ทะลุมิติไปเป็นสาวนักจัดดอกไม้

ทะลุมิติไปเป็นสาวนักจัดดอกไม้

last updateÚltima atualização : 2026-07-13
Idioma: Thai
goodnovel12goodnovel
Classificações insuficientes
17Capítulos
156visualizações
Ler
Adicionar à biblioteca

Compartilhar:  

Denunciar
Visão geral
Catálogo
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP

ใครจะไปคิดกันล่ะว่าดอกไม้พวกนี้จะนำพาเธอทะลุมิติมาอยู่ในโลกจีนโบราณ นางไม่รู้จักผู้ใด นางต้องใช้ชีวิตอยู่ตามลำพัง นางต้องดิ้นรนเพื่อให้อยู่รอด นางจะไม่ยอมตายเป็นอันขาด สตรีอย่างนางขอสู้ตาย

Ver mais

Capítulo 1

บทที่ 1

Point de vue d'Avery

J'avais accepté de passer la nuit avec mon petit ami Ryan pour la première fois ce soir, lors de notre premier jour d'Union.

Lorsque j'ai poussé la porte de sa chambre, je l'ai vu nu et séduisant comme je l'avais imaginé.

Mais avec une autre femme sur lui.

Ma demi-sœur cadette, Zara.

« Qu'est-ce que... » Je me suis pétrifiée sur le seuil.

Zara chevauchait Ryan, face à moi. En me repérant, elle a esquissé un sourire narquois et a gémi, baissant la tête pour mordiller le cou de Ryan.

« Oh oui, comme ça ! » Elle a susurré à son oreille. Ryan a grogné et l'a soulevée pour se retrouver au-dessus d'elle.

Mon estomac s'est retourné. J'avais envie de vomir.

C'était alors que Ryan m'a remarquée et s'est figé. « Avery. » Il a soufflé.

La culpabilité se lisait sur son visage, mais ses mains ne quittaient pas les hanches de Zara. Un silence pesant s'est installé.

« Zara et moi venons de découvrir que nous sommes des compagnons destinés. » Ses mots m'ont transpercé le cœur.

Compagnons destinés.

Pendant les jours d'Union, les loups-garous de plus de 19 ans pouvaient sentir et reconnaître leurs compagnons destinés.

L'attirance entre des compagnons était irrésistible. Ils pouvaient déclencher mutuellement leurs ruts rien qu'en se flairant à distance. Une fois réunis, les compagnons s'accoupleraient et se marqueraient, créant un lien puissant d'attraction mutuelle qui durait toute leur vie.

La seule façon de résister à un compagnon destiné était de marquer un compagnon choisi avant de rencontrer celui qui était désigné par la Déesse. C'était ce que Ryan et moi voulions faire ce soir, lors de notre premier jour d'Union.

Je savais que je n'aurais jamais de compagnon, car ma louve semblait assoupie. Quand tous ont commencé à se transformer en loup et à communiquer avec leur bête intérieure, je n'ai rien ressenti.

Je sentais pourtant ma louve, tapie au fond de mon esprit. Personne ne croyait ce que je disais, si bien que c'est devenu un sujet de moquerie pour mes bourreaux, particulièrement le petit groupe de ma sœur Zara.

« Monstre sans louve. »

« Menteuse humaine pitoyable. »

Ils me balançaient ces insultes en pleine figure, persuadés que j'étais trop faible pour riposter sans louve.

Pourtant, j'étais avec Ryan, l'héritier Alpha. Il faisait de son mieux pour me protéger. Nous étions convaincus d'être faits l'un pour l'autre.

Alors ce soir, pendant le jour d'Union, Ryan et moi avions prévu de nous unir et de nous marquer, pour qu'il puisse me protéger à jamais.

Il avait été la seule lumière dans ma vie.

Mais maintenant, Zara me l'a pris.

Comment la Déesse de la Lune pouvait-elle me traiter ainsi ?

