บทที่ 4

4

          “ดอกไม้พวกนั้นสวยมาก ข้าอยากได้”

          หลังจากกลับมาถึงบ้าน เจียวเหมยก็ได้แต่พูดบ่นออกมาว่าอยากได้ดอกไม้เหมือนเด็กที่บ่นอยากได้ของเล่น

          “นี่ ท่านฟังข้าพูดอยู่รึเปล่า ข้าอยากได้ดอกไม้พวกนั้น”

          บนมือที่กำลังถือกระดาษก็มีตัวอักษรใหม่โผล่ขึ้นมา เจียวเหมยจึงอ่านมันเหมือนกลับกลายเป็นเรื่องปกติ

          “หากเจ้าอยากได้ดอกไม้พวกนั้น เจ้าก็ต้องทำงานเก็บเงิน แล้วเอาเงินที่ได้ไปซื้อดอกไม้ที่ร้านค้าของแม่นางหวังลี่อิน นั่งอยู่เฉยๆ ไม่ได้เงินหรอกนะ”

          เจียวเหมยอ่านเนื้อหาบนกระดาษพร้อมกับความรู้สึกแทงใจดำยิ่งกว่านี้คงไม่มีอีกแล้ว

          มันก็จริงอย่างที่ผู้ไร้ตัวตนได้กล่าวเอาไว้บนกระดาษ ถ้าอยากได้เงินก็ต้องทำงาน ทว่าสตรีอย่างนางจะไปทำงานอะไรให้ได้เงิน

          “แล้วท่านจะให้ข้าไปทำงานอะไรกันเล่า ว่าแต่ ท่านออกมาให้ข้าเห็นจะได้ไหมเจ้าคะ ปล่อยให้ข้าพูดอยู่คนเดียว ข้าเองก็เหนื่อยเป็นเหมือนกัน”

          “ได้สิ ถ้าเจ้าไม่กลัวข้านะ”

          “เอ๊ะ!”

          คราวนี้การสื่อสารระหว่างเจียวเหมยและผู้ไร้ตัวตนไม่ใช่การอธิบายบนกระดาษอีกต่อไป

          เบื้องหน้าของเจียวเหมยมีลูกไฟสีน้ำเงินโผล่ขึ้นมาตรงหน้า ทำให้สตรีหญิงร่างบางตกใจจนต้องเดินถอยหลังออกห่างจากลูกไฟที่ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นหลังจากนี้

          เปลวเพลิงน้ำเงินครามขยายตัวใหญ่ขึ้น แต่ขยายตัวใหญ่ขึ้นได้เพียงเท่ากำปั้น

          “นี่คือร่างของท่านผู้ไร้ตัวตนรึเจ้าคะ”

          “ใช่แล้ว นี่เป็นร่างของข้า เจ้ากลัวรึไม่”

          เจียวเหมยส่ายหัวเป็นอันบอกว่าไม่เกรงกลัวเลยสักนิด

          ลูกไฟสีน้ำเงินครามเปรียบเสมือนเปลวเพลิงที่ไม่มีวันมอดดับ เจียวเหมยเมื่อได้ยินต่อหน้าท่านผู้ไร้ตัวตนกลับรู้สึกหนาวสั่นจนหายใจออกเป็นไอเย็น แต่นางไม่ได้พูดอะไร เกรงว่าหากพูดออกไปอาจทำให้เสียมารยาทกับท่านผู้ไร้ตัวตนก็ได้

          “ข้าอยากจะบอกเจ้าเอาไว้เรื่องหนึ่ง ร่างของข้ามีเพียงเจ้าคนเดียวเท่านั้นที่สามารถมองเห็นข้าได้ แม้แต่เสียงของข้าก็มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่ได้ยิน หากเจ้าจะพูดอะไรกับข้า เจ้าก็ควรที่จะระมัดระวังด้วย ไม่อย่างนั้นผู้คนหรือไม่ก็พวกชาวบ้านอาจมองเจ้าเป็นคนประหลาด พิลึกกึกกือ พูดอยู่คนเดียว”

          “เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ”

          เมื่อได้เห็นร่างที่แท้จริงของผู้ไร้ตัวตน เจียวเหมยก็รู้สึกโล่งอกที่ท่านไม่ได้ดูน่ากลัวอย่างที่คิด

          .

