บทที่ 53 ตอนพิเศษ 2

สองเดือนต่อมา

ลูเซียโน่อุ้มเด็กชายที่หน้าตาคล้ายคลึงกับเขาเดินไปเดินมาอยู่หน้าห้องน้ำภายในห้องนอนของเขา อาร์โนด์สวมชุดเด็กสีฟ้าดูตัวใหญ่ขึ้นมากเมื่อเทียบกับสองเดือนที่แล้ว ลูเซียโน่จึงไม่ให้อัญญาอุ้มลูกเองเลยสักครั้ง เพราะเขาไม่อยากให้ภรรยาเหนื่อย ร่างกำยำเดินวนไปวนมาอยู่หน้าห้องน้ำสักพักหนึ่ง ก่อนที่เขาจะเอื้อมมือไปเคาะประตูน้ำพร้อมกับส่งเสียงเรียกหญิงสาว

“ที่รัก…เป็นไงบ้าง” แต่ทว่าก็ไร้เสียงตอบกลับจากคนในห้องน้ำ ชายหนุ่มเคาะประตูห้องน้ำอีกครั้งและเอ่ยเรียกภรรยาต่อ

“เอเลน่า”

ทันใดนั้นเอง ประตูห้องน้ำก็ถูกเปิดออก ร่างผอมบางเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยใบหน้านิ่งเรียบจนชายหนุ่มไม่สามารถเดาออก

“เป็นไงบ้าง” เขาถามอัญญาด้วยน้ำเสียงกระตือรือร้นและดูมีความหวังอย่างเห็นได้ชัด

หญิงสาวจึงค่อยๆ ยื่นที่ตรวจครรภ์ที่เธอเพิ่งตรวจในห้องน้ำเมื่อสักครู่นี้ไปให้ชายหนุ่มดู ใบหน้าหล่อเข้มปรากฏรอยยิ้มออกมาด้วยความดีใจเมื่อเห็นขีดสีแดงสองขีดขึ้นบนที่ตรวจ

“น้ำเชื้อพ่อมันดีจริงๆ เลย อาร์โนด์จะมีน้องแล้วนะลูก” ลูเซียโน่อุ้มเด็กน้อยเขย่าเบาๆ พลางบอกกล่าวกับลูกชายด้วยท่าทางดีอกดีใจ และเหมือนว่าเด็กทารกตัวน้อยเหมือนจะรับรู้ได้ถึงสิ่งดีๆ ที่เกิดขึ้นอยู่ในตอนนี้ อาร์โนด์ยิ้มกว้างออกมาพร้อมกับทำเสียงที่ฟังไม่เป็นคำขึ้นมาตามประสาเด็ก

“เดี๋ยวต้องไปตรวจที่โรงพยาบาลอีกทีนะคุณ” เมื่อเห็นท่าทีของชายหนุ่มที่ดูจะตื่นเต้นมากกว่าเธออีก อัญญาจึงยิ้มกว้างออกมา

“ครับ” ใบหน้าคมคายพยักหน้าให้ภรรยารัวๆ ก่อนที่เสียงเคาะประตูห้องนอนจะดังขึ้นมาพร้อมกับเสียงของโลล่าที่พูดลอดผ่านประตูเข้ามา

“แม่ขอเข้าไปหน่อยนะลูก”

“ครับ” ลูเซียโน่ตอบกลับมารดา

ประตูห้องถูกเปิดแง้มออกอย่างช้าๆ โลล่าเดินเข้ามาในห้องและตรงไปยังสองสามีภรรยาที่ยืนยิ้มอย่างมีความสุข พาให้ลูกชายในอ้อมแขนยิ้มตามไปด้วย

“เป็นไงบ้างลูก” โลล่าเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเช่นกัน

“สองขีดค่ะ แต่ว่าเดี๋ยวพวกหนูจะลองไปตรวจที่โรงพยาบาลอีกครั้ง” อัญญาตอบกลับโลล่า ทำให้หญิงแก่ยิ้มกว้างออกมาทันที

“อาร์โนด์จะมีน้องแล้วสินะ” มือเหี่ยวย่นเอื้อมไปจับมือเล็กของเด็กชายที่อยู่ในอ้อมแขนของลูเซียโน่อย่างแผ่วเบา

