6

เมื่อกินข้าวเช้าเสร็จแล้วคิมหันต์นำเงินที่เหลือไปให้ใบหม่อนเก็บเอาไว้และแบ่งให้พี่ชาย สิบสี่ทองแดงพวกเขาจะทำเช่นนี้เสมอหากขายของป่าเสร็จและเงินที่เหลือจากการซื้อของเข้าบ้านจะแบ่งเงินที่เหลือกันคนละครึ่งทันที จะได้มีเงินเหลือเก็บในเวลาที่ขัดสนก็สามารถนำออกมาช่วยเหลือกันได้ คิมหันต์เห็นใบหม่อนเหลาไม้ไผ่ตั้งแต่เช้าเขาได้แต่สงสัยว่านางจะเหลาไปทำสิ่งใดจึงได้เอ่ยปากถามออกมา

“ใบหม่อนน้องเหลาไม้ไผ่จะทำอะไรเช่นนั้นหรือ”

“อ่อ ข้าจะลองทำอาวุธสำหรับล่าสัตว์ดูน่ะเจ้าค่ะท่านพี่ แต่ข้าก็ไม่รู้จะสำเร็จหรือไม่”

“อ่อ แล้วเจ้าเรียนรู้มาจากที่ใดใครสอนเจ้าหรือ” เมื่อสามีสงสัย    ใบหม่อนจะทำเช่นไรล่ะทีนี้ เอาก็เอาวะอ่านนิยายมาก็หลายเรื่อง ใช้วิธีนี้     ก็แล้วกัน

“ท่านพี่เจ้าคะข้ามีอะไรจะบอกท่านจะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่ท่าน ตอนที่ข้าคลอดลูกข้าหมดสติไปและมีคนมารับเอาวิญญาณข้าไปยังประตูผี  ที่ปรโลกพอข้าไปถึงคนที่พาข้าไปกลับบอกว่าพามาผิดคนข้าเลยโวยวายถามหาความรับผิดชอบ พวกเขาเลยให้พรข้ามาเจ้าค่ะ ส่วนพรก็คือความรู้ในการสร้างสิ่งของและความโชคดีแถมด้วยวิชาการต่อสู้เจ้าค่ะ”

เมื่อฟังเมียพูดจบคิมหันต์หน้าเหวอยืนนิ่ง ในใจเขาคิดว่านี่เมียเขาเกือบตายไปแล้วโชคยังดีที่พาไปผิดคนขอบคุณสวรรค์ที่เอานางมาคืนให้เขาขอบคุณจริงๆ ใบหม่อนเห็นสามียืนนิ่งเหมือนคนวิญญาณออกจากร่างจึงได้เรียกด้วยเสียงอันดังจนคิมหันต์ได้สติกลับมา

“ท่านพี่ ท่านพี่เจ้าคะ ท่านเป็นอะไรหรือไม่”

แทนที่คิมหันต์จะตอบเธอแต่กลับคว้าเอาใบหม่อนเข้ามากอดแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

“ท่านพี่ปล่อยก่อนท่านเป็นอะไร”

“ขอบคุณ ขอบคุณสวรรค์ที่เจ้ากลับมา หากเจ้าเป็นอะไรไปพี่จะอยู่ได้ยังไง” คิมหันต์พูดไปน้ำตาลูกผู้ชายก็ไหลไป เขาคิดไปถึงว่าลูกๆ ตายคาท้องเมียเขา ยังดีที่สวรรค์คืนนางและลูกมาให้เขา

“ท่านพี่ไม่ต้องร้องแล้วข้ากลับมาแล้วนี่ไง ข้าอยู่ตรงนี้”

“ฮึก เรื่องนี้เจ้าห้ามให้ใครรู้นอกจากคนในครอบครัวมันจะนำพาอันตรายมาหาเจ้า เข้าใจหรือไม่”

“ข้าเข้าใจแล้ว แล้วท่านพี่ไม่กลัวข้าหรือเจ้าคะ”

“ไม่ พี่ไม่กลัวเจ้า ไม่ว่ายังไงเจ้าก็คือเมียคือแม่ของลูกพี่”

