บทที่ 47 เจอกันในสถานะใหม่

เช้าวันต่อมา

ร่างผอมบางนอนเกยทับอยู่บนร่างกำยำ อัญญาลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างช้าๆ และเธอก็พบกับดวงตาคมกริบที่นอนจ้องหน้าเธออยู่ด้วยสายตาที่เปล่งประกาย ร่างกายของชายหญิงเปลือยเปล่านอนอยู่ใต้ผ้าห่มบนเตียงกลางห้อง

“ตื่นแล้วเหรอครับ” เสียงทุ้มเอ่ยทักทายขึ้นมาด้วยน้ำเสียงทุ้มทรงพลังมีเสน่ห์ เรียวแขนแกร่งพาดอยู่ตรงเอวคอดกับแขนอีกข้างหนึ่งที่สอดใต้ลำคอระหง เรียวแขนกับอกเปลือยเปล่าของเขาจนกลายเป็นหมอนให้หญิงสาวหนุนไปโดนปริยาย

“ลูกล่ะ ลูกตื่นหรือยัง” อัญญาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงงัวเงียเล็กน้อย

“ยังเลย” ลูเซียโน่ตอบกลับ เขาเพิ่งจะเปิดกล้องวงจรปิดในห้องของลูกชายดูเมื่อสักครู่นี้ มาเฟียหนุ่มทำห้องนอนของอาร์โนด์อยู่ติดกับห้องของพวกเขา อัญญาจึงพยักหน้าให้ชายหนุ่มเบาๆ 

“วันนี้เราต้องไปดูแหวนกันนะ” ลูเซียโน่กระชับอ้อมกอดพร้อมกับเอ่ยต่อ ดวงตากลมโตจึงมองจ้องใบหน้าหล่อเหลาที่อยู่ห่างจากเธอเพียงแค่คืบเดียวเท่านั้น หญิงสาวเพิ่งจะเคยเห็นการขอแต่งงานแบบนี้นี่แหละ ปกติก็จะมีแต่ดินเนอร์หรูกับดอกไม้ และการคุกเข่าขอแต่งงาน แต่ทว่าลูเซียโน่กลับทำตรงข้ามกันทุกอย่าง

“แล้วก็ไปหาแม่กันต่อ พาลูกไปหาแม่ด้วย” เมื่อเห็นว่าหญิงสาวไม่ตอบกลับอะไร เขาจึงพูดต่อ หญิงสาวนิ่งเงียบครุ่นคิดอยู่เล็กน้อย ก่อนที่เสียงหวานจะตอบกลับมา

“ได้ ไปหาแม่ของคุณกัน” 

“จริงเหรอ!” ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเล็กน้อย

“อือ” ใบหน้าสวยคมพยักหน้าให้ชายหนุ่มเบาๆ ลูเซียโน่จึงโน้มใบหน้าลงไปจุมพิตเรียวปากสีชมพูระเรื่ออย่างแผ่วเบา

หลังจากนั้น ทั้งสองคนไปอาบน้ำพร้อมกันเพื่อเตรียมตัวออกไปดูแหวนเพชรที่ร้านเพชร ซึ่งในช่วงสายของวัน ลูเซียโน่พาอัญญาไปเลือกแหวนที่ร้านเพชร ซึ่งแน่นอนว่าหญิงสาวไม่ได้เป็นคนเลือกเองสักเท่าไหร่ ส่วนใหญ่จะเป็นมาเฟียหนุ่มที่มีบทบาทมากกว่าเธอ เขาเป็นคนจัดการทุกอย่างเอง แหวนเพชรต้องเม็ดใหญ่และต้องราคาแพงที่สุด อัญญาจึงทำได้เพียงปล่อยให้ชายหนุ่มตัดสินใจทุกอย่างเองและอยู่เงียบๆ ดีกว่า

เมื่อมาเฟียหนุ่มกับอัญญาเลือกแหวนเสร็จแล้ว พวกเขากลับมารับลูกชายที่คฤหาสน์และรีบตรงไปหามารดาที่ฟาร์มทันที 

รถคันหรูสามคันขับเคลื่อนเข้าไปตามทางรุงรังที่เป็นทางเข้าของฟาร์ม โลล่ายืนอยู่หน้าบ้านหันมามองด้วยใบหน้าที่สงสัยเล็กน้อย แต่ไม่ต้องเดาหญิงแก่ก็พอจะรู้ว่าเป็นใครที่มาเยี่ยมเยือนเธอ เนื่องจากโลล่าจำรถยนต์ที่ลูกชายใช้เป็นประจำได้เป็นอย่างดี

