ตอนที่ 8 เต็มใจ

“ข้าเต็มใจเป็นภรรยาของท่านแม่ทัพหานเจ้าค่ะ” หลิวหนิงเจียวยืนยันเสียงหนักแน่น สามีหน้าตาอัปลักษณ์แล้วอย่างไร อย่างน้อยใบหน้าอีกซีกหนึ่งของเขาก็ยังอยู่ดีไม่ใช่หรือ บางครั้งรอยแผลเป็นภายใต้หน้ากากนั้นอาจจะไม่ได้น่ากลัวอย่างที่ทุกคนคิด ถ้าเขาไม่อยากให้นางเห็นก็เป็นเรื่องของเขา อย่างไรแม่ทัพแดนบูรพาก็เป็นคนเก่ง

ส่วนเรื่องที่ว่าเขาชอบทำร้ายร่างกายของสตรีนั้นนางขอดูอีกครา หากเขากล้าลงไม้ลงมือกับนางจริง มีหรือคนอย่างนลินธาราจะยอมอยู่นิ่งเฉยโดยไม่ทำอะไร ถึงตายนางก็ไม่ยอมให้สามีตบตีนางฝ่ายเดียวหรอก อีกทั้งเขาเป็นถึงท่านแม่ทัพผู้องอาจเกรียงไกรถ้ากล้าทำร้ายสตรีจะไม่อายสุนัขหรืออย่างไร

            “เช่นนั้นก็ดี ถ้าหยางเอ๋อร์กลับมาเจ้าก็อย่าแสดงว่ารังเกียจเขามากนัก”

            “เจ้าค่ะท่านย่า”

            ฮูหยินผู้เฒ่ากับมารดาสามีกลับไปแล้วหลิวหนิงเจียวจึงเตรียมตัวอาบน้ำชำระร่างกาย นางนั่งลงบนเก้าอี้หน้าคันฉ่องบานใหญ่

            และแล้วนางก็ต้องตกใจกับใบหน้าตัวเอง สองมือยกขึ้นลูบแก้มตัวเอง พึมพำออกมาเป็นภาษาไทย “เป็นผู้หญิงที่หน้าเล็กมาก แต่ว่าโบกหน้าหนายิ่งกว่าถนนลาดยางในหมู่บ้านเสียอีก” นางเพิ่งกระจ่างตอนนี้เองว่าเหตุใดท่านย่ากับมารดาสามีถึงได้ตกใจตอนเห็นหน้านาง หลิวหนิงเจียวแต่งหน้าราวกับจะไปเล่นงิ้ว

            ซินอี๋ที่ถืออ่างน้ำอุ่นเข้ามาได้ยินเจ้านายพูดไม่ค่อยถนัดจึงถามออกไป “คุณหนูใหญ่พูดว่าอะไรนะเจ้าคะ”

            “พูดอะไรรึ” นางเอียงคอถาม มองสาวใช้ผ่านคันฉ่อง

            “ก็คุณหนูใหญ่พูดว่าอะไรลากยาง ๆ นี่แหละเจ้าค่ะ”

            หลิวหนิงเจียวกลั้วขำน้อย ๆ เมื่อได้ยินคำที่ซินอี๋พูดภาษาไทยไม่ค่อยชัด นางจึงบอกสาวใช้อย่างอารมณ์ดี “เปล่า ข้าแค่อยากบอกเจ้าว่าคราวหน้าข้าจะแต่งหน้าเอง แต่ทรงผมเจ้าต้องช่วยข้าเช่นเดิม”

            “เจ้าค่ะ” ชินอี๋แปลกใจอยู่บ้างที่ตั้งแต่นายหญิงฟื้นขึ้นมานางก็ไม่ได้อารมณ์ฉุนเฉียวเหมือนเดิม แต่กลับดูเหมือนว่านางเริ่มรับชะตากรรมของตนได้แล้ว

