บทที่ 3

3

          นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เจียวเหมยมาอยู่ในป่าแห่งนี้ที่จะได้พบเจอกับผู้คน แล้วในระหว่างทาง บุคคลที่ช่วยเหลือหรือผู้ไร้ตัวตนก็ได้ให้นางเอากระดาษติดตัวไปด้วย หากเกิดปัญหาอะไรก็จะได้แนะนำอย่างถูกวิธี ถึงจะเป็นการสื่อสารที่ลำบากเกินไปสักหน่อยแต่ก็ทำให้เจียวเหมยเริ่มคุ้นชินกับมัน แล้วตอนนี้ผู้ไร้ตัวตนก็ได้อธิบายเจียวเหมยบนกระดาษถึงสิ่งที่เกิดขึ้นกับเจียวเหมย

          “อย่างงั้นเหรอคะ แสดงว่าที่นี่คือโลกอีกโลกหนึ่ง จะบอกฉันแบบนี้สินะคะ”

          เจียวเหมยตกใจอยู่เหมือนกัน นางไม่คิดไม่ฝันว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นจริง ถึงแม้จะเป็นเรื่องที่ผู้ไร้ตัวตนบอกกล่าวมา แต่เจียวเหมยก็เชื่ออย่างสนิทใจ เหตุเพราะเรื่องที่เกิดขึ้นมาจนถึงตอนนี้มันทำให้ทุกอย่างแปลกไปหมด นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมนางถึงเชื่ออย่างสนิทใจ

          “เจ้าไม่คิดจะถามข้าหรอกรึ”

          บนกระดาษถูกเขียนขึ้นเพื่อแสดงให้เจียวเหมยได้เห็น

          “ไม่ค่ะ ฉันเข้าใจหมดทุกอย่างแล้ว”

          เจียวเหมยเข้าใจเรื่องราวหลังจากปวดหัวจนหมดสติ นางเข้าใจทุกอย่างแล้วว่าที่นางอาศัยอยู่ตอนนี้ไม่ใช่โลกเดิมที่นางเคยอยู่ จะบอกว่าเป็นโลกต่างมิติก็ไม่ปาน แล้วนางก็อยู่ในช่วงยุคจีนโบราณอีกด้วย อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์อย่างโทรศัพท์มือถือ คอมพิวเตอร์ ของพวกนี้อย่าหวังว่าจะหาได้ในยุคนี้

          นอกจากข้าวของที่จำเป็นแล้วเจียวเหมยเองก็ยังไม่เคยขออะไรไปมากกว่านี้จากผู้ไร้ตัวตน หากสามารถนำของที่อยู่โลกก่อนมาใช้ได้แล้วล่ะก็ ทุกอย่างจะสะดวกสบายไปหมด ซึ่งมันเป็นเรื่องที่ดีเลย

          “แล้วแม่นางเจียวเหมยไม่เกรงกลัวเลยรึ”

          บนกระดาษถูกเขียนขึ้นใหม่จากผู้ไร้ตัวตน

          “ไม่ค่ะ ฉันไม่กลัว”

          เจียวเหมยตอบ

          “เจ้าเป็นสตรีที่มีจิตใจแข็งแกร่งอันบริสุทธิ์ ข้าขอชื่นชม”

          เจียวเหมยอ่านข้อความตัวอักษรในกระดาษก็รู้สึกประหม่าขึ้นมา นางไม่คิดว่าจะถูกผู้ไร้ตัวตนชมว่านางแข็งแกร่ง

          !?

