8

“ได้ แต่พี่ไม่รู้ว่าไข่มุกจะได้ราคาเท่าไหร่คงต้องลองสอบถามร้านเครื่องประดับดูก่อนค่อยนำออกมาขาย”

“เจ้าค่ะท่านพี่ แล้วหากพวกเราจะสร้างบ้านใหม่ต้องใช้เงินจำนวนเท่าไหร่เจ้าคะ”

“น่าจะหลายทองอยู่ พี่ก็ไม่แน่ใจขึ้นอยู่กับว่าจะใช้อิฐหรือดินเหนียวหลังคาจะใช้กระเบื้องหรือฟางนั่นแหละ”

“อีกอย่างขึ้นอยู่กับขนาดของบ้านด้วยนะใบหม่อน” อนันต์กล่าวเสริมผู้เป็นน้องชาย

“เช่นนั้นต้องดูก่อนว่าพรุ่งนี้จะขายได้เงินมากน้อยเท่าไหร่ พวกท่านซ่อมรั้วบ้านเสร็จแล้วหรือยังเจ้าคะ”

“เสร็จแล้วล่ะ แข็งแรงมากด้วยเพราะส่วนด้านหน้าพวกพี่ใช้ไม้    ต้นใหญ่แทนไม้ไผ่น่ะ”

“ดีแล้วเจ้าค่ะ พรุ่งนี้ข้าคิดว่าพวกท่านสองคนควรซื้อเกวียนวัวเอาไว้ใช้ก็ดีนะเจ้าคะ จะได้เดินทางสะดวก”

“อืมข้าเห็นด้วย เจ้าว่าอย่างไรคิม”

“ข้าเห็นด้วยพี่ใหญ่ ตอนนี้รั้วบ้านเราซ่อมแซมแล้วเอาไว้ตอนมีเงินสร้างบ้านค่อยทำกำแพงล้อมรอบอีกที”

“อืมเช่นนั้นก็ตกลงตามนี้ พาลูกๆ ของเจ้ากลับไปนอนเถอะนี่ก็ดึกมากแล้ว”

คิมหันต์และใบหม่อนอุ้มเจ้าก้อนกลับมานอนที่ห้องโดยที่อนันต์อุ้มหลานอีกคนตามมาส่งด้วย ก่อนจะกลับห้องของตัวเองไปนอนเช่นกัน ตอนนี้บัวตองเองท้องได้ห้าเดือนแล้ว อีกหน่อยนางก็ไม่สามารถจะทำงานอะไรได้  ดีไม่น้อยที่ทั้งสองคนไม่ท้องเวลาเดียวกันและคลอดพร้อมกันไม่อย่างนั้น    แย่แน่ๆ เด็กๆ สี่คนจะดูแลยังไง

“ท่านพี่ ข้ากลัวว่าเงินจะได้มาน้อยพรุ่งนี้ท่านตื่นแต่เช้าไปดูเห็ดตรงที่ข้าพาท่านไปวันนี้ได้หรือไม่จะได้ไปขายเพิ่มสักตะกร้า”

“ได้ๆ พี่จะไปดูให้และจะไปดูกับดักที่ทำไว้ด้วย แล้วที่ว่าเจ้าจะทำอาวุธนั่นเจ้าจะทำอาวุธอะไรหรือ”

“อ่อ ข้าจะทำอาวุธที่ยิงลูกดอก เรียกว่าธนูเจ้าค่ะแต่ไม่แน่ว่าจะทำสำเร็จข้าเพียงแต่ทดลองดูเท่านั้น”

“อืม อย่าหักโหมให้มากเจ้าเองก็ต้องพักผ่อนมากๆ”

“ข้าทราบแล้วเจ้าค่ะนอนกันเถอะ”

เมื่อห้าคนพ่อแม่ลูกเข้าห้วงนิทราไปแล้ว ได้มีร่างโปร่งแสงสองร่างลอยอยู่เหนือกระท่อมน้อยอันเป็นที่อยู่ของใบหม่อนและสามี จากนั้นมีแสง  สีฟ้าพวยพุ่งเข้าสู่ร่างของคิมหันต์พร้อมกับคำอวยพร

