ตอนที่ 6

ขณะกำลังนั่งเล่นอยู่ในสวนเซี่ยเฉินก็เดินเข้ามาหานางด้วยสีหน้าเคร่งเครียด ฉินหร่วนเหอลุกขึ้นยอบกายให้เขา “ศิษย์พี่สีหน้าท่านไม่ดีเลยเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ” นางเห็นเขานั่งรินชาขึ้นจิบแล้วผายมือให้นาง

“เจ้านั่งลงสิ”

นางรู้สึกประหลาดใจแต่ก็นั่งลงและรอ

“มีข่าวส่งมาจากเมืองหลวง ตอนนี้ท่านอาจารย์โมโหมากอีกสักครู่คงให้คนมาเรียกเจ้าไปพบ”

“เกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ”

“ศิษย์น้องตอนที่เจ้าจากมาใต้เท้าฉินบิดาของเจ้ามีท่าทีเช่นไรหรือ”

“ท่านพ่อ?” นางงุนงงเล็กน้อยพยายามนึกถึงสิ่งที่ได้รับการบอกเล่า ทว่าจนแล้วจนรอดนางก็ไม่ได้รู้เรื่องราวของบิดาจากปากของฉินหร่วนเหอ นางมารู้เรื่องราวของเขาผ่านจากปากคนอื่น รู้เพียงว่าฉินเหิงเป็นขุนนางขั้นสาม ตำแหน่งรองเจ้ากรมโยธา

อันที่จริง...เสี่ยวชวนมักพูดอยู่เสมอด้วยความคับแค้นว่าบิดาของฉินหร่วนเหอมาถึงจุดนี้ก็เพราะตระกูลฝั่งมารดาที่เป็นปราชญ์ ความหมายก็ชัดเจนอยู่แล้วว่าฉินเหิงได้เป็นขุนนางขั้นสามก็เพราะท่านตาของนาง

ที่เสี่ยวชวนคับแค้นก็เพราะ...ทันทีที่มารดาของฉินหร่วนเหอสิ้นใจ เขากลับรับอนุนอกจวนที่แอบเลี้ยงเอาไว้เข้าจวนทันที แม้ยังไม่ได้แสดงท่าทีว่าจะยกขึ้นเป็นฮูหยินเพราะต้องไว้ทุกข์ แต่เรื่องที่อีกฝ่ายมีบุตรชายแล้ว ก็รอเพียงเวลาที่จะเลื่อนขึ้นมาเป็นฮูหยินเอกเท่านั้น เช่นนี้แล้วฉินหร่วนเหอที่โกรธจนกระอักเลือดเมื่อเสร็จสิ้นงานศพมารดา นางจึงยกข้ออ้างเรื่องไว้ทุกข์หนีมาหาผู้เป็นตาด้วยความโกรธแค้น

ฉินหร่วนเหอเงียบไปนานมาก ในใจของนางลอบถอนหายใจให้ฉินหร่วนเหอไม่รู้กี่ครั้ง คงเพราะเช่นนี้อีกฝ่ายจึงไม่กลับไปเมื่ออายุครบสิบห้า หลังปักปิ่นแม้บิดาส่งคนมารับกลับเมืองหลวงนางกลับเลือกที่จะหมั้นหมายและแต่งให้เซี่ยเฉิน กระทั่งพบจุดจบที่น่าเคียดแค้น

“ใกล้ครบหนึ่งปีแล้ว ท่านพ่อคงแทบจะทนรอไม่ไหวที่จะยกอนุขึ้นมาเป็นฮูหยินเอกแทนท่านแม่” นางเปรยเสียงเบา

“ศิษย์น้องเจ้าไม่ต้องกลัว ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นข้าพร้อมอยู่เคียงข้างเจ้า เจ้าไม่ต้องโดดเดี่ยวที่นี่ยังมีข้า มีท่านอาจารย์อยู่” เซี่ยเฉินกล่าวด้วยสีหน้าหนักแน่น

ฉินหร่วนเหอหันไปมองเขา หากไม่ได้ล่วงรู้ว่าหลังแต่งงานเขาจะกลายเป็นปิศาจแก่ตัว พานพบสถานการณ์เช่นนี้แน่นอนว่าไม่มีสตรีใดที่จะไม่หวั่นไหว นางยิ้มบางจากนั้นหรุบตาลง “ขอบคุณศิษย์พี่เจ้าค่ะ”

เด็กรับใช้วิ่งเข้ามาหยุดที่หน้าทางเข้าสวน เสี่ยวชวนเดินออกไปจากนั้นกลับมารายงาน “คุณหนูท่านอาจารย์สวีเรียกท่านไปพบเจ้าค่ะ”

นางลุกขึ้นยืน เซี่ยเฉินเองก็เช่นกัน “ข้าไปเป็นเพื่อนเจ้า”

