Ep.6 ฝันดี (1/2)

        “อยากเป็นคนของโลมา” 

        ผมเงยหน้ามองใบหน้าแดงๆ ของโลมา ใช้มือข้างหนึ่งลูบหัวน้องเบาๆ

        “ได้ไหมครับ” ถามลองเชิงคนตัวเล็กตรงหน้าเผื่อได้คำตอบที่ต้องการ

        “คือโลมา….” 

        พรึบ!

        “หึ ล้อเล่นน่ะ” ผละตัวออกจากคนตัวเล็กใช้นิ้วชี้เคาะหัวโลมาเบาๆ

        “โลมาตกใจหมด เล่นอะไรก็ไม่รู้” คนตัวเล็กถอนลมหายใจออกมาอย่างโหล่งอกมองผมแบบดุๆ 

        ยัยแมวน้อย

        “นี่พี่ทำให้แมวตื่นเหรอ หืมมม” ผมดึงจมูกน้องเล่นอย่างหมั่นเขี้ยว

        “อืออออ ซี มันเจ็บน่าาา ><” น้องจับจมูกตัวเองมองผมแก้มป่องๆ อ่า…..จะทำให้ผมหลงถึงไหน

        “ยังจะยิ้มอีก ไม่คุยด้วยแล้ว ดูของต่อดีกว่า” ผมมองโลมาเลือกของอย่าตั้งใจทำเป็นไม่สนใจผม ถามว่าทำไมผมถึงไม่รอคำตอบจากโลมา ทำไมถึงบอกว่าล้อเล่น

        ที่จริงผมไม่ได้ล้อเล่นหรอกครับ ผมพูดจริง แต่เพราะเห็นสีหน้าและสายตาที่ดูสับสนของน้องแล้ว บอกเลยว่าผมกลัวคำตอบของน้อง กลัวน้องจะปฏิเสธผม น้องพึ่งรู้จักผมแค่ 2 วัน แต่สำหรับผมรู้จักน้องมา 3 ปี ใช่ครับ ผมเคยเจอโลมามาก่อน ผมชอบน้องตั้งแต่แรกเห็น แต่ตอนนั้นน้องยังเด็กเกินไปสำหรับผม ผมเลยทำได้แค่เฝ้ามองน้องมาตลอดไม่เคยที่จะแสดงตัวตนออกมาให้น้องเห็น

        จนมาถึงตอนนี้ผมว่าผมปล่อยน้องไม่ได้แล้วครับ พอเห็นน้องคุยโทรศัพท์กับใครก็ไม่รู้ได้ยินโลมาบอกว่าคิดถึงมัน! ผมโคตรหงุดหงิดเลย แต่ผมไม่มีสิทธิ์ เลยได้แต่เก็บอารมณ์ที่เเทบจะระเบิดออกมาเพื่อไม่ให้น้องตกใจ นั้นเลยทำให้ผมรอไม่ได้แล้ว โลมาโตพอที่จะมีผมอยู่ในนั้นและต้องเป็นผมคนเดียวเท่านั้นที่จะอยู่ข้างกายน้อง

        แต่ผมรุกหนักไม่ได้เดี๋ยวแมวตื่นกลัวแล้วหนีไป รอให้โลมามั่นใจในตัวผมอีกหน่อยดีกว่า ผมจะบอกความรู้สึกที่เก็บมามากมายให้น้องรู้ แต่นั้นก็ขึ้นอยู่กับตัวผมด้วย ว่าผมจะอดทนได้นานแค่ไหน

        อย่างเช่นตอนนี้ แค่เห็นไอตัวผู้มองโลมาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์แบบนั้นผมก็แทบจะกระโดดไปกระทืบยำมันให้เละแล้ว สัตว์!!! กูอยากจะขวักลูกตามันมายำตีนเล่นฉิบหาย

