ตอนที่ 9 พบหน้า

สุดท้ายหลิวหนิงเจียวจึงเลือกชุดสีฟ้าอ่อนซึ่งขับผิวขาวของนางให้กระจ่างใสมากขึ้น นางมองทรวดทรงองค์เอวของตนในคันฉ่องอย่างพอใจ คนอะไรตัวเล็กตัวน้อย ทั้งสวยทั้งน่ารัก คนผิวขาวใส่อะไรก็ขึ้นไปหมด

            “ฮูหยินผัดหน้าแค่นั้นหรือเจ้าคะ” นางทาแป้งเพียงบางเบา แต้มชาดพอให้มีเลือดฝาด ส่วนริมฝีปากก็ทาเพียงขี้ผึ้งบำรุงริมฝีปากสีชมพูอ่อนเท่านั้น

            “เจ้าเห็นว่าข้าไม่สวยอย่างนั้นรึ”

            “ไม่ใช่เจ้าค่ะ เพียงแต่ฮูหยินไม่เคยผัดหน้า…”

            นางรีบโบกมือ “ก็บอกแล้วว่าเรื่องของอดีตลืมมันไปเสีย ต่อไปนี้ข้าจะเป็นคนใหม่”

            “เจ้าค่ะ” นายหญิงเปลี่ยนกะทันหันเกินไป นางตั้งรับไม่ค่อยทัน นี่ใช่ฮูหยินคนเดิมของนางจริง ๆ หรือ “ฮูหยินเจ้าคะ”

            “เจ้ามีสิ่งใดอีก”

            “กลิ่นกายฮูหยินหอมคล้ายขนมเลยเจ้าค่ะ”

            หลิวหนิงเจียวนิ่งงัน ก่อนจะนึกขึ้นได้ นางเพิ่งกินขนมบ้าบิ่นก่อนเดินออกมาจากห้องอาบน้ำ จึงพูดบ่ายเบี่ยงออกไปว่า “กลิ่นกายข้าก็เป็นเช่นนี้” พูดจบนางทำไม่รู้ไม่ชี้เดินไปหยิบหนังสือมานั่งอ่านบนเก้าอี้

            แม้ไม่คลายสงสัยแต่ซินอี๋ก็ไม่ได้กล่าวออกอีก นางอยู่กับนายหญิงมาตลอด เครื่องหอมของนางไม่คล้ายกลิ่นนี้แม้แต่น้อย อีกทั้งตำราที่นางถืออยู่นั้น คุณหนูของนางก็ไม่เคยหยิบมาอ่านสักครั้ง

           

ฝ่ายหานตงหยางเพิ่งไปถึงค่ายทหารเพียงหนึ่งวัน ก็ได้รับข่าวสารจากจวนสกุลหานว่าภรรยาที่เพิ่งแต่งเข้าจวนยังไม่พ้นหนึ่งคืนดีก็คิดสั้นเลือกจบชีวิตตัวเองเสียแล้ว เขาควบม้ากลับมาที่จวนสกุลหานโดยไม่ได้หยุดพักเป็นเวลาเกือบสองวันทั้งโกรธหลิวหนิงเจียวทั้งคิดหาหนทางรอดจากการลงทัณฑ์จากฮ่องเต้ คิ้วของเขาขมวดเป็นปมแน่น ใบหน้าเดี๋ยวดำเดี๋ยวแดงตลอดการเดินทาง ต้นยามโหย่วเขาก็มาถึงจวนสกุลหานแล้ว

            ลงจากหลังม้าได้เขาก็รีบถามอันมามาด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด “ศพของนางอยู่ที่ใด”

            “เอ่อ…คือฮูหยินยัง…”

            “ข้าอยากจะสับร่างนางให้เป็นหมื่น ๆ ชิ้น สมองนางมีปัญญาคิดได้แค่นั้นรึ” พูดพลางถอนหายใจ เขาจะก่นด่าคนที่ตายไปแล้วก็คงไร้ประโยชน์ สู้คิดหาวิธีจัดการกับศพของนางจะดีกว่า ถ้ามีคนรู้เรื่องนี้ชื่อเสียงเขาคงไม่เหลือแล้ว ตอนนี้ท่านย่าสั่งคนในจวนห้ามแพร่งพรายเรื่องนี้ออกไปโดยเด็ดขาด เขายังมีเวลาคิดหาคำอธิบายให้กับฮ่องเต้และท่านพ่อตา

            หานตงหยางเดินเร็วจนอันมามากับบ่าวรับใช้เดินตามไม่ทัน จะบอกว่าฮูหยินยังมีชีวิตอยู่ก็ทำได้เพียงอ้าปากค้างไว้

            หานตงหยางเดินมาถึงหน้าเรือนตนก็เปิดประตูเข้าไปอย่างรีบร้อน ร่างอรชรที่สวมชุดสีชมพูอ่อนค่อย ๆ ยืนขึ้นอย่างช้า ๆ มองบุรุษที่เดินเข้ามาในห้องโดยไม่ได้รับอนุญาต

คล้ายว่าหานตงหยางลืมหายใจไปชั่วขณะ สตรีรูปโฉมดาษดื่นเขาพบเจอมามาก แต่สตรีที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ช่างดึงดูดสายตาเขานัก บอกไม่ได้ว่านางงดงามหรือน่ารักมากกว่ากัน ชนเผ่าเจี๋ยยังมีสตรีที่มีใบหน้าเรียวเล็กได้ขนาดนี้เชียวหรือ ดวงตากลมโตดำขลับทอประกายแวววาว มองมาที่เขาตาแป๋ว ผมยาวเงางามปล่อยลงมาเต็มแผ่นหลัง ใบหน้าเนียนใสผัดแป้งบางเบา ริมฝีปากบนบอบบางจิ้มลิ้มริมฝีปากล่างอวบอิ่มคล้ายหยดน้ำสีชมพูระเรื่อ เขารู้สึกเหมือนตนกำลังคอแห้งจนเผลอเลียริมฝีปาก กลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอ

            คราแรกหลิวหนิงเจียวตกใจที่มีบุรุษทะเล่อทะล่าเปิดประตูเข้ามา ในเวลาต่อมาเมื่อเห็นบุรุษผู้นี้แต่งกายชุดทหารสีดำสนิทข้างกายมีดาบห้อยอยู่ แผ่นหลังยืดตรงอกผายไหล่ผึ่งน่าเกรงขาม บนใบหน้าสวมหน้ากากเหล็กสีดำครึ่งซีกปิดไว้ นางจึงรู้ว่าคนผู้นี้คือแม่ทัพแดนบูรพาหานตงหยางสามีของนางแน่แล้ว

            นี่คือลักษณะผู้ชายในฝันของนางไม่ใช่หรือ

            หลิวหนิงเจียวยอบกายน้อย ๆ พร้อมกล่าวเสียงไม่เบาไม่ดังแต่ใสกังวาน “ท่านแม่ทัพ”

            “เจ้าคือ…”

            “ข้าหลิวหนิงเจียวเจ้าค่ะ” ริมฝีปากเผยรอยยิ้มจาง ๆ อย่างจริงใจเอ่ยกับสามีต่อ “ท่านจำภรรยาของตนไม่ได้เชียวหรือ” นางเลิกคิ้วเล็กน้อย ใบหน้ายังมีรอยยิ้มอ่อนโยนประดับไว้

            ก็วันนั้นเขายังไม่ได้เปิดผ้าคลุมหน้าของนางก็รีบออกจากจวนไปแล้ว จะเอาเวลาไหนไปชมหน้านางกันเล่า

            เขากลับมาทำท่าเคร่งขรึมตามปกติแล้วกล่าวเสียงเข้ม “มีคนส่งข่าวไปให้ข้าว่าเจ้า…”

            หลิวหนิงเจียวรู้ว่าเขาจะพูดอะไรจึงพูดขึ้นก่อน “ข้าแค่โดนมีดบาดเท่านั้นเจ้าค่ะ ไม่เชื่อท่านก็ดูเองสิ” นางยื่นแขนข้างที่นางใช้ปิ่นปักผมกรีดให้เขาดู เพราะน้ำลายของนางแผลจึงใกล้จะหายดีแล้ว เหลือเพียงสะเก็ดเล็กน้อยตรงกลางรอยแผลเท่านั้น

            “เหตุใดมีดถึงได้…”

            “ข้าเป็นคนกลัวเลือดมากเจ้าค่ะ ก็เลยเป็นลมสิ้นสติไป คนพูดปากต่อปากคงคิดว่าข้าตายไปแล้ว” นางไม่อยากให้เขารู้ว่าหลิวหนิงเจียวคนเก่าคิดปลิดชีพตัวเองจริง ๆ เพราะต่อไปเขาคงไว้ใจนางยากแล้ว และไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อีกจึงพูดบ่ายเบี่ยงไปว่าตนกลัวเลือด

            เขาอยากจะถามต่อว่า มีดอะไรจะไปบาดตรงนั้น แต่ก็ตัดสินใจไม่เอ่ยออก นางโกหกเขาก็แล้วไปเถิด จะได้ไม่ต้องฟื้นฝอยหาตะเข็บกันอีก เพียงแต่แผนต่อไปของนางคืออะไรกันแน่ หรือนางคิดจะกำจัดเขาแทน…

            “ท่านกลับมาเหนื่อย ๆ อาบน้ำก่อนเถิดเจ้าค่ะ” ว่าแล้วนางก็เดินเข้ามาใกล้เขาเตรียมปรนนิบัติสามี ตามที่เคยดูในซีรีส์ เพราะในหัวของหลิวหนิงเจียวคนนี้ไม่มีเรื่องการปรนนิบัติสามีเลย วันหลังนางต้องให้อันมามาสอนสักครา

            “ไม่ต้อง ข้าทำเอง” เรือนดอกท้อเป็นสถานที่ที่มีบ่าวรับใช้น้อยที่สุด และส่วนมากจะเป็นบ่าวรับใช้ที่เป็นบุรุษ เขาไม่ชอบให้สตรีมาป้วนเปี้ยนใกล้เรือนของเขา อย่างมากก็มีอันมามากับสาวใช้เพียงสองคนเท่านั้น

            หานตงหยางปลีกตัวไปอาบน้ำ หลิวหนิงเจียวจึงสั่งให้สาวใช้ตั้งโต๊ะอาหาร หนทางจากค่ายทหารหวงซานต้องใช้เวลาเดินทางมากกว่าสองวันกว่าจะถึงจวนสกุลหาน แต่นี่ยังไม่ถึงสองวันดีเขาก็เดินทางมาถึงแล้ว เขาคงไม่มีเวลาหยุดพักกินอาหารเป็นแน่

            หานตงหยางถอดเสื้อคลุมและหน้ากากของตนออกเพื่อชำระร่างกาย เขาก้มมองดูใบหน้าตนเองในอ่างน้ำแล้วถอนหายใจยาวเหยียดคราหนึ่ง คิดย้อนกลับไปในอดีต