          เบื้องหน้าเจียวเหมย เป็นถนนสำหรับเกวียนวัวหรือไม่ก็เกวียนม้าตรงยาวไปยังหมู่บ้าน รอบพื้นที่ทางถนนนั้นเต็มไปด้วยป่าไผ่บดบังแสงแดดทอดยาวไปไกลจนถึงหมู่บ้าน

          “หากเจ้าเดินตรงไปตามเส้นทางนี้ เจ้าก็จะไปถึงหมู่บ้านเหลียง”

          เป็นเช่นนั้น

          เจียวเหมยเดินตามเส้นทางเพื่อตรงไปยังหมู่บ้านเหลียง แล้วในระหว่างที่เดินไปอยู่นั้นก็ได้พบเกวียนม้าของชาวบ้านสวนทางกับเจียวเหมย มีคนนั่งท้ายหลังเกวียนม้าอยู่ด้วยกันหลายคน แล้วก็มีคนควบคุมม้าหนึ่งคนด้วยกัน คาดว่าคงจะเป็นเกวียนม้าโดยสารเดินทางไปยังอีกหมู่บ้าน แล้วที่แปลกคือคนในเกวียนม้ารวมไปถึงคนควบคุมม้าชายตามองเจียวเหมยอย่างพร้อมเพรียงกันอีกด้วย

          (ใบหน้าของเรามีอะไรติดอยู่หรือเปล่านะ)

          ก็ไม่เห็นจะมี

          เนื้อหาบนกระดาษเปลี่ยนไป สงสัยผู้ไร้ตัวตนมีเรื่องจะบอก

          “สตรีงดงามอย่างเจ้า ไม่ว่าผู้ใดก็ต้องชายตามอง”

          พออ่านตัวอักษรบนกระดาษ เจียวเหมยก็รู้สึกเขินขึ้นมาเล็กน้อยที่ถูกชมว่านางนั้นงดงามราวเจ้าหญิง แต่นางก็พูดปฏิเสธไปทันที

          “ไม่จริงค่ะ ฉันไม่ได้สวยขนาดต้องมามองหรอกนะคะ”

          หลังจากเดินทางมาตามเส้นทาง เจียวเหมยก็เดินทางมาถึงข้างหน้าทางเข้าของหมู่บ้านเหลียง

          หมู่บ้านเหลียงเป็นหมู่บ้านที่อยู่ติดกับแม่น้ำลำธาร เป็นหมู่บ้านขนาดเล็กที่ไม่แออัดผู้คน แล้วชาวบ้านที่อยู่ในหมู่บ้านเหลียงต่างก็รู้จักกันทุกคน ทำให้ไม่มีเรื่องอันตรายอย่างพวกโจรปล้นเสบียงที่มักจะลงมือในยามวิกาล หากเจียวเหมยได้อาศัยอยู่หมู่บ้านเหลียงก็ไม่ต้องเป็นห่วงเรื่องภัยอันตราย แต่น่าเสียดายที่เจียวเหมยมีบ้านไม้หลังเก่าที่อยู่แล้วสุขสบาย แม้ว่าจะไม่ใช่ของตนเองแต่เดิมก็เถอะ

          “เอาล่ะ เข้าไปดูกันดีกว่านะคะ”

          เจียวเหมยไม่ได้พูดบอกแค่ตนเอง แต่นางบอกผู้ไร้ตัวตนด้วย ถึงจะไม่รู้ว่าบุคคลปริศนาที่ได้ชื่อว่าผู้ไร้ตัวตนนั้นจะสนใจฟังในสิ่งที่เจียวเหมยพูดหรือไม่

          .

          .

          .

          สตรีร่างบางเดินเข้าไปในหมู่บ้านเหลียงเป็นครั้งแรก แม้จะไม่มีอะไรให้ประทับใจ แต่ด้วยไม่ได้พบผู้คนมานานมันก็ทำให้นางรู้สึกดีเหมือนกัน แต่พอเดินเข้ามาในหมู่บ้านเหลียงได้ไม่นาน ความรู้สึกดีเมื่อได้พบผู้คนก็จำเป็นต้องหยุดลงเมื่อชาวบ้านชายตามองเจียวเหมยกันหลายคน จะด้วยเหตุใดก็ตามแต่ การกระทำอย่างนี้มันไม่เสียมารยาทไปหน่อยรึ

