جميع فصول : الفصل -الفصل 10

1 แสงแดดอบอุ่นของอรุณรุ่งสาดส่องลงมาบนฟากฟ้า เมื่อได้สัมผัสดอกไม้หลากสีนานาชนิดมันก็เกิดความประหลาดใจ เมื่อไหร่ที่ดอกไม้เหล่านี้ได้สัมผัสแสงแดดยามเช้าพวกมันก็จะเติบโตขึ้นราวกับสยายปีกของนกแล้วบานขึ้นมาอย่างสดใสราวกับพวกมันต้องมนต์วิเศษ มือสวยอ่อนนุ่มเรียวบางของหญิงสาวก็ได้ช่วยทำให้ดอกไม้พวกนี้ชุ่มชื้นด้วยน้ำจากฝักบัว พวกมันได้รับการดูแลและใส่ใจเป็นอย่างดีราวกับพวกมันเปรียบเสมือนครอบครัวอันแสนสำคัญ “โตวันโตคืนเลยนะคะ” หญิงสาวสะสวยน่ารักผู้ซึ่งเป็นเจ้าของดอกไม้พวกนี้เธอมักจะพูดกับดอกไม้ที่เธอปลูกขึ้นมาเป็นประจำทุกวัน ไม่มีวันไหนที่เธอไม่พูด เจียวเหมย หญิงสาววัยยี่สิบสองคนนี้ เธอเป็นเจ้าของร้านขายดอกไม้ในเมืองแห่งหนึ่ง แล้วร้านขายดอกไม้นี้ก็เป็นบ้านของเธอที่สืบทอดมาจากคุณพ่อและคุณแม่ของเธอที่จากไปตั้งแต่สองปีก่อน มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกะทันหันจนตัวเธอไม่ทันได้ตั้งตัว ความทุกข์และความโศกเศร้าที่เกิดขึ้นภายในใจบอบช้ำจนเกินทน ทำให้เธอต้องเข้ารับการรักษาสภาพจิตใจอยู่ภายในโรงพยาบาลนานสองปี หลังจากออกจากโรงพยาบาล เจียวเหมยก็กลับมาบ้

3 นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เจียวเหมยมาอยู่ในป่าแห่งนี้ที่จะได้พบเจอกับผู้คน แล้วในระหว่างทาง บุคคลที่ช่วยเหลือหรือผู้ไร้ตัวตนก็ได้ให้นางเอากระดาษติดตัวไปด้วย หากเกิดปัญหาอะไรก็จะได้แนะนำอย่างถูกวิธี ถึงจะเป็นการสื่อสารที่ลำบากเกินไปสักหน่อยแต่ก็ทำให้เจียวเหมยเริ่มคุ้นชินกับมัน แล้วตอนนี้ผู้ไร้ตัวตนก็ได้อธิบายเจียวเหมยบนกระดาษถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับเจียวเหมย “อย่างงั้นเหรอคะ แสดงว่าที่นี่คือโลกอีกโลกหนึ่ง จะบอกฉันแบบนี้สินะคะ” เจียวเหมยตกใจอยู่เหมือนกัน นางไม่คิดไม่ฝันว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นจริง ถึงแม้จะเป็นเรื่องที่ผู้ไร้ตัวตนบอกกล่าวมา แต่เจียวเหมยก็เชื่ออย่างสนิทใจ เหตุเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นมาจนถึงตอนนี้มันทำให้ทุกอย่างแปลกไปหมด นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมนางถึงเชื่ออย่างสนิทใจ “เจ้าไม่คิดจะถามข้าหรอกรึ” บนกระดาษถูกเขียนขึ้นเพื่อแสดงให้เจียวเหมยได้เห็น “ไม่ค่ะ ฉันเข้าใจหมดทุกอย่างแล้ว” เจียวเหมยเข้าใจเรื่องราวหลังจากปวดหัวจนหมดสติ นางเข้าใจทุกอย่างแล้วว่าที่นางอาศัยอยู่ตอนนี้ไม่ใช่โลกเดิมที่นางเคยอยู่ จะบอกว่าเป็นโลกต่าง

