EP.4 คนที่ไม่อยากเจอ(1)

 เมื่อเข้ามาในร้านอาหารแล้วกุลนิดารู้สึกเกร็งอย่างบอกไม่ถูกเพราะเอาเข้าจริงๆบรรยากาศแบบนี้เธอลืมไปหมดแล้ว อิทธิฤทธิ์เลื่อนเก้าอี้ให้กุลนิดานั่งพร้อมกับน้องอบอุ่นที่นั่งอยู่ข้างๆกัน

" สั่งตามสบายเลยนะครับ มื้อนี้พี่เลี้ยงฉลองให้กับเจ้าเด็กอ้วนครบรอบ 4 ขวบ โตแล้วนะเรา "

    อิทธิฤทธิ์บอกพร้อมกับเปิดเมนูอาหารแล้วก็สั่งอาหารมากมายในแบบที่ตัวเองชอบและไม่ลืมที่จะสั่งอาหารสำหรับเด็กด้วย จนกุลนิดาไม่กล้าสั่งอีกเพราะที่เขาสั่งมาก็ไม่น่าจะกินกันหมดแล้ว อิทธิฤทธิ์หลังจากสั่งเมนูอาหารเสร็จก็ลอบมองกุลนิดาที่ไม่ยอมสั่งอะไรเลยสักอย่าง

" กุลอยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือเปล่าสั่งได้เลยนะไม่ต้องเกรงใจพี่หรอก วันนี้พี่กะจะพาเจ้าเด็กอ้วนมาเลี้ยงอยู่แล้ว และอยากให้สนุกกันเต็มที่ด้วย  "

    อิทธิฤทธิ์บอกพร้อมกับมองหน้าน้องอบอุ่น แล้วเจ้าก้อนกลมนั้นก็เอาแต่ยิ้มจนตาหยีเพราะตื่นเต้นที่ได้ออกมายังสถานที่ใหม่ๆ เด็กอ้วนมองดูผู้คนรอบๆร้านพร้อมกับยิ้มให้ บางคนก็ยิ้มกลับแต่กับบางคนก็หยิ่งเกินกว่าจะยิ้มกลับให้เด็ก

" แค่นี้ก็เยอะมากแล้วค่ะ แถมอาหารที่สั่งมาก็น่ากินทั้งนั้นเลยด้วยเอาแค่นั้นล่ะค่ะ ถ้าสั่งอีกได้พุงแตกแน่เลยค่ะพี่อิฐ "

    คุณนิดาบอก ส่วนประโยคหลังเธอแอบกระซิบเบาๆ ทำให้อิฐยิ้มรับอย่างเอ็นดู ยิ่งมองไกล้ๆเธอยิ่งน่ารัก กุลนิดาปิดเมนูลงอิทธิฤทธิ์จึงไม่เร้าหรืออีกเพราะที่สั่งมาก็เป็นอาหารที่เธอและลูกเธอชอบทั้งนั้น

" กุลขอตัวไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึงนะคะพี่อิฐ น้องอบอุ่นขาอยู่กับลุงอิฐแป๊บนึงนะคะ เดี๋ยวคุณแม่ไปเข้าห้องน้ำแล้วจะรีบกลับมาค่ะ อย่าซนนะลูก "

    กุลนิดาบอกกับอิทธิฤทธิ์พร้อมกับไม่ลืมที่จะหันไปบอกลูกสาว และปรามเด็กดื้อเอาไว้ก่อน ซึ่งน้องอบอุ่นก็พยักหน้าน้อยๆอย่างเข้าใจ

" ได้เลยค่ะคุณแม่ น้องอบอุ่นจะเรียบร้อยสุดๆไปเลยค่ะ "

    เมื่อคนเป็นลูกสาวอนุญาตและรับปากแล้ว กุลนิดาจึงลุกขึ้นแล้วก็เดินไปเข้าห้องน้ำซึ่งเธอก็ถามพนักงานและค่อยๆเดินมาตามทางเรื่อยๆอย่างที่พนักงานคนนั้นบอก แล้วก็เห็นป้ายห้องน้ำซึ่งเป็นห้องน้ำรวมเข้าได้ทั้งผู้ชายและผู้หญิงกุลนิดาจึงรีบเข้าไปทันทีเพื่อที่จะได้รีบออกมาหาลูกสาว แต่พอเดินเข้าไปถึงหน้าประตูก็ต้องตกใจเมื่อชนเข้ากับคนที่เพิ่งเดินออกมาอย่างไม่ตั้งใจ

ปึก!!

" โอ้ย! ขอโทษค่ะ ว๊าย!!!! "

    ร่างเล็กถึงกับเซถลากำลังจะหงายหลัง หากแต่ก็มีมือหนายื่นเข้ามาแล้วโอบเอวของเธอเอาไว้เสียก่อน เธอจึงไม่หงายหลังล้มลงไป ทันทีที่ตั้งสติได้ก็มองหน้าบุคคลตรงหน้าแล้วก็ต้องหน้าซีดเผือกด้วยความกลัว ตอนนี้เหมือนโลกทั้งใบกำลังแตกสลาย เธอไม่คิดว่าชาตินี้จะเจอเขาอีก ผู้ชายคนนั้นคนที่ใจร้ายกับเธอมากที่สุด คนที่เธอหนีมาสุดล่าฟ้าเขียวแล้วแต่สุดท้ายก็เหมือนจะไม่พ้น ทำไมโลกนี้ช่างใจร้ายกับเธอซ้ำๆเหลือเกิน

" คุณคิมหันต์ "

กุลนิดาถึงกับไม่มีแรงที่จะลุกขึ้นยืนเลยแม้แต่นิดเดียว เมื่อได้เห็นหน้าคนใจร้ายคนนี้อีกครั้งในรอบเกือบ 5 ปี