นางไม่ได้คัดค้านเพียงเดินไปยังเรือนพักของผู้เป็นตากับเขา กระทั่งพบว่านางเดาไม่ผิด ใกล้ครบปีแล้วบิดาแทบรอไม่ไหวที่จะยกอนุขึ้นเป็นฮูหยินเอก ยกข้ออ้างว่าจวนไม่อาจว่างเว้นนายหญิง อีกทั้งเขาเองบัดนี้ก็มีบุตรชายที่ในอนาคตสามารถยกขึ้นเป็นซื่อจื่อ[1]ของจวนแล้วจึงไม่อยากรอให้เวลาล่วงเลย

“บิดาของเจ้าก็แค่บุรุษขี้ขลาดตาขาว หากเขากล้าก็ลองดูข้าจะตัดขาดความสัมพันธ์กับเขาเสีย!”

ท่านตาของนางโกรธจนตาแดงก่ำตัวสั่นเทิ้ม พอเล่าเรื่องที่ฉินเหิงต้องการยกอนุที่แอบเลี้ยงนอกจวนขึ้นมาเป็นฮูหยินเอก ท่านตาของนางก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ไม่ว่านางต้องการทำอย่างไรเขาก็จะสนับสนุนนางเต็มที่แม้ว่านางต้องการตัดขาดก็ตาม

ตัดขาด?...ฟังว่าในราชสำนักให้ความสำคัญกับปราชญ์ยิ่งนัก จวนใดที่มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับเหล่าปราชญ์มักจะได้รับการนับหน้าถือตา เดิมทีฉินเหิงก็ได้รับความสำคัญเพราะตระกูลสวีอยู่แล้ว ครั้งนี้กลับกล้ากระทำการให้ท่านตาของนางโกรธ คงเพราะมั่นใจว่าฉินหร่วนเหอจะต้องเห็นแก่ตระกูลฉินที่ไร้ทายาทที่จะสืบทอด เช่นนี้จึงแอบส่งข่าวมาหานางทว่านึกไม่ถึงกระมังว่าท่านตาของนางจะดักจดหมายและคนจากเมืองหลวงเอาไว้แล้ว

ฉินหร่วนเหอมองสวีเซิ่ง “ท่านตาเรื่องนี้...ข้าให้ท่านตาเป็นคนตัดสินใจเจ้าค่ะ” หากฉินเหิงเป็นคนขี้ขลาดจริงย่อมไม่กล้าทำเรื่องให้ตระกูลสวีตัดขาด รอให้นางไว้ทุกข์ครบสามปีบางทีการกลับเมืองหลวงช่วงเวลาหลังเปิดโปงหน้ากากของบุรุษอ่อนโยนของเซี่ยเฉินก็ฟังดูไม่เลว

ระหว่างรอข่าวจากเมืองหลวงเซี่ยเฉินก็ยังแวะเวียนเข้ามาปลอบโยนนาง เสี่ยวชวนเห็นแล้วก็ยังแอบหวั่นไหว กล่าวว่านางเป็นคนใจแข็งและไม่เข้าใจว่าเพราะอะไรนางจึงไม่ใจอ่อนให้อีกฝ่าย นางหัวเราะ “สาวใช้ตัวน้อยๆ ของข้า เจ้าเปลี่ยนสีหน้าได้เร็วนัก เมื่อครู่มิใช่โกรธเป็นฟืนเป็นไฟเรื่องท่านพ่ออยู่เลย? ตอนนี้คิดจะให้ข้าแต่งกับเซี่ยเฉินอีกแล้ว?”

เสี่ยวชวนกลับมากล่าวด้วยความโกรธอีกครั้ง “โกรธก็ยังโกรธอยู่เจ้าค่ะ นายท่านก็แล้งน้ำใจเหลือเกิน ไม่ถามไถ่ไม่ส่งจดหมาย ท่านมาที่นี่ครบหนึ่งปีแล้วที่มากลับเป็นข่าวว่าจะยกสตรีอื่นที่แอบเลี้ยงดูขึ้นมาเป็นฮูหยินเอกแทนนายหญิง แถมพวกเขายังมีบุตรด้วยกันถึงสองคน ช่าง...ช่างใจร้ายเหลือเกิน!”

ใช่แล้ว... ไม่เพียงมีบุตรชายไว้สืบสกุล แต่ก่อนหน้านั้นพวกเขายังมีบุตรสาวอีกคน นาง...นอกจากมีน้องชายต่างมารดายังมีน้องสาวต่างมารดาที่อายุไล่เลี่ยกันอีกด้วย เกรงว่าตั้งแต่แต่งงานกับท่านแม่ของฉินหร่วนเหอ ฉินเหิงก็แอบเลี้ยงอนุนอกจวนนานแล้ว ฉินเหิงปิดบังซ่อนเร้นเอาไว้ก็เพราะเกรงจะทำให้ตระกูลสวีตัดขาดจนเขาสูญเสียเส้นสายในราชสำนัก ครานี้เขาเอาอะไรมามั่นใจว่านางจะยอมช่วย?

