บทที่ 48 กลุ่มเพื่อน

ลูเซียโน่กับอัญญาอยู่กินข้าวเย็นกับโลล่าที่ฟาร์ม ก่อนที่พวกเขาจะกลับมาที่คฤหาสน์ อาร์โนด์หลับคาอกอัญญาไปตั้งแต่ตอนที่พวกเขากำลังขับรถออกมาจากฟาร์ม ลูเซียโน่ไม่ได้พาหญิงสาวค้างคืนที่บ้านไม้ เนื่องจากพรุ่งนี้เขามีประชุมกับกลุ่มเพื่อนต่อ

เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ พี่เลี้ยงพาเด็กชายไปที่ห้องนอนของตัวเอง ส่วนลูเซียโน่กับอัญญากลับมาที่ห้องนอนของมาเฟียหนุ่ม พวกเขารีบอาบน้ำและเข้านอนกันทันที และในวันต่อมาพวกเขาก็ต้องรีบตื่น เพราะชายหนุ่มต้องไปทำงานที่กาสิโนก่อนในช่วงเช้า

“ทำไมคุณถึงไม่ให้ฉันอยู่คฤหาสน์” เสียงหวานเอ่ยถามขึ้นมา ในขณะที่พวกเขากำลังนั่งรถคันหรูมุ่งตรงไปยังกาสิโน

“ก็อยากอยู่ด้วยตลอดเวลา” ลูเซียโน่หันมามองหน้าหญิงสาวพลางตอบกลับด้วยน้ำเสียงสดใส เขาไม่อยากอยู่ห่างจากเธอเลยแม้แต่วินาทีเดียว 

“แล้วก็ลากฉันไปนั้นไปนี้ตลอดแบบนี้เนี่ยนะ” 

“ผัวเมียก็ต้องอยู่ด้วยกันตลอดเวลาสิ” ชายหนุ่มตอบกลับ ก่อนที่เสียงโทรศัพท์จะดังขึ้นมา 

“ขอรับโทรศัพท์ก่อนนะ” เสียงทุ้มบอกกล่าวหญิงสาว จากนั้นมือแกร่งล้วงหยิบโทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงขึ้นมากดรับสายทันที

ลูเซียโน่รับโทรศัพท์และคุยงานด้วยใบหน้านิ่งเรียบอยู่ตลอดทาง มือแกร่งเลื่อนมาจับต้นขาเรียวสวยเอาไว้ตลอดเวลา อัญญานั่งฟังเขาคุยงานอยู่ข้างกายชายหนุ่มอย่างเงียบๆ จนกระทั่งรถคันหรูขับเคลื่อนมาจนถึงกาสิโนสุดหรูในกลางเมือง ชายหนุ่มจึงวางสายไปและหันหน้ามามองอัญญา

“ขอโทษนะที่ฉันเอาแต่ทำงาน” ชายหนุ่มบอกกล่าวหญิงสาวพลางใช้มือหนาที่จับต้นขาของเธออยู่ ลูบต้นขาเรียวสวยอย่างแผ่วเบา 

“ไม่เป็นไร ฉันไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย” เสียงหวานตอบกลับ ขณะเดียวกันรถคันหรูจอดสนิทลงตรงลานจอดรถวีไอพีพอดี

นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะเลื่อนสายตาลงไปมองยังริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อ ไม่กี่วินาทีต่อมา ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงไปฉกจูบลงบนเรียวปากเล็กและแทรกลิ้นร้อนเข้าไปในโพรงปากคนตัวเล็กอย่างจาบจ้วง 

ชายหนุ่มตวัดรัวลิ้นร้ายอยู่ภายในปากหญิงสาวสักพักหนึ่ง โดยที่เขาไม่ได้อายสายตาของลูกน้องคนสนิทที่ประจำตำแหน่งคนขับรถเลยสักนิด ริคิจึงทำได้เพียงก้มหน้าก้มตาเพื่อให้มาดามไม่รู้สึกเขินอายมากนัก

“หวานที่สุด” ชายหนุ่มผละริมฝีปากออกและเอ่ยขึ้นมา อัญญาจึงเบี่ยงสายตาไปมองคนสนิทเล็กน้อย 

“มันไม่แอบมองหรอก” ลูเซียโน่บอกกล่าวกับอัญญาอย่างรู้ทัน เขายกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ ก่อนที่จะเอ่ยต่อ

“วันนี้ต้องไปประชุมที่คฤหาสน์ไอ้ราฟาเอลนะ แต่ไปช่วงบ่ายๆ นู่นแหละ” 

ใบหน้าสวยคมพยักหน้าให้ชายหนุ่มเบาๆ มือแกร่งจึงเลื่อนไปจับมือบางของหญิงสาวเอาไว้แน่น บอดี้การ์ดคนหนึ่งเดินมาเปิดประตูรถฝั่งของลูเซียโน่ จากนั้นมาเฟียหนุ่มก็จับมือหญิงสาวลงจากรถ แล้วเดินย่างกรายเข้าไปในกาสิโนเคียงข้างกันอย่างสง่างาม