" หึ!....โลกกลมดีนะยัยเด็กร่าน! "

    คิมหันต์ คันธทรัพย์ มาเฟียหนุ่มเจ้าของคาสิโนและผับดังระดับประเทศ กำลังทำท่าทางนิ่งเฉยเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไรเมื่อเจอกับคนตรงหน้า เขาเพียงแค่ยิ้มมุมปากออกมาอย่างพอใจเท่านั้น บทจะเจอก็ช่างง่ายดายเหลือเกิน เขาหรืออุตส่าห์ตามหามาตั้งหลายปีก็ไม่พบแม้แต่ร่องรอยเหมือนมีคนจงใจช่วยเหลือหล่อนปกปิดเอาไว้

" นี่...ปล่อยนะ!! "

    ร่างเล็กที่พยายามยืนให้มั่นคงแล้วแกะมือที่เขาโอบเอวของเธอเอาไว้ไม่ยอมปล่อย เธออยากออกไปจากที่นี่แล้ว เพราะรู้สึกกดดันและอึดอัดเมื่อต้องอยู่ใกล้เขา แต่สิ่งที่คนตรงหน้าทำมันกลับสวนทางกันเมื่อเขากระชับเอวของเธอแน่นขึ้นพร้อมกับกระชากตัวเธอเข้าไปในห้องน้ำที่ตอนนี้ไม่มีใครอยู่แล้ว

    พอเข้ามาได้เขาก็ล็อคประตูทันทีและจับเธอเหวี่ยงเข้าไปในห้องน้ำอีกชั้นหนึ่ง

" นี่คุณ!! จะทำอะไรอ่ะ ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ "

    ร่างเล็กตกใจที่อยู่ๆเขาก็จับเธอเข้ามาในนี้ แม้เธอจะพยายามขัดขืนแต่แรงเธอก็เท่านี้ ดูเขาสิตัวใหญ่อย่างกับยักษ์เธอสูงยังไม่ถึงไหล่เขาเลย และเมื่อหลังของเธอพิงกับผนังห้องน้ำคิมหันต์ก็จัดการล็อคเธอไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างที่วางทับผนังเอาไว้ ทำให้กุลนิดาไม่สามารถออกไปจากกรงขังของอ้อมแขนแกร่งนี้ได้

" เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง "

    คิมหันต์ถามอย่างคนต้องการคำตอบ เพราะเขาตามหาตัวเธอมากกว่า 5 ปี ตั้งแต่วันนั้นที่เธอหนีเขามาไม่มีวันไหนเลยที่เขาไม่ตามหาเธอ แต่ถึงแม้จะตามหายังไงก็ไม่มีแม้แต่เบาะแส เหมือนมีคนจงใจไม่ให้เขาตามหาเธอเจอ และวันนี้ก็มันก็สิ้นสุดการรอคอยของเขาสักทีและเขาจะไม่มีวันให้เธอได้จากไปไหนอีก

" นี่มันร้านอาหารนะคะ ใครจะมาก็ได้หรือเปล่า คุณนั่นแหละไม่มีสิทธิ์มากักขังฉันแบบนี้นะถอยไปค่ะฉันจะออกไปแล้ว "

    ร่างเล็กพยายามตั้งสติและผลักเขาออกแต่ก็ไม่เป็นผล เมื่อคนตัวโตเอาแต่จ้องหน้าเธออยู่แบบนั้น

" ฉันจะถามเธอเป็นครั้งสุดท้าย เธอหนีฉันออกมาทำไม แล้วใครที่เป็นคนช่วยเหลือเธอ "

    คิมหันต์ถามพร้อมกับจ้องตาเพื่อดูท่าทางเพื่อจับโกหกคนตรงหน้า

" ฉันไม่จำเป็นต้องบอก แล้วคุณกับฉันก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันแล้ว ฉันถือว่าตอนนั้นฉันชดใช้ไปหมดแล้ว แล้วฉันก็ไม่มีอะไรจะให้คุณอีก อย่ามายุ่งวุ่นวายกับชีวิตฉันอีก ปล่อย!! "

    ร่างเล็กพูดชัดเจนแต่ดูเหมือนคิมหันต์จะไม่ฟังเมื่อเขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ใบหน้าของเธออีก นั่นจึงทำให้กุลนิดาทุบไปที่อกแกร่งของเขาจนสุดแรงเพื่อให้เขาได้รู้สึกเจ็บปวดและปล่อยเธอไปสักที

    คิมหันต์เห็นคนตัวเล็กที่พยศไม่เลิกและยังพยายามทุบตีเขาอีก เขาจึงจัดการรวบแขนเรียวของเธอทั้งสองข้างเอาไว้ในอุ้งมือหนาของตัวเองเพียงข้างเดียวพร้อมกับยกมันขึ้นเหนือศีรษะของเธอ และตัวเขาที่โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ จนตอนนี้จมูกของเขากับเธอแทบจะชนกัน คิมหันต์สูดดมกลิ่นกายอ่อนๆที่เป็นกลิ่นเฉพาะตัวเธอ และต้องมีแค่เขาเท่านั้นที่ได้เชยชมกลิ่นนี้แบบใกล้ๆ คิมหันต์สูดดมใกล้ๆ แล้วเลื่อนจากริมฝีปากสวยได้รูปไปที่ใบหูสวยของเธอพร้อมกับกระซิบเบาๆ เพื่อทบทวนความทรงจำที่เธออาจจะลืมไปแล้วแต่ไม่ใช่สำหรับเขาแน่นอน

" พยศเหมือนเดิมเลยนะ หึ! ลืมแล้วหรอว่าฉันคนนี้เป็นผัวเธอ "