บทที่ 8

8

          ท้องฟ้ามืดครึ้มที่มาพร้อมกับเสียงคำรามทั่วบนท้องฟ้า เป็นสัญญาณของฝนที่กำลังจะตกลงมา ซึ่งเป็นอุปสรรคในการทำมาหากินของใครหลายคน

          ณ ตอนนี้ ซินเทียและลู่เสียนยังคงอยู่ที่บ้าน วันนี้พวกเธอหยุดพักผ่อนการทำขนมขาย เนื่องจากซินเทียต้องเตรียมความพร้อมในการเข้าแข่งขันการทำขนมหวาน แม้เธอจะมีฝีมือในการทำขนมหวาน แต่การแข่งขันมันคนละเรื่อง จะเกิดอะไรขึ้นนั้นไม่มีใครรู้

          เครื่องมือและอุปกรณ์สมัยใหม่ของยุคโบราณ มันสามารถช่วยให้ซินเทียทำขนมออกมาได้ดีกว่าที่ผ่านมา การแข่งขันที่จะถึงก็มีเครื่องมือและอุปกรณ์ทันสมัยให้ผู้เข้าแข่งขันเช่นเดียวกันเพื่อให้ผู้เข้าแข่งขันได้แสดงฝีมืออย่างสุดกำลังของตัวเอง

          นี่เป็นข้อมูลจากคำบอกเล่าของแม่นางผิง

          เมื่อปีที่แล้วแม่นางผิงลงแข่งขันทำขนมหวาน เธอได้ที่สองในการแข่งขัน ที่ผ่านมาหลายปีเธอลงแข่งขันมาตลอด เธอไม่เคยได้ที่หนึ่งสักครั้งเดียว มีคำพูดของแม่นางผิงยังคงติดอยู่ในหัวซินเทีย “ข้าอยากได้ที่หนึ่ง แต่ข้าเอาชนะผู้หญิงคนนั้นไม่ได้สักครั้ง” ไม่รู้ว่าเธอคนนั้นเป็นใคร แม่นางผิงบอกว่าเธอคนนั้นลงแข่งขันทำขนมหวานทุกปี หากซินเทียไปแข่งขันคงจะได้เจอกันนั่นแหละ

          นั่นหมายความว่า มีคนที่มีฝีมือดีโผล่ออกมาให้ซินเทียได้เห็นแล้วสินะ

          ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะ การได้เข้าแข่งขันถือเป็นประสบการณ์หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้ว

          ไม่นาน ท้องฟ้ามืดครึ้มก็เทฝนลงมาอย่างหนัก

          บรรยากาศอันหนาวเหน็บเพราะห่าฝนนี้

ทำให้รู้สึกอยากกินขนมหวานพร้อมรับชมบรรยากาศเย็นสบายในตอนนี้ ซินเทียไม่ทนที่จะนั่งอยู่เฉย

หรอกนะ

          “คุณน้าคะ เดี๋ยวหนูขอไปทำขนมก่อนนะคะ”

          ซินเทียพูดทิ้งท้ายเอาไว้แค่นั้นก่อนจะมุ่งตรงไปยังครัว วัตถุดิบที่มีครบครันเพียงพอที่จะทำขนมหวานออกมาได้ สิ่งที่ซินเทียคิดจะทำนั้นไม่ใช่ขนมหวานของจีน แต่เป็นขนมหวานของต่างประเทศซึ่งเธอเรียนรู้มาตอนที่เปิดร้านขายขนมหวานได้ไม่นาน

          ทุกอย่างอยู่ในหัวของเธอ มือทั้งสองเริ่มละเลงครัว ความเร็วในการทำขนมหวานของเธอนั้นไม่มีใครเทียบเคียงได้ ไม่ใช่แค่ความเร็ว ส่วนผสมที่เธอได้จัดเตรียมนั้นถูกคำนวณเอาไว้พอดิบพอดี ทำให้รสชาติของขนมหวานออกมาได้อร่อย นี่อาจเป็นความลับของขนมหวานที่เธอที่ใครได้ลองแล้วติดใจ มันเป็นความสามารถที่ต้องฝึกฝนมาเป็นสิบปี

          ลู่เสียนที่ได้อยู่เธอมานานยังต้องตกใจทุกครั้งเวลาเธอทำขนมหวาน มีเพียงการทำอาหารเท่านั้นที่ซินเทียไม่เอาไหนเลย แบบว่า ห่วยสิ้นดี

          ไม่นาน ขนมที่เธอทำก็เสร็จ มันถูกตักจากหม้อใส่ถ้วยชาม ส่งกลิ่นหอมเย้ายวนอยากจะกินมันตรงนี้เลย

          ถ้วยขนมหวานถูกวางลงบนโต๊ะอย่างเบามือ ลู่เสียนจ้องมองดูอยู่ครู่หนึ่ง เธอไม่เคยเห็นขนมหวานแบบนี้มาก่อน

          “ซินเทีย สิ่งนี้คืออะไร?”

