บทที่ 9

9

          ในที่สุด การแข่งขันทำขนมหวานประจำปีก็มาถึง ผู้เข้าแข่งขันมีมากกว่า 100 คน แต่ละคนที่เห็นอยู่ตรงสนามแข่งขันนั้นดูมีฝีมือพอตัว จัดว่าเก่งกันทุกคน การเตรียมตัวและเตรียมใจถือว่าไม่ต่างกันเลย ทุกคนมาด้วยใจรักในการทำขนมหวาน เพื่อชิงความเป็นหนึ่ง

          สนามแข่งขันการทำขนมหวานแห่งนี้

เป็นสนามชั่วคราวที่สร้างขึ้นมาเพื่อแข่งขันการทำขนมหวานเท่านั้น หลังจากทำการแข่งขันเสร็จก็จะถูกทำลาย ปีหน้าสร้างขึ้นมาใหม่

          แทนที่จะสร้างเอาไว้ใช้งานในการแข่งขันปีต่อไปนะ

          ผู้ควบคุมการแข่งขันจะมีด้วยกันหลายคน เป็นคนที่มีความรู้เรื่องอาหารและขนมหวานขั้นสูง ในระดับที่ว่าเพียงแค่ชิมครั้งเดียวก็รู้เลยว่าใส่อะไรเข้าไป อร่อยหรือไม่อร่อย แล้วผู้เชี่ยวชาญนอกจากจะมีชื่อเสียง ยังมีผู้เชี่ยวชาญที่เป็นขุนนางรวมอยู่ด้วย การตัดสินรสชาตินั้นก็จะแตกต่างกันออกไป

          หนึ่งในผู้ควบคุมซึ่งเป็นตัวแทนออกมาประกาศการทำขนมหวานเดินขึ้นเวทีด้วยความสุขุม เป็นคนแก่มีฐานะชนชั้นสูงหรือไม่ก็ขุนนาง หนวดเคราที่ดูทรงภูมิปัญญาทำให้ผู้เข้าแข่งขันต้องตัวเกร็ง

          ทำไมถึงเป็นอย่างนั้น

          “นั่นคือ ท่านชุน นักปราชญ์แห่งวงการขนมหวานสินะ การที่ท่านมาเป็นผู้ควบคุมและตัดสินขนมหวานเนี่ย เลวร้ายที่สุด”       

          “จะไหวไหมนะ”

          “ร้านของข้าจบเห่แน่”

          “ถ้าหากรู้ว่าเป็นท่านชุนตั้งแต่แรก ข้าคงไม่ขอลงแข่งจะดีกว่า”

          ผู้แข่งขันส่วนใหญ่พูดออกมาตามความคิดของตัวเอง แต่บางคนก็พูดเป็นเสียงเดียวกัน มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่ไม่พูดอะไรเลย รวมถึงซินเทียด้วย

          เมื่อผู้ควบคุมเดินขึ้นเวทีแล้วหยุดอยู่ตรงกลางเวที เขาก็กวาดตามองไปยังข้างหน้า พอเห็นว่าผู้เข้าแข่งขันเงียบ เขาจึงพูดขึ้นหลังจากนั้น

          “หากใครไม่อยากให้ร้านถูกปิดกิจการ ก็จงเดินออกจากสนามแข่งไปเลย!”

          นักปราชญ์แห่งวงการขนมหวานชุนพูดจาข่มขู่ใส่ผู้เข้าแข่งขันโดยไม่สนใจความรู้สึกพวกเขาเลย

          แรงกดดันที่ทุกคนได้รับนั้นมันมากจนทำอะไรไม่ถูก ความเกรงกลัวต่อบุคคลที่ได้ขึ้นชื่อว่านักปราชญ์แห่งวงการขนมหวานนั้นมันมากเหลือเกิน สุดท้ายก็ทำให้ผู้เข้าแข่งขันบางคนถึงกับถอดใจ เดินออกจากสนามการแข่งขันไปทั้งอย่างนั้น ไม่ใช่แค่หนึ่งคนหรือสองคนหรอกนะ แต่ผู้เข้าแข่งขันเกือบครึ่งทยอยกันออกไปทั้งหมด

          แล้วแบบนี้จะแข่งขันกันยังไง

          “เหอะ ไอ้พวกกระจอก แค่นี้ก็หนีไปแล้วเหรอ ไม่ได้เรื่อง”

          จากคำพูดของนักปราชญ์แห่งวงการขนมหวานชุน ทำให้ซินเทียไม่พอใจคนคนนี้เป็นอย่างมาก แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้ สิ่งที่ทำได้ต่อจากนี้ก็คือการทำขนมหวานให้อร่อยแค่นั้นก็พอ

          (เราจะต้องคว้าที่หนึ่งมาไว้ในกำมือของเราให้ได้)

          .