          .

          .

          เพื่อความต้องการของตนเอง หลังจากตื่นนอนแต่อรุณรุ่งเช้า เจียวเหมยก็ตั้งหน้าตั้งตาทำงานโดยการปลูกผัก รดน้ำผัก นางไม่ได้ปลูกแค่ผักสวนครัวเพียงอย่างเดียว แต่นางปลูกดอกไม้ในกระถางเอาไว้ด้วย

          “ไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าท่านจะทำทุกอย่างได้ ข้าเองยังตกใจไม่หาย”

          “เจ้าอยากได้อะไรข้าคนนี้ก็ทำให้เจ้าได้ ยกเว้นเงิน”

          ท่านผู้ไร้ตัวตนได้ให้เมล็ดพันธุ์ดอกไม้และเมล็ดพันธุ์พืชผักสวนครัวให้เจียวเหมยปลูก รวมไปถึงอุปกรณ์ต่างๆ ที่จำเป็นสำหรับเจียวเหมยโดยเฉพาะ

          นอกจากนี้เจียวเหมยยังมีที่ดักปลาที่ได้จากท่านผู้ไร้ตัวตนเอาไว้ดักปลาเพื่อหาปลาเลี้ยงชีพ

          “กว่าผักพวกนี้จะโตก็คงต้องใช้เวลานานพอสมควร แล้วแบบนี้ข้าจะมีเงินไปซื้อดอกไม้หรือของที่ข้าต้องการเมื่อไหร่กันล่ะเจ้าคะ”

          “เจ้าเองก็น่าจะรู้ดีไม่ใช่รึ เงินทองกว่าจะได้มามันยากเย็นแสนเข็ญขนาดไหน”

          “ค่า เข้าใจแล้วเจ้าค่า”

          เจียวเหมยพูดด้วยเสียงอันน่าเบื่อหน่ายออกมาทั้งอย่างนั้น ทำให้ผู้ฟังอย่างท่านผู้ไร้ตัวตนต้องถอนหายใจออกมา แล้วลมหายใจที่ออกมาก็ต้องทำให้เจียวเหมยรู้สึกหนาวไปทั้งรูขุมขน

          “ท่านผู้ไร้ตัวตน ข้าหนาวนะ”

          “อ๋อ โทษที”

          แม้เจียวเหมยจะพูดเหมือนเด็กน้อยที่เอาแต่ใจ แต่นางก็ไม่ได้หัวเสียที่ต้องรอเวลาเพื่อที่จะได้ของที่ตนเองต้องการ ไม่ว่าอย่างไรก็ตาม การกระทำทุกอย่างล้วนแล้วต่างต้องใช้เวลา แม้บางอย่างจะใช้เวลาสักเพียงใด แต่เมื่อเลือกในสิ่งที่ตนเองกระทำแล้วก็ต้องยอมรับมัน

          .

          .

          .

          พืชผลผลิตที่ใช้ระยะเวลากว่าจะเติบโตได้ ในที่สุดก็ถึงเวลาเก็บเกี่ยว

          “ท่านผู้ไร้ตัวตน ข้าจะเอาผักพวกนี้ไปขายที่หมู่บ้านเหลียงนะเจ้าคะ”

          “ตามใจเจ้าเถอะ หากว่าเจ้าเอาไปได้”

          “ได้เจ้าค่ะ เห็นอย่างนี้ข้าน่ะแข็งแรงนะเจ้าคะ”

          พืชผลผลิตที่เจียวเหมยเพาะปลูกขึ้นมานั้นมีผักบุ้ง ผักกาดขาว ผักกวางตุ้ง ผักพวกนี้ปลูกโดยไม่ใช้สารเคมี สามารถทานสดได้โดยไม่ก่อโรค แต่ชาวบ้านในหมู่บ้านเหลียงไม่มีผู้ใดทานผักสดหรอกนะ ส่วนใหญ่พวกเขาจะเอาไปทำให้สุกก่อน อย่างเช่น เอาผักไปต้มหรือไม่ก็เอาผักไปลวกนึ่งกิน

          ตะกร้าไม้ไผ่ที่ได้รับมาจากท่านผู้ไร้ตัวตนถูกใช้เป็นภาชนะใส่ผักและปลา ซึ่งตะกร้าไม้ไผ่มีอยู่ด้วยกันสองอัน เจียวเหมยนำผักที่เก็บใส่ตะกร้าใบหนึ่ง ส่วนปลาที่ดักจับได้ก็นำใส่ตะกร้าอีกใบหนึ่งเช่นเดียวกัน

          เจียวเหมยเดินทางออกจากป่ามาถึงถนนเส้นทางไปยังหมู่บ้านเหลียง แล้วนางก็พบกับเกวียนม้าวิ่งผ่านหน้าไปพอดี นางกะเอาไว้ว่าถ้าหากเจอเกวียนม้าหรือเกวียนวัวผ่านมานางก็จะขอติดเกวียนไปด้วย แต่น่าเสียดายที่เกวียนม้าวิ่งมาอย่างรวดเร็วก็เลยเรียกเอาไว้ไม่ทัน

          “โธ่เอ๊ย ไปซะแล้ว”

          “เดินไปก็ได้ ระยะทางก็ไม่ได้ไกลสักหน่อย”

          “ก็ท่านลอยได้นี่นา ดูข้าสิ ข้าต้องเดิน”

          “เจ้านี่ไม่อดทนเอาเสียเลย”

          เมื่อถูกท่านผู้ไร้ตัวตนกล่าวด่าไปชุดหนึ่ง เจียวเหมยก็ได้แต่รับฟังและอดทนเดินทางเท้าไปตามเส้นทางจนกว่าจะถึงหมู่บ้านเหลียง หวังว่าเจียวเหมยจะไม่หมดแรงเสียก่อน

          เมื่อเดินทางมาถึงหมู่บ้านเหลียง เจียวเหมยก็เดินหาพื้นที่ว่างเพื่อที่จะเอาผักและปลาวางขาย แล้วนางก็ได้เตรียมเสื่อถักด้วยหญ้าแห้งติดตัวมาด้วย

          ชาวบ้านที่อยู่ในหมู่บ้านเหลียงหรือชาวบ้านที่อยู่นอกหมู่บ้านเหลียง ไม่ว่าผู้ใดก็สามารถนำผลผลิตและวัตถุดิบมาวางขายได้โดยไม่ต้องขออนุญาตคนในหมู่บ้านหรือชาวบ้านที่อยู่ละแวกนั้น แน่นอนว่าเจียวเหมยก็สามารถนำผลผลิตและวัตถุดิบมาวางขายได้เหมือนกัน

          “ตรงนี้ดีกว่า”

          เสื่อถักหญ้าแห้งถูกปูลงพื้น เจียวเหมยเข้าไปนั่งบนเสื่อก่อนจะนำผักและปลามาวางบนเสื่อเพื่อให้ชาวบ้านที่กำลังจับจ่ายซื้อขายได้เห็น แล้วพื้นที่ที่เจียวเหมยอยู่ตอนนี้ก็อยู่ติดกับร้านขายผลไม้ซึ่งมีคุณยายนั่งขายอยู่คนเดียว ไม่สิ ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือคุณยายนั่งหลับอยู่ เจียวเหมยก็เลยไม่ได้พูดคุยหรือทักทายคุณยาย เกรงว่าจะไปรบกวนการนอนหลับของคุณยาย

          ทว่ามันก็มีบางสิ่งบางอย่างเข้ามากวนใจของสตรีหญิงร่างบางผู้นี้

          (ชาวบ้านพวกนี้ จะจ้องมองข้าไปถึงไหนกัน ใช่น่ะสิ เพราะข้าสวยก็เลยจ้องมองสินะ เอาเลย มองดูให้เต็มตาไปเลย)

          เจียวเหมยถอนให้ใจออกมาทั้งนั้นก่อนจะหันไปสนใจจัดการตำแหน่งว่างผักและปลาบนเสื่อถักหญ้าแห้ง

          ในเมื่อเห็นเป็นเช่นนั้น มันก็เป็นเรื่องช่วยไม่ได้ เจียวเหมยถึงจะรู้สึกอึดอัดใจอยู่บ้างแต่ปัญหาเหล่านี้คงต้องใช้เวลาสักพักหนึ่ง เหตุผลเพราะเจียวเหมยนั้นยังเป็นคนแปลกหน้าสำหรับชาวบ้านในหมู่บ้านเหลียง

          “ข้าว่านะ เจ้าไม่ต้องเอาผักและปลาออกมาจากตะกร้าก็ได้นะ”

          ผู้ไร้ตัวตนกล่าวเป็นเชิงแนะนำ

          “ไม่ได้หรอกเจ้าค่ะ หน้าร้านมันต้องดูดีเอาไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นหน้าร้านมันก็จะไม่มีจุดเด่นดึงดูดลูกค้าเลย วางเอาไว้แบบนี้ดีแล้วเจ้าค่ะ”

          “เจ้านี่ นอกจากคลั่งไคล้ดอกไม้แล้วยังมีหัวการค้าด้วย ข้าขอแสดงความนับถือจากใจจริง”

          “ไม่ขนาดนั้นหรอกเจ้าค่ะ”

          หลังจากตั้งร้านขายของได้ไม่นาน ก็มีลุงชาวบ้านที่เดินจับจ่ายซื้อของก็เข้ามาดูผักและปลาของเจียวเหมย ผักบุ้งห้ามัด ผักกวางตุ้งห้ามัด ผักกาดขาวห้าหัว ปลาช่อนขนาดกลางสามตัว ทุกอย่างสดใหม่ไม่มีสารเคมีเจือปน แล้วผักแต่ละชนิดก็สวยงามไม่มีหนอนแมลงมากินให้เกิดความเสียหาย ซึ่งแตกต่างจากของชาวบ้านที่มีพวกหนอนแมลงและไม่สดใหม่เหมือนของเจียวเหมย

          พอเห็นว่าทุกอย่างสดใหม่ ลุงชาวบ้านจึงถามสตรีหญิงร่างบาง

          “แม่หนู ผักพวกนี้เจ้าเป็นคนปลูกเองรึ”

          “ใช่แล้วเจ้าค่ะ”

          “งั้นเหรอรึ ข้าไม่เคยเห็นผักสวยงามเท่านี้มาก่อนในชีวิต”

          “ขอบคุณเจ้าค่ะ”

          “แล้วเจ้าขายเท่าไหร่รึ”

          “ผักบุ้งมัดละสองตำลึง ผักกวางตุ้งมัดละสองตำลึง ผักกาดขาวหัวละหนึ่งตำลึง ปลาช่อนขายตัวละสี่ตำลึงเจ้าค่ะ”

          แม้ลุงชาวบ้านจะให้ความสนใจพืชผัก แต่เจียวเหมยก็แนะนำปลาช่อนที่นางดักจับมาได้ด้วย เผื่อว่าคุณลุงท่านนี้สนใจ

          “ข้าขอซื้อทั้งหมด”

          “เจ้าค่ะ”

          เจียวเหมยยิ้มตอบรับด้วยความดีใจที่ขายของหมดก่อนใครเพื่อน

          นี่เป็นครั้งแรกที่เจียวเหมยได้ขายของที่โลกแห่งนี้ ถึงจะไม่ได้ขายดอกไม้เหมือนอยู่บนโลกเดิม แต่แค่นี้นางก็มีความสุขมากพอแล้ว

          ...