ตอนที่ 2

คล้ายหลับไปนานมาก...

ฉินหร่วนเหอขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงนอน ขมับเต้นตุบอาการมือสั่นและความเจ็บที่ถาโถมเข้ามา ลืมตาขึ้นแล้วพลันต้องหลับตาอีกครั้งเพราะแสงที่สาดเข้ามาจนตาพร่า บนเตียงนอนที่ตั้งอยู่ริมหน้าต่างทรงโค้ง ม่านสีขาวพลิ้วไหวขึ้นตามแรงลม ทิวทัศน์ด้านนอกงดงามและดูแปลกตา ทะเลสาบที่เต็มไปด้วยดอกบัวสีขาว ศาลาหกเหลี่ยมริมทะเลสาบ กับต้นหลิวที่รายรอบลู่ไปตามสายลม “ที่นี่ที่ไหน” นั่นคือคำถามแรกและเสียงที่ไม่คุ้นหูที่ถูกเปล่งออกมาจากริมฝีปากตัวเอง

เมื่อก้มลงมองมือของตัวเอง นิ้วเรียวยาวงดงาม ฝ่ามือนุ่มละมุนที่คล้ายกับไม่เคยผ่านการหยิบจับสิ่งใด กับท่อนแขนที่เล็กเรียวผอมบาง เมื่อก้มลงมองชุดสีขาวที่ตัวเองสวมใส่ ชุดตัวในแพรไหมเนื้อลื่นแต่อบอุ่น ลายปักที่ประณีตกับรูปร่างผอมเพรียว???

“คุณหนูท่านตื่นแล้วหรือยังเจ้าคะ”

ด้านนอกมีเสียงของใครบางคนดังขึ้น ฉินหร่วนเหอขมวดคิ้วและมองไปยังคันฉ่องที่อยู่ห่างออกไป ในใจหวนนึกถึงความฝันประหลาดที่เกิดขึ้น ในที่โล่งอันมืดมิด บทสนทนาที่ทำให้ต้องทอดถอนใจ ยังไม่ทันที่คนด้านนอกจะได้พูดอะไรอีก เงาร่างในชุดตัวในสีขาวก็ก้าวลงจากเตียงปราดไปยังหน้าคันฉ่อง ใบหน้าอ่อนเยาว์ของเด็กสาว ดวงตาหงส์ส่องประกาย พวงแก้มระเรื่อกับริมฝีปากที่รับกับใบหน้างดงามแม้อายุยังไม่มากนัก...

“นี่มัน...”

ประตูถูกเปิดออกพร้อมกับสาวใช้ที่ดูแล้วก็ยังอ่อนวัยไม่ต่างจากผู้เป็นนายนัก “คุณหนู”

ฉินหร่วนเหอลูบไปยังผ้าที่พันอยู่แถมขมับ “ข้า...”

“ท่านรู้สึกอย่างไรบ้างเจ้าคะ เจ็บที่ใด ให้ข้าน้อยไปตามหมอหรือไม่เจ้าคะ”

“เจ้าคือ...”

สีหน้าของสาวใช้ตัวน้อยแทบจะร่ำไห้อยู่แล้ว “ท่าน... ข้าน้อยจะไปตามท่านอาจารย์สวี!!” แล้วทุกอย่างก็วุ่นวายอยู่นานมาก นางทำตัวเป็นคนเจ็บที่ศีรษะกระแทกจนจดจำอะไรไม่ได้ ท่านหมอตรวจอาการด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ในห้องมีคนไม่น้อยแต่สีหน้าล้วนเป็นกังวล ไม่นานเมื่อท่านหมอสรุปอาการความจำเสื่อมจากการถูกกระทบกระเทือน ในห้องก็เหลือเพียงตัวนาง ชายชราที่ถูกเรียกขานว่าท่านอาจารย์สวี และสาวใช้ตัวน้อยที่ขอบตาแดงเรื่อ

นาง...คือฉินหร่วนเหอ ใช่แล้วชื่อแซ่เดียวกัน!!!