หลังจากที่ลูเซียโน่เสร็จงานที่กาสิโนเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มพาอัญญากลับมาที่คฤหาสน์เพื่อนั่งเฮลิคอปเตอร์ไปที่คฤหาสน์ของราฟาเอล ใช้เวลาไม่นานสักเท่าไหร่ เฮลิคอปเตอร์ลำหรูก็มาจอดลงตรงสนามหญ้าหลังคฤหาสน์ของราฟาเอล ลูเซียโน่จับมือหญิงสาวพาลงจากเฮลิคอปเตอร์ แล้วเดินตรงเข้าไปในคฤหาสน์อย่างช้าๆ 

“พี่” อัญญาเอ่ยเรียกเอวาที่มายืนรอเธอกับลูเซียโน่ โดยมีราฟาเอลที่ยืนอยู่ข้างกายของเอวา

“มากันแล้วเหรอ” ราฟาเอลเอ่ยขึ้นมา

“ไอ้วินเซนต์กับคามิลโลล่ะ” ลูเซียโน่เอ่ยถาม

“มารออยู่ที่ห้องทำงานแล้ว” 

“เอเลน่า เธออยู่กับพี่สาวของเธอก่อนได้ไหม ฉันไปประชุมกับเพื่อนก่อน” ลูเซียโน่หันมาบอกกล่าวกับหญิงสาวข้างกายที่เขาเดินจับมือมาตั้งแต่ลงจากเฮลิคอปเตอร์

“อือ คุณไปเถอะ” ใบหน้าสวยคมของอัญญาพยักหน้าให้มาเฟียหนุ่มเล็กน้อย

สิ้นเสียงตอบกลับของอัญญา ลูเซียโน่ยกมือที่จับมือหญิงสาวอยู่ขึ้นมา และจุมพิตลงบนหลังมือหญิงสาวอย่างไม่อายสายตาของคนอื่น ก่อนที่เขาจะปล่อยมืออัญญาอย่างอ้อยอิ่ง 

ราฟาเอลใช้สองมือล้วงกระเป๋าเดินนำไปยังห้องทำงานก่อน เพราะลูเซียโน่เอาแต่ยืนมองหน้าอัญญาและไม่ยอมขยับตัวไปไหนเสียที

“ไปได้แล้ว” อัญญาย้ำกับลูเซียโน่อีกครั้ง ทำให้เขาจำใจก้าวขาเดินตามราฟาเอลด้วยท่าทางที่ดูเหมือนเขาจะไม่อยากไปสักเท่าไหร่ เอวาลอบสังเกตพฤติกรรมของน้องสาวกับลูเซียโน่ พี่สาวแอบอมยิ้มออกมาเล็กน้อย

“ติดจัดเลยนะมึง” ราฟาเอลเอ่ยแซวเพื่อนสนิทที่เดินตามเขามาและก้าวยาวๆ มาเดินข้างๆ เขา

“กูห่างกันมาเป็นปีนะเว้ย ขนาดมึงห่างกับเมียแค่เดือนสองเดือน ยังจะเป็นจะตาย ไม่เอาการเอางานเลย” ลูเซียโน่สวนกลับ ราฟาเอลไม่ได้ตอบกลับอะไรต่อและส่ายหน้าเบาๆ เพียงเท่านั้น

เมื่อลูเซียโน่กับราฟาเอลเข้ามาในห้องทำงานที่มีวินเซนต์กับคามิลโลนั่งรออยู่ตรงโซฟาเรียบร้อยแล้ว ชายหนุ่มทั้งสี่คนจึงเริ่มพูดคุยกันเรื่องงานของพวกเขาทันที ทั้งเรื่องกาสิโน ลานประมูล และสินค้าผิดกฎหมาย อีกทั้งยังคุยกันถึงเรื่องการเงินและปัญหาต่างๆ เพื่อรวบรวมข้อเสนอแนะของแต่ละคนและหาทางออกร่วมกัน เวลาล่วงเลยไปจนกระทั่งพวกเขาคุยงานกันเสร็จเรียบร้อย

“กูกับเอเลน่ากำลังจะแต่งงานกัน” ลูเซียโน่พูดขึ้นมา เมื่อเขาเห็นว่าทุกคนคุยธุระกันจบแล้ว

“เอเลน่า?” วินเซนต์ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย

“น้องสาวของเมียกู” ราฟาเอลบอกกล่าวเพื่อนทั้งสองคน

“นี่พวกกูพลาดอะไรไปหรือเปล่าเนี่ย” คามิลโลเอ่ยถามขึ้นมา

“เอาเป็นว่ากูกำลังจะแต่งงาน แต่เป็นงานแต่งเล็กๆ ที่มีแค่คนสนิทกันเท่านั้น”

“ทำไมว่ะ” ราฟาเอลหันมาเอ่ยถามลูเซียโน่

“ก็เมียกูต้องการแบบนั้น” 