« Tu choisis Zara ? En sachant qu'elle me persécute depuis si longtemps ? » Un sanglot était coincé dans ma gorge, mais je refusais de le laisser sortir.

Je détestais que ma voix tremble tandis que je fixais ses yeux. Les yeux de l'homme que je croyais être l'amour de ma vie. L'homme à qui j'allais m'offrir ce soir. J'avais même enfilé de la lingerie fine sous mon manteau pour marquer l'occasion.

Maintenant, Ryan semblait vouloir s'excuser. Une lueur de regret a traversé son beau visage.

Zara a enroulé un bras autour de son cou et l'a tiré vers elle, m'adressant un sourire narquois depuis le lit.

Ryan a serré la mâchoire : « Les compagnons se rendent plus forts mutuellement, Avery. »

« Donc je ne représentais rien pour toi ? » Le sanglot m'a échappé.

« Ave... » Le visage de Ryan s'est adouci, et il a commencé à se redresser, tendant une main vers moi.

Zara a levé le bras et a entremêlé ses doigts aux siens, stoppant son geste. Ses yeux brillaient sous ses cils sombres.

« Ryan, le jour d'Union est le moment idéal pour engendrer le plus puissant héritier Alpha avec ta compagne... » Elle s'est cambrée contre lui, nue.

Ryan a dégluti, se penchant pour enfouir son visage dans le cou de Zara.

J'ai vu l'éclair jaune du loup dans ses yeux. Quand il m'a regardée à nouveau, l'homme que j'avais connu avait disparu. Il ne restait que de la froideur.

« Dégage maintenant, humaine », a grogné le loup de Ryan.

Les larmes ruisselaient sur mes joues. J'ai étouffé mes sanglots en m'enfuyant par les sentiers cachés vers la vieille forêt.

Où pouvais-je aller ?

Il n'y avait qu'un seul endroit sûr : mon refuge habituel quand j'avais besoin de panser mes blessures.

Un petit étang paisible caché dans les bois.

L'eau miroitait doucement sous la clarté lunaire. Je me suis installée au bord, avec les genoux repliés contre ma poitrine, laissant la mousse fraîche sous moi alléger le poids que je portais.

J'entendais ma respiration rauque, épaissie par les larmes dans ma gorge.

Peu à peu, les bruits nocturnes me sont parvenus. La brise dans les arbres et le bruissement des feuilles sur le sol.

Puis j'ai entendu un son différent, plus sinistre. Le hurlement lointain des loups.

Évidemment. C'était la Pleine Lune d'Union. Les hordes sauvages de loups solitaires sans compagnons seraient plus agitées ce soir.

Bien qu'il soit peu probable qu'on me trouve ici, ce n'était pas sûr. Je devais retourner à la ville de la meute.

J'ai essuyé mes larmes sur ma manche et m'apprêtais à me lever quand j'ai humé quelque chose de délicieux et d'enivrant.

Une vague de chaleur a parcouru mon corps depuis le bas de mon dos jusqu'au bout de mes doigts. Le désir m'a envahie brutalement, me submergeant et me coupant le souffle.

Qu'est-ce que c'était ?

J'ai respiré profondément à nouveau. J'avais besoin de plus, quoi que ce soit. Mon corps le réclamait de chaque nerf, de chaque fibre.

Perdue dans cette sensation étrange et enivrante, j'ai réalisé soudain que c'était peut-être... le rut d'union ?

Comment était-ce possible ? Je croyais ma louve endormie.

Peu importe ce que c'était, je devais rentrer maintenant.

Il y avait du danger tout près, et je n'avais plus de compagnon, même pas un compagnon choisi, pour partager ce rut.

J'ai secoué la tête, essayant de dissiper cette sensation vertigineuse. Je suis parvenue à me mettre debout et j'ai commencé à rentrer, mais l'odeur enivrante continuait de s'approcher et de s'intensifier, comme si elle émanait de quelqu'un qui courait vers moi.