            “อีกอย่างเจ้าเรียกข้าว่าฮูหยินตามที่สวมควรเถิด หากใครได้ยินเข้า จะเอาไปนินทาได้” นางจะทำหน้าที่ภรรยาและลูกสะใภ้ให้ดี เพราะถึงอย่างไรนางคงไปไหนไม่ได้อีกแล้ว จะมีสามีทั้งที ทำไมต้องให้นางดั้นด้นมาไกลแสนไกลถึงเพียงนี้ ซ้ำร้ายหน้าตาสามีนางก็ยังไม่เคยเห็น ยิ่งกว่านั้นนางต้องแต่งงานตอนอายุเพียงสิบแปดปีเท่านั้น เฮ้อ! ชีวิตฮูหยินน้อยหอยสังข์ แม้ตอนที่จากโลกเดิมมาอายุยี่สิบห้าแล้วนางยังไม่อยากแต่งงานเลย นับประสาอะไรกับอายุเพียงสิบแปดปี

            “แต่ว่าคุณหนู… เอ่อฮูหยินเคยบอกข้าว่า…” นางจะไม่ยอมให้ซินอี๋เรียกนางว่าฮูหยินเด็ดขาด แม้นางจะแต่งงานแล้วก็ตาม

            “เรื่องในอดีตเจ้าไม่จำเป็นต้องพูดถึงอีก ข้าไม่อยากให้ท่านแม่ทัพได้ยิน” นางจะแข็งข้อกับเขาไม่ได้ ลองใช้ไม้อ่อนเข้าหา เขาอาจจะเมตตานางบ้าง

            “เจ้าค่ะ… ฮูหยินไม่ถอดแหวนก่อนชำระกายหรือเจ้าคะ ข้าไม่รู้ว่าท่านมีแหวนหยกรูปมังกรมาก่อน”

            หลิวหนิงเจียวครางฮือออกมาเบา ๆ ก่อนก้มลงมองแหวนที่นิ้วของตน นางมองดูด้วยความตกใจเมื่อเห็นแหวนวงนั้น เป็นแหวนที่พ่อของนางถอดให้ก่อนที่นางจะขับรถออกจากบ้านวันนั้น “มันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร”

            “ฮูหยินได้มาจากไหนหรือเจ้าคะ”

            “เอ่อ…” แปลกเหมือนกัน แหวนวงนี้ตามนางมาได้อย่างไร “เป็นแหวนที่ท่านแม่ให้ข้ามาน่ะ ข้าเพิ่งหยิบออกมาสวม”

            “อ้อ แล้วฮูหยินจะถอดเก็บไว้ก่อนหรือไม่เจ้าคะ”

            หลิวหนิงเจียวรีบเอ่ยขึ้น “ไม่ถอด”

            “เจ้าค่ะ”

            หลิวหนิงเจียวลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปยังห้องอาบน้ำ บนร่างสวมเพียงเสื้อคลุมผืนบางสีขาว มีสาวใช้เดินตามมาจากด้านหลัง “พวกเจ้าไม่ต้องเข้ามาข้าจะอาบเอง”

            “แต่ฮูหยินชอบให้ข้าขัดตัวให้นะเจ้าคะ”

            “ต่อไปนี้ข้าจะช่วยเหลือตัวเองให้มาก” บ้าหรือเปล่าอายุปูนนี้แล้วยังต้องให้ใครมาอาบน้ำให้อีกหรือ นางทำหน้าเหยเกเมื่อคิดถึงตอนที่พวกสาวใช้มองเห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าของนาง

            สาวใช้ได้ยินฮูหยินบอกเช่นนั้นก็พากันล่าถอยออกไปด้านนอก ซินอี๋ยืนงงอยู่สักพักก่อนจะเดินตามจื่อรั่วกับไฉ่หงออกไป ในหัวยังคิดไม่ตกว่าสตรีผู้เอาแต่ใจอย่างฮูหยินนี่หรือจะยอมช่วยเหลือตัวเอง ขนาดยุงกัดยังให้คนอื่นตบให้ นับประสาอะไรกับอาบน้ำแต่งหน้าเอง ฟื้นขึ้นมาคราวนี้นางแปลกไปจริง ๆ