“ขอให้เจ้ามีพละกำลังดั่งช้างสารและมีสติปัญญาที่เฉียบแหลมนะลูกเขย”

เมื่อแสงสีฟ้าหายเข้าไปในร่างของคิมหันต์หมดแล้วสองร่างโปร่งแสงก็หายวับไปทันที เช้าวันใหม่คิมหันต์ตื่นขึ้นมาด้วยความกระปรี้กระเป่าเขารู้สึกว่าร่างกายเขาแข็งแรงมากๆ จากนั้นหลังจากล้างหน้าบ้วนปากแล้ว    เขาสะพายตะกร้าขึ้นเขาไปทันที โดยนำคบไฟไปด้วยเพื่อเป็นแสงสว่างนำทาง เขาเดินเลยขึ้นไปดูกับดักที่วางเอาไว้ก่อน

จากนั้นค่อยย้อนไปอีกทางที่ใบหม่อนพาเขาเข้าไปเก็บเห็ด วันนี้มีไก่ฟ้ามาติดกับดักทั้งหมดห้าตัว แต่พวกมันยังไม่ตายคิมหันต์จึงติดว่าจะเอากลับไปเลี้ยงที่บ้านเพื่อให้มันออกไข่จะได้มีไข่กิน เมื่อจัดการนำไก่ออกจาก กับดักแล้วเขากลับออกจากป่าและมุ่งหน้าไปอีกด้านของป่าเพื่อดูว่ามีเห็ดอยู่หรือไม่ เมื่อเดินมาถึงเขาก็ต้องแปลกใจ มีเห็ดเกิดขึ้นมาจริงๆ ไม่รอช้าเขารีบเก็บเห็ดอย่างว่องไวเมื่อได้เต็มตะกร้าแล้วก็มุ่งหน้ากลับบ้านทันที

เมื่อกลับมาถึงบ้านอนันต์และคนอื่นๆ ก็ตื่นนอนพอดี อนันต์เห็นน้องชายเดินเข้ามาในบ้านในมือมีไก่ป่าและตะกร้าที่เต็มไปด้วยเห็ดก็ต้อง   อ้าปากค้างและตำหนิน้องชายที่ไม่เรียกให้เขาไปช่วยเก็บ

“เจ้าไปไหนมาแต่เช้าคิม แล้วทำไมไม่เรียกพี่จะได้ไปช่วยกันเก็บ”

“ข้าไปดูกับดักและลองไปดูตรงที่เก็บเห็ดเมื่อวานพบว่ามีเห็ดอยู่   ข้าเลยเก็บมาด้วยท่านพี่ท่านไปดูกับดักปลาหน่อยขอรับหากได้มากจะได้นำไปขายด้วย”

“ได้ๆ พี่จะไปเดี๋ยวนี้” อนันต์เดินออกไปพร้อมกับถังไม้ ไม่นานก็กลับมาพร้อมกับปลาเต็มถัง ทั้งสองคนไม่รอกินข้าวเช้ารีบเตรียมของทันทีเห็ดที่เก็บมาเขาเปลี่ยนใส่ตะกร้าที่ใหญ่ขึ้นได้เต็มสองตะกร้า จากนั้นแบ่งปลาไว้ให้ใบหม่อนทำอาหารเช้าและแบ่งใส่ถังสองถัง แต่ละคนจะสะพายตะกร้าและถือถังคนละใบ เดินมุ่งหน้าเข้าเมืองตั้งแต่ฟ้ายังมืดเมื่อเดินมาถึงประตูเมืองเป็นเวลาที่แสงอาทิตย์ส่องแสงพอดี

ทั้งสองคนสาวเท้ามุ่งหน้าไปยังเหลาอาหารของท่านลุงตงทันที เนื่องจากทั้งสองเข้าเมืองมาเป็นเวลาเช้ากว่าปกติจึงทำให้เมื่อมาถึงที่เหลาอาหารแล้วยังไม่มีชาวบ้านคนอื่นๆ ที่นำของมาขายถือว่าเป็นเรื่องที่ดีมากเพราะเขาทั้งสองคนไม่ต้องการให้มีคนรู้เห็นว่าพวกเขานำอะไรมาขายให้แก่เหลาอาหารลุงตง