Était-ce cela qui déclenchait mon rut ?

« Les gars, regardez ce qu'on a trouvé », a résonné soudain une voix grave depuis la lisière. « Une louve en rut. »

Je me suis retournée vivement vers l'homme qui pénétrait dans la clairière. Il était grand et élancé. Son visage portait une barbe de quelques jours.

D'autres inconnus ont émergé des arbres. Ils portaient du jean usé et du cuir. Des couteaux et des filets pendaient à leurs ceintures.

Ils sentaient la sueur, masquant presque l'odeur délicieuse de tout à l'heure.

Ce devait être des loups solitaires ! J'ai réalisé ça avec horreur.

« Tu cherches quelque chose, ma jolie ? » Un éclair de dents dans l'obscurité sous des yeux pareils à des puits d'ombre.

« Non, j'allais partir. » Ma voix tremblait.

« Pourquoi partir ? Si tu cherches un compagnon », l'homme a pris une inspiration frémissante, humant l'air ostensiblement, « et vu ton odeur, c'est le cas... je suis sûr qu'on a plusieurs jeunes loups prêts à t'aider, pas vrai, les gars ? »

Des murmures approbateurs se sont élevés. Ils se déployaient derrière moi maintenant, me coupant toute retraite.

« É-Éloignez-v-vous. » J'ai tenté de gronder. « Je ne v-veux pas ça ! »

Un autre homme a ricané. « On dirait qu'on a une sauvageonne, les gars. »

L'homme a bondi en avant. J'ai senti ses doigts agripper l'ourlet de mon manteau, me tirant en arrière vers lui.

Les larmes ont commencé à me monter aux yeux tandis qu'il m'attrapait.

« LAISSEZ-LA TRANQUILLE ! »

Une voix a retenti comme le tonnerre. Cette odeur enivrante qui avait déclenché mon rut m'a enveloppée aussitôt.