“ท่านพี่ ข้าอยากให้ท่านพี่ตัดไม้ไผ่มาทำรั้วบ้านให้แข็งแรงกว่านี้  เจ้าค่ะ และซ่อมแซมบ้านให้ดีกว่านี้ข้ากลัวว่ามันจะพังในตอนที่หิมะตกลงมา”

“ได้พี่จะจัดการให้ แต่ว่าเราคงมีเงินไม่พอซ่อมบ้านแน่ๆ”

“ไม่เป็นไรเจ้าค่ะท่านพี่เอาไม้ไผ่มาซ่อมไปก่อนแค่เสริมความแข็งแรงก็น่าจะดีขึ้น เอาไว้เรามีเงินแล้วค่อยสร้างบ้านใหม่”

“ได้พี่จะขึ้นเขาไปวางกับดักขากลับจะตัดไม้ไผ่ลงมาด้วยจะได้ให้    พี่อนันต์ทำรั้วไปพลางๆ ก่อน”

“เจ้าค่ะ เห็ดขายได้ราคาดีหรือไม่เจ้าคะ”

“ดีมากเลยล่ะ ชั่งละหนึ่งทองแดงเลย”

“เช่นนั้นข้าจะไปเก็บมาให้ท่านพี่เอาไปขายอีกดีหรือไม่จะได้มีเงินพอซื้อผ้าห่มและชุดหนาๆ ใส่หน้าหนาว”

“ได้พี่จะไปกับเจ้าด้วย แต่ลูกล่ะจะทำยังไง”

“เดี๋ยวข้าให้นมลูกเสร็จค่อยไปเจ้าค่ะ ไปไม่นานกลับมาลูกยังไม่ทันได้ตื่นหรอก”

“ได้เอาตามเจ้าว่า พี่ไปบอกพี่อนันต์ซ่อมรั้วบ้านไปพลางๆ ก่อน”

“เจ้าค่ะข้าจะได้ฝากพี่บัวตองดูลูกให้”

ใบหม่อนให้นมลูกเสร็จก็ปล่อยให้เด็กๆ นอนโดยมีบัวตองคอยเฝ้าอยู่เป็นเพื่อนหลาน อนันต์ออกไปซ่อมประตูและรั้วบ้านตามที่น้องชายได้บอกไว้ ใบหม่อนเดินนำหน้าคิมหันต์เข้าไปยังป่าด้านขวามือซึ่งเป็นทางที่ไม่ค่อยมีชาวบ้านเข้าไปหาของป่าด้วยเพราะไม่ค่อยมีคนเข้าไปจึงกลัวว่าจะเจอกับ สัตว์ร้ายได้

เดินมาไม่นานใบหม่อนก็มาถึงยังลานเห็ดที่เขามาเก็บไปเมื่อวาน นางอดแปลกใจไม่ได้ว่าทำไมพี่ชายสามีบอกว่าไม่มีเห็ดสักดอกหรือว่าเขาไปผิดทางกันแน่หรือนางบอกทางผิดก็ไม่น่าจะใช่ทางมาที่นี่ก็หาได้สลับซับซ้อนอะไรเดินตรงมาก็ถึงแล้ว

“นี่มัน เห็ดโคน เห็ดผึ้งหวาน ทางนั้นยังมีเห็ดสนเหลืองอีก ทำไมมากมายเพียงนี้ พี่เชื่อแล้วว่าเจ้าได้พรแห่งความโชคดีมา” คิมหันต์พูดออกมาเสียงแผ่วเหมือนคนละเมอ

“รีบเก็บเถอะเจ้าค่ะท่านพี่ ประเดี๋ยวลูกจะตื่นเสียก่อนแล้วท่านค่อยขึ้นมาเก็บอีกรอบก็ได้”

“ได้ๆ เอาตามนั้น” ทั้งสองช่วยกันเก็บเห็ดจนเต็มตะกร้าที่เอามาด้วยทั้งสองใบ ได้เห็ดเป็นจำนวนมากจากนั้นก็พากันกลับบ้านทันทีใบหม่อนเองก็กลัวลูกๆ จะตื่น ทั้งสองคนเร่งฝีเท้ากลับมาถึงบ้านในเวลาไม่นาน อนันต์รู้สึกแปลกใจมากเหตุใดน้องชายของเขาถึงได้กลับมาไวนักจึงได้ถามออกไป

