้ลูกเมียลำบากเช่นนี้” คิมหันต์พูดออกมาด้วยความรู้สึกผิด

“ข้าสองคนไม่โทษพวกท่านหรอกนะเจ้าคะ ข้ารู้ว่าพวกท่านเห็นแก่ท่านพ่อ แต่ท่านพ่อเองก็คงไม่รู้ว่าภรรยาใหม่ของท่านปฏิบัติกับเราเช่นนี้” บัวตองพูดออกมา

“ช่างมันเถอะต่อไปนี้ก็ต่างคนต่างอยู่เราถือว่ามีกันแค่นี้หาได้     ข้องเกี่ยวกับคนบ้านนั้น แต่ถ้ายังล้ำเส้นอีก ข้าจะไม่เกรงใจแล้ว ตอนนี้ข้ามีลูกแล้วข้าต้องเข้มแข็งกว่านี้เจ้าค่ะ” ใบหม่อนพูดออกมา

“พี่ขอโทษเจ้านะใบหม่อนที่พาเจ้ามาลำบากทั้งๆ ที่พี่รับปากพ่อตาแล้วก่อนที่พ่อตาจะสิ้นลมว่าจะดูแลเจ้าให้ดีที่สุด”

“ท่านพี่ ท่านพ่อของข้าท่านคงไม่กล่าวโทษท่านเลิกโทษตัวเองได้แล้ว”

“อืม เช่นนั้นพี่เก็บชามไปล้างก่อนแล้วไอ้หอยประหลาดนั่นเจ้าจะแกะดูเลยหรือไม่”

“แกะเลยเจ้าค่ะท่านพี่ช่วยนำอ่างใส่น้ำและมีดปลายแหลมมาให้ข้าพร้อมกับหอยด้วย ข้าจะแกะเองเจ้าค่ะ”

“หอยอะไรหรือคิม ใบหม่อน” อนันต์อดถามไม่ได้

“ข้าเดาว่ามันจะเป็นหอยมุกน้ำจืดน่ะ หรืออาจจะไม่ใช่ก็ต้องรอแกะดูว่าจะมีไข่มุกหรือไม่”

“เช่นนั้นพี่จะไปช่วยคิมล้างชามก่อนแล้วจะเตรียมของมาให้พวกเจ้ารอที่นี่ พี่ไปไม่นาน”

พี่ชายน้องชายสองคนออกไปล้างถ้วยชามหลังบ้านเสร็จก็นำของที่ ใบหม่อนต้องการกลับเข้ามาในบ้านทันที เมื่อใบหม่อนได้ของที่ต้องการแล้วนางลงมือแกะหอยมุกทันที ท่ามกลางสายตาลุ้นระทึกของทั้งสามคนทันทีที่หอยตัวแรกถูกใบหม่อนแกะออกไข่มุกสีสันสวยงามปรากฏแก่สายตาอนันต์ถึงกับร้องเสียงหลง จนก้อนแป้งทั้งสามสะดุ้งตกใจร้องไห้ออกมา ผลที่ตามมาคืออนันต์โดนบัวตองทุบไปหนึ่งทีจากนั้นจึงรีบไปปลอบหลานๆ เมื่อเด็กๆ หยุดร้องแล้วใบหม่อนกลับมาแกะหอยมุกอีกครั้ง

“ใบหม่อนมีจริงๆ ด้วย สีชมพูสวยมาก ดูสิเม็ดนี้สีอมม่วงล่ะ”      บัวตองพูดด้วยความตื่นเต้น

“นั่นสิพี่ไม่คิดว่าจะมีไข่มุกจริงๆ สวรรค์เมตตาเราแล้ว” อนันต์เองพูดออกมาทั้งที่ดวงตาแดงก่ำ

“พี่ใหญ่รีบเอาใส่อ่างเถอะจะได้ล้างและเช็ดให้แห้ง ยังเหลืออีกหลายตัวยังไม่ได้แกะ” คิมหันต์บอกผู้เป็นพี่ชาย

“ได้ๆ พี่ดีใจมากไปหน่อย”

หลังจากที่ใบหม่อนแกะหอยจนหมดทุกตัวแล้ว พวกเขาได้ไข่มุก    สีชมพูเม็ดใหญ่สภาพไร้ที่ติทั้งหมด สิบเม็ด สีชมพูอมม่วงอีกสิบเม็ด และยังมีสีขาวมุกเม็ดเล็กลงมาหน่อยอีก สิบห้าเม็ด ใบหม่อนยิ้มปากกว้าง พลางคิด ในใจว่า ในเมื่อส่งเธอผู้มีความรู้มากมายติดตัวมาเรื่องอะไรเธอจะยอมให้ครอบครัวอดตายและลูกๆ ตายตั้งแต่ยังเด็กกัน ไม่มีทางเสียหรอก คอยดูเอาไว้เลยต่อไปจะมีแต่ความร่ำรวยและมั่งคั่ง

“ท่านพี่พรุ่งนี้นำไปขายทั้งหมดเลยนะเจ้าคะ พร้อมกับเห็ดที่เก็บมาวันนี้ด้วย”

“ได้ พี่จะเอาไปขายให้ แล้วเจ้าอยากได้อะไรอีกหรือไม่จะได้ซื้อมาเสียทีเดียว”

“ซื้อผ้าห่มก่อนเจ้าค่ะและเสื้อกันหนาวสำหรับทุกคน ผ้าห่มเอามาห้าผืนนะเจ้าคะ ก้อนสามก้อนนั้นจะได้ไม่หนาวมาก”