Expandir
Próximo capítulo
Baixar

Último capítulo

Mais capítulos
Sem comentários
17 Capítulos
บทที่ 1
1 แสงแดดอบอุ่นของอรุณรุ่งสาดส่องลงมาบนฟากฟ้า เมื่อได้สัมผัสดอกไม้หลากสีนานาชนิดมันก็เกิดความประหลาดใจ เมื่อไหร่ที่ดอกไม้เหล่านี้ได้สัมผัสแสงแดดยามเช้าพวกมันก็จะเติบโตขึ้นราวกับสยายปีกของนกแล้วบานขึ้นมาอย่างสดใสราวกับพวกมันต้องมนต์วิเศษ มือสวยอ่อนนุ่มเรียวบางของหญิงสาวก็ได้ช่วยทำให้ดอกไม้พวกนี้ชุ่มชื้นด้วยน้ำจากฝักบัว พวกมันได้รับการดูแลและใส่ใจเป็นอย่างดีราวกับพวกมันเปรียบเสมือนครอบครัวอันแสนสำคัญ “โตวันโตคืนเลยนะคะ” หญิงสาวสะสวยน่ารักผู้ซึ่งเป็นเจ้าของดอกไม้พวกนี้เธอมักจะพูดกับดอกไม้ที่เธอปลูกขึ้นมาเป็นประจำทุกวัน ไม่มีวันไหนที่เธอไม่พูด เจียวเหมย หญิงสาววัยยี่สิบสองคนนี้ เธอเป็นเจ้าของร้านขายดอกไม้ในเมืองแห่งหนึ่ง แล้วร้านขายดอกไม้นี้ก็เป็นบ้านของเธอที่สืบทอดมาจากคุณพ่อและคุณแม่ของเธอที่จากไปตั้งแต่สองปีก่อน มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกะทันหันจนตัวเธอไม่ทันได้ตั้งตัว ความทุกข์และความโศกเศร้าที่เกิดขึ้นภายในใจบอบช้ำจนเกินทน ทำให้เธอต้องเข้ารับการรักษาสภาพจิตใจอยู่ภายในโรงพยาบาลนานสองปี หลังจากออกจากโรงพยาบาล เจียวเหมยก็กลับมาบ้
last updateÚltima atualização : 2026-07-10
Ler mais
บทที่ 2
2 อรุณรุ่งเช้าส่องแสงสว่างเพื่อต้อนรับเช้าวันใหม่อีกครั้ง หญิงสาวร่างบางนอนอยู่บนเตียงภายในบ้านไม้เก่าผุพัง ใบหน้าของนางดูมีความสุขราวกับตุ๊กตาที่ยิ้มแย้มแจ่มใสตลอดเวลา ทว่าความสุขของนางก็ต้องเป็นอันหยุดลงเมื่อนางตื่นขึ้นมารับบรรยากาศยามเช้าที่สดใส ใบหน้างัวเงียเมาขี้ตาที่เพิ่งตื่นนอนพลางกวาดตามองตามสัญชาตญาณ “ว่าแต่ทำไมเราถึงได้มาอยู่ที่นี่ โอ๊ย!” เจียวเหมยรู้สึกปวดหัวขึ้นมาหลังจากเกิดความสงสัย ก่อนหน้านี้นางเข้ามาในบ้านไม้เก่าเพื่อหลบฝน แล้วหลังจากนั้นนางก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาอย่างรุนแรง นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเกิดอะไรขึ้น แต่หลังจากตื่นขึ้นมา ณ ตอนนี้ก็รู้สึกถึงร่างกายอันบอบบางเปลี่ยนไป ทั้งความรู้สึกและทั้งความคิดเองก็เปลี่ยนแปลงไปด้วย อย่างกลับว่าตนเองนั้นไม่ใช่คนเดิม “ทั้งที่ไม่เคยอยู่ที่นี่แต่กลับเหมือนอยู่มานาน” สติสัมปชัญญะเหมือนเดิม เพิ่มเติมก็คือความทรงจำและความรู้สึกนั้นคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้มานาน ทั้งที่ไม่เคยอยู่สถานที่แห่งนี้มาก่อนตามที่นางว่ากล่าวเอาไว้ “แปลกจัง” เจียวเหมยนางเองก็ไ