          ทว่ามันเป็นเรื่องธรรมดาที่ชาวบ้านจำเป็นต้องมอง เหตุผลเพราะเจียวเหมยเป็นคนแปลกหน้า แถมนางทั้งสวยและสง่างามราวเจ้าหญิง เป็นใครก็ต้องมอง ซึ่งเป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว เพียงแต่นางไม่ยอมรับว่านางสวย

          (ช่วยไม่ได้ อยากมองก็มองกันไป แต่อย่ามาจิ้นกันล่ะ)

          เจียวเหมยคิดเช่นนั้นก่อนจะเดินมองดูทัศนวิสัยภายในหมู่บ้านเหลียงโดยไม่สนใจว่าผู้ใดชายตามอง

          ณ เวลานี้เป็นเวลาเช้าสาย ชาวบ้านในหมู่บ้านเหลียงส่วนใหญ่มีอาชีพเป็นเกษตรกร พวกเขาจะเอาผลผลิตมาตั้งขายตามพื้นที่ภายในหมู่บ้านเหลียง ราคาซื้อขายแล้วแต่เจ้าของร้านกำหนด เพราะเป็นหมู่บ้านขนาดเล็กก็เลยไม่มีการควบคุมเรื่องราคาวัตถุดิบ ผู้ใดขายถูกผู้นั้นได้เงินมาใช้จ่าย ขายแพงก็ไม่มีคนซื้อ วงเวียนวัฏจักรนี้ไม่ว่าอยู่โลกไหนก็เหมือนกัน

          วันนี้เจียวเหมยไม่ได้คิดจะเข้ามาหมู่บ้านเหลียงเพื่อจับจ่ายซื้อของแต่อย่างใด นางเพียงแค่อยากรู้ว่าผู้คนใช้ชีวิตกันอย่างไร แล้วนางก็ได้เห็นมันแล้วว่าเป็นอย่างไร

          ภาษาในการสื่อสารของชาวบ้านเป็นภาษาจีนโบราณ เจียวเหมยไม่เคยร่ำเรียนภาษาจีนโบราณ สำเนียงอะไรก็ไม่เคยพูด แต่ฟังแล้วเข้าใจเป็นอย่างดี แล้วเหตุที่ฟังภาษาที่ไม่ได้ร่ำเรียนแล้วเข้าใจอาจเป็นเพราะหลังจากเกิดอาการปวดหัวขั้นรุนแรงจนหมดสติไปนั่นแหละ อย่างกลับว่าเจียวเหมยได้รับพลังที่สามารถสื่อสารกับผู้คนบนโลกแห่งนี้ได้ ทำให้ไม่ต้องกังวลว่าจะใช้ชีวิตอยู่อย่างไร หากสื่อสารกับชาวบ้านหรือคนท้องถิ่นไม่ได้ เจียวเหมยคงลำบากเป็นแน่ ในเมื่อผู้คนบนโลกแห่งนี้ใช้ภาษาจีนโบราณ เจียวเหมยเองก็คงต้องปรับตัวเพื่อให้ตนเองได้ใช้ชีวิตอยู่บนโลกแห่งนี้ได้

          (เราเองก็ต้องปรับตัว จะมาใช้ภาษาที่ยุคนี้ไม่ใช้กันก็ไม่ได้ด้วย ถ้าอย่างนั้นเราต้องฝึกฝนเพื่อให้คุ้นชินกับภาษาจีนโบราณ)

          ในระหว่างที่เดินทางเข้ามาในหมู่บ้านเหลียง เจียวเหมยก็พบร้านค้าขายดอกไม้ร้านหนึ่งที่อยู่พื้นที่กลางหมู่บ้านเหลียง แล้วเป็นร้านเดียวที่ขายดอกไม้อีกด้วย

          “ร้านขายดอกไม้”