ไม่ต้องทนสงสัยนานนักเพราะวันต่อมาก็มีฮูหยินของอาจารย์ในสำนักปราชญ์มาขอพบ นางจำได้ว่าเคยพบอีกฝ่ายที่งานเลี้ยง รู้มาว่าอันฮูหยินเองก็มาจากเมืองหลวงเช่นกัน สามีของอีกฝ่ายสนิทสนมกับท่านตาของนางเป็นอย่างดีดังนั้นฉินหร่วนเหอจึงออกมาพบ นางส่งสายตาให้เสี่ยวชวนสาวใช้ตัวน้อยรีบเงี่ยหูรอฟัง กระทั่งเมื่อแขกมาถึงและรินชาเสี่ยวชวนก็ล่าถอยออกไป

อันฮูหยินมองนางด้วยสายตาพิจารณา ท่าทางข่มขวัญและวางตัวสูงส่งของอีกฝ่ายทำให้นางลอบกลั้นหัวเราะ นี่คือมาเพื่อข่มให้นางรู้สึกด้อยค่า?

“ข้าจะไม่อ้อมค้อม อันที่จริงแล้วข้าถูกผู้อื่นขอร้องต่อมาอีกทอดหนึ่ง ข้าเองก็คิดว่าเป็นสตรีในจวนขุนนาง นอกจากหน้าตา ฐานะ ชื่อเสียงวงศ์ตระกูลแล้ว เรื่องอื่นที่เหลือนับเป็นเรื่องเล็กน้อยทั้งสิ้น เจ้าเองก็เติบโตมาในห้องหอทั้งยังได้รับการสั่งสอนอบรมมาเป็นอย่างดี ย่อมเข้าใจดีว่าสตรีหลังออกเรือนไปแล้วหากบ้านสามีไม่ดีต่อเจ้า เจ้าก็ยังมีบ้านเดิมสนับสนุนให้ความช่วยเหลือ หากสามารถประนีประนอมทำให้ทุกฝ่ายสามารถอยู่ร่วมกันด้วยดี วันหน้าเจ้าออกเรือนไปจะได้ไม่ลำบาก”

นางเลิกคิ้วมองอันฮูหยิน อีกฝ่ายยิ้มราวกับผู้มีชัย

“คุณหนูฉิน เจ้าไม่คิดว่าบิดาของเจ้าน่าเห็นใจหรอกหรือ มารดาของเจ้าไม่สามารถมีทายาทไว้สืบสกุลให้เขา มีเพียงเจ้าที่เป็นบุตรสาวและต่อไปเจ้าเองก็ต้องแต่งงานออกเรือน บิดาของเจ้าเพิ่งรับอู่ซื่อเข้าจวนตอนนี้ก็นับว่าเห็นแก่หน้าแม่ของเจ้าและเจ้ามากแล้ว อย่างไรนั่นก็คือน้องสาวและน้องชายร่วมบิดาเดียวกัน สายเลือดเดียวกันอย่างไรก็ตัดไม่ขาด มิสู้เจ้าสร้างสายใยที่ดีเอาไว้ วันหน้าตระกูลฉินก็ยังนับเป็นบ้านเดิมคอยหนุนหลังให้เจ้าหากเจ้าแต่งงานออกเรือน ยังมีเรื่องสินเดิมของมารดาเจ้า เจ้าไม่ต้องกังวลบิดาของเจ้ารับปากหากเจ้าตกลงและช่วยกล่อมอาจารย์สวี ตอนที่เจ้าออกเรือนสินเดิมของมารดาเจ้าจะไม่ขาดตกไปแม้แต่อีแปะเดียว”

นางยิ้มเย็น “ที่แท้ก็จะใช้สินเดิมของท่านแม่บีบบังคับให้ข้ายอมช่วยสินะ!!”

[1] ซื่อจื่อ 世子 คือตำแหน่งทายาทผู้สืบทอดบรรดาศักดิ์โดยมักเป็นบุตรชายคนโตที่เกิดจากภรรยาเอก หรืออาจเป็นบุตรชายของอนุที่เลื่อนขั้นขึ้นมาเป็นฮูหยินเอกอย่างถูกต้อง มีสิทธิ์ชอบธรรมในการสืบทอดตำแหน่งและทรัพย์สินของจวนต่อจากบิดาเมื่อบิดาเสียชีวิตหรือลงจากตำแหน่ง