last updateÚltima atualização : 2026-07-10
Ler mais
บทที่ 3
3 นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เจียวเหมยมาอยู่ในป่าแห่งนี้ที่จะได้พบเจอกับผู้คน แล้วในระหว่างทาง บุคคลที่ช่วยเหลือหรือผู้ไร้ตัวตนก็ได้ให้นางเอากระดาษติดตัวไปด้วย หากเกิดปัญหาอะไรก็จะได้แนะนำอย่างถูกวิธี ถึงจะเป็นการสื่อสารที่ลำบากเกินไปสักหน่อยแต่ก็ทำให้เจียวเหมยเริ่มคุ้นชินกับมัน แล้วตอนนี้ผู้ไร้ตัวตนก็ได้อธิบายเจียวเหมยบนกระดาษถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับเจียวเหมย “อย่างงั้นเหรอคะ แสดงว่าที่นี่คือโลกอีกโลกหนึ่ง จะบอกฉันแบบนี้สินะคะ” เจียวเหมยตกใจอยู่เหมือนกัน นางไม่คิดไม่ฝันว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นจริง ถึงแม้จะเป็นเรื่องที่ผู้ไร้ตัวตนบอกกล่าวมา แต่เจียวเหมยก็เชื่ออย่างสนิทใจ เหตุเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นมาจนถึงตอนนี้มันทำให้ทุกอย่างแปลกไปหมด นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมนางถึงเชื่ออย่างสนิทใจ “เจ้าไม่คิดจะถามข้าหรอกรึ” บนกระดาษถูกเขียนขึ้นเพื่อแสดงให้เจียวเหมยได้เห็น “ไม่ค่ะ ฉันเข้าใจหมดทุกอย่างแล้ว” เจียวเหมยเข้าใจเรื่องราวหลังจากปวดหัวจนหมดสติ นางเข้าใจทุกอย่างแล้วว่าที่นางอาศัยอยู่ตอนนี้ไม่ใช่โลกเดิมที่นางเคยอยู่ จะบอกว่าเป็นโลกต่าง
last updateÚltima atualização : 2026-07-10
Ler mais
บทที่ 4
4 “ดอกไม้พวกนั้นสวยมาก ข้าอยากได้” หลังจากกลับมาถึงบ้าน เจียวเหมยก็ได้แต่พูดบ่นออกมาว่าอยากได้ดอกไม้เหมือนเด็กที่บ่นอยากได้ของเล่น “นี่ ท่านฟังข้าพูดอยู่รึเปล่า ข้าอยากได้ดอกไม้พวกนั้น” บนมือที่กำลังถือกระดาษก็มีตัวอักษรใหม่โผล่ขึ้นมา เจียวเหมยจึงอ่านมันเหมือนกลับกลายเป็นเรื่องปกติ “หากเจ้าอยากได้ดอกไม้พวกนั้น เจ้าก็ต้องทำงานเก็บเงิน แล้วเอาเงินที่ได้ไปซื้อดอกไม้ที่ร้านค้าของแม่นางหวังลี่อิน นั่งอยู่เฉยๆ ไม่ได้เงินหรอกนะ” เจียวเหมยอ่านเนื้อหาบนกระดาษพร้อมกับความรู้สึกแทงใจดำยิ่งกว่านี้คงไม่มีอีกแล้ว มันก็จริงอย่างที่ผู้ไร้ตัวตนได้กล่าวเอาไว้บนกระดาษ ถ้าอยากได้เงินก็ต้องทำงาน ทว่าสตรีอย่างนางจะไปทำงานอะไรให้ได้เงิน “แล้วท่านจะให้ข้าไปทำงานอะไรกันเล่า ว่าแต่ ท่านออกมาให้ข้าเห็นจะได้ไหมเจ้าคะ ปล่อยให้ข้าพูดอยู่คนเดียว ข้าเองก็เหนื่อยเป็นเหมือนกัน” “ได้สิ ถ้าเจ้าไม่กลัวข้านะ” “เอ๊ะ!” คราวนี้การสื่อสารระหว่างเจียวเหมยและผู้ไร้ตัวตนไม่ใช่การอธิบายบนกระดาษอีกต่อไป เบื้องหน้