“คิม ทำไมกลับมาเร็วนักล่ะหรือไม่ได้อะไรเลย”

“เปล่าหรอกพี่ใหญ่พอดีว่าเห็ดเต็มตะกร้าแล้วน่ะขอรับก็เลยต้องกลับมาประเดี๋ยวข้าจะกลับไปใหม่หลังใบหม่อนให้นมลูกอีกรอบเสร็จ ตอนนี้ข้าจะช่วยท่านซ่อมรั้วบ้านก่อน”

“อือ ตามที่เจ้าสะดวกเถอะ” อนันต์เดินไปดูเห็ดเต็มตะกร้าทั้งสองตะกร้าเขาได้แต่ยืนอึ้งพูดอะไรไม่ออก

“ท่านพี่ฝากท่านดูลูกด้วยนะเจ้าคะข้าจะไปที่ลำธารเสียหน่อย”    ใบหม่อนบอกสามี

“ข้าจะลองเอาเจ้าสิ่งนี้ที่ข้าทำไว้ตั้งแต่เมื่อวานไปลองดักปลาที่     ลำธารดูเจ้าค่ะ” ใบหม่อนยกที่ดักปลาที่นางทำจากไม้ไผ่ให้สามีดู

“พี่จะไปกับเจ้าด้วย พี่ใหญ่ข้าฝากลูกประเดี๋ยวนะขอรับ ข้าจะรีบกลับมา”

“ไปเถอะๆ มีบัวตองดูอยู่ไม่ต้องห่วงหรอก”

ทั้งสองมุ่งหน้ามาที่ลำธารใบหม่อนไม่รอช้าหาที่เหมาะๆ วางที่ดักปลาทันทีและเอาเชือกผูกที่ดักปลาไว้กับต้นไม้เพื่อป้องกันไม่ให้ที่ดักปลาลอยไปตามน้ำได้จากนั้นนางจึงชวนสามีเดินดูรอบๆ ลำธารเผื่อจะมีอะไรให้นางเก็บกลับไปได้บ้าง

“มันจะได้ผลหรือหม่อนพี่ไม่เคยเห็นใครใช้ที่ดักปลาแบบนี้เลย”

“ข้าก็ไม่รู้คงต้องรอดูเท่านั้น ท่านพี่ข้าขอเดินดูอะไรแถวนี้หน่อย เผื่อจะมีอะไรให้เก็บเอาไปทำกับข้าวได้”

“อืม เดินระวังๆ ด้วยล่ะ ระวังจะลื่นตกน้ำเอา”

“เจ้าค่ะ” เฮ้อหน้าก็หล่อ นิสัยก็ดี ในความโชคร้ายก็ยังมีความโชคดีอยู่บ้างล่ะ ใบหม่อนได้แต่คิดในใจ ไหนๆ ก็ได้มาอยู่ตรงนี้แล้วก็คงต้องเค้นสมองนำพาให้ครอบครัวอยู่รอดต่อไป เดินมาจนเจอหินก้อนใหญ่อยู่กลาง  ลำธารน้ำใสมากจนมองเห็นปลาที่แหวกว่ายไปมา น้ำไม่ได้ลึกเท่าที่ควร      ใบหม่อนลงไปในลำธารที่มีความลึกเพียงแค่หัวเข่านางเท่านั้น

นางเดินไปในน้ำเรื่อยๆ จนรู้สึกเหมือนจะเหยียบอะไรเข้าตอนแรกนางคิดว่าจะเป็นก้อนหิน เมื่อหยิบขึ้นมาดูถึงได้รู้ว่ามันเป็นหอยน้ำจืดหน้าตาเหมือนหอยกาบตัวใหญ่มาก ใหญ่กว่าฝ่ามือของนางอีกคิมหันต์มองภรรยาเขาเก็บก้อนหินในน้ำขึ้นมาดูอย่างสงสัยก็อดถามออกมาไม่ได้