          .

          .

          “การแข่งขันรอบแรกจะเป็นการแข่งขันคัดเลือกเพื่อหาผู้ผ่านการทดสอบ ผู้ที่ผ่านการทดสอบก็จะผ่านไปสู่สนามแข่งต่อไป ส่วนคนที่ไม่ผ่าน คงจะรู้แล้วสินะว่าจะเป็นอย่างไร”

          ตาแก่คนนั้นมันน่าโมโหชะมัด ไม่ว่าจะพูดอะไรก็แต่เรื่องข่มขู่ผู้เข้าแข่งขันตลอด ซินเทียมีความคิดที่ว่าอยากจะเอาบัวลอยที่เพิ่งทำเสร็จใหม่ๆ กรอกใส่ปากตาแก่คนนั้น

          สักวันมันจะต้องเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น คอยดูเถอะ

          “เอาล่ะพวกเจ้าทั้งหลาย จงทำขนมหวานชนิดใดมาก็ได้ ไม่มีเวลาจำกัด เริ่มได้!”

          การแข่งขันการทำขนมหวานเริ่มต้นขึ้น

          ซินเทียมุ่งตรงไปยังวัตถุดิบที่วางอยู่โต๊ะข้างหน้าเวที วัตถุดิบในการแข่งขันนี้เป็นวัตถุดิบที่ได้รวบรวมมาจากทั่วโลก ผู้เข้าแข่งขันสามารถเลือกวัตถุดิบชนิดใดก็ได้โดยไม่จำกัด

          (มีวัตถุดิบอยู่เพียบเลย เอาอันไหนดีนะ)

          ซินเทียเลือกไม่ถูก

          ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นเลือกวัตถุดิบไปหมดทุกคนเป็นที่เรียบร้อย เหลือเพียงซินเทียที่ยังคงเลือกอยู่

          ขณะที่กำลังเลือกวัตถุดิบอยู่ ซินเทียรู้สึกเหมือนกำลังถูกจ้องมอง คงเป็นตาแก่ขี้โมโหผู้ควบคุมการแข่งขันนั่นแหละ

          แต่ไม่ใช่เลย

          คนที่กำลังมองซินเทียไม่ใช่ตาแก่ขี้โมโห

แต่เป็นผู้ควบคุมการแข่งขันอีกคน ซึ่งเขาคนนี้เป็นคนที่ซินเทียเหมือนจะเคยเจอที่ไหนมาก่อน

          (คนคนนั้น ที่เราเคยเจอนี่นา)

          ขุนนางที่ซินเทียเคยเจอก่อนหน้านี้ เขาเป็นชายหนุ่มรูปงามหน้าตาหล่อเหลาสวมชุดจีนโบราณสีเทาที่ดูดีมาก สูงยาวเข่าดีตามฉบับคนมีฐานะร่ำรวย เขาจ้องมองซินเทียด้วยสายตาอยากรู้อยากเห็น ประมาณว่า ผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่ อะไรทำนองนี้ 

          ว่าแต่ว่า เขามาทำอะไรที่นี่

          ซินเทียไม่มีเวลามาเล่นจ้องมองคนหล่อแล้วนะตัวเธอ

          พอได้วัตถุดิบที่ตัวเองต้องการ ซินเทียจึงรีบเดินไปยังที่ของตัวเองเพื่อทำขนมหวาน

          ในระหว่างที่กำลังเตรียมวัตถุดิบอยู่นั้น

ซินเทียก็ได้ยินขุนนางคนนั้นพูดคุยกับตาแก่ขี้โมโห

          “ท่านมาดูการแข่งขันทำขนมหวานด้วยเหรอขอรับ”

          “ใช่ ข้าสนใจน่ะ อยากเห็นว่าพวกเขาทำยังไง แล้วก็ ข้าอยากชิมขนมหวานของผู้เข้าแข่งขันด้วยจะได้ไหม?”

          “ได้แน่นอนอยู่แล้วขอรับ ถ้ายังไงเชิญนั่งตรงนั่นก่อนเถอะขอรับ”

          “ไม่เป็นไร ข้าขอยืนดูตรงนี้แหละ”

          การสนทนาระหว่างตาแก่ขี้โมโหกับขุนนางหนุ่มหล่อคนนี้ ตาแก่ขี้โมโหดูจะให้เกียรติขุนนางหนุ่มหล่อคนนี้เป็นอย่างมาก ซินเทียที่เห็นยังรู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก ประมาณว่า ไม่ต้องประจบประแจงขนาดนั้นก็ได้มั่ง

          การเตรียมวัตถุดิบเสร็จเรียบร้อย ที่เหลือก็แค่ลงมือทำขนมหวานจนกว่าจะเสร็จสมบูรณ์

          ...