last updateÚltima atualização : 2026-07-10
Ler mais
บทที่ 5
5 หลังจากขายผักและปลาช่อนหมดในคราวเดียวโดยลูกค้าคนเดียว เจียวเหมยก็เก็บเสื่อถักหญ้าแห้งก่อนจะเดินไปยังร้านขายดอกไม้เพื่อที่จะไปนำเงินที่ได้ไปซื้อดอกไม้ตามที่นางต้องการ “หวังลี่อินเปิดร้านอยู่รึเปล่านะ” เจียวเหมยพูดกับตนเองด้วยรอยยิ้มอย่างสบายอารมณ์ เมื่อเดินมาถึงร้านค้าขายดอกไม้ของหวังลี่อิน ก็พบว่านางเปิดร้านอยู่ แต่ไม่พบเห็นนางอยู่ภายในร้าน เจียวเหมยจึงใช้เวลาชื่นชมดอกไม้ในกระถางที่ตั้งอยู่บริเวณหน้าร้านของนาง “สวัสดีเจ้าค่ะ ข้ากลับมาหาพวกเจ้าอีกแล้วนะ” เจียวเหมยนางไม่ได้พูดกับผู้ใด เพียงแต่นางพูดอยู่กับดอกไม้เหมือนอย่างเคยเป็น แม้จะดูประหลาดสำหรับชาวบ้าน แต่สิ่งที่พวกชาวบ้านได้เห็นสตรีหญิงร่างบางคนนี้มีความสุข พวกชาวบ้านเองก็มีความสุขตามไปด้วยเหมือนกัน “วันนี้ข้าจะพาพวกเจ้ากลับบ้านนะเด็กดี” “กลับบ้านรึ พูดอะไรของเจ้าน่ะเจียวเหมย” นี่ไม่ใช่เสียงของท่านผู้ไร้ตัวตน แต่เป็นเสียงอ่อนนุ่มของสตรีหญิงร่างบางคนที่กำลังยืนอยู่ข้างหลังเจียวเหมย ใช่แล้ว หวังลี่อินเจ้าของร้านค้าขายดอกไม้ “หวังลี่
last updateÚltima atualização : 2026-07-10
Ler mais
บทที่ 6
6 เช้าวันรุ่นขึ้นเจียวเหมยและหวังลี่อิน รวมไปถึงท่านผู้ไร้ตัวตน พวกเขาเดินทางไปยังเมืองหลวงเพื่อไปชมการแข่งขันการจัดดอกไม้โชว์ เจียวเหมยเห็นว่าหวังลี่อินเองก็เป็นผู้เชี่ยวชาญเรื่องดอกไม้ นางก็เลยชวนหวังลี่อินมาเป็นเพื่อน แต่เกินคาด หวังลี่อินเองก็กำลังจะเดินทางไปยังเมืองหลวงเพื่อที่จะไปดูการแข่งขันการจัดดอกไม้โชว์เฉกเช่นเดียวกับเจียวเหมย แล้วการเดินทางจะต้องนั่งเกวียนม้าเดินทางไปเท่านั้น “ข้าไม่คิดไม่ฝันเลยว่าเจ้าจะสนใจการแข่งขัน” “อะไรที่เกี่ยวกับดอกไม้ข้าสนใจหมดนั่นแหละ หวังลี่อิน เจ้าเองก็เคยเข้าร่วมการแข่งขันการจัดดอกไม้โชว์ด้วยสินะ” “ใช่ แล้วข้าก็ชนะมาหลายสังเวียนแล้วด้วย” “สุดยอด เจ้านี่เก่งจังเลยนะ” หวังลี่อินถูกชมจากเจียวเหมยด้วยความจริงใจ แต่ด้วยความที่นางนั้นมองเป็นเรื่องปกตินางก็เลยไม่ได้พูดอะไร แล้วหวังลี่อินก็เล่าเรื่องการแข่งขันที่นางเคยลงแข่งเมื่อคราวที่แล้ว การแข่งขันจะเป็นการนำดอกไม้ที่ทางผู้จัดการแข่งขันมาตกแต่งและวางให้สวยงามราวกับงานศิลปะ ผู้ใดที่สามารถจัดดอกไม้ให้สวยงามที่สุดในการแข่งขันก็จะเป็น
last updateÚltima atualização : 2026-07-10
Ler mais
บทที่ 7