‘ฉินหร่วนเหอ’ คุณหนูตระกูลฉินที่เพิ่งสูญเสียมารดาเมื่อเดือนก่อน ถูก ‘สวีเซิ่ง’ ปราชญ์อาวุโสสำนักปราชญ์ผู้ซึ่งเป็นตารับตัวมาจากจวนตระกูลฉิน ทั้งนี้ก็เพื่อให้คลายความทุกข์หลังการสูญเสีย ทว่าระหว่างการเดินทางนางกลับพลัดตกลงจากรถม้า ศีรษะกระแทกอย่างแรงกระทั่งเป็นสาเหตุให้นางจดจำเรื่องราวในอดีตและตัวเองไม่ได้

ผู้ใดจะคิด จะมอง จะเชื่ออย่างไรก็ช่าง สุดท้ายแล้วมีเพียงนางที่ตระหนักดีว่านี่ไม่ใช่การสูญเสียความทรงจำ นางจะไม่มีวันหายดี ไม่มีวันกลับมาจำทุกอย่างได้ นั่นเพราะนางไม่ใช่ฉินหร่วนเหอตัวจริง!

“ฉินหร่วนเหอ...” เสียงถอนหายใจดังขึ้นขณะที่เจ้าของร่างในชุดสีขาวพลิ้วไหวนั่งมองออกไปนอกหน้าต่างห้อง “ก็ยังดีที่เจ้าไม่ส่งข้ามาที่นี่ในช่วงที่เจ้ากลายเป็นฮูหยินของผู้อื่น ทั้งยังเพิ่งคลอดบุตร” เพียงแค่คิดว่าต้องกลับมารับมือกับเรื่องที่ทำให้อีกฝ่ายเคียดแค้นและไม่อาจปล่อยวาง ฉินหร่วนเหอก็รู้สึกยุ่งยากใจแล้ว “เช่นนั้นข้าก็ได้แต่เปลี่ยนโชคชะตานี้ของเจ้าแล้ว ข้ารับปากจะทำให้ดีที่สุด เจ้าก็...จากไปอย่างสงบเถิด”

แม้ไม่รู้ว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร ทว่าเมื่อมาแล้วก็ได้แต่ทำใจให้ยอมรับ ตีโพยตีพาย โวยวายไม่ยอมรับก็ไม่ใช่นิสัยของฉินหร่วนเหอ การกลับมามีชีวิตก็เท่ากับโอกาสที่สองที่ยากจะเกิดขึ้น เช่นนี้แล้วก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อไปให้ดี ดีเสียอีกที่กลับมาอยู่ในร่างของฉินหร่วนเหอคนนี้ในขณะที่ชะตาชีวิตยังสามารถเปลี่ยนแปลงได้

เจ้าของร่างเล่าให้ฟังว่าหลังจากนี้นางจะถูกรับเข้าสำนักปราชญ์ จะได้เรียนรู้และได้รับการชื่นชมจากหัวหน้าสำนักปราชญ์ว่าเป็นยอดสตรีในหมู่สตรีนับหมื่นในเมืองหลวง หมากล้อม แต่งกลอน คัดอักษรทุกอย่างล้วนเป็นเลิศ กระทั่งหลังจากอายุได้สิบห้าบิดาของฉินหร่วนเหอจึงคิดจะรับกลับจวน และเพราะไม่ยอมกลับเนื่องจากหมายแต่งให้ศิษย์พี่ ดังนั้นชะตานี้จึงถูกลิขิตให้เป็นหมากของบุรุษที่มีใจทะเยอทะยาน

มองไปรอบๆ ห้องที่ทุกอย่างล้วนเป็นสิ่งของที่ถูกคัดสรรมาเป็นอย่างดี เครื่องเรือน แพรพรรณ เครื่องกระเบื้อง ห้องนอนที่กว้างขวาง ทิวทัศน์ที่ก็นับว่าดีที่สุด เรือนพักใหญ่โต ฉินหร่วนเหอก้มหน้าอมยิ้ม ...มีชีวิตที่ดีถึงเพียงนี้เห็นชัดว่าฉินหร่วนเหอมีต้นทุนชีวิตที่เพียบพร้อม ทว่าเพราะการตัดสินใจผิดพลาดเพียงครั้งเดียว กลับทำให้ชีวิตพลิกผันจนสิ้นใจด้วยน้ำมือของคนที่ตัวเองรักและไว้ใจที่สุด

นางไม่โทษอีกฝ่ายที่ถูกหลอก ถูกใช้เป็นหมากเพราะความทะเยอทะยาน ความอ่อนเยาว์ ความไร้เดียงสา ความรู้ไม่เท่าทันเล่ห์กล สตรีที่ถูกประคบประหงม ไหนเลยจะมองทะลุถึงสิ่งเหล่านั้น นางไม่ตั้งคำถามว่าทำไมอีกฝ่ายไม่ย้อนกลับมาเองแต่ส่งนางกลับมา “ในเมื่อเป็นข้า เช่นนั้นก็มาดูกันว่าข้าสามารถทำอะไรเพื่อเจ้าได้บ้าง”