5 หลังจากขายผักและปลาช่อนหมดในคราวเดียวโดยลูกค้าคนเดียว เจียวเหมยก็เก็บเสื่อถักหญ้าแห้งก่อนจะเดินไปยังร้านขายดอกไม้เพื่อที่จะไปนำเงินที่ได้ไปซื้อดอกไม้ตามที่นางต้องการ “หวังลี่อินเปิดร้านอยู่รึเปล่านะ” เจียวเหมยพูดกับตนเองด้วยรอยยิ้มอย่างสบายอารมณ์ เมื่อเดินมาถึงร้านค้าขายดอกไม้ของหวังลี่อิน ก็พบว่านางเปิดร้านอยู่ แต่ไม่พบเห็นนางอยู่ภายในร้าน เจียวเหมยจึงใช้เวลาชื่นชมดอกไม้ในกระถางที่ตั้งอยู่บริเวณหน้าร้านของนาง “สวัสดีเจ้าค่ะ ข้ากลับมาหาพวกเจ้าอีกแล้วนะ” เจียวเหมยนางไม่ได้พูดกับผู้ใด เพียงแต่นางพูดอยู่กับดอกไม้เหมือนอย่างเคยเป็น แม้จะดูประหลาดสำหรับชาวบ้าน แต่สิ่งที่พวกชาวบ้านได้เห็นสตรีหญิงร่างบางคนนี้มีความสุข พวกชาวบ้านเองก็มีความสุขตามไปด้วยเหมือนกัน “วันนี้ข้าจะพาพวกเจ้ากลับบ้านนะเด็กดี” “กลับบ้านรึ พูดอะไรของเจ้าน่ะเจียวเหมย” นี่ไม่ใช่เสียงของท่านผู้ไร้ตัวตน แต่เป็นเสียงอ่อนนุ่มของสตรีหญิงร่างบางคนที่กำลังยืนอยู่ข้างหลังเจียวเหมย ใช่แล้ว หวังลี่อินเจ้าของร้านค้าขายดอกไม้ “หวังลี่

7 เช้าวันรุ่งขึ้น เจียวเหมยและหวังลี่อินออกจากโรงเตี๊ยมแต่เช้าเพื่อออกมาหาเข้าข้าวกินก่อนจะเข้าไปยังภายในวังหลวงเพื่อเข้าไปชมการแข่งขันการจัดดอกไม้ อันที่จริงที่โรงเตี๊ยมที่ทั้งสองพักอยู่นั้นมีข้าวเช้าสำหรับแขกที่เข้ามาพัก แต่หวังลี่อินบอกเจียวเหมยว่ามันไม่อร่อย นางก็เลยจะพาไปกินข้าวที่ร้านอาหารที่อยู่ไม่ไกลจากโรงเตี๊ยม ร้านอาหารจีนโบราณในโลกแห่งนี้ก็ดูจะไม่ต่างจากโลกที่เจียวเหมยเคยอาศัยอยู่ การจัดร้านและการตกแต่งก็ไม่ได้ต่างกันมาก จะต่างกันก็ตรงที่อาหารอร่อยมากกว่ากันแค่ไหน หลังจากกินข้าวกันเสร็จสรรพ ทั้งสองจึงไปยังวังหลวงทันที “อีกไม่นานทหารยามก็จะเปิดประตูวังหลวง พวกเราเองก็ต้องรีบกันหน่อย” หวังลี่อินพูดก่อนที่จะเร่งฝีเท้าเพื่อไปยังวังหลวงให้ทันเวลาแข่งขัน แล้วดูเหมือนว่าทั้งสองจะมาทันก่อนการแข่งขัน “ที่นี่แหละวังหลวง” เบื้องหน้าของเจียวเหมย เป็นวังหลวงที่มีพื้นที่ขนาดกว้างใหญ่ไพศาล สามารถรองรับผู้คนได้หลายพันคนด้วยกัน ส่วนสิ่งปลูกสร้างจีนโบราณก็มีทั้งตำหนักและจวนรวมอยู่ด้วยกัน (คนที่พำนักอยู่

9 “เสร็จแล้ว” ผลงานที่ถูกสร้างด้วยมือทั้งสองของสตรีหญิงร่างบางอย่างเจียวเหมยก็เสร็จเรียบร้อย แต่ดูนางจะไม่พอใจสักเท่าไหร่ “ตอนนี้ข้าทำได้เพียงเท่านี้ หวังลี่อินช่วยดูให้ข้าหน่อยสิ” “อ่า เดี๋ยวข้าดูให้” หวังลี่อินอ้ำอึ้งอยู่พักหนึ่งก่อนจะเข้าไปดูผลงานการจัดดอกไม้ของเจียวเหมย นางเข้าไปดูแล้วหาจุดที่คิดว่าน่าจะผิดพลาด แต่ไม่เลยจุดไหนที่ต้องแก้ไขและผิดพลาดเลย ทุกอย่างสมบูรณ์แบบและสวยงาม “สวยงาม ไม่มีที่ติ” หวังลี่อินพูดออกมาตามความจริงในสิ่งที่นางเห็น แต่สำหรับเจียวเหมยกลับรู้สึกว่ามันยังไม่ดีพอที่จะให้เรียกว่าเป็นผลงานสมบูรณ์แบบ “เจียวเหมย เพราะเหตุใด ทำไมเจ้าถึงได้คิดว่าผลงานของเจ้ายังไม่ดีพอ” “นั่นสิ ข้าเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แต่ว่า ข้ารู้สึกว่าตัวข้านั้นทำได้ดีกว่านี้” ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำพูดของเจียวเหมยหรือเพราะเหตุใดที่ทำให้หวังลี่อินเกิดอาการมือไม้สั่นจนนางอยากจะสร้างผลงานของตนเองขึ้นมาเดี๋ยวนี้ แต่ก็ทำไม่ได้ “เอาล่ะ ข้าขอตัวกลับก่อนดีกว่า ข้าไม่อยากรบกวนเจ้าไปมากกว่านี้”