7 เช้าวันรุ่งขึ้น เจียวเหมยและหวังลี่อินออกจากโรงเตี๊ยมแต่เช้าเพื่อออกมาหาเข้าข้าวกินก่อนจะเข้าไปยังภายในวังหลวงเพื่อเข้าไปชมการแข่งขันการจัดดอกไม้ อันที่จริงที่โรงเตี๊ยมที่ทั้งสองพักอยู่นั้นมีข้าวเช้าสำหรับแขกที่เข้ามาพัก แต่หวังลี่อินบอกเจียวเหมยว่ามันไม่อร่อย นางก็เลยจะพาไปกินข้าวที่ร้านอาหารที่อยู่ไม่ไกลจากโรงเตี๊ยม ร้านอาหารจีนโบราณในโลกแห่งนี้ก็ดูจะไม่ต่างจากโลกที่เจียวเหมยเคยอาศัยอยู่ การจัดร้านและการตกแต่งก็ไม่ได้ต่างกันมาก จะต่างกันก็ตรงที่อาหารอร่อยมากกว่ากันแค่ไหน หลังจากกินข้าวกันเสร็จสรรพ ทั้งสองจึงไปยังวังหลวงทันที “อีกไม่นานทหารยามก็จะเปิดประตูวังหลวง พวกเราเองก็ต้องรีบกันหน่อย” หวังลี่อินพูดก่อนที่จะเร่งฝีเท้าเพื่อไปยังวังหลวงให้ทันเวลาแข่งขัน แล้วดูเหมือนว่าทั้งสองจะมาทันก่อนการแข่งขัน “ที่นี่แหละวังหลวง” เบื้องหน้าของเจียวเหมย เป็นวังหลวงที่มีพื้นที่ขนาดกว้างใหญ่ไพศาล สามารถรองรับผู้คนได้หลายพันคนด้วยกัน ส่วนสิ่งปลูกสร้างจีนโบราณก็มีทั้งตำหนักและจวนรวมอยู่ด้วยกัน (คนที่พำนักอยู่
last updateÚltima atualização : 2026-07-10
Ler mais
บทที่ 8
8 การแข่งขันการจัดดอกไม้ที่ผ่านมา ผู้ชนะเป็นแค่เด็กอายุไม่ถึงสิบแปดปี ถือว่าเป็นเด็กที่มีความสามารถหรือจะเรียกว่าเป็นเด็กอัจฉริยะก็ไม่ปาน ตั้งแต่กลับจากการไปดูการแข่งขันการจัดดอกไม้ เจียวเหมยก็ไม่ได้ออกไปไหนไกล นางใช้เวลาหมกมุ่นอยู่กับการจัดดอกไม้ตามลำพัง ไม่สิ อยู่ด้วยกันกับท่านผู้ไร้ตัวตนที่คอยดูว่านางจะทำอะไรบ้าง “ตกแต่งกิ่งเสร็จแล้วจากนั้นก็วางดอกไม้หลายชนิดลงไปรอบกระถาง” ผลงานศิลปะการจัดดอกไม้ของเจียวเหมยชิ้นนี้ดูไม่เลว ถือว่าสวยงามเข้าตากรรมการ ทว่านี่เป็นการฝึกฝนเท่านั้น “ท่านผู้ไร้ตัวตนเจ้าคะ ผลงานของข้า สวยงามใช่หรือไม่” “โอย ข้าดูไม่เป็นหรอก” “อะไรกันเนี่ย ข้าก็คิดท่านจะดูผลงานศิลปะของข้าออก” เจียวเหมยพูดบ่นก่อนจะหันไปสนใจการจัดดอกไม้เหมือนเดิม แล้วในระหว่างที่เจียวเหมยกำลังให้ความสนใจการจัดดอกไม้อยู่นั้น หวังลี่อินก็เดินทางมาหาถึงบ้าน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่หวังลี่อินเข้ามาบ้านของเจียวเหมย แต่นางเข้ามาหลายครั้งแล้ว นางบอกว่าพอมาที่นี่รู้สึกจิตใจสงบ แล้วนางก็จะวนเวียนไปมาอยู่บ่อย
last updateÚltima atualização : 2026-07-10
Ler mais
บทที่ 9
