ตอนที่ 10 แค่ห่มผ้าให้

ปีนั้นเขาอายุเพียงสิบแปดปี ออกรบกับท่านพ่อที่ชายแดนบูรพา ท่านพ่อของเขานำทัพทหารกว่าสิบหมื่นนายออกไปทำศึกกับแคว้นเป่ยเอี้ยน ตอนนั้นหัวหน้าแคว้นเป่ยเอี้ยนคือหลูกัง ท่านพ่อของเขาสู้กับหลูกังจนตัวตายในสนามรบ พอเขาทราบว่าท่านพ่อพลาดท่าให้กับหลูกัง เขาจึงรวบรวมขวัญกล้าที่มีอยู่ทั้งหมด นำกองทัพเข้าโจมตีแม่ทัพหลูอย่างห้าวหาญ แต่ในระหว่างที่เขากำลังควบม้าไล่ล่าแม่ทัพหลูอยู่นั้น หมวกบนศีรษะของเขาก็ตกลงบนพื้น นายกองอาวุโสฝ่ายตรงข้ามฉวยโอกาสจังหวะนั้นใช้ดาบฟันเข้าที่ใบหน้าฝั่งซ้ายของเขาจนเป็นแผลลากยาวตั้งแต่สันจมูกลงมาจนถึงคาง กระนั้นเขาก็เงื้อดาบฟันสะพายแร่งจนร่างทหารนายกองคนนั้นขาดเป็นสองท่อน

จากนั้นก็ควบม้าฟาดฟันศัตรูอย่างบ้าคลั่ง จนสามารถตัดศีรษะของแม่ทัพหลูกลับมาได้โดยไม่สนใจความเจ็บปวดบนใบหน้าของตนเลยสักนิด เขาได้รับชัยชนะจากการทำศึกครั้งนั้น และได้รับการแต่งตั้งเป็นแม่ทัพแดนบูรพาแทนท่านพ่อในวัยเพียงสิบแปดปี เพราะแผลที่ใบหน้าของเขาเหวอะหวะน่ากลัวยิ่งตอนที่ไล่ฟันศัตรูเขาจึงได้รับสมญานามว่าแม่ทัพปีศาจแดนบูรพาตั้งแต่วันนั้น แต่ความมั่นใจของเขากลับน้อยลงไปแทบไม่มีเหลือ จนต้องสวมหน้ากากเหล็กไว้ตลอดเวลา ยกเว้นตอนที่อาบน้ำเท่านั้น

หานตงหยางอาบน้ำชำระกายเสร็จก็เดินออกมาด้านนอก ตอนที่ก้าวขาเข้ามาในห้องที่ตนเคยอยู่ เขากลับรู้สึกไม่คุ้นเคยเลยสักนิด เหตุเพราะวันนี้มีสตรีแปลกหน้าย้ายเข้ามาอยู่ในห้องด้วย

            เขาชะงักเท้าเล็กน้อยเมื่อเห็นอาหารวางอยู่บนโต๊ะด้านนอก

            “ท่านแม่ทัพคงยังไม่ได้กินอะไร ข้าจึงให้บ่าวรับใช้เตรียมอาหารไว้ให้ท่าน”

            เขายืนนิ่งสายตาเหลือบมองอาหารแวบหนึ่ง นางคิดจะวางยาพิษเขาอย่างนั้นหรือ

            แต่หลิวหนิงเจียวรู้ทันความคิดของเขาจึงสั่งให้อันมามานำเข็มทดสอบพิษมาตรวจสอบอาหาร นางเพิ่งคิดฆ่าตัวตาย พอตื่นขึ้นมากลับมาทำดีกับเขา แน่นอนว่าเขาย่อมไม่เชื่อใจนาง เช่นนั้นนางต้องทำให้เขาไว้ใจนางทีละนิด ๆ นางจะได้อยู่ในยุคโบราณนี้นานสักหน่อย ถึงไม่ได้รักกันแต่เป็นเพื่อนกันได้ไม่ใช่หรือ