“ลุงตงสวัสดีตอนเช้าขอรับ”

“อ้าวสวัสดี คิมหันต์ อนันต์ ทำไมมาแต่เช้าขนาดนี้ล่ะได้อะไรมาเช่นนั้นหรือวันนี้”

“วันนี้มีแค่เห็ดกับปลาน่ะขอรับท่านลุงตง” อนันต์เป็นคนตอบคำถามลุงตง

“เห็ดหรือไหนๆ มีเห็ดโคนมาด้วยหรือไม่”

“วันนี้มีเห็ดโคน เห็ดผึ้งหวานและเห็ดสนเหลืองขอรับ”

“โอ้ ดีๆ ข้ากำลังนึกอยู่เชียวว่าพวกเจ้าจะได้เห็ดมาหรือไม่ตอนนี้เห็ดพวกนี้เป็นที่ต้องการของลูกค้าเป็นอย่างมาก พวกเจ้ารอสักครู่ข้าจะให้พนักงานเอาไปชั่งให้ ไหนล่ะพวกเจ้าได้ปลาอันใดมาเอามาให้ข้าดูเร็วเข้า”

“นี่ขอรับท่านลุงตงปลาตัวใหญ่สดๆ ข้าพึ่งจับมาเมื่อตอนรุ่งเช้าตอนนี้พวกมันยังไม่ตายขอรับ” อนันต์ส่งถังปลาทั้งสองถังให้ท่านลุงตงดู

“สดยิ่งนักตัวใหญ่เนื้อแน่นมากข้าให้ตัวละ ยี่สิบห้าอิแปะ พวกเจ้าพอใจหรือไม่”

“พอใจขอรับ ขอบพระคุณท่านลุงตงมาก”

“ไม่ต้องขอบใจอันใดข้าหรอก ปลาของพวกเจ้าทั้งสดทั้งตัวใหญ่เหมาะสมกับราคาแล้ว ทั้งหมดมีสิบตัวนะเป็นเงิน สองทองแดงห้าสิบอิแปะ เดี๋ยวข้าค่อยรวมกับค่าเห็ดของพวกเจ้า”

“ขอรับท่านลุง”

ทันใดนั้นพนักงานเอาตะกร้ามาคืนให้ทั้งสองคนพร้อมกับแจ้งน้ำหนักเห็ดแก่ท่านลุงตง

“เถ้าแก่ขอรับ เห็ดโคนหนักยี่สิบชั่ง เห็ดผึ้งหวานยี่สิบชั่ง และเห็ดสนเหลืองสามสิบชั่งขอรับ”

“รวมทั้งหมดก็เจ็ดสิบชั่ง เห็ดสนเหลืองข้าให้เจ้าชั่งละสองทองแดงนะเพราะเห็ดชนิดนี้มีราคาแพงและหายากกว่าเห็ดโคนและเห็ดผึ้งหวาน  รวมเป็นเงิน หนึ่งเรียนเงินกับสองทองแดงห้าสิบอิแปะรวมค่าปลาเรียบร้อยแล้ว พวกเจ้าคิดดูถูกต้องหรือไม่”

“ถูกต้องขอรับท่านลุง”

“อืมนี่เงินของพวกเจ้าอย่าลืมนะถ้าได้อะไรมาอีกต้องเอามาขาย    ที่ร้านข้าก่อน”

“ได้ขอรับ ข้าไม่ลืม พวกข้าขอตัวก่อน”

เมื่อทั้งสองออกจากเหลาอาหารก็มุ่งหน้าไปที่ร้านเครื่องประดับทันที ส่วนที่เหลาอาหารตอนนี้ ท่านลุงตงนั่งจิบชาด้วยความสบายอกสบายใจ เขามีอาหารจานเห็ดหายากเอาไว้บริการลูกค้าแถมตอนนี้การค้าของเขานับว่าดีขึ้นเรื่อยๆ จากที่เมื่อก่อนลูกค้าได้หายไปบ้างเพราะมีเหลาอาหารเปิดใหม่มากมายแต่ตอนนี้ตราบใดที่พี่น้องบ้านนี้มีของป่าดีๆ มาขายให้เขา เขาก็สามารถทำเงินได้อีกไม่น้อย