          “เขาเรียกว่า บัวลอยมันม่วงค่ะ”

          “น้าไม่เคยได้ยิน”

          เมื่อได้สูดกลิ่นของบัวลอยมันม่วง ลู่เสียนก็ไม่ได้พูดอะไรอีก เธอใช้ช้อนตักเข้าปากคำเล็ก ความอร่อยที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน กระจายเข้าปากเต็มคำ ความหอมมันของกะทิทำให้ต้องตักกินอย่างต่อเนื่องจนหยุดไม่ได้

          “น้าขอร้องไห้จะได้ไหมหลานรัก น้าไม่เคยกินของอร่อยแบบนี้มาก่อนเลย”

          นี่เป็นความรู้สึกจากใจของน้าลู่เสียน

          ถึงแม้ว่าขนมหวานที่ซินเทียทำขึ้นมาจะอร่อยมากกว่าความเป็นจริงที่ตัวเองได้ทำ แต่ยังไงมันก็คือขนมหวานธรรมดาที่ใครก็ทำให้มันอร่อยได้ หากตั้งใจอย่างสุดความสามารถในการทำขนมหวานสักอย่างหนึ่งขึ้นมา ผลลัพธ์ที่ได้ก็จะตามมาที่หลัง โดยเฉพาะความอร่อยที่คาดไม่ถึง

          .

          .

          .

          รถม้าขนส่งเดินทางมาหลายวันจนมาถึงเมืองหลวง สนามแข่งขันทำขนมหวานถูกจัดขึ้นในเมืองหลวงแห่งนี้ มีผู้คนมากมายจากนอกเมืองแห่กันเข้ามาดูการแข่งขัน ซึ่งจะจัดการแข่งขันในอีกไม่กี่วันที่จะถึง

          เมืองหลวงที่เต็มไปด้วยผู้คนแห่งนี้ เต็มไปด้วยบ้านเรือนและพระราชวังซึ่งจะแบ่งแยกกันระหว่างทางเชื่อมต่อ โดยพระราชวังนั้นจะมีทหารยามคอยเฝ้ายามตลอดทั้งกลางวันและกลางคืนเพื่อความปลอดภัยของเหล่าขุนนาง ไม่ใช่แค่ในพระราชวังเท่านั้น นอกตัวเมืองและในเมืองก็มีทหารเดินไปมาคอยจัดความเป็นระเบียบเรียบร้อย เรื่องความปลอดภัยนั้นไม่มีปัญหาอย่างแน่นอน

          รถม้าขนส่งที่นั่งมานั้นก็จะมี ซินเทีย ลู่เสียน แม่นางผิง จางลี่ ตามด้วยสัมภาระจำเป็นสำหรับการเข้าพักโรงเตี๊ยมในเมืองหลวง

          นี่เป็นครั้งแรกของซินเทียที่ได้เข้ามาเมืองหลวง แววตาของเธอเป็นประกายด้วยความตื่นตาตื่นใจ ไม่ว่าจะมองไปทางไหนมันก็ดูสวยงามไปหมด แม้แต่ลู่เสียนเองก็ด้วย เป็นความประทับใจเมื่อได้เห็นอะไรใหม่ๆ เหมือนกับคำพูดที่ว่าบ้านนอกเข้าเมือง ส่วนแม่นางผิงและจางลี่ที่เข้าออกเมืองหลวงเป็นประจำก็เฉยกับสิ่งที่เห็น เพราะพวกเขาเห็นจนกลายเป็นความชินชาไปแล้ว

          รถม้าขนส่งจอดตรงหน้าโรงเตี๊ยมที่เข้าพัก สัมภาระถูกยกลงจากรถม้าก่อนจะมีพนักงานยกขึ้นไปตามห้องพัก

