ตอนที่ 3

หลังย้ายเข้ามาอยู่ในคฤหาสน์สกุลกู้ ห้องนอนของเสิ่นหว่านอินกับกู้จ้านก็แยกจากกันชัดเจน เขาอยู่ทางปีกซ้าย ส่วนเธออยู่ทางปีกขวา มีบ้างที่ร่วมรับประทานอาหารด้วยกัน กระนั้นความสัมพันธ์ก็ไม่คืบหน้าเท่าที่ควร เรียกได้ว่าเป็นคนแปลกหน้าที่อยู่ร่วมชายคาเดียวกันก็ว่าได้

" คุณชอบทานอาหารอะไรเป็นพิเศษไหมคะ "

เธอถามเขา หลังนำน้ำชากับของว่างมาให้บนศาลาที่สามีกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ เธอพยายามเข้าหาเขาเพราะไม่มีเพื่อนคุย ในคฤหาสน์หลังนี้นอกจากกู้จ้านแล้วคนอื่นก็ดูเกร็งๆ เวลาอยู่ใกล้เธอแปลกๆ ทำเหมือนว่าเธอจะดุด่าอย่างไรอย่างนั้น

" อะไรก็ได้ " กู้จ้านตอบอย่างเฉยชา เขาไม่แม้แต่จะปิดหนังสือเพื่อเงยหน้าขึ้นมาพูดกับภรรยาเสียด้วยซ้ำ ซึ่งสำหรับเสิ่นหว่านอินถือว่าเป็นเรื่องที่คุ้นชินแล้ว

" งั้นวันนี้กินปลาผัดเปรี้ยวหวานดีไหม แล้วก็เพิ่มหมู่ตุ๋นซีอิ๊วด้วยอันหนึ่ง ไม่สิเอาเป็นต้มปลาใส่ผักกาดดองดีกว่า " เธอพูดด้วยรอยยิ้มเมื่อนึกถึงอาหารที่โปรดปราน

เมื่อก่อนเธอเคยเป็นเชฟทำอาหารในภัตตาคารอาหารจีนแห่งหนึ่ง ดังนั้นจึงมีความถนัดในการทำอาหารจีนอยู่มาก ตอนนั้นเธอทำงานจนหัวหมุนไม่มีเวลาได้นั่งพักเสียด้วยซ้ำ แต่พอมาอยู่ในร่างเสิ่นหว่านอินจากที่เดินวิ่งวุ่นทั้งวันก็เปลี่ยนเป็นนั่งกินนอนกินแทบไม่ได้หยิบจับอะไร

ครั้นจะจับก็ถูกสาวใช้เข้ามาขวางพร้อมแย่งหน้าที่นั้นไป จนเธอต้องออกคำสั่งว่าอาหารทุกอย่างเธอจะเป็นคนทำเอง ห้ามใครมาแย่งทำเด็ดขาด

เธอจึงกลายเป็นแม่ครัวคนสำคัญของตระกูลกู้นับตั้งแต่บัดนั้น ไม่ได้มีแค่กู้จ้านที่ติดใจในรสมือเธอคนเดียว เหล่าคนรับใช้ต่างก็พากันชมเชยเธอไปตามๆ กัน แถมยังบอกอีกว่ากู้จ้านโชคดีที่ได้เธอเป็นภรรยา

ทว่า...เจ้าของคฤหาสน์กลับพูดอีกแบบ เขามักพูดว่า

" กินเยอะอย่างนี้ไงเล่าถึงได้อ้วนเผละแบบนี้ "

เสิ่นหว่านอินมองสามีตาขุ่น ริมฝีปากที่เคยเผยอยิ้มรีบหุบฉับพลัน " ก็มันอร่อยนี่นา ฉันแค่ชอบกินมันผิดด้วยหรือไง "

ดวงตาคมกริบชำเลืองมองคนที่ทำหน้าหงอย เวลาเธอทำหน้าแบบนี้มันดูน่ารักน่าเอ็นดูแปลกๆ จนเขานึกอยากจะแกล้งให้เธอหน้างออีก

" ผิดสิ ตั้งแต่เธอมาอยู่ ฉันต้องจ่ายค่าอาหารแพงขึ้นตั้งเท่าไหร่เธอรู้ไหม "

" ไม่รู้ แล้วก็ไม่อยากรู้ด้วย นั่นเป็นหน้าที่ของคุณที่ต้องเลี้ยงดูภรรยาอย่างฉัน " เสิ่นหว่านอินทำสีหน้าไม่รู้ไม่ชี้ และไม่คิดจะช่วยเขาออกเงินค่าใช้จ่ายด้วย