ช่วงเที่ยงของวัน ลูเซียโน่พาภรรยากับลูกไปที่โรงพยาบาลเพื่อตรวจร่างกายของอัญญาอีกครั้ง และก็พบว่าหญิงสาวตั้งครรภ์อยู่จริงๆ อัญญาตั้งครรภ์ได้เกือบสิบสัปดาห์แล้ว หลังจากที่พวกเขาได้ผลตรวจเรียบร้อยแล้ว ลูเซียโน่พาอัญญากับลูกชายมาที่คฤหาสน์ของราฟาเอลต่อทันที

ลูเซียโน่อุ้มอาร์โนด์พร้อมกับมืออีกข้างของเขาจับมือเล็กของอัญญาเดินเข้ามาในคฤหาสน์ของราฟาเอลช้าๆ

“ไปไหนกันมาล่ะ ทำไมถึงแวะมาได้” ราฟาเอลที่ยืนรอรับเพื่อนอยู่หน้าประตู เสียงทุ้มเอ่ยทักทายเพื่อนสนิท

“ไปโรงพยาบาลมา” ลูเซียโน่ตอบกลับ

วินเซนต์กับคามิลโลเดินตามหลังลูเซียโน่มา ทำให้ราฟาเอลชะเง้อคอไปมองเพื่อนอีกสองคนและเอ่ยถามขึ้นมาด้วยความสงสัย

“พวกมึงมาทำไมว่ะ วันนี้ไม่มีประชุมนะ”

“ไอ้ลูเซียโน่มันนัดพวกกูมา” วินเซนต์ตอบกลับด้วยใบหน้านิ่งเรียบ

“มึงนัดพวกมันมาทำไม” ราฟาเอลหันมาถามลูเซียโน่

“มากินข้าวเย็นที่บ้านมึงไง” มาเฟียหนุ่มจอมเจ้าเล่ห์ไหวไหล่พลางตอบกลับ ราฟาเอลจึงส่ายหน้าเบาๆ ด้วยความเอือมระอากับเพื่อนคนนี้

พระอาทิตย์ล้าลับขอบฟ้าไป ทำให้ลมเย็นๆ เริ่มพัดผ่านเข้ามาในสวนของคฤหาสน์ของราฟาเอล เหล่าบรรดามาเฟียหนุ่มทั้งสี่คนยืนพิงโต๊ะพลางถือขวดเบียร์อยู่ตรงโต๊ะทานอาหารที่จัดอยู่ในสวนเพื่อทานดินเนอร์ในวันนี้ บอดี้การ์ดคนสนิทของมาเฟียทั้งสี่คนกำลังมุงอยู่ตรงเตาย่างเพื่อช่วยกันย่างเนื้อให้เจ้านาย ถึงแม้จะดูวุ่นวายสักเล็กน้อยแต่มาเฟียหนุ่มทั้งสี่คนเชื่อว่าบอดี้การ์ดของพวกเขาทำได้อย่างแน่นอน

อัญญากับเอวายืนอุ้มลูกของพวกเธออยู่ห่างจากพวกผู้ชายไม่ไกลนัก สองสาวกำลังพูดคุยกันตามประสาผู้หญิง ลูเซียโน่มองไปที่ภรรยาพลางยกขวดเบียร์ขึ้นมาจิบเล็กน้อย

“สรุป มึงมีอะไรไอ้ลูเซียน” ราฟาเอลเอ่ยถามอย่างรู้ทัน แค่ลูเซียโน่อ้าปาก เขาก็เห็นลิ้นไก่แล้ว

“กูกำลังจะมีลูกคนที่สอง” ลูเซียโน่บอกกล่าวเพื่อนทั้งสามคนด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม

“จริงเหรอวะ” คามิลโลเอ่ยถาม

“เออ”

“ขยันเกินนะมึง” ราฟาเอลเอ่ยแซวเพื่อน

“มึงไม่คิดจะมีอีกเหรอวะ” ลูเซียโน่ถามราฟาเอล

“เวลาคลอด กูเห็นแล้ว กูอดสงสารเธอไม่ได้”

“กูไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้นเลย แค่กูจะอยู่กับเธอทุกช่วงเวลาอย่างแน่นอน”

“ยังไงก็ดีใจด้วยนะ” วินเซนต์เอ่ยแทรกขึ้นมา

“ขอบใจ…ชน” มือแกร่งของลูเซียโน่ยกขวดเบียร์ขึ้นมาตรงหน้าของเขา

“ชน…” คามิลโลอมยิ้มยกขวดเบียร์ตามพลางบอกกล่าวเพื่อนอีกสองคน ราฟาเอลกับวินเซนต์จึงยกขวดเบียร์ขึ้นมาชนกับเพื่อน