9 “เสร็จแล้ว” ผลงานที่ถูกสร้างด้วยมือทั้งสองของสตรีหญิงร่างบางอย่างเจียวเหมยก็เสร็จเรียบร้อย แต่ดูนางจะไม่พอใจสักเท่าไหร่ “ตอนนี้ข้าทำได้เพียงเท่านี้ หวังลี่อินช่วยดูให้ข้าหน่อยสิ” “อ่า เดี๋ยวข้าดูให้” หวังลี่อินอ้ำอึ้งอยู่พักหนึ่งก่อนจะเข้าไปดูผลงานการจัดดอกไม้ของเจียวเหมย นางเข้าไปดูแล้วหาจุดที่คิดว่าน่าจะผิดพลาด แต่ไม่เลยจุดไหนที่ต้องแก้ไขและผิดพลาดเลย ทุกอย่างสมบูรณ์แบบและสวยงาม “สวยงาม ไม่มีที่ติ” หวังลี่อินพูดออกมาตามความจริงในสิ่งที่นางเห็น แต่สำหรับเจียวเหมยกลับรู้สึกว่ามันยังไม่ดีพอที่จะให้เรียกว่าเป็นผลงานสมบูรณ์แบบ “เจียวเหมย เพราะเหตุใด ทำไมเจ้าถึงได้คิดว่าผลงานของเจ้ายังไม่ดีพอ” “นั่นสิ ข้าเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน แต่ว่า ข้ารู้สึกว่าตัวข้านั้นทำได้ดีกว่านี้” ไม่รู้ว่าเป็นเพราะคำพูดของเจียวเหมยหรือเพราะเหตุใดที่ทำให้หวังลี่อินเกิดอาการมือไม้สั่นจนนางอยากจะสร้างผลงานของตนเองขึ้นมาเดี๋ยวนี้ แต่ก็ทำไม่ได้ “เอาล่ะ ข้าขอตัวกลับก่อนดีกว่า ข้าไม่อยากรบกวนเจ้าไปมากกว่านี้”
last updateÚltima atualização : 2026-07-10
Ler mais
บทที่ 10
10 การแข่งขันการจัดดอกไม้ภายในเมืองยังคงดำเนินต่อไป เจียวเหมยผ่านการแข่งขันการจัดดอกไม้และชนะคู่ต่อสู้ได้อย่างราบรื่น แต่ปัญหาของนางก็คือเวลามีผู้ชมจ้องมองในสิ่งที่นางทำอยู่นั้นทำให้นางรู้สึกอึดอัดใจ จะเรียกว่าตื่นสนามก็คงไม่ปาน (ไม่ได้การ เราต้องมีสมาธิมากกว่านี้) การแข่งขันรอบต่อไปยังคงเป็นเจียวเหมย แต่ใครหน้าไหนเป็นคู่ต่อสู้เจียวเหมยก็สู้กลับอย่างเต็มที่เพื่อให้เกียรติอีกฝ่าย เจียวเหมยวางกระถางที่บรรจุดินสีดำเอาไว้ จากนั้นนางก็นำต้นของดอกกล้วยไม้ที่ทางผู้จัดการแข่งขันเตรียมเอาไว้ แล้วนางก็ใช้ไม้ปาดดินตรงขอบกระถางดอกไม้เพื่อความเรียบร้อย ก่อนจะโรยด้วยกลีบกุหลาบ จากนั้นนำหญ้าใบเล็กมาวางบนดินในกระถางดอกไม้ก่อนจะใช้สเปรย์ฉีดน้ำเพื่อให้ใบหญ้าดูเป็นธรรมชาติมากยิ่งขึ้นซึ่งเปรียบเสมือนธรรมชาติที่ไม่ต้องแต่งเติมอะไรเข้าไปอีก กรรมการตัดสินยังคงเป็นคนเดิม ฉุน นั่นก็คือชื่อของกรรมการตัดสิน แถมยังเป็นขุนนางอีกด้วย “ผู้ชนะ เจียวเหมย” การจะเอาชนะคู่แข่งขันแต่ละคนนั้นไม่ง่ายเลย เพราะคนที่เข้าร่วมการแข่งขันนั้นมีความสามารถเฉพาะตั
last updateÚltima atualização : 2026-07-10
Ler mais
Explore e leia bons romances gratuitamente
Acesso gratuito a um vasto número de bons romances no app GoodNovel. Baixe os livros que você gosta e leia em qualquer lugar e a qualquer hora.
Leia livros gratuitamente no app
ESCANEIE O CÓDIGO PARA LER NO APP
DMCA.com Protection Status