          พอได้เห็นร้านค้าขายดอกไม้ เจียวเหมยก็ดีใจจนต้องพูดออกมาโดยไม่สนใจชาวบ้านที่เดินไปมาจับจ่ายซื้อของ

          บริเวณหน้าร้านค้าของดอกไม้มีกระถางดอกไม้และดอกไม้บานเติบโตเต็มที่อยู่ด้วยกันหลายชนิด การจัดเตรียมและการวางตรงตำแหน่งที่มีแสงแดดอันแรงกล้านี้บ่งบอกว่าเจ้าของร้านค้าขายดอกไม้นั้นมีความเอาใจใส่ดอกไม้พวกนี้เป็นอย่างมาก คนที่มีประสบการณ์เกี่ยวกับดอกไม้เพียงแค่ดูครู่เดียวก็รู้ได้ทันที

          “หมู่ตาน หลันฮวา ไป๋หลานฮวา เหม่ยฮวา เถาฮวา จวี๋อวา ไม่ว่าชนิดไหนก็สวยงามทั้งนั้น ชีวิตนี้ฉันไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว”

          เจียวเหมยแสดงสีหน้าอมยิ้มหวานอย่างมีความสุขเมื่อได้เห็นดอกไม้พวกนี้ นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสตรีร่างบางสะสวยน่ารักผู้ซึ่งเป็นเจ้าของร้านที่กำลังจัดเตรียมดอกไม้อยู่นั้นกำลังยืนมองอยู่ข้างหลัง แม้จะไม่รู้ความหมายที่เจียวเหมยพูดออกมาก็เถอะ แต่ดูท่าทางแล้วนางคงจะมีความสุขมากเมื่อได้มองดูดอกไม้สวยงามและได้สื่อสารกับพวกมัน

          “เจ้าเป็นใคร”

          เจียวเหมยที่กำลังเคลิบเคลิ้มอยู่กับดอกไม้อย่างคลั่งไคล้นั้นต้องหันหลังกลับมาดูว่ามีผู้ใดเรียกตนหรือไม่ ซึ่งก็มีสตรีหญิงร่างบางสะสวยน่ารักยืนถือแจกันดอกไม้ที่มีหลันฮวาอยู่ในแจกัน

          ในเมื่อถูกอีกฝ่ายถามก็คงต้องตอบไปตามมารยาท

          “ฉัน ไม่สิ ข้าชื่อเจียวเหมย กำลังดูดอกไม้”

          เจียวเหมยแนะนำตัวด้วยรอยยิ้ม ทำให้อีกฝ่ายแนะนำตัวกลับไปบ้าง

          “ข้าชื่อหวังลี่อิน ดูท่าทางเจ้าจะชอบดอกไม้ที่ข้าเป็นคนปลูกมากสินะ”

          “ใช่ ข้าชอบดอกไม้พวกนี้มาก”

          “งั้นเหรอ เจ้าเองก็ดูไม่ใช่คนไม่ดีด้วย ถ้าเจ้าชอบขนาดนั้นเดี๋ยวข้าลดราคาให้กับเจ้า”

          สตรีร่างบางที่ชื่อว่าหวังลี่อินพูดอย่างนั้น

          แต่สำหรับเจียวเหมยถือเป็นเรื่องที่น่าเสียดายมาก เพราะนางไม่มีเงินติดตัวแม้แต่แดงเดียว ผู้ไร้ตัวตนเองก็ไม่สามารถสื่อสารบนกระดาษในขณะที่มีชาวบ้านเดินไปมาอยู่ด้วย สุดท้าย เจียวเหมยก็กลับบ้านมือเปล่า

          ...

***

หมู่ตาน คือ ดอกโบตั๋น

หลันฮวา คือ ดอกกล้วยไม้

ไป๋หลานฮวา คือ ดอกจำปี

เหม่ยฮวา คือ ดอกเหมย

เถาฮวา คือ ดอกท้อ

จวี๋ฮวา คือ ดอกเบญจมาศ

***