            หลิวหนิงเจียวนอนแช่ตัวในอ่างไม้ที่มีกลีบกุหลาบสีแดงลอยอยู่เต็มอ่าง มันช่างเป็นเวลาที่ผ่อนคลายมากเหลือเกิน นางรู้สึกแสบแผลที่ข้อมือจึงยกขึ้นมาดู ทันใดนั้นนางก็เกิดความรู้สึกอยากใช้ลิ้นเลียแผลตัวเองขึ้นมาเหมือนกับตอนที่อยู่โลกเดิม

            “หรือว่า…” นางลังเลเล็กน้อยก่อนจะก้มหน้าลงใช้ลิ้นเลียแผลที่แขนของตัวเอง เดิมทีน้ำลายของนางมีฤทธิ์ช่วยสมานแผลสด เมื่อนางใช้ลิ้นเลียที่แผลจะทำให้แผลหายในเร็ววันซ้ำยังไม่ทิ้งรอยแผลเป็นเอาไว้ นี่คือข้อดีที่นางเป็นครึ่งคนครึ่งนาค แต่ไม่รู้ว่ามาอยู่ที่นี่นางจะใช้ประโยชน์จากน้ำลายได้หรือไม่ แต่ลองดูกับแหวนที่อยู่ตรงนิ้วมือก็น่าจะให้คำตอบได้ คิดถึงตรงนี้หลิวหนิงเจียวก็นึกอยากกินขนมบ้าบิ่นขึ้นมา นางจึงพูดออกเสียงเบา “ขนมบ้าบิ่นมะพร้าวอ่อน” แหวนหยกสีเขียวมีแสงวาบขึ้นคราหนึ่ง จากนั้นก็ปรากฏขนมตามที่นางร้องขอตรงหน้า นางยิ้มอย่างพอใจ แหวนหยกใช้งานได้เช่นนี้นางก็ไม่ต้องกลัวอดตายแล้ว

            ครู่หนึ่งเมื่อยกข้อมือขึ้นดูอีกครั้ง แผลที่นางใช้ลิ้นเลียเมื่อครู่ก็เริ่มตกสะเก็ดแล้ว

            หลิวหนิงเจียวนั่งแต่งหน้าอยู่หน้ากระจก ใช้เวลาเพียงหนึ่งถ้วยชานางก็แต่งหน้าเสร็จ แม่นางชนเผ่าผู้นี้มีใบหน้าที่งดงามจริง ๆ ก็สมควรแล้วที่นางไม่อยากแต่งงานกับชายอัปลักษณ์

            “ชุดของข้าเล่า” นางหันไปถามสาวใช้

            ซินอี๋จึงหยิบมาให้ “นี่เจ้าค่ะ”

            หลิวหนิงเจียวมองชุดสีส้มอมแสดของตนด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก “ชุดอื่นล่ะ”

            สาวใช้ทั้งสามหยิบชุดมาให้นายหญิงชุดแล้วชุดเล่า นางได้แต่ส่ายหน้าตอบ พลางถอนหายใจยาว ๆ

            “ขอชุดสีอ่อนที่สุด”

            “เดิมที ฮูหยินชอบแต่สีฉูดฉาดเจ้าค่ะ ชุดสีอ่อนที่เตรียมมาด้วยจึงมีอยู่แค่ไม่กี่ชุด” ซินอี๋ชี้แจงกับนายหญิง

            “ลองเอามาให้ข้าดู”

            “เจ้าค่ะ” ซินอี๋มองหน้านายหญิงแวบหนึ่ง ก่อนจะเดินไปหยิบชุดใหม่มาให้