            กว่าจะมีสามีเป็นบุรุษชาวจีนในยุคโบราณมันยากเย็นแค่ไหน

“อาหารทุกอย่างปลอดภัยเจ้าค่ะ” อันมามารายงานหานตงหยาง

            เขาตอบอืมในลำคอสั้น ๆ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามนาง

            หลิวหนิงเจียวนั่งจ้องเขาตาไม่กะพริบ ดวงตาคมลึก คิ้วยาวรูปดาบ ใบหน้าด้านขวาคล้ำแดดเล็กน้อยกระนั้นก็ยังดูขาวสะอาด สันกรามเด่นชัด เคราคางมีตอหนวดขึ้นจาง ๆ สันจมูกโด่ง ท่อนแขนที่โผล่พ้นออกมาจากชายเสื้อนั้นดูแข็งแรง นิ้วมือขาวเรียวยาว โดยรวมแล้วเขาคงเป็นคนหล่อไม่น้อย ขนาดใบหน้าอีกส่วนหนึ่งมีหน้ากากอำพรางไว้ยังหล่อขนาดนี้ หากเปิดหน้ากากออกเขาจะหล่อมากแค่ไหน สายตาวกกลับไปยังลูกกระเดือกที่ขยับขึ้นลงช้า ๆ ลมหายใจของนางก็พลันสะดุด ผู้ชายคนนี้ช่างมีเสน่ห์เหลือร้าย

            ยังสำรวจร่างกายเขาไม่ทั่วก็มีเสียงขัดขึ้น “จะมองข้าอีกนานหรือไม่”

            หลิวหนิงเจียวกลืนน้ำลายดังเอื้อก แสร้งเลื่อนสายตามองหน้าเขานิ่ง “ไม่ถอดหน้ากากกินอาหารสะดวกหรือเจ้าคะ”

            “เรื่องของข้า” กลืนอาหารลงคอแล้วจึงว่าต่อ “ข้าไม่อยากเห็นคนตายที่จวน” หากเขาถอดหน้ากากนางอาจจะตกใจจนสิ้นใจกะทันหันก็เป็นได้

            “ข้าไม่ใจเสาะปานนั้น” แผลหายดีแล้วจะน่ากลัวตรงไหน ไม่ใช่แผลเป็นที่เกิดจากไฟไหม้สักหน่อย

            เขาเค้นเสียงหึในลำคอ มุมปากยกยิ้มหยันเล็กน้อย เพิ่งกรีดข้อมือตัวเองเพื่อหนีเขายังบอกว่าไม่ใจเสาะ

           

            หานตงหยางกินอาหารเสร็จแล้วจึงเอ่ยขึ้น “ข้าจะไปนอนที่ห้องหนังสือ”

            “ท่านแม่ทัพรังเกียจข้าหรือเจ้าคะ”

            ใครกันแน่ที่รังเกียจ “เจ้าพูดเองนะ” เขาชอบนักคนที่ชอบท้าทายแบบนี้

            หลิวหนิงเจียวอยากคุยเป็นการส่วนตัวกับเขาจึงสั่งให้สาวใช้ทุกคนยกถ้วยชามอาหารออกไปจากห้อง

            ให้หลังทุกคนนางจึงบอกเขา “ข้าให้คนยกตั่งนุ่มเข้ามาไว้ในห้องแล้วเจ้าค่ะ”

            หานตงหยางมองดูก็เห็นตามนั้น “ข้าจะนอน…”

            “ข้าจะนอนบนตั่งเอง ท่านแม่ทัพนอนบนเตียงเถอะเจ้าค่ะ”

            เขาเดินไปที่เตียงนอนไม่พูดไม่จา คว้าผ้าห่มผืนหนึ่งเดินมา ทิ้งตัวลงนอนบนตั่งตัวนั้นหน้าตาเฉย หลิวหนิงเจียวยืนมองตาปริบ ๆ

ช่างเขาเถอะ อยากนอนตรงไหนก็นอนไป

            ย่างเข้าต้นยามโฉ่วอากาศหนาวจัด หลิวหนิงเจียวลุกขึ้นมาห่มผ้าให้เขาอีกผืน แต่เพิ่งดึงผ้าห่มขึ้นมาถึงช่วงอก คนที่นอนนิ่งอยู่ในคราแรกกลับรวบร่างนางลงมาแนบกาย พร้อมกับชักอาวุธออกมา