รถหรูทั้งสามคันขับเคลื่อนมาจอดสนิทลงหน้าบ้านไม้ โลล่ายืนเท้าเอวรอลูกชายอยู่หน้าตรงหน้าบ้าน ประตูรถฝั่งด้านหลังเบาะคนขับถูกเปิดออก ร่างกำยำของลูเซียโน่ลงมาจากรถด้วยท่าทางสง่างาม มาเฟียหนุ่มก้าวเดินตรงไปหยุดอยู่ตรงหน้ามารดาอย่างเชื่องช้า

“ไม่บอกแม่ก่อนล่ะว่าจะมา” เสียงของหญิงแก่เอ่ยทักทายลูกชายขึ้นมาทันที

“ผมมาเซอร์ไพรส์” มือแกร่งล้วงกางเกงเอาไว้ทั้งสองข้างพลางตอบกลับ

“เซอร์ไพรส์?” โลล่าขมวดคิ้วเอ่ยถามด้วยสีหน้าสงสัย และยังไม่ทันที่มาเฟียหนุ่มจะตอบกลับอะไรออกไป ริคิที่ลงมาจากรถฝั่งคนขับก็เดินลงมาเปิดประตูรถฝั่งที่ลูเซียโน่เพิ่งลงไปเมื่อสักครู่นี้ ก่อนที่ร่างผอมบางของอัญญาจะลงมาจากรถพร้อมกับเด็กทารกตัวน้อยในอ้อมแขนของหญิงสาว

“อัญญา!” หญิงแก่เบิกตาโตพร้อมกับเอ่ยเรียกอัญญาขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ดูตื่นตกใจบวกกับความรู้สึกดีใจ แต่เหนือสิ่งอื่นใดเลยก็คือเด็กชายที่อยู่ในอ้อมแขนของอัญญา เด็กทารกตาใสแป๋วที่หน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับลูเซียโน่ราวกับเป็นคนคนเดียวกัน

“แล้วเด็กคนนั้น…” มือเหี่ยวย่นชี้ไปยังเด็กชาย

อัญญาอุ้มลูกชายเดินมาหยุดอยู่ข้างมาเฟียหนุ่ม ดวงตากลมโตจ้องมองแม่ของลูเซียโน่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซาบซึ้งและเปล่งประกาย เนื่องจากโลล่าเป็นคนที่มีพระคุณกับหญิงสาว และยังเป็นคนที่ช่วยเหลือเธอเอาไว้ อัญญาจึงรู้สึกซาบซึ้งใจกับโลล่าเป็นพิเศษ

“สวัสดีค่ะ” อัญญาเอ่ยทักทายหญิงแก่ขึ้นมา ใบหน้าสวยคมส่งยิ้มจางๆ ให้โลล่า

“อาร์โนด์ เป็นลูกชายของผม” เสียงทุ้มบอกกล่าวมารดาทันที

“คือ…แม่ก็ดีใจอยู่นะ แต่แม่ก็งงอยู่นิดหน่อย” โลล่ายังไล่เรียงเหตุการณ์ต่างๆ ไม่ได้ เธอไม่รู้เลยว่าสองคนนี้เคยมีบางอย่างต่อกัน แล้วอยู่ดีๆ หญิงสาวที่เธอเคยช่วยเหลือและเอ็นดูก็กลายมาเป็นภรรยาของลูกชาย อีกทั้งยังมีลูกด้วยกันแล้ว เวลาที่ล่วงเลยมาเป็นปี พวกเขายังมีหลานชายมาฝากเธออีก ถึงแม้ว่าโลล่าจะดีใจ แต่เธอก็ยังงุนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ดี

“เข้าบ้านก่อนแม่ เดี๋ยวผมเล่าให้ฟัง” ลูเซียโน่บอกกล่าวมารดา โลล่าจึงพยักหน้าให้เบาๆ ก่อนที่พวกเขาจะเข้าไปในบ้านไม้และนั่งคุยกันอยู่ตรงเก้าอี้ไม้ยาว

“พรหมลิขิตจริงๆ เลยนะ” โลล่าเอ่ยขึ้นมาทันที เมื่อลูเซียโน่เล่าทุกอย่างให้หญิงแก่ฟังจนหมดทุกเรื่องแล้ว 

“ดีใจนะที่เราได้เจอกันอีกครั้งนะอัญญา” โลล่าหันมาสบตากับหญิงสาว 

“ค่ะ ฉันก็ดีใจเหมือนกันค่ะ”

“ตอนนี้ต้องแทนตัวเองว่าแม่แล้วสินะ…แม่ขออุ้มหลานหน่อยได้ไหมจ๊ะ” 

“ค่ะ” อัญญาตอบกลับ ก่อนที่เธอจะลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ 

โลล่าที่นั่งอยู่ตรงข้ามกับอัญญา หญิงแก่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงตามอัญญา จากนั้นร่างผอมบางเดินเข้าไปใกล้โลล่ามากขึ้นและยื่นเด็กชายให้ ซึ่งโลล่าก็รับเด็กชายมาอุ้มไว้อย่างระมัดระวัง

“หน้าตาเหมือนกันจริงๆ” โลล่ามองหน้าเด็กชายสลับกับลูกชายของตัวเองและพึมพำออกมา เธอเขย่าตัวเด็กชายเบาๆ พร้อมกับมือเหี่ยวย่นที่ลูบไล้ผิวเนื้อเด็กนุ่มนิ่มอย่างเบามือ

“แล้วลูกคิดจะจัดงานแต่งไหม” มารดาเอ่ยถามต่อ

“ต้องจัดอยู่แล้วแม่” ลูเซียโน่ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เรียวขาแกร่งก้าวมาใกล้อัญญาและใช้มือหนาโอบไหล่หญิงสาวเอาไว้

“คือ…” อัญญาเอ่ยแทรกขึ้นมาด้วยสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย เธอไม่รู้ว่าเธอควรจะพูดสิ่งที่คิดออกมาในตอนนี้หรือเปล่า แต่เธอก็อยากบอกให้ลูเซียโน่ได้รับรู้ความต้องการของตัวเองสักนิด

“ฉันอยากคุยกับคุณเรื่องนี้อยู่พอดี” เธอเอ่ยต่อ

“ทำไมล่ะ” ด้วยขนาดความสูงที่ต่างกัน ทำให้ชายหนุ่มต้องก้มหน้าลงมามองหญิงสาว ในไม่กี่วิต่อมา บรรยากาศภายในบ้านเงียบลงไปสักครู่ โลล่าจึงรับรู้ได้ว่าตัวเองไม่ควรจะอยู่ตรงนี้ในเวลานี้

“เดี๋ยวแม่พาหลานไปเดินดูรอบๆ บ้านดีกว่า” พูดจบ โลล่าก็อุ้มอาร์โนด์ปลีกตัวไปจากตรงนั้นทันที

“งานแต่งของพวกเรา เราจัดแบบเล็กๆ ได้ไหม” เสียงหวานของอัญญาเอ่ยขึ้นมา เมื่อพวกเขาอยู่กันแค่สองคนเรียบร้อยแล้ว

“ทำไม” ใบหน้าหล่อเหลาขมวดคิ้วเอ่ยถาม

“ฉันแค่อยากให้งานแต่งของเรามีแค่คนรู้จัก”

“เธออายคนอื่นเหรอ?” เขาเลิกคิ้วสูงพลางเอ่ยถาม

“ไม่ใช่แบบนั้น…ฉันดีใจนะที่คุณขอฉันแต่งงาน แต่ฉันปั้นหน้าทำเป็นมีความสุขต่อหน้าผู้คนมากมายที่ไม่รู้จักไม่ได้จริงๆ” อัญญาเว้นประโยคเล็กน้อยเพื่อดูท่าทีของชายหนุ่ม

“ฉันรู้ว่าคุณเป็นคนที่มีอิทธิพลกว้างขวาง แต่ความฝันของฉันก็แค่งานแต่งเล็กๆ ริมชายหาดก็เท่านั้น” พูดจบ อัญญาลอบสังเกตอาการของลูเซียโน่ 

“เอาสิ เรามาทำตามความฝันของเธอกัน” เขาครุ่นคิดอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่จะตอบกลับอัญญาด้วยน้ำเสียงสดใส ตอนแรกเขาก็ไม่เข้าใจหญิงสาว แต่ตอนนี้เขาก็พอจะเข้าใจเธอขึ้นมาบ้างแล้วล่ะ 

“คุณพูดจริงเหรอ”

“จริงสิครับที่รัก”

“ขอบคุณนะที่เข้าใจฉัน”

“ฉันทำได้ทุกอย่างนั่นแหละ เพราะเธอสำคัญกับฉันที่สุด” นัยน์ตาคมกริบมองลึกเข้าไปในดวงตากลมโต มือแกร่งลูบไล้ไหล่บางอย่างแผ่วเบา

“ดูเหมือนแม่จะเห่อหลานเลยนะ” ลูเซียโน่มองไปยังห้องครัวที่มารดากำลังอุ้มอาร์โนด์เข้าไปในเพื่อคุยกับสาวใช้ที่อยู่ในห้องครัว จากนั้นหญิงแก่จึงเดินออกมาอย่างช้าๆ 

“คุยกันเสร็จแล้วเหรอ” โลล่าเอ่ยถาม

“ครับ” ชายหนุ่มตอบกลับมารดาด้วยใบหน้ายิ้มๆ

“วันนี้อยู่กินข้าวกับแม่ก่อนนะ แม่กำลังให้วิเวียนทำอาหารให้อยู่”

“ได้ครับ”

“ค่ะ” อัญญาส่งยิ้มให้โลล่าบางๆ สลับกับมองลูกชายที่อยู่ในอ้อมกอดมารดาของลูเซียโน่