“เรียกเมียเต็มปากเลยนะมึง” ราฟาเอลเอ่ยแซว ก่อนที่เขาจะนึกเรื่องของซานโดรขึ้นมาได้ ราฟาเอลจึงพูดต่อ

“เรื่องไอ้ซานโดร พ่อกูส่งมันไปอยู่ที่ประเทศอื่นแล้ว และก็ไม่ให้เงินมันใช้อีก ให้มันไปหาทำงาน สร้างเนื้อสร้างตัวเอาเอง” หลังจากวันนั้น บิดาของราฟาเอลทราบเรื่องที่ซานโดรได้ไปทำเอาไว้ ด้วยสภาพของซานโดรที่ถูกหามส่งโรงพยาบาล บิดาจึงยื่นคำขาดให้เขาออกไปประเทศไปทันทีที่รักษาตัวจนหายดีแล้ว 

“มันก็ต้องโดนสั่งสอนบ้างแหละ กูไม่ฆ่ามันตายก็บุญเท่าไหร่แล้ว” ลูเซียโน่ตอบกลับ 

“แต่สภาพมันวันนั้นก็เกือบตายอยู่”

“เออ กูควบคุมตัวเองไม่ได้” 

วินเซนต์กับคามิลโลพอจะรับรู้เรื่องนี้อยู่บ้าง เนื่องจากคนสนิทของพวกเขารายงานให้ฟัง และทั้งสองคนก็ติดต่อถามไถ่จากราฟาเอลเป็นบางครั้งบางคราว

“พวกมึงสองคน ถ้าวันไหนว่างก็เข้าไปที่คฤหาสน์ของกูได้นะ พวกมึงจะได้เห็นลูกชายของกูด้วย” ลูเซียโน่เปลี่ยนเรื่อง เพราะเขาไม่อยากคุยเรื่องไอ้ซานโดรอีกแล้ว คิดถึงเรื่องวันนั้นทีไร เขาก็หงุดหงิดขึ้นมาตลอด

“ทั้งเมียทั้งลูก…ไหนมึงเล่ามาให้หมด ตั้งแต่ต้นจนจบเลยสิ” วินเซนต์เอ่ย

อีกด้านหนึ่ง อัญญากับเอวาออกมาเดินเล่นกันที่สวนดอกไม้ด้านข้างคฤหาสน์ หญิงสาวหน้าตาสวยสดทั้งสองคนเดินเคียงข้างกันมาเงียบๆ อยู่สักพักหนึ่ง

“ฉันกำลังจะแต่งงาน” อัญญาพูดขึ้นมา

“เห็นแหวนที่นิ้วแล้วล่ะ” เอวาสังเกตเห็นแหวนเพชรเม็ดโตที่นิ้วนางของน้องสาวกับลูเซียโน่แล้ว 

“ดีใจด้วยนะอัญญา” เอวาเว้นประโยคเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะเอ่ยต่อ

“ขอบคุณนะพี่เอวา”

“พี่ว่า…เธอควรติดต่อหาพี่แอลหน่อยนะ” 

แอล หรือ เอเธนส์ พี่ชายของพวกเธอทั้งสองคน ครอบครัวของพวกเธอไม่ได้ถูกเลี้ยงมาเหมือนครอบครัวอื่น ทุกอย่างก็เป็นเพราะย่าของพวกเธอคนเดียวนั่นแหละ

“เขาจะมาเหรอ” อัญญาเอ่ยถาม

“มาสิ…งานแต่งของฉัน พี่แอลก็มานะ…แต่เหมือนว่าพี่แอลจะไปแอบทำธุรกิจอยู่ที่ไทยแล้ว”

“เดี๋ยวฉันจะลองติดต่อหาพี่แอลก็แล้วกัน” น้องสาวบอกกล่าว 

“ที่รัก!” เสียงของลูเซียโน่ตะโกนเรียกอัญญาขึ้นมาเสียงดัง สองพี่น้องจึงหันกลับไปมองยังต้นตอของเสียง ลูเซียโน่เดินปรี่เข้ามาหาอัญญา และมีราฟาเอลที่เดินตามหลังเพื่อนมาอย่างเชื่องช้าๆ 

“คิดถึงจังเลย กลับบ้านกันเถอะ” ลูเซียโน่เอ่ยต่อ

“เสร็จงานแล้วเหรอ” อัญญาเอ่ยถาม

“เสร็จแล้ว”

“งั้นฉันกลับก่อนนะพี่เอวา” 

“อือ” เอวาพยักหน้าให้น้องสาวเบาๆ 

จากนั้นลูเซียโน่จึงโอบไหล่แบบบางและพาอัญญาเดินกลับเข้าไปในคฤหาสน์ทันที ราฟาเอลเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าเอวาพลางมองจ้องภรรยาคนสวยด้วยสายตานิ่งเรียบ เอวาจึงส่งยิ้มจางๆ ไปให้สามีหนึ่งครั้ง