        “เลือกเสร็จยัง” เดินเข้าไปใกล้โลมาโอบไหล่น้องไว้

        “!! ส...เสร็จแล้วค่ะ” นี่ขนาดผมแค่โอบไหล่โลมายังสะดุ้งตกใจขนาดนี้ หึ สงสัยต้องทำให้ชินแล้วสินะ

        “ไปเถอะ” ผมแย่งของจากมือโลมาแล้วลากน้องเดินไปจ่ายตัง เฮ้อ~กว่าจะออกจากร้านมาได้ผมแทบจะไปยำตีนไอผีญี่ปุ่นนั้นแล้ว ไอเชี่ยมองน้องอยู่ได้

        “ซี เราไปดูปราสาทซินเดอเรลล่ากันเถอะ” ร่างบางที่ยิ้มออกมาอย่างดีใจจับมือผมเดินไปยังปราสาทล่าๆ อะไรก็ไม่รู้

        “ว้าววว สวย ซีถ่ายรูปให้หน่อย”

        “อืม” ว่าจบคนตัวเล็กก็ยิ้มออกมาอย่างร่าเริงสดใสจนอดยิ้มตามไม่ได้ 

         แชะ แชะ~ น่ารักชะมัด

        20.00 น. 

        หลังจากที่โลมาเดินเที่ยวโดยไม่เหนื่อยทั้งวันแล้ว ใช่ครับคนตัวเล็กสนุกอยู่คนเดียวทั้งวันเลยครับ เข้านู้นออกนี่จนพอใจแล้ว ตอนนี้เราก็ได้มาดูนั่งขบวนพาเหรดตอนกลางคืนอยู่ครับ

        “นั้น ทอยสตอรี่มาแล้ว สวยอ่ะ” และอีกมากมายที่ดูจะตื่นตาตื่นใจน้องเอามากๆ เลยละครับ นี่ถ้าไม่จับมือไว้คงจะกระโดดไปเกาะล้อขบวนพาเหรดเขาเป็นแน่ (-__-)

        “โลมา” ผมยกกล้องขึ้นหันไปทางน้อง

        “คะ?”

         แชะ~ 

         น้องที่หันมายิ้มให้กล้องแล้วหันสนใจขบวนพาเหรดต่อ

         “สวย”

         ผมเผลอพูดออกมาเมื่อจ้องมองใบหน้าเนียนใสราวกับเด็ก แววตาระยิบระยับที่มองขบวนพาเหรดมันทำให้ละสายตาจากโลมาไม่ได้ ไหนจะรอยยิ้มมีความสุขนั้นอีก

         “อืม สวย” น้องตอบผมพร้อมกับลูบแขนตัวเองไปมา สงสัยจะหนาว ไม่หนาวก็แปลกใส่เสื้อกล้าม มาขนาดนั้น

         “หืม~ขอบคุณค่ะ” ผมหยิบหมวกที่โลมาซื้อมา ใส่ให้น้อง และถอดเสื้อแขนยาวคลุมไหล่น้องไว้

         “ซีไม่หนาวเหรอ”

         “ไม่ครับ” ผมสายหน้าบอกคนตัวเล็กที่ยิ้มตอบผมแล้วหันไปสนใจขบวนพาเหรดต่อ 

         พรึบ~

         “ซ...ซีทำอะไรเนี่ย” คนตัวเล็กสะดุ้งตกใจนั่งหลังตรง เมื่อผมเอนหัวพึงไหล่โลมาสูดดมกลิ่นแป้งเด็กของน้อง

         “ขอพักสายตาหน่อย”

         “…ตะ แต่”

         “ได้ไหมครับ” ผมเงยหน้ามองโลมาด้วยสายตาอ้อนวอน

         “ก..ก็ได้” ผมเอนหัวพึงไหลโลมาอีกครั้งพร้อมกับกระชับมือที่กุมไว้วางตรงตัก

         “โลมาให้พิงแค่แปปเดียวนะ”

         “แค่นี้ก็พอแล้ว”