" เอาเปรียบฉันเกินไปแล้วนะ"

" งั้นให้ฉันทำอาหารไปให้คุณที่โรงพยาบาลดีไหม เป็นการตอบแทนค่าอาหารของคุณไง "

" โรงพยาบาลฉันมีโรงอาหารอยู่แล้ว จะทำข้าวกล่องไปอีกทำไมกัน "

" แต่ที่โรงอาหารรสชาติมันไม่เหมือนกับที่ฉันทำนะ ของฉันอร่อยกว่าตั้งเยอะคุณว่าไหม " เสิ่นหว่านอินขยิบตาให้สามี พลางฉีกยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มที่มีอยู่จางๆ

" หาเรื่องออกไปข้างนอกล่ะสิ " กู้จ้านกล่าวอย่างรู้ทัน เมื่อเห็นแววตาที่เปล่งประกายระยิบระยับของเธอยามพูดถึงโลกภายนอก

" แล้วได้ไหมล่ะ "

" แล้วแต่เธอเลย อยากทำอะไรก็ทำ เพราะฉันคงบังคับอะไรเธอไม่ได้อยู่แล้ว "

" เย่! ขอบคุณนะคะคุณสามี " เสิ่นหว่านอินแย้มยิ้มร่าเริง สีหน้าเต็มไปด้วยความสดใส

กู้จ้านเห็นแบบนั้นก็เผลอยิ้มตามโดยไม่รู้ตัว นึกเอ็นดูในท่าทางไม่มีพิษไม่มีภัยของเธอ ทั้งที่ถูกบังคับให้แต่งงานกัน แต่เธอกลับปฏิบัติกับเขาเสมือนเป็นเพื่อนเป็นพี่ชายคนหนึ่ง ไม่มีท่าทีปั้นปึ่งใส่กันแม้แต่น้อย

นอกจากทำอาหารกลางวันไปให้สามีที่โรงพยาบาลแล้ว เสิ่นหว่านอินยังแวะไปดูทำเลในย่านการค้าเพื่อดูว่ามีที่ไหนเหมาะสำหรับเปิดร้านเบเกอรี่หรือไม่

เธอไม่เพียงทำอาหารเก่งอย่างเดียว แต่ยังเชี่ยวชาญด้านการทำขนมหวานและเบเกอรี่ด้วย ซึ่งพอเล่าให้สามีฟัง เขาก็บอกว่าอาชีพนี้เหมาะกับเธอดี หากเป็นคนอื่นพูดคงดูเป็นการเหยียดรูปร่างของเธอ แต่พอเป็นเขา เธอกลับคิดว่าเป็นการหยอกล้อกันระหว่างสามีภรรยาเสียมากกว่า

" ฉันมาพบคุณหมอกู้ค่ะ ไม่ทราบว่าต้องติดต่อตรงไหนคะ " เธอพูดกับนางพยาบาลที่เดินสวนออกมาจากโรงพยาบาล อีกฝ่ายหันมามองเธอก่อนฉีกยิ้มกว้างเพราะจำได้ว่าเธอเป็นใคร

" ภรรยาของคุณหมอกู้นี่เอง " เธอพูดพลางก้มมองปิ่นโตที่อีกฝ่ายถืออยู่ " เอาอาหารกลางวันมาให้คุณหมอเหรอคะ "

เสิ่นหว่านอินยิ้ม " ใช่ค่ะ "

" งั้นตามฉันมาทางนี้ค่ะ เดี๋ยวฉันจะพาคุณไปที่ห้องพักของคุณหมอเอง " พยาบาลสาวพูดอย่างกระตือรือร้น และเดินนำหน้าไป

เสิ่นหว่านอินเดินตามอีกฝ่ายไปที่ห้องทำงานของสามี ระหว่างเดินผ่านไปนั้น กลับมีสายตาหลายคู่จ้องมองมา บางคนเห็นเธอแล้วส่งยิ้มให้เพราะรู้ว่าเธอเป็นใคร แต่บางคนกลับมองเธอด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัย

" ถึงแล้วค่ะ "

ทั้งสองเดินมาหยุดอยู่ข้างหน้าห้องของกู้จ้าน

" งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ " พยาบาลสาวพูดด้วยรอยยิ้ม

" ขอบคุณนะคะ " เสิ่นหว่านอินกล่าวขอบคุณพลางค้อมศีรษะเล็กน้อย

หญิงสาวสูดอากาศเข้าปอด ก่อนค่อยๆ ยกมือขึ้นมาเคาะประตูห้อง เพื่อขออนุญาตเข้าไปข้างใน ไม่นานก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

" เข้ามา "