จากนั้นชายหนุ่มทั้งสี่คนจิบเบียร์พร้อมกัน ก่อนที่โทรศัพท์ของวินเซนต์จะสั่นและดังขึ้นมา มือแกร่งของวินเซนต์จึงเอื้อมไปล้วงหยิบโทรศัพท์สีดำเครื่องหรูของตัวเองขึ้นมาดูอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่วินเซนต์จะเดินห่างออกไปจากกลุ่มเพื่อนเพื่อคุยโทรศัพท์

“อือ…ว่าไง” ชายหนุ่มนัยน์ตาสีฟ้าราวกับมีทะเลหมอกอยู่ภายในดวงตาคู่นั้น วินเซนต์เอ่ยกับปลายสายด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความดุดัน

‘วันนี้มีรายชื่อของตระกูลอัลโตแมร์บินมาที่อิตาลีครับนาย’ ปลายสายบอกกล่าวเจ้านาย

“ใคร” วินเซนต์เอ่ยถามต่อ

‘ชื่อ ไกอา อัลโตแมร์ ครับ’

“อือ” วินเซนต์ขานรับในลำคอพลางครุ่นคิดด้วยสายตาที่แข็งกร้าวขึ้นมาเล็กน้อย

ในเมื่อมาถึงถิ่นเขา…ก็ถึงเวลาที่เขาจะต้องเอาคืนบ้างแล้วล่ะ

วินเซนต์คุยโทรศัพท์อยู่สักพักหนึ่ง ก่อนที่เขาจะวางสายไปและเดินกลับมาหาเพื่อน มือแกร่งวางขวดเบียร์ไว้บนโต๊ะ

“มีอะไรวะ” ราฟาเอลเอ่ยถามวินเซนต์

“ไม่มีไร เดี๋ยวกูกลับแล้วนะ”

“ทำไมรีบกลับ” เป็นเสียงของคามิลโลที่เอ่ยถาม

“นั่นดิ” ลูเซียโน่เสริมขึ้นมา

“มีธุระ” วินเซนต์ตอบกลับสั้นๆ ก่อนที่เขาจะหันไปเรียกคนสนิทต่อ

“รุสโซ!” วินเซนต์เอ่ยเรียกคนสนิทของตัวเองที่กำลังวุ่นวายกับการย่างเนื้ออยู่กับคนสนิทของมาเฟียทั้งสามคน

“ครับนาย” รุสโซ คนสนิทของวินเซนต์หันมาตอบกลับเจ้านาย

“กลับ” วินเซนต์บอกกล่าวลูกน้องสั้นๆ

“ครับ”

วินเซนต์ใช้สองมือล้วงกระเป๋าและเดินไปจากตรงนั้นอย่างช้าๆ คนสนิทจึงรีบจ้ำอ้าวเดินตามเจ้านายไปติดๆ

“เมื่อไหร่มันจะเลิกทำตัวเป็นคนเบื่อโลกแบบนี้สักทีว่ะ” ลูเซียโน่พูดขึ้นมา เพราะในกลุ่มของพวกเขา มีเพียงวินเซนต์นี่แหละที่ไม่ค่อยเปิดเผยความรู้สึกกับเพื่อนๆ และยังชอบทำหน้าเหมือนตัวเองแบกโลกเอาไว้อย่างนั้นแหละ

“เออ มึงก็ให้เวลามันหน่อย” คามิลโลเอ่ยพลางยกขวดเบียร์ขึ้นมาจิบเบาๆ

วินเซนต์เดินตรงมาที่รถคันหรูสีดำเงาของตัวเอง เขาหยุดชะงักเล็กน้อย ก่อนที่จะหันไปหาคนสนิทและโยนโทรศัพท์ของตัวเองให้รุสโซดู คนสนิทรับโทรศัพท์เครื่องหรูของเจ้านายมาถือเอาไว้

“เช็กให้กูทุกอย่างเลย…เธออยู่ที่โรงแรมไหนและมากับใคร” มาเฟียหนุ่มนัยน์ตาสีฟ้าออกคำสั่งกับคนสนิทด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ครับนาย” รุสโซตอบกลับเจ้านายด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ก่อนที่เขาจะมองจ้องหน้าจออย่างใช้ความคิด