“คุณหนูเจ้าคะ” นั่นเป็นเสียงของเสี่ยวชวนสาวใช้ของนาง

“มีอะไร”

“ศิษย์น้องเล็ก ข้ามีนามว่าเซี่ยเฉิน เป็นศิษย์พี่ของเจ้า อาจารย์อนุญาตให้ข้ามาเยี่ยมเจ้า”

ฉินหร่วนเหอถึงกับสะดุ้งหลังได้ยินคำว่า...ศิษย์พี่ อันที่จริงตอนสนทนานางนึกว่าเป็นการปรับทุกข์ ดังนั้นศิษย์พี่สารเลวผู้นั้นชื่อแซ่ใดนางเองก็ไม่รู้!! นางเดินไปเปิดประตู...แสงแดดด้านหลังสาดส่องเข้ามาผ่านแผ่นหลังของเซี่ยเฉิน นางตาพร่าไปครู่หนึ่งจากนั้นก็ลอบสูดลมหายใจเข้าเมื่อมองเห็นใบหน้าของชายหนุ่มตรงหน้าชัดเจน

เซี่ยเฉิน...บุรุษตรงหน้านับเป็นคนหล่อเหลาและน่ามอง รูปร่างสูงโปร่ง แผ่นหลังตรงมือของหนึ่งวางแนบที่ช่วงเอวส่วนหน้า ชุดของสำนักปราชญ์สีขาวอมฟ้าบนตัวเขาเข้ากับโครงหน้าและเส้นผมที่รวบสูง นางจ้องมองอีกฝ่ายอยู่ครู่หนึ่งจึงยอบกายให้ “ศิษย์พี่”

เขายิ้มอย่างอ่อนโยน “ข้านำของขวัญพบหน้ามาด้วย” มือที่ซ่อนอยู่ด้านหลังยื่นออกมาพร้อมตำราอักษร “ได้ยินอาจารย์กล่าวว่าเจ้าเขียนอักษรได้คล่องแคล่วแล้ว นี่เป็นบทกวีที่ข้าเห็นว่าน่าสนใจจึงคัดลอกมาให้เจ้าโดยเฉพาะ เจ้ารับเอาไว้สิ”

นางยื่นมือออกไปรับจากนั้นก็ไม่ได้กล่าวอะไร อีกฝ่ายกล่าวต่อ “เราสองคนไม่นับเป็นคนอื่นไกล ต่อไปหากมีอะไรเจ้าก็มาหาข้าได้ทุกเมื่อ นี่เป็นป้ายหยกของสำนักปราชญ์ มีป้ายหยกนี้เจ้าสามารถเข้าสำนักปราชญ์ได้ทุกที่ เว้นเพียงเรือนพักของเหล่าอาจารย์”

“ขอบคุณศิษย์พี่เซี่ยเจ้าค่ะ”

“เรียกข้าว่าศิษย์พี่เฉินก็ได้”

นางเพียงยิ้มไม่ตอบคำจากนั้นเขาก็ขอตัวออกไป เสี่ยวชวนอมยิ้ม “คุณหนู คุณชายเซี่ยดูเป็นคนใจดียิ่ง”

นางมองเสี่ยวชวน “เจ้าเคยพบเขากี่ครั้ง”

“หลายครั้งเจ้าค่ะ เขามักมาที่นี่พร้อมท่านอาจารย์สวีเพียงแต่ไม่ได้เข้ามาในห้อง เขาดูเป็นกังวลมากเจ้าค่ะตอนที่ท่านได้รับบาดเจ็บและถูกส่งมาที่นี่ ทุกอย่างในเรือนนี้ล้วนเป็นเขาที่ดูแล ท่านอาจารย์สวีไว้ใจเขามากเจ้าค่ะ ได้ยินมาว่าท่านอาจารย์สวีรับเขาเอาไว้ข้างกายมาหลายปี นอกจากสั่งสอนในชั้นเรียนของสำนักปราชญ์แล้ว นอกชั้นเรียนท่านอาจารย์สวีเองก็ชี้แนะเขาเป็นการส่วนตัว ฟังว่าทุกคนล้วนรู้กันทั้งนั้นว่าเขาเป็นศิษย์เพียงคนเดียวที่ท่านอาจารย์สวีสอนสั่งด้วยตัวเองมาตั้งแต่ต้น”

“เช่นนั้นก็เป็นเขาสินะ” ฉินหร่วนเหอพึมพำพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก