บทที่ 52 ตอนพิเศษ

ในวันต่อมาลูเซียโน่กับอัญญากลับมาที่คฤหาสน์ของมาเฟียหนุ่ม ร่างกำยำสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเดินโอบไหล่ภรรยาคนสวยที่สวมชุดเดรสสีขาวดูอ่อนโยนและน่าทะนุถนอม ตั้งแต่หลังวันที่แต่งงานกัน ชายหนุ่มก็ขอให้อัญญาแต่งตัวแบบนี้ เพราะเขาบอกว่าเธอสวยและดูน่ารักมากกว่าเวลาที่สวมเพียงเสื้อยืดกับกางเกงยีนส์

คู่สามีภรรยาป้ายแดงเดินเคียงคู่กันมาและก้าวขึ้นไปยังบันไดหินอ่อนก่อนถึงหน้าประตูของคฤหาสน์ มือแกร่งโอบไหล่หญิงสาวเดินมาหยุดอยู่ต่อหน้าสาวใช้ พ่อบ้าน หัวหน้าแม่บ้านที่ยืนรอรับมาดามอย่างเป็นระเบียบ และต้อนรับมาดามอย่างเป็นทางการ ซึ่งก็มีโคลอี้ยืนอยู่ข้างหัวหน้าแม่บ้านด้วย

“กลับมาแล้วเหรอคะมาดาม…นายท่าน” พ่อบ้านเอ่ยทักทายขึ้นมา 

“ยินดีต้อนรับอย่างเป็นทางการนะคะมาดาม” หัวหน้าแม่บ้านเอ่ยต่อ

“ยินดีต้อนรับอย่างเป็นทางการค่ะมาดาม” เสียงของสาวใช้คนอื่นพูดต่ออย่างพร้อมเพรียงกัน 

“ขอบคุณทุกคนมากนะ” อัญญาตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ที่ผ่านมาเธอไม่เคยได้รับการปฏิบัติที่ดีและอบอุ่นเช่นนี้จากคนอื่นมาก่อน เมื่อทุกคนพร้อมใจกันต้อนรับเธอด้วยใบหน้าที่สดใสและจริงใจเช่นนี้ มันทำให้อัญญารู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก

ลูเซียโน่ลอบสังเกตภรรยาที่อยู่ข้างๆ เขาอมยิ้มอย่างมีความสุขเมื่อเห็นอัญญามีดูท่าทางจะดีอกดีใจกับอะไรเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้ ชายหนุ่มพาหญิงสาวเดินเข้ามาในคฤหาสน์ และตรงไปยังห้องโถงขนาดใหญ่ สองสามีภรรยานั่งลงบนโซฟาตัวใหญ่กลางห้องโถง ก่อนที่ริคิจะเดินเข้ามาหาลูเซียโน่

“นายครับ…ตารางงานวันนี้ครับ” คนสนิทยื่นแท็บเล็ตเครื่องหรูให้เจ้านายดู ซึ่งมาเฟียหนุ่มก็เอื้อมมือไปรับมาแท็บเล็ตจากคนสนิทมาถือและไล่สายตาดูอยู่ชั่วครู่ 

“อีกหนึ่งชั่วโมง เราต้องไปกาสิโนกันนะที่รัก” มาเฟียหน้าตาคมเข้มบอกกล่าวภรรยาที่นั่งอยู่ข้างๆ อัญญานิ่งเงียบพลางครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนที่เธอจะตอบกลับชายหนุ่ม

“วันนี้ฉันขออยู่กับลูกวันหนึ่งได้ไหม ฉันรู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยมีเวลาให้ลูกเลย” 

สิ้นเสียงของหญิงสาว คราวนี้เป็นชายหนุ่มที่ครุ่นคิดแทน มันก็จริงอย่างที่อัญญาพูดนั่นแหละ พวกเขาไม่ค่อยมีเวลาให้ลูกเลย 

“งั้นวันนี้เราอยู่กับลูกกันนะ” ลูเซียโน่เอ่ยขึ้นมาพร้อมกับส่งยิ้มจางๆ ให้อัญญา

“แล้วคุณไม่ต้องทำงานหรือไง” 

“ก็ทำ…แต่ทำที่บ้านก็ได้” 

อัญญายกยิ้มบางๆ ไปให้สามี เธอไม่เคยคิดเลยว่าลูเซียโน่จะเป็นผู้ชายที่แสนดีกับครอบครัวและอบอุ่นได้มากขนาดนี้ เพราะภายนอกของเขามันดูเจ้าเล่ห์และดูไม่น่าไว้วางใจ แต่พอได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกครั้ง ชายหนุ่มทำให้เธอเห็นความดีอะไรหลายๆ อย่างในตัวของเขา

“ฝากไปเอาเอกสารที่จำเป็นต้องเซ็นวันนี้มาให้กูที่คฤหาสน์ด้วยนะ” มือแกร่งยื่นแท็บเล็ตกลับไปให้ลูกน้องพร้อมกับบอกกล่าว

“ครับนาย” ริคิยื่นมือไปรับแท็บเล็ตกลับมาถือเอาไว้ จากนั้นเขาก็ก้มศีรษะให้เจ้านายหนึ่งครั้งและเดินออกไปจากห้องโถงทันที

ลูเซียโน่หันมาส่งยิ้มให้ภรรยาครั้งหนึ่ง ดวงตาทั้งสองคู่จ้องมองกันอย่างหวานซึ้ง อัญญาจึงเอื้อมมือมาลูบต้นขาแกร่งเบาๆ 

ในช่วงบ่ายของวัน ลมพัดพอให้ใบไม้สั่นไหวเบาๆ แสงแดดอ่อนๆ ไม่ได้ส่องจ้าจนแสบตา ลูเซียโน่อุ้มลูกชายอยู่ในอ้อมแขนเดินเล่นอยู่ตรงศาลาในสวนของคฤหาสน์ โลล่ากับอัญญานั่งจิบกาแฟกันอยู่ตรงโต๊ะกลางศาลาพลางจ้องมองไปยังมาเฟียหนุ่มที่ยืนอุ้มเด็กชายอยู่

“ต้องขอบคุณมากๆ เลยนะคะ ที่ตอนนั้นคุณช่วยฉันไว้” อัญญาเอ่ยขึ้นมา ทำให้โลล่าที่กำลังมองลูเซียโน่กับหลานชายอยู่ในตอนแรกหันหน้ากลับมาสบตาอัญญา

“ก็ไม่รู้ว่าอะไรดลใจเหมือนกันนะ แต่แม่แค่รู้สึกถูกชะตากับหนูก็แค่นั่นแหละ” โลล่าตอบกลับด้วยใบหน้ายิ้มๆ ใครจะไปคาดคิดว่าผู้หญิงที่เธอช่วยเอาไว้ในวันนั้น จะกลายมาเป็นลูกสะใภ้ของเธอในวันนี้

“ถ้าไม่ได้คุณ…ตอนนั้นหนูคงแย่มากเลยค่ะ”

“อัญญา…” อยู่ดีๆ โลล่าก็เอ่ยเรียกชื่ออัญญาขึ้นมา

“คะ?” ใบหน้าสวยคมขมวดคิ้วด้วยความสงสัยเล็กน้อย

“เรียกแม่ว่าแม่ได้แล้วนะ เราเป็นครอบครัวเดียวกันอย่างสมบูรณ์แบบแล้วนะ” หญิงแก่เอ่ยต่อ 

“ค่ะ…คุณแม่” สิ้นเสียงอัญญา โลล่าเผยยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

อดีตสปายสาวได้ทลายกำแพงทุกอย่างในใจของตัวเองลงจนหมดสิ้นแล้ว เมื่อก่อนนี้เธอตั้งแง่กับทุกคน และไม่ยอมให้ใครเข้ามาได้ง่ายๆ แต่ตอนนี้เธอรู้แล้วว่าเธอไม่ควรที่จะตั้งกำแพงกับคนอื่นมากขนาดนั้น เพราะบางคนก็ดีกับเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ ทั้งโคลอี้และโลล่า คนบางคนยังดีกับเธอมากกว่าคนที่เป็นสายเลือดเดียวกันกับเธอเสียอีก…ย่าของพวกเธอ ย่าที่ทำให้พวกเธอต้องมีชีวิตที่หลบๆ ซ่อนๆ มาตลอด

“คุยอะไรกันอยู่ แม่ยิ้มหน้าบานเชียว” ลูเซียโน่อุ้มอาร์โนด์เดินมาหาสองสาวที่นั่งอยู่กลางศาลา

“ไม่มีอะไรหรอก ก็คุยกันไปเรื่อยตามประสาผู้หญิงนั่นแหละ” โลล่าตอบกลับลูกชาย ก่อนที่หญิงแก่จะเอ่ยต่อ

“เดี๋ยวแม่ไปดูที่ครัวหน่อยดีกว่า เพื่อพวกลูกอยากกินอาหารฝีมือแม่” 

“ค่ะ” อดีตสปายสาวส่งยิ้มบางๆ ให้มารดาของสามี จากนั้นโลล่าลุกยืนและเดินออกไปจากศาลาอย่างช้าๆ 

ลูเซียโน่ไม่ได้เอ่ยอะไรต่อจากนั้น เขาพาลูกชายของตัวเองเดินเล่นต่อ ส่วนอัญญาก็นั่งมองสองพ่อลูกด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความสุขและสงบ แต่เหมือนว่าเธอจะสงบได้เพียงแค่ครู่เดียวเท่านั้น

อยู่ดีๆ ลูเซียโน่ก็จับลูกชายหันหน้าเข้าหาตัวเอง ก่อนจะยกลำตัวเล็กๆ ขึ้นและโยนขึ้นไปในอากาศชั่วครู่ เขาหัวเราะเบาๆ ขณะเอื้อมมือรับร่างนั้นกลับมาไว้ในอ้อมแขน แล้วเขาก็โยนลูกชายขึ้นอีกครั้ง เด็กชายหัวเราะร่าชอบใจที่คนเป็นพ่อพาเขาเล่นแบบนั้น แต่ดูเหมือนคนเป็นแม่จะไม่ค่อยถูกใจสักเท่าไหร่

“คุณ! อย่าเล่นกับลูกแบบนั้น!” เสียงของอัญญาตวาดชายหนุ่มขึ้นมาพร้อมกับร่างผอมบางที่ลุกขึ้น แล้วย่างกรายมาใกล้ชายหนุ่ม

“ทำไมล่ะ ลูกก็ดูชอบออกนะที่รัก” ลูเซียโน่หน้าเหวอเล็กน้อยเมื่อโดนภรรยาดุ

“ลูกเพิ่งกินนมไป เดี๋ยวลูกอ้วก” 

“นิดหน่อยเอง ดูสิ…อาร์โนด์ดูชอบนะเนี่ย” มือแกร่งตั้งท่าจะโยนลูกชายขึ้นอีกครั้ง แต่ก็โดนเสียงของหญิงสาวตวาดอีกครั้ง

“ลูเซียโน่!!” 

“ครับ! ไม่เล่นแล้วๆ” ลูเซียโน่เอ่ย ก่อนที่เขาจะจับลูกชายมาอุ้มไว้และหันหน้าลูกชายมองวิวทิวทัศน์เช่นเดิม

“แม่ดุเป็นบ้าเลยอาร์โนด์” ชายหนุ่มเอ่ยกระซิบกับลูกชายของตัวเองเบาๆ ด้วยท่าทางทีเล่นทีจริง

อัญญาแอบอมยิ้มอยู่คนเดียวโดยที่ไม่ให้ชายหนุ่มรู้ เธอไม่คิดเลยว่าผู้ชายเจ้าเล่ห์อย่างลูเซียโน่จะมีมุมที่น่ารักเช่นนี้ อีกทั้งยังเป็นพ่อที่ดีของลูกเธอและเป็นสามีที่น่ารักของเธออีกด้วย