          “ที่เหลือพวกข้าจัดการเอง ส่วนพวกเจ้าจะไปไหนก็ไป แต่อย่าได้ไปไกลนักล่ะ”

          แม่นางผิงปล่อยให้อิสระซินเทียและลู่เสียนกินลมชมวิวที่เมืองหลวง

          พวกเธอทั้งสองเดินมาตามเส้นทางหลักในเมืองหลวง ข้างทางจะมีร้านขายอาหารและร้านขายนมหลายร้านตั้งอยู่ติดกัน ทำให้ซินเทียอดคิดไม่ได้ว่า ร้านติดกันแบบนี้จะตีกันตายไหม สิ่งที่น่าสนใจมากกว่านั้นคือมีพ่อค้าแม่ค้าขายหาบเร่ขายของด้วยกันหลายคน

          “ซินเทีย น้าว่าเราออกไปจากที่นี่กันดีกว่านะ”

          “นั่นสิคะ ไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไร มั่วกันไปหมด”

          จริงอย่างที่เจ้าพูด

          พื้นที่ร้านขายของส่วนใหญ่จะมีคนเดินเพ่นพ่านกันตลอดเวลาไม่เว้นแม้แต่กลางคืน ทำให้ทั้งสองรีบออกจากพื้นที่โดยด่วนที่สุด

          “เมืองหลวงมันไม่เหมือนเมืองของพวกเรา น้าไม่เข้าใจเลย ทำไมคนพวกนั้นถึงได้ทนอยู่กันนะ”

          “พวกเขาคงไม่มีทางเลือก ต่างคนต่างต้องดิ้นรนเพื่อเลี้ยงปากเลี้ยงท้องตัวเองและครอบครัว มันเป็นวิถีชีวิตของพวกเขา ไม่ว่าจะลำบากลำบนมากแค่ไหนก็ตาม หนูเคยผ่านจุดนี้มาแล้ว หนูเข้าใจดีเลยแหละ”

          เมื่อได้ฟังที่หลานรักพูด ลู่เสียนก็เงียบไม่พูดอะไรออกมา

          ทั้งสองคนจึงเดินอ้อมเพื่อหลีกเลี่ยงเส้นทางที่ผ่านมา ถึงมันจะไกลกว่าแต่ก็สะดวกสบาย

          !?

          ขณะที่เดินมาตามเส้นทาง ลู่เสียนก็ได้เห็นบางอย่างตรงหน้า

          “รถม้าของขุนนาง”

          ลู่เสียนพูดก่อนจะให้หลานสาวซินเทียหยุดเดินต่อทั้งอย่างนั้นจนกว่ารถม้าของขุนนางจะผ่านไป

          ทั้งสองยืนนิ่งไม่ไหวติง ซินเทียเงยหน้ามองขบวนรถม้าของขุนนางด้วยความอยากรู้ ภายในหน้าต่างขบวนรถม้ามีชายหนุ่มรูปหล่อนั่งอยู่ แววตาของชายรูปหล่อจับจ้องมาที่ซินเทียด้วยความบังเอิญผ่านทางหน้าต่าง ซินเทียเองก็จับจ้องชายรูปหล่อเช่นเดียวกัน ทั้งสองไม่รู้จักกัน แต่ความรู้สึกของซินเทียนั้นเหมือนกับมีอะไรบางอย่างสะกดเธอเอาไว้ ทั้งที่เวลามันน่าจะผ่านไปนานแล้ว แต่กลับกลายเป็นว่ามันนานเหลือเกิน

          รถม้าวิ่งผ่านทั้งสองคนไปทั้งอย่างนั้น ซินเทียยังอยู่ในห้วงเวลาที่เฉื่อยชาจนลู่เสียนสะกิดให้รู้สึกตัว

          “ซินเทีย เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า? ไม่สบายตรงไหนหรือเปล่า?”

          “ปะ เปล่าค่ะ หนูสบายดี”

          “เหรอ ถ้าไม่สบายบอกน้าเลยนะ”

          “ค่ะ คุณน้า”

          “น้าว่าเราไปหาที่นั่งพักกันก่อนดีกว่า นั่งพักให้หายเหนื่อยแล้วเราค่อยไปต่อกันนะ”

          ซินเทียพยักหน้ารับเป็นอันตกลงตามนี้

          ...