            “ว้าย! พระเจ้าช่วยกล้วยทอด” นางอุทานเป็นภาษาไทยออกมาด้วยความตกใจสุดขีด

            หานตงหยางขมวดคิ้วกับภาษาของนาง ปลายมีดยังจ่ออยู่ที่คอนาง “ทำอะไรของเจ้า”

            “แค่จะห่มผ้าให้เท่านั้นถึงกับต้องฆ่ากันเชียวรึ” ตอนนี้ส่วนบนของนางแนบชิดอยู่กับแผ่นอกของเขาริมฝีปากอยู่ห่างกันไม่ถึงสามชุ่น

            เขาลดมีดลง พูดอย่างไม่ไว้ใจ “ก่อนหน้าเจ้าเพิ่งคิดฆ่าตัวตาย” พอตัวเองไม่ตายก็คิดฆ่าสามี จะได้ไม่ต้องอยู่ร่วมกับเขา

            คิดไว้ไม่มีผิดว่าเขาต้องไม่ไว้ใจนาง “เช่นนั้นวันหลังข้าจะไม่หวังดีกับท่านแม่ทัพอีก ปล่อยข้าได้หรือยัง” นางไม่ชินสักนิดที่ต้องมานอนทาบทับอยู่บนตัวผู้ชาย กล้ามเนื้อบนตัวเขาแน่นเครียดจนใจนางสั่นคลอน หัวสมองทื่อทึบไปหมดแล้ว

ท่านรู้หรือไม่ว่าใจข้าสั่นจนอกแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้ว

            “ยัง” เขาว่าหน้าตาย แขนของเขากอดนางแน่นขึ้น “เมื่อครู่เจ้าพูดภาษาอะไร” เขาแปลไม่ออกสักคำ

            “เอ่อ…” ตกใจทีไรเป็นอย่างนี้ทุกที “ภาษาเผ่าของข้านั่นละ เผ่าข้าพูดได้หลายภาษา”

            “จริง?” เขามองนางอย่างไม่วางใจนัก เขาไม่รู้ด้วยสิว่าแคว้นเป่ยเอี้ยนมีกี่ภาษากันแน่ เพราะมีหลายเผ่าเหลือเกิน

            “ข้าหรือจะกล้าโกหกท่านแม่ทัพผู้เกรียงไกร” นางพูดเสียงอ่อนลง “ท่านจะปล่อยข้าได้หรือยังข้าหายใจไม่ออก หากข้าตายในเรือนของท่านเกรงว่า…” พูดพลางเบือนหน้าหนีจากแก้มเขา

            เขาคลายมือออกอย่างอ้อยอิ่ง ทำไมตัวนางถึงได้นุ่มนิ่มถึงเพียงนี้ ยิ่งส่วนที่อยู่บนหน้าอกของนางนั้น…มันทำให้เขาอยากบดเบียดกับกายนางมากขึ้น เส้นผมที่ตกลงมาคลอเคลียกับแก้มเขาก็หอมกรุ่น กลิ่นกายของนางยังหอมอ่อน ๆ หรือสตรีเป็นเช่นนี้กันทุกคน แต่ทำไมสตรีนางอื่นในจวนสกุลหานถึงได้มีกลิ่นกายหอมแรงจนแสบจมูกกันเล่า

นางรีบลุกขึ้นวิ่งไปเตียงนอนอย่างรวดเร็ว หยิบผ้าห่มขึ้นมานอนคลุมโปงโดยไม่พูดไม่จา ทำบุญบูชาโทษแท้ ๆ

            คนอะไรแรงเยอะเป็นบ้า!

            หานตงหยางมองไปที่เตียงนางสีหน้าครุ่นคิด หรือข่าวลือเรื่องของนางจะไม่เป็นความจริง ใครต่อใครบอกว่าหลิวหนิงเจียวชอบผัดแป้งหนาทาชาดแดงจัด สวมชุดสีฉูดฉาด แต่วันนี้นางกลับทำตรงข้ามทุกอย่าง แล้วยังนิสัยที่ปรนนิบัติใครไม่เป็นนั่นอีก นางลุกขึ้นมาห่มผ้าให้เขากลางดึกจะให้เขาอยู่นิ่งได้หรือ